Meningen

Als we dicht bij huis kijken is Joegoslavië een sterk voorbeeld hoe religie tot verschillen kan leiden. Verschillen die zwaar genoeg waren om er voor te vechten. Ondertussen zijn we anno 2014. Niet dat alles nu vergeten is, maar de verschillen (en vooral religieuze verschillen) zijn al wat verzwakt. In deze film gaat het vooral over een koppel dat wel gelovig is, maar op een manier zoals wij dat kennen in de westerse wereld. Behoud van de tradities, maar evengoed ook voor familie, vrienden en plezier maken.

Amar en Luna lopen mooi samen, maar als Amar bij wijze van spreken ontspoort door het verlies van zijn job, het overmatig gebruik van alcohol en de stress doordat hij geen kinderen kan krijgen, zoekt hij antwoorden. En komt daarbij terecht in religie. Is dat slecht? Tja... eigenlijk heeft dat hier niet echt van belang en ik denk ook niet dat het aan mij is om daarover te oordelen. Ik zal vanuit mijn westerse insteek een gekleurd idee hebben, maar dat maakt die mensen absoluut niet slecht. Voor Amar zijn het de oplossingen voor zijn problemen. Hij drinkt en rookt niet meer en heeft zelfs een job. Voor hem zit de trein dus terug op de rails.

Luna zit stevig op haar weg, maar Amar is door de keuze van religie een ander pad ingeslagen. En dan zit je toch met een probleem tussen een koppel. Is de liefde sterk genoeg om samen verder te gaan? Wie volgt wie en op welk weg (op welk 'pad')?

Het mooie is dat het verschil in religie één van de oorzaken was dat de ouders van Luna niet meer leven. Het is dan ook confronterend als Luna terug gaat naar het ouderlijke huis en daar kinderen ziet die er nu inwonen. Kinderen die te jong zijn om te weten wat er echt gebeurd is. Evengoed als ze naar huis terugkeert en mensen ziet feesten, net als zij zelf doet. Eens te meer komt dan naar voor dat de verschillen uit het verleden er waren door religie. Dat maakt het zwaar om voor de liefde te gaan en dus ook de religie van haar man achterna te gaan. Met als finale woorden 'Luna kom terug! - Jij moet bij mij terugkomen.' Luna is haar pad blijven volgen, het is Amar die een andere weg is ingeslagen. Ze houden wel van elkaar, het ene pad is niet slechter dan het andere, maar als koppel moet je samen op weg gaan. En dat is niet altijd evident.

Mooie film die misschien niet echt overweldigd, maar een sterk thema aansnijdt. Vooral door een modernere westerse bril, maar langs de andere kant toch evengoed door mensen uit Bosnië Herzegovina, dus denkelijk toch niet zo afstandelijk gemaakt als wij denken. Eentje om over na te denken.

Aparte film die toch wel een passend sfeertje weet neer te zetten. Je wordt meegezogen in deze psychologische thriller. Zelfs als je stilaan doorkrijgt wat de insteek is van de film, blijf je toch gefascineerd kijken. De korte tijdsduur van 75 minuten maakt dat er niet teveel overbodige scènes in zitten. Aangename verrassing.

Niets is zo onduidelijk als puberende tieners. Ze weten zelf geen blijf met zichzelf, laat staan dat het duidelijk is voor omstaanders. En dat wordt net mooi in beeld gebracht. De onzekerheid rond zaken als eigen lichaam, seksualiteit, waarde van echte liefde of vriendschap, zich profileren in groep naar leeftijdsgenoten (ik moet er bij horen).

Dat alles heel mooi geïllustreerd door middel van veel beeldgebruik met niet te veel dialoog, maar wel lichaamstaal en blikken die voldoende zeggen. Het verhaal toont ook enkel een sfeerbeeld en geen ideale oplossing voor dilemma's. Reacties die soms onlogisch zijn, maar dat hoort er net bij. De film bouwt ook stelselmatig op en met de sterke soundtrack wordt de spanning als maar meer snijdend.

In vergelijk met Fucking Amal (waar de film veel mee vergeleken wordt), waar de sympathie met de hoofdpersonages groter is, komt hier vooral het puberen naar voren en is liefde er een onderdeel van, dat weliswaar voor hen belangrijke items zijn. Een pareltje van een film, al zijn er wel wat karikaturen in de film zodat de film geen maximum krijgt. Maar het is zeker een aanrader.

