Far from Heaven (2002)

Bijzondere film. De film is zo gemaakt dat het lijkt alsof hij écht in de jaren '50 gemaakt is. Bij (bijvoorbeeld) The Man Who Wasn't There merk je als kijker door de humor, het geweld, of door bepaalde camerastandpunten dat de film nu gemaakt is. Hier is werkelijk alles (de dialogen, de shots, de aantiteling, de muziek, de braafheid) zoals toen gedaan werd.

Ik vond het een beetje een gimmick, had veel moeite om "in de film" te komen. Er zat dus ook geen humor in á la Truman Show ofzo, het "perfecte" wereldje werd echt erg serieus genomen. Uiteindelijk kwam ik toch een beetje in de film, en vond ik 'm best mooi. Wel erg interessant om gezien te hebben

3*

Mooie film, je zit je gewoon 2 uur mateloos te ergeren aan die jaren '50 kleinburgerlijkheid, maar het wordt op zo'n geweldige manier vertolkt dat het wel weer aangrijpend wordt. Geen film die ik vaker zou willen zien, maar wel zeer de moeite waard.

Ik had moeite met deze film. Het kleurgebruik is a-dem-be-ne-mend, alleen daarvoor al de moeite waard om te zien, maar ik vond het vaak zo statisch! Vooral de scènes met de kinderen kwamen absoluut niet van de grond. Het deed me zelfs een beetje denken aan Harry Potter, zo slecht (ik heb het over de eerste HP-film, niet over de boeken).
Ik vond Julianne Moore vooral heel gehoorzaam, heel dienend. En daardoor een beetje saai. Iets dat ik niet heb gehad met haar nog. Dennis Quaid heeft een mooi gekweld gelaat maar ik vond de manier waarop hij haar verlaat op een of andere manier zo egoïstisch dat ik me moeilijk met hem kan identificeren. Maar identificatie was de hele film door een probleem. Ik had deels het gevoel naar een soort ultieme ironie of parodie te kijken maar deels had ik het gevoel te kijken naar een oprechte poging tot een jaren '50 film. Elmer Bernstein's muziek lag er ook zó dik bovenop. Jaja, ik hoor het wel! wilde ik roepen.
Ik had nog het meest met die rustige wijze Dennis Haysbert. Wat een mooie man is dat met een fijne stem en een prachtige ogen.
Maar de film wist me emotioneel dus amper te beroeren.
Ben heel benieuwd geworden naar 'het origineel' van Sirk. Een jaar of tien geleden heb ik een filmgekke vriend een boekje cadeau gedaan dat helemaal handelde over de films van Sirk. Hij keek me wat bevreemd aan bij het ontvangen van dat boekje. Misschien wist hij toen nog niet dat Sirk zo'n beetje bekend staat als de meester van het melodrama. Ondertussen weet hij dat wel, vermoed ik. Geinig hoe filmmakers van vroeger als Ed Wood of Douglas Sirk door nieuw uitgebrachte films opeens weer veel meer aandacht krijgen.

Leuke jaren 50 film et alles erop en eraan maar niet erg bijzonder. Muziek van Bernstein ondersteunt zowat haast elke scene in de film zonder dat dit gaat vervelen. 3 sterren

Inderdaad weinig boeiend verhaal, zeer matige cast, maar wel een leuke weergave (kleding, auto's en filmisch het kleurgebruik) van de jaren '50... 2,5*

Far from Heaven zou een hommage aan Douglas Sirk moeten zijn, maar weet nooit de emotie op te roepen zoals in Imitation of Life , Written on the Wind ,All That Heaven Allows , en Magnificent Obsession waar je met met zakdoek zit te snotteren. Locatie , kleding en de kleuren in de film zijn subliem maar daar blijft het ook bij een krappe 6 dus 3 *.

Juliane Moore speelt hartverwarmend.

De scènes met Dennis Haysbert zijn van een grote schoonheid. Het samenspel tussen die twee is erg goed en Haysbert speelt tegelijk ingetogen en met veel emotie.

Het andere grote pluspunt is de sfeer. De restaurantscène, de mooie parken, de vakantiescène etc....

De film behandelt mijns inziens een thema teveel. Het verhaal had zich enkel op de rassendiscriminatie moeten concentreren, dan was het een betere film geweest.

