Meningen

Niet dat dit meteen een WOW-film is, maar ik heb er wel van genoten. Wes Anderson slaagt er toch maar weer in een mooie mix neer te zetten tussen z'n typische humor en een visueel semi-dromerige fantasysfeer. Het verhaal zelf bengelt constant tussen aanslepend tot genietbaar. Niet echt de topper die ik had verwacht na zoveel goeie recensies. Nochtans heeft 2009 een sterk animatiejaar achter de rug. Ben meer benieuwd naar Mary & Max en Coraline.

De film heeft meer tijd gestoken in het verhaaltje dan in de uitwerking. En helaas is dat verhaaltje dan weer slecht uitgewerkt in een boeiend script. Misschien was dit een goed idee op café en als je de film kort samenvat lijkt het wel iets voor een film, maar eens verfilmd werkt het toch niet. Slecht is het op zich niet, je geeft al wat meer krediet bij dit genre. Zolang het maar entertaint. Maar het is gewoon vrij saai eigenlijk. De film miste de nodige kruiden om echt interessant te zijn.

De combinatie van James Stewart en Anthony Mann werkt duidelijk. De 4e western samen en ook al is dit niet de beste van de reeks samenwerkingen, is het wel een degelijke film. Een western volgens het oude Hollywood boekje, maar het is wel wat anders dan een John Wayne film. Stewart is geen Wayne, maar hij heeft wel genoeg charisma, ook als cowboy, om zo'n film te trekken. Het geheel is niet zo heel bijzonder, maar wel vakmanschap. En liefhebbers van het genre zullen hier best van genieten.

Een prachtige ode aan de cinematografie van regisseur Douglas Sirk. Vooral het kleurgebruik van All That Heaven Allows, zie je hier duidelijk in weer. Niet alleen mooi aangekleed, maar ook wel wat passend bij het thema van de jaren '50 in een wereld vol schijn. Een tijd waarin alles mooi was, kleurrijk, vol rijkdom met het perfecte plaatje. Tenminste voor een bepaalde groep mensen met onderliggend een grote dosis racisme, seksisme, conservatisme, neerkijkend op lagere standen, ... Niet dat het nu allemaal zo rozengeur en maneschijn is, maar de pastelkleurige schijn is toch al wat verdwenen.

Het is op de eerste plaats een mooie film. Een nostalgische terugblik naar de oude films met warme Technicolor kleuren. De muziek van Elmer Bernstein (Ten Commandments, Magnificent Seven, To Kill a Mockingbird en meer) past er zeker bij. Het acteerwerk van Julianne Moore is de moeite, maar de andere rollen blijven oppervlakkig. Misschien wil de film teveel thema's tegelijk aankaarten waardoor het verhaal eerder te mager blijft. Al die verhaallijnen worden ook maar aangekaart, zonder dat het dan echt diepgaand wordt. Er is meer diepgang in het personage van Julianne Moore dan in de maatschappelijke thema's waar de film rond draait.

Over het algemeen wel van genoten. Het mocht wat meer pit hebben, maar het was wel mooi om te zien.

Een typisch Disney kortfilm dat vrij melig en voorspelbaar is. Maar toch valt het heel goed mee en is de klassieke animatiestijl mooi om te zien en brengt het wat rust. Een filmpje met een hart, ook al is die lijn met de meligheid vrij dun. Waarschijnlijk snel vergeten, maar toch 7 minuten van genoten.

Het uitgangspunt van de film is het verschil tussen de oosterse en westerse manier hoe je omgaat met iemand die stervende is. Ondanks alle verschillen binnen de familie, hebben ze wel de liefde voor de oma gemeen. Omdat ze eigenlijk allemaal de schijn hoog houden, met goede bedoelingen, krijg je een interessante mix tussen humor en drama met een laagje spanning erover.

Er wordt ook niet gezegd wat de beste manier is: het vertellen en eerlijk zijn tegenover de oma of het spel meespelen en daardoor net zorgen voor een beter afscheid. Op het einde kan je als kijker ook interpreteren dat de oma het maar al te goed wist, omdat ze het zelf ook al bij opa had gedaan. Daardoor komt de eerlijkheid en de schijn mooi samen, zonder dat het echt uitgesproken moet zijn.

Visueel is het niet zo bijzonder, maar de sfeer blijft wel constant goed en de personages zijn best boeiend. Een heerlijke film met het hart op de juiste plaats, drama zonder dramatisch te worden, humor zonder slapstick.