De kracht van de originele Police Squad serie en de spoof films Naked Gun en Airplane, was het schrijverstrio Zucker, Abrahams & Zucker. Het aantal spoof films dat die humor even goed kan weergeven is op 1 hand te tellen en is dan zelfs qua stijl gewoon anders. Dus iedereen hield het hart vast als er een remake kwam. En vele keken dan naar Leslie Nielsen (wat zeer begrijpelijk is), maar het is vooral het gemis van het schrijverstalent dat de film de das om doet. Want op zich doet Liam Neeson dat goed, ook al ben je natuurlijk Leslie Nielsen gewoon.

De nieuwe Naked Gun doet heel hard haar best om de humor met dezelfde kracht weer te geven. Veel moppen zijn dan ook in die stijl. Maar het tempo ligt lager en bij de originele serie en film zag je gewoon ook heel de tijd op de achtergrond meerdere grappen. En wat nog meer ontbreekt hier zijn de iconische dialogen met woordspelingen. Oh zo geniaal geschreven, en zoals we kunnen zien ook zeer moeilijk te evenaren.

Naked Gun is dan ook niet zo slecht, maar het komt nogal flauw over. Hier ga je geen scènes van quoten en het aantal echte lachmomenten is ook zeldzaam. Mss ligt dat aan de humor die de tand des tijds niet heeft doorstaan bij het grote publiek, al denk ik dat het eerder ligt aan het gebrek aan talent om de originele scripschrijvers te evenaren.

Blijft een leuke komedie. Nooit begrepen dat de serie Police Squad zo weinig succes had. Ik hou wel van de humor, al is het ook niet meer dan wat visuele humor en de nodige woordspelingen van zaken die letterlijk genomen worden. Leslie Nielsen heeft met dit soort films alvast een 2e carrière gekend. Zijn droge expressie is best goed hierbij. Een onderschat genre, dat veel mislukte copycats erna hebben bewezen.

Ik ben geen echte fan van Cronenburg moet ik toegeven, maar wou toch enkele films van hem kans geven om juist te kunnen beoordelen. The fly viel wel mee en Dead Zone, Rabid en Videodrome konden er nog wel door. Eastern Promises was al een verbetering en History of violence wil ik nog een kans geven.

Fantasy blijft een genre dat me niet altijd ligt, tenzij het echt wel mooi in beeld gebracht is. Naked lunch kan me niet echt smaken, al moet ik toegeven dat sommige scènes me wel bijblijven. Het is een klassieker in z'n repertoire met een hoop fantasy. Maar echt genieten kan ik er niet van en af en toe is het gewoon saai of erger ik me zelfs aan. Ieder z'n ding zeker?

Na The Man from Laramie is dit voor mij de 2e western die ik zie met een samenwerking tussen Anthony Mann en James Stewart. Daar was ik al vrij overtuigd van deze combinatie, vooral omdat ik eerder al The Glenn Miller Story van beiden had gezien. James Stewart in een western is toch iets speciaals, maar zeker boeiend. Anthony Mann slaagt er in om mooie beelden te schieten en met Stewart in de film krijg je wat meer diepgang in de personages.

Toch is deze The Naked Spur geen echte hoogvlieger. Het boeiende script, de prachtige setting en een goeie Stewart maken wel veel goed, maar de rest van de cast blinkt niet echt uit in kwaliteit. Janet Leigh laat zich wegspelen door de rest van de cast en voor een thriller als deze waarbij de personages elkaar niet kunnen vertrouwen, vervaagt de film meer in een roadmovie met de nodige westernelementen. Jammer, want hier had meer in kunnen zitten.

Maar ik ben wel benieuwd naar de verdere westerns van Mann met Stewart. De samenwerking met de twee is alvast wel een sterk element in deze film, en dat zie ik met plezier terug in andere films.

The cat returns returns? Een animatie van Studio Colorido en misschien wel het eerste grote werk. Normaal voorzien voor Japanse release, maar door de corona ging het debuut naar Netflix. A Whisker Away is een mooi sprookje geworden van een jonge tiener die zich alleen voelt. Zowel thuis als op school heeft ze het moeilijk om haar gevoelens te uiten en dan botst het wel eens met de mensen rondom zich. Als kat krijgt ze de liefde die ze als mens ontbreekt.

De animatie is best wel goed met een onderhouden verhaal. Het mist wel de charme van gelijkaardige studio's, en de hoofdpersonages mochten wat meer uitwerking krijgen. Maar het geheel is wel de moeite.

