Far from Heaven (2002)

Bijzondere film. De film is zo gemaakt dat het lijkt alsof hij écht in de jaren '50 gemaakt is. Bij (bijvoorbeeld) The Man Who Wasn't There merk je als kijker door de humor, het geweld, of door bepaalde camerastandpunten dat de film nu gemaakt is. Hier is werkelijk alles (de dialogen, de shots, de aantiteling, de muziek, de braafheid) zoals toen gedaan werd.

Ik vond het een beetje een gimmick, had veel moeite om "in de film" te komen. Er zat dus ook geen humor in á la Truman Show ofzo, het "perfecte" wereldje werd echt erg serieus genomen. Uiteindelijk kwam ik toch een beetje in de film, en vond ik 'm best mooi. Wel erg interessant om gezien te hebben

3*

Het ontgaat mij even wat daar bijzonder aan is eigenlijk (al heb ik de film niet gezien en kan er dus niet over oordelen). Als je een film wil zien zoals ze die in de jaren '50 maakten, dan ga je toch gewoon kijken naar een film die echt in de jaren '50 gemaakt is?

Sja het is weer eens wat anders, een probleem dat in die tijd speelt benaderen op de manier hoe het in die tijd behandeld zou zijn.

Deze film sleept in de V.S. de ene na de andere award in de wacht. Ook voor de Oscars wordt ie zwaar getipt. Ben benieuwd.

Ik heb m gezien op het Rotterdams Filmfestival. Het is inderdaad een goeie film omdat het benauwende, perfect ogende wereldje van de jaren '50 tot in de details in beeld is gebracht. De hoofdpersoon krijgt dan ineens te maken met (in die tijd) taboes als homoseksualiteit en socializen met negers, en het lijkt alsof ze alles wat goed voelt moet verlochenen om de uiterlijke schijn op te houden. Toch probeert ze haar man zoveel mogelijk te steunen, en wil ze haar vriendschap met de tuinman niet verliezen.

Helaas zat ik tijdens de film helemaal vooraan en met mn neus tegen het doek gedrukt. Toch heb ik me geen moment tijdens deze film verveeld hoewel een echte climax eigenlijk uitblijft.

Het lijkt me een geweldige film voor maatschappijleer. Erg fijn is ook dat ik niet vond dat de moraal van het verhaal zo duidelijk naar voren kwam terwijl het toch zware issues behandelt.

Cinematografish errug mooi!

4 sterren

Gisteren gezien op het filmfestival van Rotterdam. Prachtige film! Far from heaven is een stilistisch hoogstandje dat op genadeloze wijze de hypocrisie van die zogenaamde geweldige jaren '50 laat zien. Drama, humor en ironie zijn in juiste proporties aanwezig en Julianne Moore speelt de rol van haar leven.

Wat moet ik nu eigenlijk nog zeggen over deze film wat andere niet gedaan hebben?

De kleuren van de film zijn zo geweldig! Julian Moore verdiend zeer zeker een oscar.

Deze film komt hoog in mijn allertijden lijstje. 5 steren oftewel een 10

Mooie film, je zit je gewoon 2 uur mateloos te ergeren aan die jaren '50 kleinburgerlijkheid, maar het wordt op zo'n geweldige manier vertolkt dat het wel weer aangrijpend wordt. Geen film die ik vaker zou willen zien, maar wel zeer de moeite waard.

Schitterende dialogen, prachtige kleuren en muziek.

Prachtige hommage aan het werk van Douglas Sirk en co. Dat de kleurrijke beelden prachtig zijn, de muziek mooi en het acteerwerk sterk, is reeds voldoende gezegd, en kan ik alleen maar bevestigen.

Maar door zijn film in de jaren vijftig te plaatsen speelt Haynes het spel een beetje vals. Wat is de zin van een maatschappijkritische film die zich in de jaren vijftig afspeelt? Waarom niet wat meer durf tonen en het verhaal verplaatsen naar anno 2002? Wat voegt deze film toe aan de films waarnaar hij verwijst?

Hoe het ook zei, hele mooie film. Erg van genoten.

Dat is vanwege het eerbetoon aan Douglas en vanwege het feit dat hij hiermee aan wil tonen dat de maatschappij in de jaren '50 lang niet zoveel beter was dan sommigen willen doen voorkomen.