Het 'homo-thema' wordt erg cliche en plichtmatig uitgewerkt. Deze verhaallijn wordt ook heel summier uitgewerkt.

De overacterende Dennis Quaid is totaal miscast. De scènes waarin hij een klap geeft aan Moore en die waarin hij gaat huilen zijn tenenkrommend slecht.

Het plot van de film is erg mager. Nergens wordt je verrast. Te veel cliche's en niets nieuws onder de zon.

Ik vind trouwens niet dat de jaren '50 look and feel perfect is. Veel decors waren overgestyleerd. De buitenscènes in de auto deden me enigzins denken aan Vertigo. Zal ook deels aan de technicolor kleuren liggen vermoed ik.

Het blauwe en groene licht in bepaalde scènes kon ik niet zo goed plaatsen. Had (/gebruikte) men dat echt in die tijd?

Prachtig van vormgeving en sfeer. Ik vond zelfs de acteerprestaties erg in dat plaatje passen. Leuk verhaal, erg van genoten.

Maar de vorm zit de emotie bij mij nogal in de weg. De film zweeft soms bijna op het randje van parodie en dat is net iets teveel van het goede.

3.5*

Prachtige vertolkingen en zeer mooie opnames. Stilistisch gezien was het af en toe helaas een beetje 'too much' en dan vooral de aftiteling en af en toe de muziek. Dat komt inderdaad nogal gimmick-achtig over en doet afbreuk aan de inhoudelijke kanten van de film.

De combinatie van flitsende kleuren, saaie loomheid en een vreemde en vreselijke soundtrack wekken een maf sfeertje op waarvan ik niet warm of koud werd. Het verhaal mist tempo en emotionele betrokkenheid, ook al door het ziek niet-in-staat-zijnd-om-boos-te-worden karakter van Cathy. Verder: saaie standaardheid met als uitzondering dat het einde niet happy, maar ook niet bepaald unhappy is. Het houdt gewoon op zonder duidelijke afscheidssfeer. Wat me tegen die tijd ook nog maar weinig kon schelen, overigens. Een boodschap valt wel te ontdekken, maar heeft ook al een interessantheidsfactor van 0. De thema's, het enige waar de film op drijft, werden op een irritante manier aan de orde gebracht, en dan vooral het racisme. Het deed me denken aan The Girl With a Pearl Earring: onzinnig gemierenneuk om onderwerpen die allang niet meer actueel zijn. En dit keer is het intieme hoogtepunt van de film ... tadadadam ... een handkus! Fijn dat dit soort geneuzel vroeger speelde, maar verveel mij er alsjeblieft niet mee door er dit soort films over te maken.

1,5*

Verrassend sterke film van Todd Haynes. De film geeft een perfect beeld van de bekrompenheid van de jaren vijftig destijds in Amerika en de zin van vroeger was alles beter gaat zeker niet op na het zien van deze film.
Jullianne Moore is duidelijk de ster van deze film en acteert voortreffelijk. Ze zet op sublieme wijze de rol neer van lieve onderdanige huisvrouw, die nergens goed voor is in de ogen van haar man, terwijl hij zelf een homoseksuele escapade begaat. Ook Dennis Haysbert acteert goed, rustig en ingetogen. Dennis Quad valt me ook mee, hoewel ik hem niet echt een goed acteur vind.
Visueel is de film ook erg mooi met mooie lange camerashots en een aankleding die je doet denken of je daadwerkelijk in de jaren vijftig bent aanbeland.
Ook het einde van de film is goed. Ik had het minder gevonden als Haysbert toch uit de trein was gestapt en terug wasgekomen, maar gelukkig was dat niet het geval. Kortom een fijne film, waar ik me erg in kon inleven.

4,0*

Far From Heaven is Douglas Sirk en meer.

Alles doet refereren naar de melodrama uit de jaren 50 met name de klassieker 'All That Heaven Allows' van Sirk uit 1955. De openingscredits, de soundtrack, dialoog. Een meer dan duidelijke ode.

Echter doet Haynes er hier nog een schepje bovenop. Wat destijds onmogelijk verfilmd kon worden, hiermee refereer ik dus naar homosexualiteit en interraciale relaties, stopt Haynes in zijn project. All That Heaven Allows behandelt dezelfde problemen maar dan binnen het blanke amerika van de jaren 50.

