menu

Far from Heaven (2002)

mijn stem
3,43 (472)
472 stemmen

Verenigde Staten
Drama / Romantiek
107 minuten

geregisseerd door Todd Haynes
met Julianne Moore, Dennis Quaid en Dennis Haysbert

Cathy is de perfecte jaren '50 huisvrouw. Op een avond betrapt ze haar echtgenoot met een andere man, en haar nette wereldje valt uit elkaar. In haar verdriet vindt ze troost in de vriendschap met haar Afro-Amerikaanse tuinman. Gezien de taboes die hier op rusten raakt haar leven nog verder in de war.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=TmMEG0OdKwQ

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van nightbreed
3,5
Interessant filmpje die zich in de bekrompen jaren 50 afspeeld.
Er worden 3 dingen aan de kaak gesteld, namelijk homosexualiteit, racisme en de onderdrukking van de vrouw.
Dat lijkt allemaal een beetje te veel van het goede maar de film geeft echt een mooi beeld van hoe het overgrote deel van de mensen toen waren/dachten.
De 3 onderwerpen worden in 1 verhaal gestopt, een vrouw (die in die jaren het slaafje van de werkende man was, ze was alleen goed om kinderen te baren en op te voeden, te koken en het huis schoon te houden als er geen bediende betaald kon worden) komt erachter dat haar man gay is (wat toen een veel groter probleem was dan hedentendage) en gaat een vriendschap aan met een Afro-Amerikaanse man (wat zoiets als een doodzonde was)
Julianne Moore is weer eens erg goed op dreef in deze film en ik vond Dennis Haysbert ook erg goed.
De regie weet de jaren 50 sfeer erg goed weer te geven, af en toe lijkt het zelfs een film uit de jaren 50.
Het script behandeld eigenlijk 2 problemen te veel maar is er wel goed in geslaagd om de problemen goed weer te geven zonder vals sentiment.

Wat me opviel aan de reviews hier is dat de meeste mensen alleen de onderwerpen homosexualiteit en racisme zagen en niet de onderdrukking van de vrouw.
Misschien zijn ze het nog steeds gewend dat de vrouw als 2e rangs burger wordt gezien waardoor het ze niet opvalt.

Cijfer: 3,5

3,0
Geschoten in lange, kalme shots die we nog herkennen van zijn uitstekende Safe brengt Haynes dit verhaal minutieus in beeld. Alleen is het verhaal niet zo bijster origineel en zitten we nooit op het puntje van onze stoel. Lang niet zo goed als Safe.

avatar van BenicioDelToro
3,0
kappeuter schreef:

Julianne Moore speelt hartverwarmend. De scenes met Dennis Haysbert zijn van een grote schoonheid. Het samenspel tussen die twee is erg goed en Haysbert speelt tegelijk ingetogen en met veel emotie.


Helemaal mee eens. Dennis Haysbert kende ik nog niet zo goed, maar hij heeft me aangenaam verrast in deze film. Ik von echt dat de film tot leven kwam wanneer hij en Moore samen in beeld waren. Bovendien vond ik de sfeer en de aankleding van deze film erg mooi. De kleinburgerlijke Amerikaanse samenleving van de jaren vijftig is prima weergegeven door Todd Haynes en co.

3*

avatar van serpico
1,5
De combinatie van flitsende kleuren, saaie loomheid en een vreemde en vreselijke soundtrack wekken een maf sfeertje op waarvan ik niet warm of koud werd. Het verhaal mist tempo en emotionele betrokkenheid, ook al door het ziek niet-in-staat-zijnd-om-boos-te-worden karakter van Cathy. Verder: saaie standaardheid met als uitzondering dat het einde niet happy, maar ook niet bepaald unhappy is. Het houdt gewoon op zonder duidelijke afscheidssfeer. Wat me tegen die tijd ook nog maar weinig kon schelen, overigens. Een boodschap valt wel te ontdekken, maar heeft ook al een interessantheidsfactor van 0. De thema's, het enige waar de film op drijft, werden op een irritante manier aan de orde gebracht, en dan vooral het racisme. Het deed me denken aan The Girl With a Pearl Earring: onzinnig gemierenneuk om onderwerpen die allang niet meer actueel zijn. En dit keer is het intieme hoogtepunt van de film ... tadadadam ... een handkus! Fijn dat dit soort geneuzel vroeger speelde, maar verveel mij er alsjeblieft niet mee door er dit soort films over te maken.

