Meningen

FeardotCom is verre van horror maar wel een ietwat spannende thriller. Misschien wat gedateerd, wat wel meer gebeurt met films waarin computers centraal staan. Zeker in 2002 werkte de film over een website waarop iemand vermoord wordt. Tegenwoordig zou dat helemaal anders lopen waarschijnlijk en misschien via beelde op de gsm bij de mensen terecht komen. Maar het verhaal zelf werkt wel, al zou dat anno 2010 eerder als aflevering passen in één of andere thriller tv-reeks. Maar ik heb hier wel van genoten. Zo slecht is de film nog niet.

Jackie Chan op vorm. Hij brengt hier niet z'n grootste stunts, maar het is wel zeer vermakelijk. De gekende humor, harde gevechten en vooral het trio Jackie Chan - Sammo Hung - Yuen Biao is leuk om zien. Een typische film met een bad guy, mooie vrouwen en harde gevechten. De ene keer lukt dat, de andere keer is het nogal cheesy. Echt een 'expendables' film... Maar Dragons Forever zit wel goed in elkaar. Voor de liefhebbers van het genre is dit echt genieten.

Dit deel is beter dan het eerste deel. Hier zien we Chan aan het werk zoals we dat van hem gewoon zijn. Inclusief de humor en de mooie (leuke) vrouwen rond hem. Het levert enkele hilarische momenten op en mooi georchestreerde gevechten. Misschien geen Police Story, maar toch een Rumble in the Bronx.

Het idee van een mooie vrouw op de planeet aarde die de aardse mannen verleid is al meer gebruikt. Alleen is het hier in de film vervallen tot een softpornografische prent zonder meer. Weinig erotiek te bespeuren en zelfs het vrouwelijk schoon was niet echt aantrekkelijk...

De films van Godard zijn bewust theatraal met plotse muziek en het doorbreken van de 4e wand. Niet altijd een gemakkelijke zit voor veel mensen. Maar de film duurt niet overdreven lang en af en toe kon ik me toch betrappen op een lach. Anna Karina schittert in dit soort films met de toch wel chauvinistische mannen rond haar, dus desondanks bezwijken voor haar charme. Het is een genre dat nu misschien niet meer zou werken. Maar de films van de Franse new wave hebben toch altijd iets moois. En ik merk dat er meestal veel blijft hangen van Godards films. Het plezier komt soms pas later. Al geniet ik er meer en meer van.

Onbegrijpelijk dat namen als DePalma en Banderas hier achter zitten. De film is vrij futloos en wil maar niet echt van start gaan. Als je in een auto zit die maximum 50 km/u wil rijden. Nochtans heeft de film een verhaal waar je wat mee kan doen en een mooie leading lady, maar de acteurs rijden op automatische piloot en het geheel is vrij grijs. Goed voor een keer te zien, maar toch jammer dat er niet meer van gekomen is.

Noémie Merlant voor en achter de camera in een broeiende film waar verschillende genres samen komen. Met de kleuren erbij en de excentrieke figuren lijkt het op een oudere Almodóvar. Al snel heeft Merlant de kijker te pakken als de film begint. Een film vol mysterie die snel uit de hand loopt en alles behalve een romantische komedie is.

Je krijgt als kijker geen moment rust. De 3 hoofdrollen zijn absoluut de moeite. Alleen rijdt Merlant zich gaandeweg vast in het verhaal. Wat begint met een boeiend idee en leuke karakters, geraakt gaandeweg in de knoop. Merlant wil achterliggend een boodschap weergeven, wat op zich niet verkeerd is. Zeker niet als die belangrijk is. Maar die boodschap duwt het verhaal weg. Het resultaat is een zeer interessante film en ik hoop dat Merlant nog meer films maakt.