Far From Heaven is dus een film in de stijl van toen met issues van nu. Interessant en erg actueel.

Actueel want veel situaties zijn absoluut niet vreemd in de wereld van nu. De scene dat Quaid tekeer gaat tegen Moore omdat er geroddeld wordt over haar en een neger terwijl hij zelf niet veel beter doet bv. Dit imago naar buiten toe is dus veel belangrijker dan daadwerkelijk je hart volgen. Openlijke eerlijkheid wordt gelijk keihard bestraft. Mooie scene en zo zijn er wel meer te vinden in de film. Mensen die denken dat homosexualiteit te 'genezen' is met therapie e.d. Iets wat nog steeds in bepaalde kringen gedacht wordt.

Far From Heaven ziet er erg verzorgd uit. Mooie kleuren, overdreven kleuren, camera angles in de stijl van de film noir, allemaal odes aan maar tegelijk erg mooi.

Het acteerwerk en de casting zijn voor mij de sterkste punten van de film. Geweldig werk van Moore, Quaid en Haysbert en allemaal perfect gecast. Had niet beter gekund. Een mooie soundtrack en een mooi einde waarbij de regisseur beide kampen, zwart en blank, bekritiseert (vooroordelen huizen in elke ras/kring of samenleving) completeren de film.

4*

Het is gewoon een goede film. Prima geacteerd en geeft een goed beeld van de maatschappelijke situatie uit mijn kinderjaren. Toch denk ik dat er niet zoveel veranderd is. Naar buitenuit zeggen veel mensen van dit soort gedachten verlost te zijn. Maar onderzoek toont aan dat velen nog net zo denken als het hen anoniem gevraagd wordt.

Overigens nog een opmerking over deze quote:

Een vrouw die hiervoor bewust kiest is geen 2e rangs burger. Huisvrouw zijn is gewoon een buitengewoon eerzame taak. Het feminisme heeft zeker niet alleen "zegeningen"gebracht !!

Samengevat: de film is mij een 3,8 waard.

Todd Haynes gebruikt de stijlmiddelen uit de jaren vijftig cinema om juist een horror-beeld te schetsen van een tijdperk waarin mensen vooral niet zichzelf moesten zijn. Een vrouw moest haar plaats kennen als de steunpilaar van haar man. Een Afro-Amerikaanse man moest niet denken dat hij gelijk was aan zijn blanke buren. Een homofilie kon beter doen alsof hij een heterofiele gezinsman was dan dat hij openlijk te koop liep met zijn afwijkende seksualiteit.

De toon van het verhaal is bikkelhard en maakt korte metten met het idee dat de fifties zo'n paradijselijke en onschuldige tijd zouden zijn geweest, nee, we zien hier juist een tijdperk waarin het individu ondergesneeuwd raakte onder de sociale druk om te moeten voldoen aan het perfecte plaatje. Gelukkig dat het met een zeker gevoel voor spot wordt gebracht zodat het cynische verhaal nooit zwaar op de hand raakt.

Te midden van die wereld van schijn en façade speelt Jullianne Moore een vrouw die haar waardigheid probeert te houden terwijl ze aan alle kanten het doelwit wordt van roddel en spot. Ze weet haar rol een zekere dualiteit te geven in hoe ze naar datgene wat haar overkomt kijkt vanuit een liberale visie, maar die door haar positie als blanke huisvrouw ook merkt hoe zij gevangen zit in een wereld die nog niet rijp is voor de gelijkwaardigheid van het individu. Het mooiste aan haar rol is dat aan het einde alle mannelijke minderheden de keuze blijken te hebben om iets anders met hun leven te gaan doen. Zowel het karakter van de homofiele echtgenoot als de Afro-Amerikaanse buurman heeft de mogelijkheid om te ontsnappen aan de situatie. De vrouw blijft echter achter en kan niet anders dan het gebeurde gelaten over zich heen laten komen.

