Meningen

Niets is zo onduidelijk als puberende tieners. Ze weten zelf geen blijf met zichzelf, laat staan dat het duidelijk is voor omstaanders. En dat wordt net mooi in beeld gebracht. De onzekerheid rond zaken als eigen lichaam, seksualiteit, waarde van echte liefde of vriendschap, zich profileren in groep naar leeftijdsgenoten (ik moet er bij horen).

Dat alles heel mooi geïllustreerd door middel van veel beeldgebruik met niet te veel dialoog, maar wel lichaamstaal en blikken die voldoende zeggen. Het verhaal toont ook enkel een sfeerbeeld en geen ideale oplossing voor dilemma's. Reacties die soms onlogisch zijn, maar dat hoort er net bij. De film bouwt ook stelselmatig op en met de sterke soundtrack wordt de spanning als maar meer snijdend.

In vergelijk met Fucking Amal (waar de film veel mee vergeleken wordt), waar de sympathie met de hoofdpersonages groter is, komt hier vooral het puberen naar voren en is liefde er een onderdeel van, dat weliswaar voor hen belangrijke items zijn. Een pareltje van een film, al zijn er wel wat karikaturen in de film zodat de film geen maximum krijgt. Maar het is zeker een aanrader.

Ik ben geen echte fan van Cronenburg moet ik toegeven, maar wou toch enkele films van hem kans geven om juist te kunnen beoordelen. The fly viel wel mee en Dead Zone, Rabid en Videodrome konden er nog wel door. Eastern Promises was al een verbetering en History of violence wil ik nog een kans geven.

Fantasy blijft een genre dat me niet altijd ligt, tenzij het echt wel mooi in beeld gebracht is. Naked lunch kan me niet echt smaken, al moet ik toegeven dat sommige scènes me wel bijblijven. Het is een klassieker in z'n repertoire met een hoop fantasy. Maar echt genieten kan ik er niet van en af en toe is het gewoon saai of erger ik me zelfs aan. Ieder z'n ding zeker?

Een film die zo slecht geacteerd is dat het de rest ongelofelijk naar beneden haalt. Opvallend is wel de foute humor. Soms vraag je je af of je nu lacht omdat het echt grappig is, of gewoon vanwege de slechte vertolking. In elk geval niet helemaal saai en nog net te genieten. Al is dat wel op het randje.

@ Weertenaar:

Je zegt dat het verhaal lijkt op 'Thunderball'. Kan zeer zeker kloppen, want dit is gewoon het verhaal van Thunderball. Thunderball werd vroeger geschreven door 3 personen. Het verhaal was oorspronkelijk bedoelt als script voor een filmreeks of televisiereeks rond de populaire James Bond. Dat ging niet door en Ian Fleming (1 van die drie) zette het verhaal om naar boek in de reeks van James Bond verhalen. Waarna hij trouwens nog aangeklaagd werd voor plagiaat.

Enkele jaren later kwam dan toch Thunderball uit als film uit. Ondanks het feit dat ook Kevin McClory de rechten bezat van het verhaal. Na overeenkomst is die film er gekomen. McClory bezat dus nog steeds de rechten op Thunderball, wat vele jaren later in 1983 leidde tot zijn versie ervan: Never say never again. Daarom dat je ook zoveel gelijkenissen ziet met Thunderball. Het is hetzelfde script in grote lijnen.

Wel zitten er in Thunderball elementen in die we kennen van de EON-reeks en die in Never Say Never again niet gebruikt kunnen worden. Of toch veel minder. Ik denk aan de typische Bondmuziek. Ook werd Q in de films nog meer een typische figuur met gadgets, terwijl hij in de boeken vooral een wapenexpert was (Major Boothroyd).

Grote troef van NSNA is toch wel Sean Connery die in 1983 de strijd aanging met Moore (in Octopussy). En op zich geen slechte aanpak met Connery. Hij is al wat ouder (nochtans is Roger Moore in het echt nog ouder) en dat spelen ze ook goed uit. Bond is in de film ook ouder geworden, wat het geloofwaardiger maakt als hij naar de gezondheidsboerderij gaat. Ook zitten er elementen in die veel actueler zijn en weerom geloofwaardiger (in tegenstelling tot de fantasierijke gadgets bij de Bond-reeks): de besparingen bij het Q-departement, de trainingssessie, ... En tegelijkertijd sterke actie met de motor bvb. En met Mr. Bean Rowan Atkinson heb je toch nog een vrolijke noot in de film. Wat mij betreft een zeer sterke poging met een hoop ideeën die officiele bondreeks zeer goed kon gebruiken.