De verfilming van het veel geprezen boek van Umberto Eco. Een gelaagd boek dat zowel gaat over religie en geloof, maar ook een whodunit met veel symboliek en spanning. Regisseur Jean-Jacques Annaud heeft er in elk geval z'n hele ziel in gelegd met aandacht voor setting en cast. Het kasteel zelf is dan wel een replica voor de film, het is gebaseerd op een 13e eeuws kasteel uit Italië. Het interieur is deels een echte abdij uit de 12e eeuw in Duitsland. Het oogt ook indrukwekkend en versterkt het harde leven van toen. Het verhaal laat de interne verdeeldheid zien in Kerk van toen met theologische vraagstukken over armoede, liefde, humor en kennis.

En de cast is ook de moeite. Sean Connery kreeg een BAFTA voor z'n rol. De meeste indruk komt van Ron Perlman als Salvatore. Perlman speelt één van de meest onderschatte filmrollen ooit. Verder een mooi rijtje acteurs dat al even schittert: F. Murray Abraham als Bernardo Gui van de Inquisitie, Michael Lonsdale als vader abt en naast de jonge Christian Slater nog meer acteurs wiens naam niet meteen een belletje doet rinkelen, maar die wel geweldig zijn om te zien.

Oorlogsfilms zijn meestal patriotische weergaves. Terwijl eigenlijk het leed centraal zou moeten staan. Hier is ook wel wat patriotisme te zien, met vooral een Chinese weergave. Al is dat gezien de feiten die er gebeurd zijn vooral een goeie weergave geworden en weinig verbloeming te merken. Er zijn al enkele films geweest over de Chinese-Japanse oorlog, maar die lieten deze taferelen niet zien. Weinig Westerse films trouwens die de oorlog op deze manier tonen. Zelfs Shindler's List ging zo ver niet. Het is adembenemend en tegelijk confronterend hoeveel mensen er toen op gruwelijke wijze vermoord werden. 'Chinees zijn' was blijkbaar al voldoende om terecht gesteld te worden zonder tegenspraak.

De film zelf kent misschien wel dezelfde truuk als Shindler's List met het zwart-wit. Maar ik vind toch dat hier het gebruik van licht en de kwaliteit van de beelden veel beter is. Een sterke regie met zowel aandacht voor massale scènes als intieme shots. Enkele personages geven de bevolking een gezicht, zonder daarin te overdrijven en de aandacht naar zich toe te trekken. Ook de ritmische muziek ondersteunt de film goed;

Grootse film en wat mij betreft mee bij de beste oorlogsfilms die er gemaakt zijn.

Als je het goed bekijkt is dit toch een film met een serieus onderwerp. Dat levert ook het dramagedeelte op. Maar om het licht te houden is er de nodige humor, de verwijzingen naar Mary Poppins en het romantische zijverhaaltje. Resultaat is een lieve maar brave romantische komedie geworden. Het idee met de freeze frames komt wat geforceerd over en het verhaal is ook veel te voorspelbaar om hier iets speciaal van te maken. Blijft een gewone leuke film voor de liefhebbers.

Hoe kan je heel het leven van Napoleon in 1 film van 2,5 uur steken? De film wil diepgang geven aan de mens Napoleon en zijn Josephine, maar ook zijn hele carrière van opkomst bij de Franse revolutie tot ondergang bij Waterloo. Zijn maatschappelijke impact (hoop wetten en regels die nu nog steeds gelden) komt dan nog niet eens aan bod. De film Napoleon is dan ook te fragmentarisch waarbij Scott springt tussen gekozen hoogtepunten uit zijn leven. Het doet de film niet echt goed.

Joaquin Phoenix en Vanessa Kirby hebben ook al beter gedaan, maar zijn gelukkig goed genoeg als acteur om het niet in het belachelijke te trekken. En ook al is de film niet altijd samenhangend, heb je met Ridley Scott gelukkig iemand achter het stuur dat als we stilstaan bij een gebeurtenis, het visueel de moeite is. Maar met die namen en zo'n boeiend onderwerp, moet het toch beter kunnen. Dat er historisch wat onjuistheden zijn, maakt mij minder uit. Dit was het wel in grote lijnen en zowat elke historische Hollywoodfilm zit boordevol fouten. Ik wil vooral een goeie film, en helaas bleef Napoleon wat in de middelmaat steken.