Een verzetsfilm met een groep vrouwen. Los van dat originele uitgangspunt is dit gewoon een sterke oorlogsfilm over het verzet geworden. De film kent voldoende drive, is geloofwaardig en is met momenten best wel spannend. Het is dan ook op de eerste plaats een spionagethriller en geen oorlogsfilm an sich.

Het is vooral gebaseerd op waargebeurde feiten. Al zijn de meeste personages verzonnen. De actrices doen het wel goed en het resultaat is een soort geloofwaardige Expendables geworden. Verder ook een mooie sobere filter gebruikt bij het filmen dat voor een passende sfeer zorgt. Het resultaat is één van de betere verzetsfilms.

Fences is op het eerste zicht nogal een praatfilm. Denzel Washington blijft dan ook dicht bij de originele toneelversie. Maar het is natuurlijk meer dan enkel dialoog. Met zoveel tekst vallen de stiltes eens zo hard op. En de cast maakt zeer indruk. Het is een coming-to age film, maar dan van een wat oudere vader ipv een tiener. De tijden lijken te veranderen, en dan weer net niet. Hoe Troy zijn eigen verleden met gebrek aan liefde meedraagt. Hij wil niet hetzelfde voor zijn kinderen, maar tegelijk wil hij wel dat ze op hem lijken. De 'fences' zijn in deze film ook metaforisch natuurlijk en zoals het in de film een keer valt is het de vraag of het iets wil buiten houden of net binnen houden.

Fences schittert in de eenvoud. Geen grootse scènes of visuele troeven. Maar een karakterfilm die mooi aangekleed is en stilaan onder je huid kruipt. Vooral Denzel Washington (Oscarnominatie) en Viola Davis (Oscar beste bijrol) spelen hier op topniveau.

Ferdinand de stier die niet wil vechten, maar van bloemen houdt. De animatie valt nog best mee, maar hangt samen van alle clichés die er maar zijn en enkele irritante randfiguren. De stier Ferdinand zelf valt nog mee, maar verder is het weinig boeiend. De film gaat al snel vervelen en oogt weinig creatief.

Nogal een moraliserende film over het groene woud dat nog vrij goed meevalt. Geen topper, maar zo'n doorsnee zondagmiddagfilmpje om met de kids te zien, zonder dat je je irriteert. Qua animatie is het in elk geval nog leuk om te zien tegenover de slechte computeranimatie waar veel films tegenwoordig mee afkomen.

Racefilms brengen normaal de nodige spanning met zich mee, zeker als het goed in beeld gebracht is. Denk aan Ford vs Ferrari met de spanning zowel op de baan als ernaast tussen de twee top piloten. Of Rush met twee Niki Lauda vs James Hunt. Ook in die 2 films zien we Ferrari terug, jaren later na deze biopic over de man zelf. Met Rush en Ford vs Ferrari zag je nog sterke racen, die komen in Ferrari minder aan bod. Het gaat ook meer over de huwelijksspanningen en buitenechtelijk kind dan over racen. En dan nog wat zakengedoe dat misschien wel belangrijk was voor het voortbestaan van de zaak, maar minder interessant is voor een film.

De oude Ferrari racewagens zijn best mooi en het is wel boeiend om het amateurisme (als je het zo kan noemen) van de toenmalige races te zien. Niet moeilijk dat er zoveel ongelukken gebeurden. Maar de piloten lijken wel bijzaak te zijn. Naast Adam Driver zien we enkel Woodley en Cruz in iets prominentere rol, maar beiden hebben toch ook al beter gedaan. Slecht is de film niet, maar het komt nooit echt van de grond en zal snel in de vergeethoek geraken.

Ferris Bueller had een affiche die me lang deed twijfelen om de film te zien. 'Don't judge a book by the cover', maar het is toch het eerste dat je te zien krijgt... Hoe kan een 80's komedie met Matthew Broderick ooit goed komen. Maar met regisseur John Hughes kan het nog goed komen. Klassieker The Breakfast Club is daarvan het mooie bewijs.