Hmmm, op de een of andere manier komt bij mij na afloop van deze film maar 1 vraag op en dat is: waarom hebben ze niet geprobeerd er iets meer speciaals van te maken?

De film ziet er hartstikke goed uit, acteerwerk is solide, maar op de een of andere manier is het gewoon niet speciaal genoeg... Hmm... ik wou dat ik dit beter uit kon leggen .

Tovenaar!

Ik snap je, denk ik. Ik kan het ook niet uitleggen.

Het is allemaal vakkundig, erg mooi gedaan etc. maar er miste iets. Ik ben er alleen nog niet uit wat... Meer bezieling? Nog onverdragelijker leed in contrast tot de opgehouden schijn?

(Nog) geen idee.

Exactomundo! Ik weet niet wie van jullie de NRC van afgelopen zaterdag heeft gezien, maar in het bijgevoegde magazine M staat een portret van de 'zwijgende meerderheid' in de Verenigde Staten. Deze zeer omvangrijke groep mensen gaat er prat op dat alles in de wereld ten tijde van de jaren vijftig beter voor elkaar was. Waarom deze groep mensen zo belangrijk zijn? Ze hebben er voor gezorgd dat ene heer George B. nu in het witte huis zit. Er is dus op dit moment zeer zeker een roep naar de normen en waarden van de jaren vijftig gaande in de VS. Deze film laat dus zien dat het idealiseren van die tijd maar beter gelaten kan worden.

Eens met Tovenaar en Ingemar. Bij Far from Heaven ontbreekt toch de échte scherpte, dat vleugje ironie misschien, die een film als bijvoorbeeld American Beauty (vergelijkbaar thema) tot een meesterwerk maakt.

Prachtige fotografie, muziek, acteerprestaties van Julianne Moore en Dennis Quaid. (vooral de laatste zet een Jack Nicholson- achtige rol neer) Schitterend.. had een 5 sterren film kunnen zijn. Ware het niet dat er iets met het tempo fout gaat. (script-regie)
Film duurde voor mijn gevoel 3 uur of zo (hoewel ik me niet verveeld heb) Sommige scenes zijn net iets te traag en voegen weinig toe. Misschien dat herziening iets toevoegt daaraan.
Maar wel veel meesterlijke scenes

Die scene in Miami, zo perfect van kleur en sfeer. kreeg meteen zin in een strand-vakantie)
Die scene aan de deur wanneer haar vriendin de rode plek op het hoofd ontdekt.
De meesterlijke eindscene op het station

Ik had moeite met deze film. Het kleurgebruik is a-dem-be-ne-mend, alleen daarvoor al de moeite waard om te zien, maar ik vond het vaak zo statisch! Vooral de scènes met de kinderen kwamen absoluut niet van de grond. Het deed me zelfs een beetje denken aan Harry Potter, zo slecht (ik heb het over de eerste HP-film, niet over de boeken).
Ik vond Julianne Moore vooral heel gehoorzaam, heel dienend. En daardoor een beetje saai. Iets dat ik niet heb gehad met haar nog. Dennis Quaid heeft een mooi gekweld gelaat maar ik vond de manier waarop hij haar verlaat op een of andere manier zo egoïstisch dat ik me moeilijk met hem kan identificeren. Maar identificatie was de hele film door een probleem. Ik had deels het gevoel naar een soort ultieme ironie of parodie te kijken maar deels had ik het gevoel te kijken naar een oprechte poging tot een jaren '50 film. Elmer Bernstein's muziek lag er ook zó dik bovenop. Jaja, ik hoor het wel! wilde ik roepen.
Ik had nog het meest met die rustige wijze Dennis Haysbert. Wat een mooie man is dat met een fijne stem en een prachtige ogen.
Maar de film wist me emotioneel dus amper te beroeren.
Ben heel benieuwd geworden naar 'het origineel' van Sirk. Een jaar of tien geleden heb ik een filmgekke vriend een boekje cadeau gedaan dat helemaal handelde over de films van Sirk. Hij keek me wat bevreemd aan bij het ontvangen van dat boekje. Misschien wist hij toen nog niet dat Sirk zo'n beetje bekend staat als de meester van het melodrama. Ondertussen weet hij dat wel, vermoed ik. Geinig hoe filmmakers van vroeger als Ed Wood of Douglas Sirk door nieuw uitgebrachte films opeens weer veel meer aandacht krijgen.