Film speelt in 1957/'58. Homosexualiteit en interraciale relaties waren niet alleen toen, maar ook nu nog een probleem, want beide worden nog lang niet door iedereen aanvaard. Todd Haynes heeft daar op ingetogen wijze deze mooie film over gemaakt. Helemaal in de stijl van toen, zelfs inclusief de aftiteling. Het verhaal, de vertolking door Julianne Moore en Dennis Haysbert, de prachtige cinematografie: allemaal top. Enig minpuntje: de miscasting van Dennis Quaid. Warm aanbevolen! (geldt ook voor het commentaar van Donkerwoud. )

4*

Nog eens herbekeken en dit blijft toch wel een bijzondere prent. Subliem vormgegeven, een passende melodramatische score en prima acteerprestaties. Julianne Moore en Dennis Haybert zijn beiden uitstekend en ook de bijrollen worden één voor één goed ingevuld. Het verhaal zelf is niet meteen m’n ding, en daarom zit een écht hoge score er niet in. Maar toch Grote Cinema die één en al liefde voor film ademt, met heel veel bravoure in beeld gebracht.

Ruim 3,5*

Ik vond een redelijk drama/romantiekfilm...

Prima acteerwerk...

Bekende acteurs Dennis Quaid en Dennis Haysbert

spelen wel goed...

Achtergrond muziek vond ik niet zo mooi geluid...

Een beetje truttige verhaal...

Wel ouderwetse omgeving...

Geen HD kwaliteit aanwezig (comm zender RTL 8 )...

Aan mijn eerdere commentaar heb ik absoluut niets te wijzigen.

Prima film.

Far From Heaven begint erg interessant. De film heeft een mooie, klassieke uitstraling en Haynes weet goed met de kleurpatronen en de belichting te spelen. Dit geeft de film toch wel een uniek gevoel in dit tijdperk. De gedachtengang en het overbrengen van de jaren 50 vibe werkt ook. Al is dit natuurlijk niet de positieve kant van de jaren 50.

Qua verhaal laat Haynes het wel een beetje afweten. Waar ik in het begin nog wel geboeid was verloor Far From Heaven mijn aandacht na een uur. Het wordt allemaal te oppervlakkig uitgewerkt en de band tussen Moore en Haysbert kwam ook niet helemaal goed/geforceerd over. Ik kon er maar weinig mee. Dan helpt het ook niet dat Quaid een slechte rol speelt en lichtjes aan overacting doet. Het leek soms wel een toneelspel.

Een film met potentie, maar weet de gevoelige snaar uiteindelijk niet te raken.

2,5*

Eerder werd er in deze postings gesproken over een perfecte pastiche, maar ik geloof niet dat het dat is, want elke vorm van ironie ontbreekt, hetgeen weer een andere gebruiker hier een beetje een gebrek vindt. Maar ik zie het als een film die zich afspeelt in de jaren 50, en die ook geheel in de stijl van de jaren 50 is gemaakt (inclusief jaren-50-cameralenzen), maar die problemen aansnijdt die in de jaren 50 ongetwijfeld speelden maar toentertijd absoluut niet behandeld konden worden (onwil bij studiobazen, sterren, publiek, censuur…...).

En het is maar goed ook dat er geen ironie in de film voorkomt, want als één der personages zich op een "verlicht" 21ste-eeuws standpunt zou stellen ("Wat is er mis met homoseksualiteit? Het komt in de hele natuur voor!", "Waarom zouden negroes of coloreds minder zijn dan whites, en waarom zou je daar geen vriendschap of relatie mee mogen hebben?"), dan zou de film z'n "hyper-realisme" (een term van Haynes zelf) kwijtraken en zou je vermoedelijk uitkomen op een onrealistisch politiek (en politiek correct) pamflet.

Dus als iemand vraagt: "Als je een film wil zien zoals ze die in de jaren '50 maakten, dan ga je toch gewoon kijken naar een film die echt in de jaren '50 gemaakt is?", dan moet het antwoord daarop helaas luiden: omdat zo'n film die echt in de jaren '50 gemaakt is helaas niet over deze problemen had kunnen gaan.

Van tevoren las ik dat Todd Haynes de stijl van Far from Heaven baseerde op jaren '50-films zoals regisseur Douglas Sirk die gemaakt. Van hem heb ik niet lang geleden het matige Written on the Wind gezien, waarbij ik eigenlijk alleen de geschoten plaatjes wel aardig vond. Dat stijltje lijkt Haynes één-op-één overgenomen te hebben. Echt origineel is het niet, maar leuk om te zien is het wel. Alle shots lijken heel zorgvuldig gekozen en er worden uitbundige kleuren gebruikt. Vooral de nachtscenes met een blauwe gloed eroverheen zijn mooi.