Rare film. Ik verschoot nadien als ik zag dat de film uit 2004 kwam. Leek me eerder zo'n domme brave 80's komedie die vooral als cultfilm nog overeind blijft. Zo'n beetje de voorloper van Dumb and Dumber. De humor met een oerdomme nerd is niet bepaald mijn ding. De dansscène zou legendarisch zijn, maar ook daar blijf ik wat op mijn honger zitten. De sfeer en de soundtrack maken nog wat goed en het ontbreekt gelukkig aan de echte vulgaire moppen. Maar dat maakt de film niet goed.

Een film die bekender is vanwege de vooruitstrevende filmtechnieken dan de film zelf. Het is dan ook zo groots opgevat dat Abel Gance het geheel niet meer echt in handen had. Door zijn gevoel voor perfectie zijn we in elk geval enkele technieken rijker. Hij speelde veel meer met de camera, beeld en de montage dan z'n voorganger. Maar deze film is niet alleen onvolledige (veel materiaal verloren gegaan), het was ook de bedoeling dat dit paste in een groter geheel met het hele leven van Napoleon. Die aanpak doet het verhaal niet veel goed.

Het begin is wel boeiend om te zien met de jonge Napoleon. Gaandeweg gaat de aandacht eerder naar de veldslagen en heb ik minder met de volwassen Napoleon. Het is te lang en ik de film kan me niet bepaald boeien. Historisch gezien een absoluut hoogtepunt in de filmgeschiedenis, maar ondertussen voor de filmliefhebber wel serieus gedateerd. Zeker in dit genre zijn er later (wel dankzij het origineel natuurlijk) betere films gemaakt.

De link met Son of Saul is snel gemaakt, al is dat uiteraard vooral door de stijl en minder door het thema. Regisseur László Nemes volgt het hoofdpersonage met de camera over de schouder. Dit keer een jonge vrouw op zoek naar haar familiale verleden. Ze komt terecht in een strijd tussen opstandelingen en de elite. Ze staat met één been in elke wereld en is er tegelijk nergens thuis.

Het hoofdpersonage is vooral boeiend en veelzijdig, de film is dat wat minder helaas en weet niet altijd de boog even hard gespannen te houden. Gelukkig maakt de film het visueel goed.

Een film waarvan ik niet goed weet wat ik er van moet denken. Er zit zoveel in en tegelijk is het zo afstandelijk. Ik zag onlangs de muziekdocumentaire reeks Countrymusic. Dan herken je veel country artiesten in de karakters uit de film Nashville. Al is het meer een verwijzing dan een echte vertolking van hen. Bovendien zijn het ook geen bestaande nummers in de film, de acteurs hebben veel nummers zelf geschreven en gezongen. Als muziekliefhebber doet het daar dus mee te kort. Als het de sfeer wil scheppen heb ik dan weer te weinig met Nashville om er in te kunnen opgaan. Het is zo verschrikkelijk Amerikaans met een overdosis stars en stripes.

Wel goed is de constante flow van beelden en geluiden. De politieke campagne is ook bijna een soort achtergrondmuziek geworden ipv een echte verhaallijn. Maar na een tijd heb je die filmische chaos wel wat gehad. Het is een kabbelend beek met personages die komen en gaan. Het blijft niet bepaald plakken en de filmfiguren zijn weinig boeiend. De film wil hoofdzakelijk een satirische kritiek zijn op de wat schijnheilige glitter en glammer van de Amerikaanse samenleving met de facades van de showbizz en de politiek. Maar het mist de nodige pit. Hier heb ik niet veel mee helaas.

Een film die zo slecht geacteerd is dat het de rest ongelofelijk naar beneden haalt. Opvallend is wel de foute humor. Soms vraag je je af of je nu lacht omdat het echt grappig is, of gewoon vanwege de slechte vertolking. In elk geval niet helemaal saai en nog net te genieten. Al is dat wel op het randje.