De film heeft niet het diepere van The Breakfast Club en is eerder een kat en muis spel tussen Ferris en de directeur. De humor is wat toegankelijker en doet me met momenten denk aan een mix tussen Home alone en Wayne's World. Soms is het wat onozel, maar gelukkig ook nooit echt storend. Gewoon leuk zonder episch te worden, en dat is voor een komedie soms ook niet slecht. Vooral leuk zijn de parade en de finale. De rest valt gewoon mee.

Ik moest soms denken aan Scent of a woman, waarbij Chris O'Donnell voor een dag Al Pacino op stap neemt om zich uit te leven. Alleen kent die van Ferris wat meer humor. Viel beter mee dan verwacht, maar de lat lag ook niet hoog moet ik bekennen.

De filmstijl stoorde me in het begin, maar gaandeweg begrijp ik hoe belangrijk die eigenlijk wel is in z'n bijdrage tot de film. Lijkt allemaal simpel deze film, maar zit enorm geniaal in elkaar. Begint allemaal zo vertrouwelijk met een groot familiefeest dat iedereen wel kent: veel wijn, zatte nonkel die een mop of anekdote verteld, gezichten die je al jaren niet meer gezien hebt, ... Hier in Festen komt het allemaal voor. Maar dan ineens BANG!!!, de eerste aardbeving zullen we maar zeggen in een reeks van nog meer schokken. Schokken die na de film nog blijven nazinderen. Zeer sterk van regisseur Thomas Vinterberg.

4.5 sterren

Voor mij toch een wat oppervlakkige film over een man die worstelt met alcoholisme en depressie en hoopt op een beetje licht in zijn gekende Parijs bij zijn vrienden en kennissen. Waar ik dit gewoonlijk wel kan waarderen, loopt het hier niet zo lekker met de dialogen die het geheel eerder filosofisch of artistiek benaderen ipv menselijk. Maar gaandeweg betert dat wel. En de beelden zijn zeer mooi gedaan met passende muziek. Wat dubbel gevoel dus bij deze film, misschien dat die bij een latere herkijkbeurt me beter zal bevallen.

Wisselend acteerwerk, ondanks de grote namen op de affiche. Het verhaal is tenminste al sterk, alhoewel het geheel visueel nogal gedateerd overkomt. De sterke acteurs als Nicholson krijgen te weinig speeltijd, terwijl er andere koppen zijn die het net niet verprutsen. Demi Moore is echt ergerlijk zoals altijd, terwijl Cruise blijkbaar op Cruisecontrol staat en pas laat in gang schiet. Maar omdat de film een sterk verhaal heeft en er genoeg grote acteurs zijn is het geheel wel leuk om te zien.

Fiddler on the roof was een film die als kind nogal zwaar op de maag lag. Het is geen Marry Poppins of Willy Wonka. Lange tijd niet meer bekeken en dan kwam er in Vlaanderen de musicalversie. Die viel zo goed mee, dat ik toch de filmversie nog eens een kans wou geven. Meteen het bewijs dat smaak kan evolueren en bijgestuurd worden met het ouder worden.

Fiddler on the roof is niet meteen een revolutionaire musical. Films als West Side Story zijn daarin creatiever en kennen een betere choreografie. Maar het verhaal van de film staat er wel en hij bevat veel humor. De choreografie is zoals gezegd niet speciaal, al springt de dans met flessen op de hoeden er wel bovenuit. De zang is ook geweldig met prachtige nummers. En dan heb ik het niet alleen over het overbekende 'If I were a rich man'.

De harde drama zorgt voor een sterk opgebouwd verhaal, waarin tijd wordt genomen om even stil te staan. Mooi van de regisseur trouwens bij het overschouwen van Tevye telkens één van z'n dochters met een man afkomt en hij bidt tot God. Een film vol traditie en de scheurende keuzes die zijn geloof kan teweeg brengen. Waarbij Tevye constant een balans zoekt om zowel z'n familie als z'n geloof een deel te laten blijven uitmaken van z'n leven.