Voor een jaren '50-film is het plot baanbrekend: een vrouw betrapt haar man met een andere vent en gaat zelf om met een donkere tuinman. Peng! Daar wordt het perfecte suburb-leven doorgeprikt. Maar tegenwoordig komen dit soort plots wel vaker voor en dit verhaal verloopt ook voorspelbaar. Toch is Far from Heaven bovengemiddeld te noemen. Het acteerwerk van Julianne Moore is voortreffelijk en zoals eerder gezegd het stijltje beviel me wel .

Het perfecte gezinnetje in de jaren 50, alleen blijkt vader op mannen te vallen en moeder zoekt troost bij de tuinman die ook nog eens een kleurling is. Dat viel in de jaren 50 echt niet in een film te stoppen dus moet Douglas Sirk het destijds doen met de relatie tussen oudere dame en jonge tuinman Rock Hudson (All That Heaven Allows).

Todd Haynes maakt er een mooie tribute van, niet gefilmd in Technicolor, maar de nadrukkelijke kleuren geven het toch een beetje die sfeer.

Erg rechttoe rechtaan en erg braaf. Iets meer 'American Beauty' of 'Little Children' had wel gemogen, maar erg storend was het nu ook weer niet. De brave, rustige en nette 50's sfeer bevalt wel. De rol die Julianne Moore speelt van de opgeruimde (of dat in ieder geval erg proberende) jaren '50 huisvrouw en -moeder is erg goed neergezet, en alle verwikkelingen blijven wel heel de speelduur interessant.

Sowieso een interessant tijdperk, het Amerika in de jaren '50. Alles is ontzettend 'keeping up appearances' en vol vooroordelen en taboes. Daarom wel des te jammerder dat het zo braaf uitgewerkt is, en dat er eigenlijk nooit iets van betekenis gebeurt. Het is nu ook weer niet alsof Cathy en de tuinman een stomende affaire hebben, ze zoenen zelfs nooit.

Zeker geen slechte film, maar ietsje meer pit had best gemogen.

3,5*

2de horrorfilm van Haynes over de bekrompen suburbia mentaliteit waar een arm schaap het moet opnemen tegen een bende enge Stepford Wives. Boze huisvrouwen liggen als Carpenter (John, niet Richard) zombies op de loer onder de onheilspellende roodgroene belichting. De in dutch angle gefilmde reaction shots van voorbijgangers die een interraciaal gesprek waarnemen doen denken aan de paranoïa van 50's invasiefilms, ons ooit zo vreedzaam dorpje nu opgeschrikt door de gruwelen van het egalitarisme.

Ik vond het niet zo sterk, al speelde Moore wederom erg goed als upper class vrouw in de jaren '50 die de taboes van haar tijd onder ogen moet zien. De wind zit niet mee, met een echtgenoot die worstelt met zijn homoseksualiteit en als gevolg van deze relatiecrisis de aantrekkingskracht die ze voelt voor haar zwarte tuinier. Lollig hoe homoseksualiteit trouwens als een ziekte wordt behandeld die vlug weer overwaait . Ongelooflijk eigenlijk.

Daarna is het "keeping up appearances" zoals Ste* mooi aangeeft. De sociale afkeuring van haar vriendschap met Raymond mocht van mij wat meer uit de verf komen, want daar wordt uiteindelijk niet veel mee gedaan. Goed uitgangspunt voor een film, maar elke vorm van risico wordt geschuwd in die film, en dan krijg je een wat suf en te braaf dramaatje zonder memorabele momenten en voor een huisvrouwenpubliek.

En dan die zeemzoeterige muziek ...

Eerder werd hier de vraag gesteld wat het voor zin heeft om halve eeuw later een jaren ’50 film te maken, terwijl je ook gewoon een film uit die periode op kunt zetten. Het antwoord daar op lijkt me nogal duidelijk. Je kunt ‘nu’ thema’s aan snijden die de Hays code verboden. De mogelijkheid om als het ware de jaren ’50 in te stappen, maar wel uitgebreid het open en doordrongen racisme door de samenleving heen te behandelen en wel expliciet in te gaan op de bekrompen houding tegenover homoseksualiteit, is alleen om die reden al interessant. Het is niet een periode in de geschiedenis die zo lang geleden is dat je je er nu weinig meer bij voor kunt stellen. Het is een onvoorstelbare onverdraagzaamheid na een periode van oorlog die voor een belangrijk deel tot stand kwam door onverdraagzaamheid. Een periode die slechts één generatie voor mij heel bewust heeft mee gemaakt. Dat Far From Heaven een ode is aan de films van met name Douglas Sirk is wat mij betreft dus ook een minder zwaarwegende reden om deze film relevant te vinden.