De films van Bud Spencer en Terence Hill moeten het vooral hebben van de humor. Nostalgie in de stijl van The A-Team, een minder drukke Louis De Funes of een Jackie Chan zonder de stunts. Je ziet dat de kwaliteit nogal cheesy is met een verhaal en dialogen die ondergeschikt zijn. Maar toch heeft het iets feelgood. Het duo werkt perfect samen. Nooit topfilms maar wel B-films waar ik altijd van kan blijven genieten. Ook hier zien we een hoop heerlijke scènes met boeven die uit Bassie & Adriaan kunnen komen en humor die me deed denken aan Gaston & Leo. Toch fantastisch eenvoudig waar het duo wordt tegengehouden door twee agenten en ze op een bepaald moment met vieren met de handen in de lucht staan waarna een koppel voorbij rijdt en het allemaal maar raar vindt. Luchtige maar efficiënte humor voor een groot publiek. En toch nergens TE infantiel gelukkig.

Nicolas Cage speelt een kruising tussen Indiana Jones en Robert Langdon in een avontuurlijke film die met momenten wel te braaf is, maar toch net voldoende ritme kent voor het genre om er van te kunnen genieten. Sean Bean is weer de slechterik van dienst en Diane Kruger de mooi wezende tegenspeler van Cage. De film heeft een groot Disneygehalte. Daardoor zal het ongetwijfeld veel kijkers aantrekken en denkelijk ook veel op tv te zien zijn. Maar ik had iets meer verrassing en meer pit verwacht. Leuk voor een keer, maar meer dan een blockbuster is het niet.

Vervolg op National Treasure, bij de Pirates-films (ook van Disney) liep het al meteen mis bij de sequels. Disney en vervolgfilms, het lukt toch niet echt. Toch maar een kans gegeven. Dat men zocht naar de stad van goud was geen verrassing. Het was dit of Atlantis...

Het avontuurlijke van de vorige film is wel wat weg. Dit wordt meer een softe thriller, maar geeft - en dat is raar voor een sequel - meer aandacht aan de personages. Harris is ook een beter figuur dan Sean Bean en enkele karakters zoals de president en de moeder van Cage zit het ook nog wel goed. Ik hield wel van de puzzels, die misschien wel snel opgelost waren, maar op zich wel goed gevonden.

Maar langs de andere kant heb je dergelijke films al eens meer gezien bij Indiana Jones of The Mummy. Riley Poole doet me enorm denken aan Jonathan Carnahan uit The Mummy. En zo zijn er nog wel meer dingen die overeen komen. Het resultaat is een film die niet slecht is naar Disneysequelnormen, maar ook niet echt speciaal of gedurfd. Het is Disney met entertainment voor de hele familie, maar geen opvallende klassieker.

De film is een mix tussen een slasherfilm en een Scandinavische thriller. Het begint sfeervol met de jonge Martin die een job aanneemt in een mortuarium. Ideale setting voor een griezelige film. Gaandeweg moet het verhaal zich wel ontplooien natuurlijk en daarmee gaat de sfeer helaas ook wat verloren. Op zich nog altijd de moeite, maar voelt toch ook wat low budget en gedateerd uit zoveel jaren later. En geen wonder dat er ook een Amerikaanse remake volgde enkele jaren later.

Oliver Stone zat in mijn geheugen als een Hollywood-regisseur die op zich nogal het boekje volgde, maar in veel gevallen wel enorm goed wist hoe dat boekje te verfilmen. Films als Platoon, Nixon, Wall Street, Any given Sunday, The Doors en JFK zijn op hun manier elk sterke films. Wat zou de man doen met een script van Tarantino?

Het resultaat is verrassend creatief. Het is een film geworden met een rush aan beelden die de psychotische seriemoordenaars op een sfeervolle en tegelijkertijd satirische manier weergeeft. Ik ben op zich wel blij dat Tarantino dit niet zelf verfilmd heeft. Grote troef is de juiste casting met Woody Harrelson en Juliette Lewis die de film perfect kunnen dragen. Ze weten het koppel zo neer te zetten dat je de satire erin kan lezen, maar zonder dat het een te komische karikatuur wordt. Dat is soms wel het geval bij bvb Tommy Lee Jones of Robert Downey Jr. Dat Mickey en Mallory gek waren hoort bij de rol, maar de andere personages leken ook niet helemaal in hun hoofd in orde. Dat is misschien wel de bedoeling om aan te geven dat iedereen wel een vijs los heeft, maar het voelt soms nogal onwennig aan.

Verder wel een sfeervolle en verrassend creatieve film (voor Oliver Stone) met een passende soundtrack. Een betere film uit de 90's.

Dit zou commercieel gezien de meest succesvolle film van Buster Keaton zijn. Te bedenken dat zijn crew wat ongelukkig was nadat Sherlock Jr het minder goed deed aan de kassa. Zo zie je maar hoe de waardering met de jaren kan veranderen en bij Keaton was dat wel meer het geval.