Tijd voor herziening. Dit was zo'n klassieker die ik wel kon appreciëren, maar ook niet meer dan dat. De Coen-broertjes zijn volgens mij vooral sterk in hun scripts en de combinatie van een passende cast. Visueel is het wisselvallig. Ook deze Fargo is visueel niet bijzonder. Deze zag ik niet lang na Miller's Crossing, dat toch mooier is. Fargo heeft zo'n aparte humor die je wat moet liggen, maar mij soms te geforceerd over komt. Ik kan er wel de ironie in zien en de film heeft wel z'n momenten. Het verhaal is genoeg onderhouden om te kunnen genieten van de film. Zeker geen slechte film dus. En ik kan me wel wat voorstellen dat dit door velen geliefd is.

Ik kende het eerste 'deel' niet, dus was niet vertrouwd met de personages. Maar dat is blijkbaar niet nodig. Fasandræberne is een apart verhaal en kan je gewoon zo bekijken. De film is een thriller waar ze in Scandinavië zo goed in zijn. Films die misschien niet verrassen of vernieuwend zijn, maar wel uitblinken in sfeer, verhaal en spanning. Met politiefiguren die verre van cliché zijn en toch gedreven. Met intriges die doen denken aan de Millennium trilogie. Nikolaj Lie Kaas is geknipt voor de hoofdrol en kan de film perfect dragen. Maar de rest doet het ook goed. En zelfs de regisseur zorgt voor een samenhangende film die door de montage nooit ergens inzakt. Benieuwd of de andere film met inspecteur Carl Mørck zo goed is.

De groep is terug en de franchise blijft haar weg zoeken. Gelukkig gaat het de goeie kant op met Vin Diesel en Paul Walker terug aan boord. De sfeer is vrij hard en misschien neemt het zichzelf wat te serieus soms. Maar dat geeft wel inhoud aan het verhaal. Vanaf deel 5 krijgen we de bekende groep met over de top actie en wat humor op tijd en stond. In Fast & Furious is het duidelijk dat geleerd wordt uit het verleden. Het verhaal is niet altijd even boeiend, maar sommige actiescènes zijn best wel de moeite. Geen 'wow-momenten' misschien, al is de achtervolging in de mijntunnels wel knap gedaan.

Een aangenaam deel in een toch wel zeer succesvolle franchise.

Eindelijk nog eens no nonsens actie zonder te serieus of met logica te werken. Plotholes? So what! Onrealistisch? Net goed! De film gaat los over de top en weet dat ook van zichzelf. Kleurrijke figuren, leuke oneliners en zoveel toevalligheden dat het geen toeval meer kan zijn.

De kracht van de film is het duo The Rock en Statham. Of het waar is of niet, maar bij Fast & Furious zou er toch wel wat spanning zijn tussen The Rock en Vin Diesel, dat ze bij gezamenlijke scènes elkaar nog niet in de ogen wilden kijken. Dat doet een film niet goed en als je een buddyfilm als dit wil maken, kan dat duo beter goed staan met elkaar. Dat is duidelijk het geval. Heerlijke dialogen tussen beide actiehelden als een soort getrouwd koppel. En vooral de aandacht aan Vanessa Kirby geeft de film de nodige zuurstof. Ik kan me voorstellen dat het dit soort rol is dat Michelle Rodriguez wil als Letty. Zij uitte wel meermaals haar kritiek dat er meer aandacht mocht gaan naar de vrouwen in de franchise. Bij deze spinoff zijn The Rock en Jason Statham mee aan het stuur als producer, wat toch een verschil geeft bij de andere F&F films.

De film is duidelijk een film uit de F&F reeks. Liefhebbers van die reeks zullen ook hier van genieten. En die franchise heeft duidelijk haar weg gevonden. Van autorace films zijn ze overgegaan naar over de top films met snelle wagens, spionnen, actie, stunts en dat alles onder het motto 'mag het ietsje meer zijn?' Stel je geen vragen, maar ga mee in deze rollercoaster. Het tempo en de humor/actie zit stevig op peil. Meer van dit graag!

Deel 1 van wat zou uitgroeien tot één van de meest succesvolle franchises. En dan nog één die beter wordt met de jaren. De start is in elk geval leuk met de nodige snelle auto's en actie. De cast draait vooral rond Paul Walker en Vin Diesel, maar ook de rest doet het niet slecht. We zijn ondertussen 14 jaar later en zelfs nu nog doet de film verre van gedateerd aan. Dit is gewoon genieten.