1,5*

avatar van Spetie
4,0
Verrassend sterke film van Todd Haynes. De film geeft een perfect beeld van de bekrompenheid van de jaren vijftig destijds in Amerika en de zin van vroeger was alles beter gaat zeker niet op na het zien van deze film.
Jullianne Moore is duidelijk de ster van deze film en acteert voortreffelijk. Ze zet op sublieme wijze de rol neer van lieve onderdanige huisvrouw, die nergens goed voor is in de ogen van haar man, terwijl hij zelf een homoseksuele escapade begaat. Ook Dennis Haysbert acteert goed, rustig en ingetogen. Dennis Quad valt me ook mee, hoewel ik hem niet echt een goed acteur vind.
Visueel is de film ook erg mooi met mooie lange camerashots en een aankleding die je doet denken of je daadwerkelijk in de jaren vijftig bent aanbeland.
Ook het einde van de film is goed. Ik had het minder gevonden als Haysbert toch uit de trein was gestapt en terug wasgekomen, maar gelukkig was dat niet het geval. Kortom een fijne film, waar ik me erg in kon inleven.

4,0*

avatar van Arturo
3,5
Dennis Quad valt me ook mee, hoewel ik hem niet echt een goed acteur vind.


Hij werd wel genomineerd voor een Golden Globe. Ik ben het er wel mee eens dat hij wat tegenviel.

Max en Joep
ben te lui om veel te tikken maar mooie film

avatar van Spetie
4,0
Arturo schreef:
(quote)


Hij werd wel genomineerd voor een Golden Globe. Ik ben het er wel mee eens dat hij wat tegenviel.


In deze film viel hij me juist mee zei ik , maar hij verbleekt naast Jullianne Moore. In andere films vind ik hem nooit overtuigen.

avatar van Arturo
3,5
Spetie schreef:
(quote)


In deze film viel hij me juist mee zei ik , maar hij verbleekt naast Jullianne Moore. In andere films vind ik hem nooit overtuigen.


O shit, excuses. Ik lees altijd wat ik wil lezen.

avatar van Spetie
4,0
Arturo schreef:

O shit, excuses. Ik lees altijd wat ik wil lezen.


Geen probleem hoor!

avatar van Castor Troy
3,0
Sobere film die nergens echt eruit springt of verrast, het acteerwerk is degelijk, Moore vond ik wel sterk in haar rol, de onderwerpen zijn interessant en zeker leuk dat 3 taboes zich kruisen, maar daardoor worden er geen van die onderwerpen echt goed uitgewerkt. De jaren 50 sfeer wordt voor mijn gevoel wel goed neergezet.

3,0
Mooi filmpje.
Interessant genoeg om te blijven kijken, niet interessant genoeg voor een hoge waardering.
Toch geef ik 3,5 sterren, vind het ergens best bijzonder.
Acteerprestaties goed en behalve de taboeonderwerpen die aan de kaak gesteld worden, spelen ook andere niet minder belangrijke zaken een rol, zoals de vriendschap tussen de 2 vrouwen, die later toch geen vriendschap bleek, ook juist door de bekrompen opvattingen van de samenleving

avatar van The One Ring
3,5
Queto Yurlunyur schreef:
Als je een film wil zien zoals ze die in de jaren '50 maakten, dan ga je toch gewoon kijken naar een film die echt in de jaren '50 gemaakt is?


De tweede reactie die bij deze film gegeven werd was eigenlijk al meteen raak. Ik vond Far from Heaven geen slechte film, maar een beetje een zinloze film. Wat probeerde Todd Haynes hier nou eigenlijk mee te bereiken?