Pocahontas in een psychedelische trip. Ik had eerder een epos verwacht met aandacht voor avontuur, romantiek en grootse scènes. Maar het werd een reis vol sfeerschepping, melodrama en persoonlijke gevoelens. Op zich zeker niet slecht, al heeft de regisseur er wel iets persoonlijk van gemaakt. De beelden en het concept van de film is mooi om te zien. Maar daar staan wel tegenover dat de muziek nogal hard wisselt van harde filmmuziek die stoort tot intieme melodieën die de beelden benadrukken. Ook gebruikt de regisseur af en toe zwarte blokken (het beeld wordt even zwart om daarna te beginnen met de volgende scène) die de film te veel breken.

Misschien dat er nog wat bijkomt bij herziening, maar nu heb ik er een wrange nasmaak aan en wil de film blijkbaar nooit echt in gang geraken. Wel mooi om te zien, al is dat niet altijd voldoende helaas.

Gemiddelde film die maar enkele leuke momenten heeft. Cage is oervervelend en Biel doet ook niet echt meer dan mooi wezen. Sommige scènes zijn wel leuk en het idee is sterk genoeg om te boeien. Alleen is de verdere opvulling van het verhaal een aaneenschakeling van clichés die de film zeker geen goed doen. Ook de dialogen zullen nooit een Pulitzer krijgen denk ik.

Nogal een cliché film die niet echt fris overkomt. Begint wel leuk maar valt dan in een standaard loopje. Voor het genre is het best nog wel te doen. Geen kinderachtige dubbelzinnige woordspelingen of zo. Vooral voor de kids bedoeld, maar nog net kijkbaar voor volwassenen. Al hoef ik het geen tweede keer te zien...

Dat hier nog een remake van gemaakt werd... Het is jammer genoeg een trend om oudere horrorfilms te remaken en dat levert dan ook wisselend succes op. Benieuwd hoe lang het duurt voor pseudoklassiekers als Cat People, Cujo, Christine of Rosemary's Baby aan de beurt zijn. Night of the demons uit de jaren '80 was al zeer cheasy, dus was ik toch benieuwd hoe men dit kon moderniseren. Het verhaal is quasi hetzelfde, maar de weinige sfeer wordt nu helemaal geamputeerd en vervangen door een drukte. Veel meer volk, slechte effects en weinig subtiele momenten. De babes van dienst zijn te gemaakt om de aandacht nog wat te trekken en humor ontbreekt er ook al. Veel clichés en raar maar waar nog slechter dan het origineel. Zeer spijtig...

Het is een B-film met mindere acteurs en nog slechtere special effects. Nochtans heeft het genre niet veel nodig. Mooi volk en een serie afslachterij, het is praktisch een genre op zich. Met momenten loopt het wel, maar telkens krijg je een koude douche als ze de doos met effecten boven halen. Die is blijkbaar al lang verroest. Jammer, want misschien had dit met meer gebruik van suggestie toch nog een aangename B-horror kunnen worden. Ik heb enkel dit deel gezien, geen idee hoe het zit met de andere delen van Night of the Demons.

Alvast beter dan het origineel. Het clowneske van de originele film dat alles chemie gewoon weg nam, is hier iets beter uitgewerkt. Al blijft Freddy Krueger één van de watjes onder de slashers. Samuel Bayer zorgt anders wel voor een iets sterker figuur en zorgt ook voor een dunnen lijn tussen droom en werkelijkheid in de film. Dit geeft me al iets meer hoop in een eventueel vervolg, al zal ik die denkelijk pas zien als er A een vervolg komt natuurlijk en B als die dan ook toevallig m'n filmpad passeert.

Toch met gemengde gevoelens aan de film begonnen. Moulin Rouge (0.5*) en Chicago (2*) staan niet echt hoog in mijn filmlijst. Maar de cast sprak me wel aan en de trailer gaf toch een ander beeld dan voorgenoemde musicals.

Het is gelukkig wel een voltreffer geworden, of toch zeker in de goeie richting. Wat me enorm opviel is de prachtige belichting en de mooie settings. Nine is een rustige film, zeker in verhouding met de Red Bull film Moulin Rouge maar toch met aandacht aan het visuele gedeelte. Hoogtepunt van de film is volgens mij toch het nummer van Cotillard dat de meeste passie in zich draagt. Mooie musical wat mij betreft.

Ik dacht na een tijd dat ergens de Turtles zouden opduiken. De film heeft er wel wat van weg, inclusief een eigen Casey. Het geheel is zeer voorspelbaar qua verhaal en echt verrassen zit er niet in. Er wordt wel wat goed gemaakt met een vlotte montage die het tempo in de film kan houden. Een goeie B-film, maar daar is dan ook alles mee gezegd.