De film draait zonder de gekende spelers en denkt de franchise verder te kunnen draaien met enkel het concept van de snelle auto's. Menig franchise is op deze manier een snelle dood gevolgd en het leek met dit deel ook die kant op te gaan. Gelukkig is wat rest - die auto's dus - nog best goed en met de setting van Tokyo is het weer eens iets anders. Vooral dankzij een groot budget voor een sequel als dit kon nog veel goeds gedaan worden. Het ziet er dan ook niet slecht uit. Helaas wordt nu alles op de auto's gericht en is het verder niet bepaald boeiend. En actiefilms hebben dan misschien niet veel diepgang nodig, een beetje meeleven met de personages is wel vereist om te kunnen stijgen boven het gemiddelde. Moesten Paul Walker en Vin Diesel na deze film niet zijn teruggekeerd was het game over.

Fast Five is een geweldig deel dat alle het beste uit de vorige films neemt en dan nog eens een dubbele injectie geeft. Een film vol actie, maar toch met aandacht voor de personages en voldoende humor. The Expendables mogen best wat leren van deze franchise. Opvallend trouwens één van de weinig franchise die alleen maar beter wordt en zelfs met een 5e deel zo sterk uit de hoek kan komen!

De franchise zakte met het 9e deel weg. Het team is nu wel groot geworden, maar de charme is wel wat verdwenen. F9 werd een rommeltje, misschien al met het einde in gedachten. Fast X is daar het begin van en het is gelukkig wel wat gebeterd.

We krijgen een ode aan het verleden in scènes, locaties en figuren. Maar toch op een boeiende manier. Vooral de komst van de kleurrijke Jason Momoa als nieuwe vijand van de Toretto clan doet de film goed. De nadruk ligt dan ook op de ultieme strijd tussen Diesel en Momoa. De rest doet ook mee, maar daar is het vooral een partijtje schaken om te zien wie nu in welk team zit en mee kan/mag richting het einde van de franchise. Met de nodige voorspelbare zetten, maar ook wat verrassingen.

Beter dan z'n voorganger gelukkig en zin in de volgende film. Met iets meer aandacht aan het script, kan dat wel een zeer leuke blockbuster worden.

Ik volg een beetje de mening van voorgaande kijkers. Op zich niet echt een slechte film, maar er wordt te weinig gedaan met het idee. Dit heeft op papier meer potentie dan het eindresultaat. Het verhaal is veel te sec en weinig creatief. Met 73 minuten is dit ook veel te kort. Maak er dan toch iets van. Ik hou wel van deze animatiestijl, maar het geheel moet ook wel goed zijn natuurlijk. Als ik het goed begrijp zou dit het begin van een serie moeten zijn. Als pilootaflevering (zullen we het dan maar noemen) is het op zich niet slecht, als alleenstaande film komt het wel wat te kort.

Glenn Close zal nooit m'n favoriete actrice worden, maar Douglas maakt veel goed in de film. Niet slecht, al is het verhaal niet zo bijzonder. De film moet het vooral van het acteerwerk hebben maar draait uiteindelijk uit in een veredelde televisiefilm die een standaard traject volgt. Ik heb hier wel van genoten, maar de film schiet nergens echt uit.

Het lijkt wel een uitgesponnen theateract met de nodige humor. Wel wat gedateerd, maar af en toe zorgt het toch nog voor een glimlach. Maar het geheel is niet veel bijzonder. Ik ben verder ook niet zo heel erg vertrouwd met de humor van W.C. Fields.

De film parodieert vooral thrillers, maar lijkt eerder de kant van film noire te gaan met het bekende sausje van Naked Gun en Airplane. In dergelijke films is het enige leuke misschien dat je herkent welke film er door het slijk gehaald wordt. Eens je dat door hebt, is de fun er wat af en dan lijkt anderhalf uur wel erg lang. Af en toe een leuke mop, maar te veel onzin om de film echt leuk te houden. Door een overdosis van dit soort films dreigt de fun er wat af te gaan.

De film kijkt als een doorsnee romannetje. Scènes waar spanning zou moeten zitten (het heeft tenslotte de allure van een thriller) krijg je geen spanning, maar een dialoog door één van de personages over wat er allemaal gebeurd is. Werkt bij een detective, maar niet in een thriller. Bovendien mist de film alle creativiteit. Je hebt de enkele hoofdrollen en de bijrollen zijn zelfs geen figuranten, maar pure decorstukken. Het is dan wel een tv-film, maar daar komt evengoed 'film' en dat mis ik hier wel.