Ja, het is hem prachtig gelukt om een film te maken die eruit ziet alsof hij ook daadwerkelijk 50 jaar geleden gemaakt is. Alleen is het kleurgebruik hier nóg mooier! Ik keek regelmatig mijn ogen uit van de pracht die op het beeld getoverd werd en de sfeer die het opriep. Geweldig!

Maar de inhoud... Ja, wat moeten we daar nu mee? Haynes heeft alleen iets te zeggen over de jaren '50, wat op zich heel goed kan werken, maar hij moet het dan in verband brengen met deze tijd. Dat is wat de meeste boodschapfilms doen die zich in het verleden afspeelden: een soort van spiegeling of waarschuwing voor onze tijd geven. Far from Heaven is echter een film waarin de boodschap gericht lijkt te zijn op de mensen die in de jaren '50 leefden. Alsof wij een tijdmachine moeten bouwen en de film mee moeten nemen terug naar de jaren '50 en daarmee de mensen in die tijd laten zien hoe afschuwelijk ze zijn. Maar waarom zouden we?

Het gekke is dat ik de films van Douglas Sirk waarschijnlijk wel zou kunnen waarderen (ik heb er nog geen gezien). Een film uit de jaren '50 die gaat over typische zaken uit de jaren '50 zou me zeer kunnen aangrijpen. Maar niet een oude-koeien-uit-de-sloot-film als deze. Gek genoeg wist het ergens ietwat vergelijkbare The Age of Innocence van Martin Scorsese me wel te pakken, terwijl die film zich zelfs 100 jaar geleden afspeelde. Waarom die film wel en deze niet? Ik weet het niet zeker, maar waarschijnlijk omdat The Age of Innocence voor mij om mensen ging, waar Far from Heaven meer om ideeën en ideologieën draait. De personages zijn hier geen mensen, maar eveneens ideeën: van Dennis Haysbert, via (de overigens matig acterende) Dennis Quaid, naar de bijrollen.

Gelukkig geld deze kritiek niet op de hoofdrol. Jullianne Moore redt de film (samen met de kleurtjes) van een echte ondergang. Zij weet wél een goed personage neer te zetten en maakt de film nog prima uit te zitten. Het valt me steeds meer op dat Moore een van de beste actrices van deze tijd is. Hadden de jaren '50 maar Jullianne Moore gehad, dan was het er vast niet zo zuur geweest.
3*

avatar van Arturo
3,5
Mooi verhaal. Denk wel dat ik het overal mee eens ben.

avatar van Verhoeven
3,0
Tweede keer dat ik de film zag. Puur om te kijken of ik hem na zoveel jaar wel kon waarderen, wat helaas niet gebeurde. Dat vooral komt omdat het verhaal niet bijster interessant is. Er wordt geschoten met vrij lange shots, die een bepaald tempo aan de film geeft. Een vrij rustige misschien wel kalme film. Niet dat ik daar problemen mee heb maar dan moet er wel iets relevants gebeuren om het voor de kijker nog enigszins interessant te maken.

Dat dit een hommage is aan de wat oudere films uit de jaren ‘’40 en ‘’50 is wel duidelijk. Dat kun je opmaken aan een aantal facetten zoals het gebruik van de kleuren in de film. Zo zien we vooral de felle, frisse kleuren rood en groen en de kleur blauw voor de nacht. Verder kun je uit het verhaal halen de volgende dingen zoals racisme, de onderdrukking van de vrouw, ze wordt duidelijk lager op de ladder gezet dan de man, gewoon dus een huisvrouw en homosexualiteit. Daardoor krijgt de film wel een oorspronkelijk, sterke sfeer maar ik snapte niet helemaal wat Todd Haynes ons wou zeggen? Verder vond ik de rol van huisvrouw van Julianne Moore prachtig gespeeld terwijl Dennis Quaid totaal niet leek te beseffen wat hij deed in de film. Dus een kleine teleurstelling dat vooral komt doordat de film niet echt indruk op me maakte, hoe mooi de film er ook uitzag!

avatar van tonnyhk
3,0
Castor Troy schreef:
Sobere film die nergens echt eruit springt of verrast, het acteerwerk is degelijk, Moore vond ik wel sterk in haar rol, de onderwerpen zijn interessant en zeker leuk dat 3 taboes zich kruisen, maar daardoor worden er geen van die onderwerpen echt goed uitgewerkt. De jaren 50 sfeer wordt voor mijn gevoel wel goed neergezet.