The Navigator heeft minder het gekende stuntwerk van Keaton, er is meer romantiek en standaard slapstick. Ook al is dat in handen van Keaton niet slecht. Voor het dramagedeelte vroeg hij Donald Crisp om zich zelf toe te leggen op de komedie. Deels wat bvb Jackie Chan later deed als hij zich vooral met de actie en de bijhorende choreografie wil bezig houden en minder met de rest van de film. Crisp wou niet enkel voor drama de film depanneren en zou na een tijd al opstappen. Als acteur deed hij het later ook niet slecht met een Oscar in 1942.

Anno 1924 zal dit wat toegankelijker geweest zijn voor het grote publiek die zijn echte stuntwerk nog niet ten volle kon waarderen. Bijna 100 jaar later blijft dat stuntwerk toch beter overeind dan deze romantiek. Het is nog wel genieten, maar The Navigator verdwijnt wat tussen de rest van de films van Buster Keaton zonder echt op te vallen.

Ik hou wel van zwart-wit in film, het geeft soms iets tijdloos of is esthetisch een meerwaarde. Hier is het een onderdeel van een geforceerde arthouse film. Zet dezelfde film in kleur en je hebt een flauwe tv-film. Nochtans boeiend onderwerp waar mee kon gedaan worden. Maar het acteerwerk is vrij slecht en het script is een rommeltje. Hier en daar krijg je een interessante dialoog en het concept zet tot nadenken. Maar meer is het ook niet.

Dik 20 jaar later liggen de kaarten anders voor de 2 hoofdacteurs. Kevin Spacey is zo goed als afgeschreven en maakt het nog erger bij elke nieuwe videoboodschap. Samuel L. Jackson krijg je tegenwoordig gratis bij elke blockbuster. Maar we zijn hier nog in de jaren '90 en beide acteurs zaten op een beter niveau toen. Ze maken van deze doorsnee film een wat betere thriller, die toch wel vrij voorspelbaar is. Enige dat deels een mysterie blijft (gelukkig) is de vraag wie er nu corrupt is en wie niet. De film draait wat op clichés met een hapklaar verhaal, maar is best wel aangenaam om te zien. Geen hoogvlieger, maar ook nergens saai of vervelend.

In 2006 leerde ik de Japanse animatiewereld kennen dankzij Spirited Away. Mijn beeld van Japanse animatie was tot dan die van Pokémon en consoorten, een afdeling die me vooral deed afschrikken van deze prachtige films. Tot Spirited away dus, wat me toch al een andere blik deed krijgen. Tijd dus om andere films op te zoeken, maar zoiets geven ze niet meteen op tv of in de bioscoop helaas. Tot in 2008 ik m'n 2e Ghibli zag: The Cat Returns. Meteen was ik verkocht en werd het de stap om in die studio meer materiaal te zoeken. Vanaf dat jaar ben ik actiever gaan rondzien en titels gaan opzoeken om nog meer pareltjes te ontdekken.

We zijn ondertussen dik 5 jaar later en mijn Ghibli-ervaring is al lang niet meer beperkt tot die van Spirited Away en The Cat Returns. Tijd dus om deze film nog eens te herbekijken met de vernieuwde filmbril. En dan moet ik toch toegeven dat The Cat Returns minder oog heeft voor detail, net iets minder creatieve fantasie heeft en minder magische muziek bevat. Is het dan een slechte film? Verre van, maar Ghibli heeft al veel beter afgeleverd. Dit is gewoon een leuk sprookje, maar de lat ligt ondertussen al wel een pak hoger.

Ironisch genoeg was het later net een aangenaam weerzien met de baron in Whisper of the heart, waar dit eigenlijk een soort spin-off van is. Dit is ook de enige film geregisseerd door Hiroyuki Morita. Het had beter geweest als Yoshifumi Kondō opnieuw de regie op zich nam om de sfeer van Whisper of the heart te behouden. Maar Kondō stierf helaas in 1998 zodat er geen nieuwe animatie meer kwam onder zijn regie. Waarbij nog maar eens bewezen is dat de stijl en sfeer van Ghibli niet enkel bepaald wordt door de studio, maar dat de regisseurs ook zeer belangrijk zijn.