De score is hierbij ook meteen verhoogt, al zal het niet meteen de 5* halen. Daarvoor mist het dat ietsje meer creativiteit en originaliteit. Wat niet wegneemt dat die een klassieker in z'n genre is.

Een film die al lang op het lijstjes stond. De films van Michaël R. Roskam zijn voor mij niet de grote topfilms, maar anderzijds zijn ze nooit slecht. En met een cast waarin zowel Matthias Schoenaerts als Adèle Exarchopoulos spelen is mijn nieuwsgierigheid zeker aangewakkerd. De film toont dan ook 2 boeiende en levendige personages die sowieso de film al omhoog tillen. Ook het verhaal is interessant genoeg en de cinematografie van Nicolas Karakatsanis levert mooie beelden op. Net als de vorige films van Roskam is dit zeer degelijk gemaakt, maar mist het net altijd dat beetje meer om echt te overweldigen.

Mooi getekend, maar verder wel wat cliché verhaal. Ook al is het een mooie moraal. Animator Joe Murray verhuisde enkele jaren geleden van Amerika richting België en deze film werd dan ook gepresenteerd op het kortfilmfestival van Leuven.

Prachtig script voor tochwel een vrij cliché filmconcept. Uiteraard een onderwerp dat zeker moet besproken worden, maar in de filmwereld toch wel al meer aan bod gekomen.

Toch vervalt het niet in een grote wijsvinger, maar kijkt de maker van de film naar alle kanten van het gebeuren. Hoe gaat iedereen er mee om: ouders, de rest van het gezin, het meisje zelf, de vriend, de meisjes in de klas, vriendinnen, de buurtgemeenschap, ... Met een zoektocht naar de motieven, het verwerkingsproces en opnieuw een zoektoch naar de ideale oplossing of toch iets in de buurt.

Kirsten Dunst speelt de rol zeer sterk als jonge moeder. Knap omdat ze toch de film grotendeels moet dragen. Het geheel kijkt soms als een standaard film of een documentaire. Maar voor één keer ben ik er toch een voorstander van. Bij waargebeurde verhalen van iemand die ziek geworden is, adoptiekinderen, scheidingen, noem maar op, ... vervalt de film in de meeste gevallen tot een tv-film met een grote dosis meligheid. Maar een film als deze kan zich wel richten op jongeren om toch een beeld te krijgen van wat jonge ouderschap met zich meebrengt. Die hebben geen aandacht voor een diavoorstelling of een leraar die met de vinger staat te wijzen. Zo'n film zou daar aan kunnen helpen denk ik.

Maar tegelijkertijd is dat ook weer de keerzijde van de medaille. De film vereist niet veel extra's, al vraag ik me soms af of dat wel voldoende is om een film te maken. Meer een aanpak voor een promofilmpje en ik ben tenslotte niet het doelpubliek. De film zal bij mij dus niet blijven hangen, al heb ik er toch wel van genoten.

Tijd voor een herziening, want de film leek me leuker in herinnering dan m'n oude recensie liet blijken. En het is me dit keer beter bevallen moet ik zeggen. Prachtige actie en fantasie. Ik hou wel van de films van Besson. Een filmmaker zichzelf niet al te serieus neemt, maar toch voor de kwaliteit gaat. Kleine zaken als het Hawaiiaans ontvangst op de luchthaven van het vakantieparadijs bvb. geven dat ietsje meer aan de film.

Opvallend is ook dat Besson als één van de weinigen weg geraakt met kitcherige figuren als Zorg, Ruby Rhod en Roy von Bacon zonder hopeloos fout te gaan. Een film met de perfecte combinatie van humor, SF en actie.