Wat me trouwens wél emotioneel raakte was hoe Cathy bij de psychiater gelijk werd weggebonjourd. Wat een complete hork, die psychiater! Wat een patriarchaal gedonder, getverdemme.

Ja dat is een stijlkenmerk van de jaren 50 waar je doorheen moet prikken.

Ben ik BLIJ dat ik die film niet gezien heb.

Dus in jaren 50 werden kinderen zo behandeld, of je wilt of niet.

Speelde fantastisch en idd is ie wat ruw met zijn vrouw maar ook wel erg meegaand.

Inderdaad..........

Mooie en onverwacht goede film over de realiteit en de problemen in de jaren vijftig. Vooral de beelden waren uitermate mooi/goed. Het gaf je echt het gevoel van die tijd mee. Eén minpuntje, achteraf had ik het gevoel dat ik 3 uur in de bioscoop had gezeten en het bleek dus een stuk minder lang te zijn. Ik heb het gevoel dat die dus een beetje korter kon. Of kwam het door de hitte?

Niet zo slimmig gaan doen, FK. Trouwens, over patriarchaal gesproken...

Het ging me niet om hoe de kinderen behandeld werden maar om hoe ze zich gedróegen. Dat ze op een rijtje op straat staan en dergelijke (hoe het jongetje 'daddy daddy' roept als zijn vader onverwacht thuis is... haha!). Ik geloof het gewoon niet, of je het nu 'wilt of niet'.

Zeg FK, je mag je dan wel oud voelen met je - wat was het? - 39, jij hebt net zomin de jaren 50 meegemaakt als ik en die hele 'levenservaring'discussie kan mij gestolen worden maar 'zo was de wereld toen' daar heb ik geen boodschap aan. Het gaat erom of ík als toeschouwer het slik hoe het gebracht wordt. En dan kan ik ook de wereld van Gattaca geloven of voor mijn part de wereld van Startrek.

En datzelfde geldt voor de 'saaiheid' van Julianne Moore (heb ik echt dat grote woord gebruikt?). Ik geloof het niet genoeg en daardoor vind ik haar als actrice gek genoeg saai, op die laag zit mijn saaie gevoel dus, niet alleen op de laag van Cathy. Overigens weet ik niet of dat aan Moore ligt of aan Haynes want acteerprestaties worden natuurlijk deels gedragen door de kwaliteit van de regisseur.

Patriarchaal ???? Levenservaring-discussie ???

'tis een film hoor.

ehm, maar ik ken wel een hoop films uit die tijd, en heb er veel over gelezen.

En ik geloof wel degelijk dat het zo kan.

Bovendien vind ik Julianne Moore erg goed acteren hier.

Film doet me trouwens denken aan de schilderwerken van Norman Rockwell (of zegt je dat niks ? )

En ja, dat die kinderen zo reageren ? Is me niet eens opgevallen. Waarschijnlijk blij dat Pa een keer thuis was.

Het gebruik van technicolor (las ik in het krantje) is subliem. Elk shot is bijna een kunstwerk op zich. Moore was geweldig. Maar het verhaal deed me weinig. Ik had zoiets van...dat weten we nu wel, maar ik snap wel dat de jaren '50 anders waren, maar ook dat wisten we al dacht ik. Al met al 3,5 *

Leuke jaren 50 film et alles erop en eraan maar niet erg bijzonder. Muziek van Bernstein ondersteunt zowat haast elke scene in de film zonder dat dit gaat vervelen. 3 sterren

Hier sluit ik mij helemaal bij aan

Zelden zulke slechte filmmuziek gehoord. Lor van een film. Saai, truttig en vooral overbodig.

You gotta be kidding. De film was een vervelend dik commentaar op die jaren '50.

Niet vreemd, wel buitengewoon oninteressant. Wordt er ook maar iets met de film gezegd dat de moeite waard is, of dat we niet al lang wisten?