Refn trok in 2011 mijn aandacht met het vrij toegankelijke Drive. De neon-versie van de western met de zwijgzame cowboy. Door die film trok hij opnieuw volk naar de opvolger Only God Forgives, waarin Ryan Gosling ook meespeelde. Maar Refn laat daar de teugels van het verhaal wat losser om nog meer visueel in te zetten. Ik heb mensen toen de zaal zien uitwandelen. The Neon Demon bouwt er mooi op voort. Refn kiest voor een visuele trip met een paar bekende gezichten en een verhaal dat weinig structuur kent.

De hoofdrol is voor Elle Fanning als jong model die als een neon verlichting een fascinerende aantrekkingskracht lijkt te hebben. Fanning op moment van de film 18 jaar en heeft op dat moment al samengewerkt met Tony Scott, David Fincher, Alejandro Gonzalez Inarritu, Sofia & Francis Ford Coppola en andere grote namen. Niet slecht! Ze is best goed in deze rol. In de bijrollen is er ook een kleine maar leuke rol voorzien voor Keanu Reeves. Maar de belangrijkste tegenspeelster van Fanning is Jena Malone die schittert in dit soort rollen.

Na deze film kreeg Refn het aanbod om de James Bond film Spectre te maken, maar wees het aanbod af. Wie weet welke film we dan hadden gekregen.

Nerve is een dynamische tienerfilm en je moet het vooral in die context zien. Maar het is wel goed gemaakt en het lukt de film om het tempo hoog te houden. Dat nachtelijke met veel neon en een digitale aankleding, zorgt voor een mooi sfeertje. Het verhaal is niet bijzonder origineel, maar toch is het vrij actueel. Anonimiteit op het net, de vage grens tussen reality en fictie, het snelle digitale tijdperk, ...

Ik moest vooral denken aan de film The Game, weliswaar met een ander plot. Ik hou wel van dit soort films. Er zit veel pit in, luchtig, modern met passende muziek en cinematografie. En toch niet te kinderachtig voor een tienerfilm. Misschien dat dit binnen enkele jaren alweer gedateerd is. Als het mooie minder schittert, zal het verhaal niet voldoende zijn om de boel nog te redden. Maar nu werkt het wel en kunnen we er zeker nog een tijd van genieten.

Een film uit zijn tijd dat door de jaren anders werd bekeken. Sidney Lumet maakte de film ook niet als parodie, maar bedoeld als weergave van de media in de jaren '70. Hoe programma's teren op sensatie om afgewisseld te worden met reclame, terwijl Amerika (en elders) mensen te maken hadden met corruptie, Vietnam, oliecrisis, Watergate en meer. Maar het ziet er uit als een satire natuurlijk. George Clooney zou dit jaren later getoond hebben aan tieners die dan weer geen satire zagen, omdat dit misschien nog veel meer het beeld geworden is van de media in de 21e eeu.

Sowieso is dit een film die het moet hebben van een stevig script en een sterrencast met boeiende acteurs. Je moet wat houden van het genre natuurlijk, maar het is een zeer solide drama met een interessant verhaal en enkele goeie acteurs. Uiteraard viel dit ook (vooral acteerwerk) in de prijzen in Hollywood. Ik had er zelf niet veel van verwacht, maar eigenlijk viel dit best wel mee. Af en toe zakt de film wel wat in helaas en zit er slijt op door de jaren. Maar verder best goed.

Eliza Hittman schetst een portret van een 17-jarig meisje dat ongepland zwanger wordt en kiest voor abortus. Er moet geen bijkomende drama bij, geen ouwe relaties of ouders die zich er mee moeien. Het gaat over Autumn zelf. De val bij films over zo'n thema, is dat het een brede discussie wordt met voor- en tegenstanders, ruzie met de ouders, meningsverschil met een partner, conservatieve kritieken, progressieve slogans, ... Door die dingen weg te laten gaat het over de tienermoeder zelf. Met haar Skylar als steunpilaar die haar nicht zonder meer steunt, zonder verdere vragen te stellen.

De film neemt haar tijd waardoor alle vraagtekens van Autumn naar voor komen. Het is gelukkig geen zwart-wit verhaal of een film dat een statement wil maken. Het gaat over de strijd die veel tieners helaas meemaken. Schrik om er over te vertellen, niet weten wat te doen, twijfels over de toekomst. De onbeantwoorde vragen in deze film zijn ook gewoon onbeantwoord in het leven.

Een indringende film, zeer mooi gebracht. Werd ik toch af en toe even stil van.