Vanaf deel 5 ging het stijl omhoog met deze franchise. Het mocht er wat over zijn, veel stunts, humor en actie. Dat is wat dit soort films nodig heeft. The fate of the furious mist wel de juiste opbouw. En ook al is het een succesformule, dreigt het gevaar dat er in herhaling gevallen wordt. Minder verrassend dan de vorige films dus. Een gevaar dat ze ook kenden bij James Bond (veel films zijn op basis van eenzelfde formule) tot ze in de loop van de franchise toch nog met een verrassing aan kwamen.

Maar de film heeft wel haar goeie momenten. Ondanks minder prestaties van Vin Diesel en Charlize Theron zijn vooral The Rock en Jason Statham geweldig. Vanaf hun scène in de gevangenis werd het plots boeiend. Ze zijn de sterren van deze film.

De reeks draait dus nog altijd op volle toeren. Niet het beste deel uit de reeks, maar toch een zeer genietbare blockbuster. En soms moet dat niet meer zijn. (al mag dat natuurlijk wel).

Michaël Dudok de Wit schitterde al met de animatie La Tortue Rouge. 16 jaar eerder verscheen deze korte animatie wat hem meteen op de kaart zetten dankzij enkele mooie filmprijzen. Een rustige animatie die op zich niet veel indruk achterlaat, het verhaal is vrij eenvoudig, maar die toch mooi is. Zowel qua animatie als muziek. Geen dialogen, de beelden spreken voor zich. Zeer aangenaam om te zien dus.

Bij The Father moest ik meteen denken aan Amour, alhoewel het daar niet echt over Alzheimer ging. Terwijl Amour eerder over de liefde van een man gaat voor zijn steeds wegkwijnende vrouw (zowel fysiek als mentaal), belicht The Father zowel de kant van de dochter die alles doet voor haar zieke vader en nog belangrijker misschien, de view vanuit de man zelf met gaten in het geheugen die zorgen voor verwarring en frustratie. The Father wil de kijker meenemen in het leven van de ziekte zelf, omdat het meer is dan een soms lastige (helaas) patiënt die geen naam meer kan onthouden.

Olivia Colman en vooral Anthony Hopkins schitteren als dochter en vader die proberen om te gaan met de ziekte waar geen weg terug is. Hoe tijd een abstract wordt, je mensen met elkaar verwart en herinneringen niet zijn wat ze waren. Een sterk drama dat toch indruk na laat.

Een film vol emoties heeft altijd het gevaar om melig te worden. Het is film en de emoties zijn immers gespeeld. De maker neemt zijn tijd en zet niet de pijn en de dood centraal - wat je bij veel films in dit thema ziet - maar net de levenslust. Genieten van het leven, echte liefde, de kleine dingen van het leven. Opvallend dat niet de zieke personages het meest afzien, maar de mensen rond hen die niet weten hoe ze er mee moeten omgaan. Zij die sterven halen blijkbaar meer uit het leven omdat ze net beseffen dat het zo kort is.

Knappe prestaties van zowel Shailene Woodley en Ansel Elgort, twee acteurs die toch nog niet zo bekend zijn maar al wel iets moois neerzetten. Namen om in 't oog te houden. De bijrollen zijn dan wel bekender, maar slorpen gelukkig niet alle aandacht op. Af en toe dreigen die de trein van de sporen te halen, maar Woodley en Elgort blijven de centrale figuren die de teugels strak in handen houden.

De film heeft misschien wat tegen om het bij de critici te halen: veel sentiment, liefde en humor. Niet het ideale recept om in top-lijstjes te komen. Maar gelukkig trekt het wel z'n publiek. En het is toch wel goed gedaan. Deed me wat denken aan Intouchables of Scent of a woman. Geen pure drama, maar komische tragedie met een lach en een traan. Hartverwarmend in alle eenvoud, als je hier van houdt.

Mijn 4e film van F.W. Murnau die vooral uitblonk door zijn vooruitstrevende cinematografie en special effects. In de jaren '20 was het voor veel filmmakers zoeken om de stap van podium naar het doek te maken. Ook voor acteurs natuurlijk. Murnau zet alvast enkele stappen te gelijk vooruit met zijn visuele aanpak. De basis is een variatie op de opera met de nodige drama en het verhaal rond Faust dat (soms minder duidelijk) later nog wel meer verfilmd werd.