Tja, goed dat de naam Polanski nog vermeld was, want je zou bijna verwachten dat dit een tv-film is. De regisseur stelt me toch te teleur hier. Hij kan geen sfeer brengen en sommige shots zijn gewoon lelijk. Depp is niet slecht, maar echt memorable kan je z'n personage ook weer niet noemen. Het geheel lijkt wel een droge kruising te zijn tussen The Librarian en Eyes Wide Shut. Niet 2 van m'n favoriete films trouwens. Af en toe krijg je wat hoop als Polanski toch voor 5 minuten sfeer kan zorgen, maar dat redt helaas de film niet.

Een mooie ontroerende film, waarbij je eerst meegesleurd wordt in het thrillerverhaal tussen Javier Bardem en Josh Brolin. Al is dat niet de essentie van de film. Dat ligt vooral tussen die achtervolging en de getuigen aan de zijlijn, waarbij je telkens met de vraag zit of geweld zo logisch is en of je er van kan ontsnappen als je in dat wereldje stapt. Een vrij filosofische Coen-film dus. Visueel niet altijd even vernieuwend, maar dat hoeft niet per se met deze aanpak. Het duurt wel even voor je door hebt waar de film naar toe wil, maar eens het zover is blijf je wel gefascineerd kijken. En met de nodige humor die we van de Coen-brothers gewoon zijn zorgt dit voor een heerlijke film. De Oscars zijn hier trouwens verdiend en duiden ook meteen de sterke punten aan van de film: Beste film, beste bijrol voor Jardem, regie en verhaal. De rest van de film is echter niet altijd even sterk (cinematografie, muziek, rol van Llewelyn Moss, ...) Het idee van de achtervolging vs de oudere getuigen aan de zijlijn is sterk genoeg om hier een grote film van te maken.

Voorlopig een 3.5, al kan dat na herziening misschien een 4 worden.

Mmm... ik hou het op het gemiddelde. Een animatiefilm die duidelijk bedoeld is voor kinderen, dus moeilijker te beoordelen als volwassene. Boeiend is de film niet, daarvoor is het verhaal te zwak en de dialogen niet echt gevarieerd. Maar het werkt wel voor een doelpubliek denk ik, want die 'simpele' dialogen zijn aangenaam voor kinderen. Bovendien is het visueel ook wel interessant. Niet over gedetailleerd zoals de Pixarfilms willen, maar vooral gebruik van veel kleuren. Het geel-oranje kleurenpalet zorgt voor een nodige warmte in contrast met de donkerte van nacht. Weinig echte achtergrond en geen dubbele bodems, wat deze animatie enkel voor kinderen maakt en niet echt een familiefilm geworden is. Maar dat zal ook niet de bedoeling geweest zijn.

Moeilijke film om te beoordelen. De personages zijn niet echt karaktervol en tonen niet zo veel emoties. Anderzijds had ik toch wel regelmatig het gevoel van 'g**dverd**, gij verdient echt wel een stamp tegen uw kl***!! Laat die meid met rust!!'. Het weinige emotionele maakt de film niet melig (toch naar Amerikaanse normen) en zorgt voor een zekere hardheid in bepaalde situaties. Jasira krijgt ook de ene tegenslag na de andere, maar het wordt niet overdramatisch voorgesteld. In tegendeel, het lijkt wel een soort naïviteit waarbij Jasira zich afvraagt of dat eigenlijk zo moet. Denk aan de buurman, aan de sexboekjes, aan de reacties van haar ouders, geen pakjes met kerstmis, de vriend die haar enkel terug wil als ze sex hebben, ... Ze zit tenslotte in een periode waarin ze te maken krijgt met haar lichaam: maandstonden, lichaamsverandering, seksualiteit, ... En haar ouders leggen totaal niets uit. Die zijn enkel bezig met hun eigen individu waarbij een nieuwe partner, status en eergevoel belangrijker zijn dan het welzijn en opgroeien van hun dochter.

Voor een Amerikaanse film was dit niet zo heel braaf, al is er altijd wel verschil met een Europese film. Wel op het randje is het erotiseren van de sexscène tussen Jasira en de buurman. Bedoeling is ongetwijfeld de reactie van de kijker op de proef stellen, al is het toch gewaagd.

Number 23 is een aparte film. De film begint wel wat traag en ik vroeg me af of dat bijgeloof in het nummer 23 niet wat te ver gezocht was om er een film over te maken. Maar na een half uur schiet de film toch in een versnelling en weet hij veel goed te maken. Jim Carrey past wel in dit genre. Deed me op een of andere manier wat denken aan een film met Johnny Depp.

Het weergeven van de scènes uit het boek heeft wat film noire en zorgt wel voor de nodige sfeer. Zeer verrassende film, al zal hij door Jim Carrey waarschijnlijk wel een verkeerd doelpubliek aansnijden. Hij zou in elk geval meer van dit soort films maken. Brengt wat variatie in z'n bekkentrekken.