Far from Heaven (2002)

Een heel fraai vormgegeven film.

Mooie kleurbeelden en ingetogen acteerwerk.

Julianne Moore as good as ever.

De ironie zit in de 'gedateerde' stijl die werd gehanteerd om de moeilijke maatschappelijke problemen aan het licht te brengen. Door die twee bijeen te voegen krijg wordt het nooit echt dramatisch.

Deze was onlangs op tv en eens bekeken. 'k wist niet echt wat te verwachten, maar het was niet mis. De film was mooi aangekleed in de jaren '50 stijl, de film werd precies geplukt uit die periode.

De cast deed het prima en kwam overtuigend over.

De apotheose van onze Douglas Sirk zomer ... CINEMATEK - Programma - Far from Heaven

Deze keek makkelijk weg. Het verhaal boeide mij genoeg om mijn aandacht tot het eind vast te houden. Ik heb me geërgerd aan de bekrompen houding van de mensen destijds. Wat vind ik dat stom! Het acteerwerk vind ik prima, naar Julianne Moore kijk ik sowieso graag, en ik vind het tijdsbeeld goed weergegeven. Wat mij betreft een 7. 3,5*

Een prachtige ode aan de cinematografie van regisseur Douglas Sirk. Vooral het kleurgebruik van All That Heaven Allows, zie je hier duidelijk in weer. Niet alleen mooi aangekleed, maar ook wel wat passend bij het thema van de jaren '50 in een wereld vol schijn. Een tijd waarin alles mooi was, kleurrijk, vol rijkdom met het perfecte plaatje. Tenminste voor een bepaalde groep mensen met onderliggend een grote dosis racisme, seksisme, conservatisme, neerkijkend op lagere standen, ... Niet dat het nu allemaal zo rozengeur en maneschijn is, maar de pastelkleurige schijn is toch al wat verdwenen.

Het is op de eerste plaats een mooie film. Een nostalgische terugblik naar de oude films met warme Technicolor kleuren. De muziek van Elmer Bernstein (Ten Commandments, Magnificent Seven, To Kill a Mockingbird en meer) past er zeker bij. Het acteerwerk van Julianne Moore is de moeite, maar de andere rollen blijven oppervlakkig. Misschien wil de film teveel thema's tegelijk aankaarten waardoor het verhaal eerder te mager blijft. Al die verhaallijnen worden ook maar aangekaart, zonder dat het dan echt diepgaand wordt. Er is meer diepgang in het personage van Julianne Moore dan in de maatschappelijke thema's waar de film rond draait.

Over het algemeen wel van genoten. Het mocht wat meer pit hebben, maar het was wel mooi om te zien.

Ik kan me eigenlijk perfect vinden in de mening van Film Pegasus. Prima sfeersetting van eind de jaren 50 waarbij glitter and glamour in de suburbs van een Amerikaanse stad belangrijke parameters waren om te laten zien op welke maatschappelijke ladder je je bevond. De schijn van de mooie voortuintjes en voorgevels met het perfecte gezinnetjes steken zich soms in fel contrast af met wat zich in werkelijkheid afspeelt.

Deze hypocrisie komt sterk tot uiting wanneer de maskers afvallen en men volop kan oordelen over de andere. Niet alleen van wat speelt binnen het gezin Whitaker, maar ook wat de rassensegregatie betreft. Walgelijke bekrompen houdingen soms die me plaatsvervangende schaamte geven ...

Verder een sterk verhaal rond de sterke zelfverzekerde Cathy - uitstekende rol overigens van Julianne Moore - maar wiens blazoen toch enkele stevige deuken krijgt. Het kleurgebruik in de film valt inderdaad sterk op: je hebt de mooie (felle) outfits van de dames zelf, maar ook de herfstige natuurpracht in geel-rood-bruine kleuren was erg fraai.

De film hinkt wat op twee gedachten met twee zware thema's uit die tijd. Jammer dat het één het andere ondersneeuwt en vice versa waardoor geen enkele écht sterk naar voren komt. Voor de rest wel prima film.

Prachtige film. De muziek en kleuren komen mooi over in dit droevige drama.

Julianne Moore speelt supergoed. Ze loopt op 'eieren' en wil het voor iedereen goed doen, maar vergeet haarzelf. Erg mooi neergezet. De rest van de cast speelt ook subliem.

Het onderwerp: 'homoseksuele gevoelens hebben in de jaren 50' wordt hier gevoelig neergezet.

Wat waren mensen vroeger (soms nu ook nog, maar volgens mij wel minder) bekrompen. Naast het niet accepteren van homoseksualiteit, was discriminatie op huidskleur ook een probleem in die tijd. Verschrikkelijk zeg.

Zeker de moeite waard om te kijken, al is het alleen al om de muziek en de kleuren en de jaren 50 stijl.

Volgens de norm.

Far From Heaven is eigenlijk redelijk braaf de dramafilm die de lijntjes volgt van een drama zoals je gewoonlijk vanuit Amerika kan verwachten. Ik zag de film al even geleden, maar vanwege een kapot toetsenbord nooit de kans gekregen om er een stukje op te schrijven. Nu dus eindelijk met een nieuw toetsenbord die kans kunnen grijpen.

Moore speelt dit soort rollen met haar ogen dicht, waardoor ze een redelijk logische keuze blijft voor de rol maar daardoor is het ook wel een beetje saai. Ze speelt deze rol niet bepaald met meer passie of energie dan gewoonlijk, alsof het voor haar eigenlijk eerder een inkoppertje was. Haysbert als underdog tussen de grote namen weet niet echt de ruimte te nemen om op zijn eigen manier op te vallen. De overige leden blijven vooral onzichtbaar.

Eenmaal de film wat focus neemt om de achtergrond mooi in te richten kijkt het prettig weg. Zeker de weergaves van de seizoenen vond ik erg geslaagd. De kleurtjes vallen inderdaad positief op hier en daar, alleen laat regisseur Haynes uiteindelijk de beelden zelf vooral spreken en voegt daar als dirigent van de set niet veel aan toe. Ook in de editingkamer hadden ze iets meer tot leven gewekt mogen worden.

Uiteindelijk is het voorspelbaar en weet door de redelijk brave inhoudelijke invulling nooit echt op de juiste toetsen te drukken om een blijvend gevoel te communiceren. Het is best redelijk voor wat het is, maar echt bijzonder is het absoluut niet. De film blijft op z'n poten staan, maar kan vervolgens niet van de grond opstijgen. Jammer, maar wel te verwachten.

Heel origineel is het niet, en het had best wel iets harder, pittiger mogen zijn.

Maar ik lees hier dat de film een eerbetoon is een een regisseur uit de jaren 50, en dat lijkt me dan toch meer dan geslaagd.

De setting, de kledij, de kokette outfits - allemaal in blitse kleuren: het ziet er heel mooi uit, en doet de temperatuur in de woonkamer met een paar graden stijgen.

Bovendien de allereerste keer dat ik Moore kan waarderen.

Warme aanrader, met een boodschap, maar ook voor wie niet van boodschappen houdt.

Film moet het vooral van de stylering hebben. Het drama zelf kleurt toch te veel binnen de lijnen.

3,5

Mag ik het een cliché en woke film noemen?

Tuurlijk, maar dan lijkt het wel of je qua levensopvatting met een tijdscapsule van de jaren 50 naar de huidige tijd gebeamd bent.