Ik ben bij deze film eerder verwonderd dan echt geboeid. Visueel zijn er absoluut mooie dingen te zien, maar een groot deel van de film neemt de dramatiek toch de overhand en is dat minder toegankelijk dan bvb Ben-Hur van het jaar voordien of de grappen van Keaton, Chaplin en Lloyd. De film ad sich is sterk verouderd, wat niet onlogisch is na bijna 100 jaar. Maar de mooie effecten maken veel goed en zorgen dat dit best wel te genieten is.

Yorgos Lanthimos had een zeer eigenzinnige film met Dogtooth en vond nog meer zijn stijl in The Lobster en The Killing of a Sacred Deer. Als zo'n regisseur een kostuumdrama onder handen neemt, en dan nog naar waargebeurde feiten, moet je zeker geen pure romantiek verwachten. In grote lijnen is het dan wel historisch, hij drukt er duidelijk zijn stempel op.

Queen Anne (een voortreffelijke Olivia Colman) heeft mentale en fysieke gezondheidsproblemen. Veel regeren is er dus niet meer aan en laat ze beslissingen afhangen van vertrouwelingen rond haar. Dat leidt tot twee vrouwen die in haar gratie willen vallen, elk met hun eigen agenda en uiteraard na en een tijd met onderlingen rivaliteit. Rachel Weisz is Lady Sarah (voorouder van oa Winston Churchill en Lady Diana) die de macht in handen heeft naast Queen Anne. Emma Stone is Abigail, een jonge vrouw die uit de adel gevallen is en zich terug wil opwerken. Op de achtergrond zien we ook de politieke strubbelingen tussen de liberale Whigs en de conservatieve Tories. Die strijd is wel belangrijk, maar de film focust zich vooral op de twee vrouwen die beiden 'de favoriet' van de koningin willen zijn. Daarmee zijn ze eigenlijk het beeld van beide partijen.

Lanthimos zorgt voor een film vol intrige met de drie hoofdpersonages centraal. Mooi aangekleed met prachtige decors en kostumering. De muziek zweeft tussen oude muziek en geluiden en zorgt voor een passende sfeer. Als je kijkt naar zijn twee vorige films, is deze de meest toegankelijke. Maar dat wil niet zeggen dat zijn regiestijl afgezwakt is.

Net zoals een echte trip waarschijnlijk vooral voor de gebruiker aangenaam is en niet voor de omgeving, is deze film ook min of meer een kunstzinnige film geworden die zeker niet iedereen zal bekoren. Mij in elk geval al zeker niet. Een trip van bijna 2 uur is enorm saai om te zien. De film wordt beschreven als een komedie, maar ik zie niks grappig in een paar mannen die maffe dingen doen en denken als ze aan de drugs zitten. Kan mooi vertolkt zijn en kunst en zo, maar het blijft een moeilijke film om te zien en vooral saai. Niet mijn ding, maar ik kan wel verstaan dat er liefhebbers zijn voor dit ding.

Niet slecht. Zeker niet voor een horrorfilm. Aan de uitleg weet je al waar de film over gaat, dus verrassingen krijg je niet. Maar de schrikmomenten zijn er wel, en het is best wel spannend. Mooie griezelfilm.

Het sluitstuk van de toch wel gemiddelde trilogie waar volgens mij veel meer in had gezeten. Goeie marketing wel, want ik was meteen verkocht bij de aankondiging van deze films. Maar al snel vervalt het in de gekende clichés en is de humor nooit scherp genoeg. Al bij al valt het nog wel mee en is het zeker voor liefhebbers van het genre leuk om te zien. Gezien de sterke link met de vorige delen, lijkt het me niet aangeraden om de delen apart te zien.

In de lijn van vorige film, maar dan de gekende horror-setting van een jeugdkamp aan een meer. Een andere tijdsgeest, wat de gelegenheid geeft om knipogen te geven naar andere films uit het horrorgenre. De filmreeks is nooit top, maar voor horrorliefhebbers met de vele (subtiele) verwijzingen, valt het nog wel mee. Al had ik toch meer verwacht van de reeks.

Een weinig verrassende film, al zit de sfeer en de aankleding wel goed. Gelukkig is er genoeg vaart in de film, want de cast kan het niet helemaal dragen. De film moet het wat hebben van verschillende verwijzingen naar het brede horrorgenre en de setting in 1994 is best wel goed. Minder dan verwacht, maar ik kijk wel uit naar het volgende deel.