Dat Haynes geen nieuwe dingen vertelt, maakt het niet minder nodig om dat nu in deze vorm te doen. Voor het eerst zo ongeveer denk ik (hoewel als je dat zegt is er altijd iemand die je op een eerdere film wijst). Wie wel eens een jaren ’50 ziet, weet dat de film op technisch gebied bijzonder goed de films uit die tijd benadert. Ook qua acteren is de film prima in orde, vooral omdat Julianne Moore het gewicht van de film op zich neemt. Toch vond ik de film met name in de eerste 30 minuten te veel een parodie op jaren ’50 cinema. Dat komt omdat het er wel erg dik boven op ligt. Sirk legde het er ook altijd erg dik bovenop, maar dat kwam natuurlijk niet omdat hij erg nadrukkelijk een bepaalde periode wilde benaderen. Op een gegeven moment lijkt het geforceerde minder te worden, terwijl dan juist de thema’s van onverdraagzaamheid naar boven komen. Misschien is dat omdat Haynes dan het ideale wereldje van de perfecte huisvrouw keihard onderuit haalt. Het blijft allemaal nog steeds wel Bigger Than Life (een film uit de ‘jaren 50 die ik toevallig een dag later zag van Nicholas Ray waarin ook wordt afgerekend met heilige kruisjes uit die tijd).

Ik waardeer dus zeker de poging van de makers. Technisch is de film goed, thematisch interessant, maar inhoudelijk ietwat onevenwichtig omdat het uiteindelijk een kopie is van een kritische jaren ’50 film. Een film die toen nooit gemaakt is. Het is goed dat die nu alsnog is gemaakt door een regisseur met visie, maar het houdt wel een beetje de nasmaak van een artificiële ‘Imitation of Life’ van toen.

Erg melodramatisch en met een dubbele problematiek in de story : homosexualiteit en rassendiscriminatie.

Buitengewone diepgang zit er niet in maar het spel van Julianne Moore vergoedt veel en bovendien is de film visueel best geslaagd en ook de muziek mag er zijn.

Deze was onlangs op tv en eens bekeken. 'k wist niet echt wat te verwachten, maar het was niet mis. De film was mooi aangekleed in de jaren '50 stijl, de film werd precies geplukt uit die periode.

De cast deed het prima en kwam overtuigend over.

Deze keek makkelijk weg. Het verhaal boeide mij genoeg om mijn aandacht tot het eind vast te houden. Ik heb me geërgerd aan de bekrompen houding van de mensen destijds. Wat vind ik dat stom! Het acteerwerk vind ik prima, naar Julianne Moore kijk ik sowieso graag, en ik vind het tijdsbeeld goed weergegeven. Wat mij betreft een 7. 3,5*

Een prachtige ode aan de cinematografie van regisseur Douglas Sirk. Vooral het kleurgebruik van All That Heaven Allows, zie je hier duidelijk in weer. Niet alleen mooi aangekleed, maar ook wel wat passend bij het thema van de jaren '50 in een wereld vol schijn. Een tijd waarin alles mooi was, kleurrijk, vol rijkdom met het perfecte plaatje. Tenminste voor een bepaalde groep mensen met onderliggend een grote dosis racisme, seksisme, conservatisme, neerkijkend op lagere standen, ... Niet dat het nu allemaal zo rozengeur en maneschijn is, maar de pastelkleurige schijn is toch al wat verdwenen.

Het is op de eerste plaats een mooie film. Een nostalgische terugblik naar de oude films met warme Technicolor kleuren. De muziek van Elmer Bernstein (Ten Commandments, Magnificent Seven, To Kill a Mockingbird en meer) past er zeker bij. Het acteerwerk van Julianne Moore is de moeite, maar de andere rollen blijven oppervlakkig. Misschien wil de film teveel thema's tegelijk aankaarten waardoor het verhaal eerder te mager blijft. Al die verhaallijnen worden ook maar aangekaart, zonder dat het dan echt diepgaand wordt. Er is meer diepgang in het personage van Julianne Moore dan in de maatschappelijke thema's waar de film rond draait.