Mee eens. Beetje doorsnede film en mijns inziens zeker geen topper. Wel mooie beelden en inderdaad is de jaren 50 sfeer heel goed weergegeven. Zo sterk zelfs dat ik in eerste instantie dacht dat de film uit die tijd kwam.

avatar van dutchtuga
4,0
Far From Heaven is Douglas Sirk en meer.

Alles doet refereren naar de melodrama uit de jaren 50 met name de klassieker 'All That Heaven Allows' van Sirk uit 1955. De openingscredits, de soundtrack, dialoog. Een meer dan duidelijke ode.

Echter doet Haynes er hier nog een schepje bovenop. Wat destijds onmogelijk verfilmd kon worden, hiermee refereer ik dus naar homosexualiteit en interraciale relaties, stopt Haynes in zijn project. All That Heaven Allows behandelt dezelfde problemen maar dan binnen het blanke amerika van de jaren 50.
Far From Heaven is dus een film in de stijl van toen met issues van nu. Interessant en erg actueel.

Actueel want veel situaties zijn absoluut niet vreemd in de wereld van nu. De scene dat Quaid tekeer gaat tegen Moore omdat er geroddeld wordt over haar en een neger terwijl hij zelf niet veel beter doet bv. Dit imago naar buiten toe is dus veel belangrijker dan daadwerkelijk je hart volgen. Openlijke eerlijkheid wordt gelijk keihard bestraft. Mooie scene en zo zijn er wel meer te vinden in de film. Mensen die denken dat homosexualiteit te 'genezen' is met therapie e.d. Iets wat nog steeds in bepaalde kringen gedacht wordt.

Far From Heaven ziet er erg verzorgd uit. Mooie kleuren, overdreven kleuren, camera angles in de stijl van de film noir, allemaal odes aan maar tegelijk erg mooi.

Het acteerwerk en de casting zijn voor mij de sterkste punten van de film. Geweldig werk van Moore, Quaid en Haysbert en allemaal perfect gecast. Had niet beter gekund. Een mooie soundtrack en een mooi einde waarbij de regisseur beide kampen, zwart en blank, bekritiseert (vooroordelen huizen in elke ras/kring of samenleving) completeren de film.

4*

avatar van chiel
4,0
Mooi gezegd, kan ik me helemaal in vinden!

laundromat
Na 3 kijken, nog steeds (of juist) de moeite waard.

j. moore is natuurlijk erg geknipt voor een rol als deze, goed gecast!

avatar van Norma
4,0
Moore is inderdaad de perfecte belichaming van de vrouw die alles lijkt te hebben maar achter haar beleefd lachende facade diep ongelukkig is. Hoe vaker ik deze film zie, hoe meer dit me weet te raken. Soms zegt een blik meer dan duizend woorden. En de visuele pracht van Far from Heaven doet me ook elke keer weer goed. Voor menigeen wellicht te gestilleerd of zelfs te kitcherig, maar ik vind het uitstekend aansluiten op het thema "schijn bedriegt" en het maakt haar verdriet en onvermogen in zo'n tot in de puntjes verzorgde omgeving des te pijnlijker. Prachtige film.

avatar van bob de niro
4,5
Prachtige film met schitterende beelden en zeer goed spel van Julianne Moore en Dennis Haysbert!Vroeger was alles beter is een uitspraak die hier totaal niet opgaat!4,5*

avatar van Apollinisch
Ik vond Far from Heaven geen slechte film, maar een beetje een zinloze film.
Ik niet. Zou zelfs zover willen gaan Far from Heaven mijn favoriete film uit de jaren’50 te noemen, maar dat is gezien de geboortedatum van Haynes helaas geen reëele optie. De films van Douglas Sirk zijn mij verder niet bekend (welke zijn het meest verwant? All That Heaven Allows en in mindere mate Imitation of Life?), maar ik kan me moeilijk voorstellen dat ze dit kwalitatief overtreffen.