Fight Club, een film die ik nog eens wou herzien. Ik begrijp wel de hoge score hier op MM, dit is een echt buitenbeentje en de plottwists zullen veel mensen uiteraard boeien. Wat meteen opvalt is de regie van David Fincher. Waar hij in het begin opvallend mee uitpakt veranderd gaandeweg naar een andere stijl. Het lukt hem wel om sfeer te maken, maar het resultaat is wel een combinatie van enkele stijlen. De openingsscène is helemaal anders dan de sfeer die hij opbouwt in het huis. Beiden heel sterk, maar toch ietwat tweedelig.

De acteurs dan. Edward Norton met vooral de sterkere tegenpool Brad Pitt zorgen voor geweldige scènes. Ik moet helaas niets met Marla en Bob die te freaky zijn en me zelfs met momenten wat tegensteken. Ik verwacht hier net realistischere figuren tegenover het duo Norton/Pitt. Leuk is zeker die Fight Club zelf, maar eens de groep rond Project Mayhem in beeld komt, dwaal ik wat af van de film. Haal dat eruit (ook al is dat deels nodig voor het verhaal natuurlijk) en je hebt een veel boeiendere film.

Kortom, dit is een goeie film maar niet helemaal mijn ding helaas. Sommige kijkers zullen hier de diepere boodschappen wel uithalen met maatschappijkriische elementen en ander filosofisch gedoe. Maar dat is niet voor mij bestemd. Als film is dit zeker goed gemaakt, maar het raakt me niet zoals vele hier.

Ik ben hier duidelijk de uitzondering, maar de film is me niet echt bevallen. Bale heeft al meer laten zien wat hij in zijn mars heeft, maar ik zag hem liever in pakweg American Psycho en The Machinist. Maar dat is kwestie van smaak, hij acteert wel goed. Wahlberg kan daar niet tegen op en het duo klikt dan ook niet meteen. Boksfilms zijn er al zoveel gemaakt en mijn keuze gaat naar andere films in het genre. De film is niet helemaal boeiend, al was ik wel blij dat het standaard rise & fall niet werd gevolgd en stilaan ook de kant van de familie meespeelde. Darren Aranofsky zat mee achter de schermen, en ik had liever gezien dat hij zelf de film had geregisseerd. The fighter is een groot verschil met zijn andere films. Nu is de film vooral bekend vanwege Christian Bale (niet te vergeten dat ook Mellisa Leo een Oscar won en er nog wel meer prijzen waren) maar dat redt de film niet helemaal. Een middenmoot...

Een zeer kleurloze tv-film. Een tienerdochter die er ouder uitziet dan 16 en een moeder die blijkbaar evenveel problemen heeft als haar dochter. Verder is het een heen- en weer spelletje tussen moeder en dochter maar dan zonder verdere inspanning. Deze dingen gebeuren in het echt ook, maar of dit geval zo speciaal is om er een filmversie van te maken is wel de vraag. Nogal fake eigenlijk.

The Fighting Temptations is eigenlijk een Sister Act film als het gemaakt zou zijn met Eddie Murphy in gedachte om dan toch maar voor Cuba Gooding Jr te gaan. Het resultaat is een wat onevenwichtige komedie zonder de drama om de balans recht te houden. De film is ook uitgekomen in het jaar dat Beyoncé haar debuutalbum uitbracht. Ze is al langer bezig met acteren, maar het zal de keuze mee bepaald hebben van de producers. En dat naast Cuba Gooding Jr die toen al een Oscar had gewonnen. Beiden doen het niet slecht, maar missen wel de chemie tussen elkaar. De zang valt best mee, dankzij een reeks topnamen als Beyoncé, Faith Evans, The O'Jays, Angie Stone, Montel Jordann en meer.

Liefhebbers van het genre zullen hier wel van houden. Maar een beter script en een regisseur die kan zorgen voor meer sfeer en chemie tussen de personages, zou de film zeker goed doen.