Over het algemeen wel van genoten. Het mocht wat meer pit hebben, maar het was wel mooi om te zien.

Ik kan me eigenlijk perfect vinden in de mening van Film Pegasus. Prima sfeersetting van eind de jaren 50 waarbij glitter and glamour in de suburbs van een Amerikaanse stad belangrijke parameters waren om te laten zien op welke maatschappelijke ladder je je bevond. De schijn van de mooie voortuintjes en voorgevels met het perfecte gezinnetjes steken zich soms in fel contrast af met wat zich in werkelijkheid afspeelt.

Deze hypocrisie komt sterk tot uiting wanneer de maskers afvallen en men volop kan oordelen over de andere. Niet alleen van wat speelt binnen het gezin Whitaker, maar ook wat de rassensegregatie betreft. Walgelijke bekrompen houdingen soms die me plaatsvervangende schaamte geven ...

Verder een sterk verhaal rond de sterke zelfverzekerde Cathy - uitstekende rol overigens van Julianne Moore - maar wiens blazoen toch enkele stevige deuken krijgt. Het kleurgebruik in de film valt inderdaad sterk op: je hebt de mooie (felle) outfits van de dames zelf, maar ook de herfstige natuurpracht in geel-rood-bruine kleuren was erg fraai.

De film hinkt wat op twee gedachten met twee zware thema's uit die tijd. Jammer dat het één het andere ondersneeuwt en vice versa waardoor geen enkele écht sterk naar voren komt. Voor de rest wel prima film.

Prachtige film. De muziek en kleuren komen mooi over in dit droevige drama.

Julianne Moore speelt supergoed. Ze loopt op 'eieren' en wil het voor iedereen goed doen, maar vergeet haarzelf. Erg mooi neergezet. De rest van de cast speelt ook subliem.

Het onderwerp: 'homoseksuele gevoelens hebben in de jaren 50' wordt hier gevoelig neergezet.

Wat waren mensen vroeger (soms nu ook nog, maar volgens mij wel minder) bekrompen. Naast het niet accepteren van homoseksualiteit, was discriminatie op huidskleur ook een probleem in die tijd. Verschrikkelijk zeg.

Zeker de moeite waard om te kijken, al is het alleen al om de muziek en de kleuren en de jaren 50 stijl.

Volgens de norm.

Far From Heaven is eigenlijk redelijk braaf de dramafilm die de lijntjes volgt van een drama zoals je gewoonlijk vanuit Amerika kan verwachten. Ik zag de film al even geleden, maar vanwege een kapot toetsenbord nooit de kans gekregen om er een stukje op te schrijven. Nu dus eindelijk met een nieuw toetsenbord die kans kunnen grijpen.

Moore speelt dit soort rollen met haar ogen dicht, waardoor ze een redelijk logische keuze blijft voor de rol maar daardoor is het ook wel een beetje saai. Ze speelt deze rol niet bepaald met meer passie of energie dan gewoonlijk, alsof het voor haar eigenlijk eerder een inkoppertje was. Haysbert als underdog tussen de grote namen weet niet echt de ruimte te nemen om op zijn eigen manier op te vallen. De overige leden blijven vooral onzichtbaar.

Eenmaal de film wat focus neemt om de achtergrond mooi in te richten kijkt het prettig weg. Zeker de weergaves van de seizoenen vond ik erg geslaagd. De kleurtjes vallen inderdaad positief op hier en daar, alleen laat regisseur Haynes uiteindelijk de beelden zelf vooral spreken en voegt daar als dirigent van de set niet veel aan toe. Ook in de editingkamer hadden ze iets meer tot leven gewekt mogen worden.

Uiteindelijk is het voorspelbaar en weet door de redelijk brave inhoudelijke invulling nooit echt op de juiste toetsen te drukken om een blijvend gevoel te communiceren. Het is best redelijk voor wat het is, maar echt bijzonder is het absoluut niet. De film blijft op z'n poten staan, maar kan vervolgens niet van de grond opstijgen. Jammer, maar wel te verwachten.