Van Sturges’ Old Man and the Sea tot aan Hitchcock’s Vertigo, het kleurgebruik in jaren ’50-films ervaar ik zonder uitzondering als flets en sfeerloos, terwijl ik deze film juist warm en sfeervol vind.

Het meest opvallende onderscheid is echter niet visueel van aard, maar heeft betrekking op kleine verhaalelementen. De kinderen van Moore en Quaid bijvoorbeeld. In negen van de tien films zou er overacting aan te pas komen, hun gedrag zou onnatuurlijk aanvoelen, ze zouden eenvoudigweg irriteren. Hier is dat allemaal niet het geval. De kinderen horen hier thuis, en het kost de kijker geen enkele moeite dat te accepteren.

Best een goede film dus, maar dan is er die rol van Quaid. Het verhaal draait om Moore die met haar zwarte tuinman aanpapt om haar mislukte huwelijk te ontvluchten. Een mislukt huwelijk omdat echtgenoot Quaid helemaal niet zo heteroseksueel is als hij zich altijd heeft voorgedaan. Homoseksualiteit, een big issue natuurlijk, vooral in het preutse 1958, maar in de film is het niet meer dan een overtollig aanhangsel dat slechts in enkele oninteressante scènes naar voren komt en uiteindelijk tot helemaal niets leidt.

Niet dat de rest van de film wel ergens toe leidt, maar dat was in ieder geval vermakelijk.

2.5*

avatar van Mochizuki Rokuro
4,0
Apollinisch schreef:
Zou zelfs zover willen gaan Far from Heaven mijn favoriete film uit de jaren’50 te noemen, maar dat is gezien de geboortedatum van Haynes helaas geen reëele optie. De films van Douglas Sirk zijn mij verder niet bekend (welke zijn het meest verwant? All That Heaven Allows en in mindere mate Imitation of Life?), maar ik kan me moeilijk voorstellen dat ze dit kwalitatief overtreffen.

Sirk en Haynes zijn beide favorieten van mij. Thematisch sluit dit het meest aan bij All That Heaven Allows en in mindere mate bij Imitation of Life. Precies zoals je zegt, dus. Beide films zijn typische voorbeelden van het werk van Sirk en ook prima films (hoewel ik ander werk van hem nóg beter vind). Ik weet niet of ze bij jou in de smaak zullen vallen maar de sfeer en stijl (kleurenpalet, setting) en zo worden door Haynes toch redelijk benaderd. De Sirk films die ik recentelijk (her)zag vond ik nog vrij fris ogen voor hun leeftijd.

avatar van gauke
4,5
Overdadig aandoende maar ijzersterke en vooral tijdloze film van Todd Haynes (in bijna oogverblindende kleuren), gesitueerd in de bekrompenheid van de jaren 50, maar het zou zich qua thematiek waarschijnlijk ook in 2009 hebben kunnen afspelen. Het gezin als toonbeeld van huiselijke perfectie, de zogenaamde Amerikaanse droom. Het blijkt echter slechts de buitenkant te zijn.

Dick2008
Deze film alleen aangeschaft vanwege Julianne Moore. Van Laws of Attraction (toppie) via Marie and Bruce (tegenvaller) nu bij deze film gekomen. De Rock Hudson/Jane Wyman combinatie heb ik altijd geweldig gevonden. Met Julianne Moore heb ik nu wel wat twijfels. Deze actrice heeft ook een heel onduidelijke lijn wat genre betreft. Maar goed kom er in de toekomst nog op terug.