Ik ken niets van WWE en ook na de film ken ik niets van WWE. Ik begrijp dat het georkestreerd worstelen is, maar hoe kan je dan winnen? Soit, het doet er ook niet toe. Ik heb mee zitten juichen en toch vind ik nog altijd niets aan die sport. Je moet het maar kunnen als film.

Fighting with my family is het relaas van de echte Saraya (stagename Paige). En als je de beelden ziet van de echte Saraya en haar familie, is dat nog best goed gedaan. Het zit ook goed achter de schermen. Je hebt een topcast met Florence Pugh in de hoofdrol die blijkbaar (nog) geen slechte rollen speelt. Altijd heerlijk om te zien. Regie en script komt van Stephen Merchant, die we ook als schoonvader van de broer zien. Hij zorgt voor de goeie Engelse humor. Wat met Nick Frost en Lena Heady leuk wordt gebracht. Naast de Engelse humor en regie heb je ook The Rock als producer, zodat de sfeer van het WWE en de expertise toch bewaard blijft. Voor zover ik dat toch kon beoordelen, maar het zag er toch geloofwaardig uit.

Misschien is het weer zo'n rise & fall & rise biopic, maar de mix van ingrediënten zit wel goed. Juiste humor, hart op de juiste plaats en wat spanning hier en daar. Een feelgood film waarbij ik toch regelmatig heb moeten lachen. Geen romantisch zijverhaaltje trouwens of flauwe slapstick humor. Het geheel volgt misschien de gekende formule, het brengt het gerecht met de juiste smaak. Een aangename aanrader!

Ik ben eerder fan van Adèle Haenel dan van de broers Dardenne. Soms mag een film wel wat zwaarder zijn, maar de broers lijken soms een familiale depressie te hebben. In de 2010s maakte ze wel enkele films die voor mij interessanter waren, ook al hadden die evengoed een zwaar thema: Le Gamin au Vélo met de immer charmante Cécile De France en Deux Jours, Une Nuit met de geweldige Marion Cotillard. Deze La Fille Inconnue is de opvolger.

Op zich is het wel interessant met een huisarts die met een schuldgevoel zit als ze lang na sluitingsuur de deur niet meer open doet, en dat gevolgen heeft. Maar de uitwerking wordt gedeeld met de vraag wat er met het meisje gebeurd is. Het blijft wat hinken op twee benen en nergens echt sterk uitgewerkt.

Je zou nooit zeggen dat dit een film is van de broers Dardenne, heel creatief is het niet. Haenel maakt nog wel wat goed, maar dit is verre van haar beste rol. Het is geen slechte film, maar ook niet best gemaakt. Tegelijk moet je het de makers wel aangeven dat ze de drama niet opkloppen, wat snel kan gaan met een verhaal als dit.

Het relaas van 3 sekswerksters aan de Frans/Belgische grens. 3 verschillende vrouwen met hun eigen verhaal en hun eigen problemen. De uitwerking van de personages die meer zijn dan hun job, levert helaas niet boeiende cinema op. Ondanks de verdieping in hun karakters, blijft het oppervlakkig en voorspelbaar. Slecht is ook niet, maar nergens wordt het ook speciaal. Jammer, want hier had veel meer in gezeten.

Nog steeds een leuke film waar begrijpelijk een franchise uit groeide. Ondertussen wat gedateerd misschien, maar het blijft boeiend. Net als de games bij Saw zouden later vooral de manier van sterven in de sequels de reden zijn om nog te kijken.

Deze film is de overgang van de ietwat serieuzere eerste film naar de sequels die vooral de 'ongelukken' spectaculair maken. Beetje zoals bij Saw bvb. Die mix werkt wel in dit deel. Tenslotte was het eerste deel misschien wel iets beter gemaakt, maar ook niet meteen de meest schrikwekkende horrorfilm. En gelukkig zijn het iets minder 'volwassenen die een tiener moeten spelen' rollen. Wel blij met de terugkeer van Ali Larter hier. Geen topactrice, maar zeker niet slecht.