Dick2008
In deze film wordt de sfeer van de eind jaren vijftig perfect in beeld gebracht, bedriegelijk echt zodat je het gevoel hebt dat je ipv een film uit 2002 naar eentje van 1958 zit te kijken. Het acteerwerk van allen was goed, niets op aan te merken. Dennis Quaid speelt misschien nog wel het meest overtuigend, deed me een beetje aan Fred MacMurray denken.

Het probleem is dat je geraakt moet worden door een film als deze. Dat heb je bijvoorbeeld ook met die Douglas Sirk films die soms echte gevoelsdrama's zijn. Het vervelende is dat deze film twee taboe-onderwerpen kent, plus nog een beetje die actie van die kinderen. Hierdoor een onnodig zwaar drama, waardoor ik echter nauwelijks werd geraakt. Groot minpunt zijn de trage dialogen die vaak ook aan de lange kant zijn. De romantiek ligt er ook niet erg dik op. Eigenlijk vind ik deze film helemaal niet zo goed maar gezien de mooie jaren 50-sfeer hou ik het toch maar op gemiddeld.

avatar van danuz
Maniërisme/ode van het fascinerende soort. Net als Sirk('s All That Heaven Allows) zweeft dit ergens tussen kunst en kitsch, weet het zoveel visueel als auditief te zwelgen in grote gestes. Haynes draaft echter in z'n thematiek wat door, waardoor niet alles even hard aankomt. Maar zo'n scène in de galerie is zeker raak.

speranza
Dit is een adembenemend mooie film met zeer fraai kleurgebruik en prachtige pianomuziek. Het acteerwerk van Julianne Moore is van uitzonderlijke klasse. Deze film geeft een hele goede inkijk in het bekrompen leven van zowel de blanke als zwarte gemeenschap in de Verenigde Staten in de jaren '50. Het is hier al vaker gezegd. Je waant je daadwerkelijk in die tijd bij het zien van deze film.

laundromat
Blijft tragisch, dit verhaal. Met topper Moore in bij elke scène blijf ik kijken.

Als het zo moet, dan word ik liever maar nooit verliefd. Oké, dat zeg ik nu net dat ik de film heb gezien heb.

5,0
Een prachtige film die ik lang niet heb willen zien. Ja, adembenemend mooi zoals al eerder is gezegd. Soms kan een film je persoonlijk teveel raken. Dat deed hij dus toch nog na al die jaren.
Met afgeknepen keel onderging ik de benauwde bekrompen sfeer waardoor mensenlevens verwoest werden. Met tranen in m'n ogen keek ik naar de prachtige set decorations en costume design. Te perfect natuurlijk maar zo mooi en smaakvol, een lust voor het oog.
Julianne Moore was geweldig maar Dennis Quaid was zo verrassend goed en zo ver weg van die hunk die hij zo vaak speelt (speelde) dat hij toch mijn favoriet in de film was om het zo maar te zeggen. De hele cast was sterk.. Ook die kleinere rol van Patricia Clarkson als Cathy's vriendin was erg mooi.
Tja, jaren 50 gesitueerd maar zou zo maar vandaag de dag nog kunnen spelen, schijn bedriegt nog steeds en dat zal wel altijd zo blijven........

Tom Ford moet deze film vast gezien hebben toen hij Julianne koos voor haar rol in A Single Man en haar tot z'n muze maakte voor zijn nieuwste collectie.
Het is bijna 20 jaar geleden dat ik op een camping in Frankrijk de Amerikaanse Premiere las. Toen nog een heel goed magazine. Op de cover stond de prachtige roodharige en besproete Julianne alleen gehuld in een laken. Smaakvol gehuld in een laken. Had korter daarvoor twee films met haar gezien en was gelijk een fan en wist zeker dat ze een belangrijke actrice zou gaan worden.
Ik kijk nu uit naar The Kids Are Alright omdat toen ook Annette Bening in de picture kwam en ik Julianne weer eens even anders wil zien. Far From Heaven ga ik kopen: om al die schoonheid nog eens rustig te zien. Zelfs pijn kan van een grote schoonheid zijn.......

Gast
geplaatst: vandaag om 19:35 uur

geplaatst: vandaag om 19:35 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.