Nashville (1975)

mijn stem
3,61
132 stemmen

Verenigde Staten
Drama / Muziek
159 minuten

geregisseerd door Robert Altman
met Ronee Blakley, Henry Gibson en Keith Carradine

De film vertelt over verschillende mensen die allemaal iets met de muziekbusiness in Nashville te maken hebben. Zo is er Barbara Jean die op het punt staat in te storten, Linnea en Delbert Reese wiens huwelijk moeilijke tijden beleeft en een Britse journalist die de omgeving bezoekt.

TRAILER

46 BERICHTEN 10 MENINGEN
zoeken in:
avatar van starbright boy
4,0
0
starbright boy (moderator)
geplaatst: 17 oktober 2010, 00:45 uur [permalink]
Schitterend stukje en ik begin te vermoeden dat ik nog omhoog moet met deze parel. Het einde is inderdaad niets minder dan briljant.

Ik moet weer eens wat Altman kijken.

avatar van timmienoelie
5,0
0
geplaatst: 15 januari 2011, 18:36 uur [permalink]
Prachtige film van een uitstekende regisseur!

IK heb nu 7 films van Altman gezien (MASH, McCabe & Mrs. Miller, The Long Goodbye, Nashville, Secret Honor, The Player, Short Cuts) en wil weten van mensen die er meer hebben gezien welke er nog aan te raden zijn?

avatar van Querelle
4,0
0
geplaatst: 15 januari 2011, 20:08 uur [permalink]
Thieves Like us, Countdown, Gosford Park, Streamers, 3 Women, Brewster McCloud en nog wel meer die ik nog niet gezien heb.

avatar van BBarbie
2,5
0
geplaatst: 27 september 2011, 19:18 uur [permalink]
Met uitzondering van M*A*S*H en A Prairie Home Companion kunnen de films van Robert Altman mij niet bijzonder boeien. Het geen slechte films, maar over het algemeen zijn ze breedvoerig en duren ze onnodig lang.
Het probleem van Nashville is daarnaast dat er zoveel hoofdpersonen opgevoerd worden, dat hun karakter nauwelijks uitgewerkt (kunnen) worden. Als tijdsbeeld van de countryscène begin jaren '70 best geslaagd, maar als speelfilm naar mijn bescheiden smaak mislukt.
Eigenlijk wel jammer, want ik had verwacht dat ik de ultieme countryfilm te zien zou krijgen. En dat viel me tegen. Het tweede deel van de film, waarin er veel meer aandacht is voor de muziek zelf en waarin een paar aardige liedjes te horen zijn, vind ik een stuk beter dan het eerste deel.
Van de vele acteurs haalden in mijn ogen alleen Keith Carradine, Keenan Wynn, Ronee Blakley en Lily Tomlin een ruime voldoende.

avatar van Vinokourov
3,5
0
geplaatst: 5 februari 2012, 12:44 uur [permalink]
Het idee achter Altmans films begin ik door te krijgen. Je wordt als argeloze kijker ergens in een setting gekwakt en Altman geeft de kijker als boodschap mee: red je dr maar mee! Na MASH en Gosford Park was dit mijn derde Altman. Vooral Gosford Park (een Brits kostuumdrama) vond ik erg vervelend saai, dus hetzelfde vreesde ik bij Nashville. Maar liefst 24 'hoofdrolspelers' worden in een ruim 2,5 uur durende film lukraak in hun doen en laten gevolgd.

Gelukkig vond ik dit nog best aangenaam om te zien. Met zoveel hoofdrolspelers kan het nooit veel diepgang hebben, maar de sfeer deed het hem voor mij. De Vietnamoorlog is over en de treurnis daarvan proef je de hele film door. Men heeft het bepaald niet gemakkelijk en is ook niet meer zo hoopvol gestemd. Daarbij worden vele simpele maar erg aanstekelijke country-deuntjes uitgevoerd. Wat lijkt dat veel op de Nederlandse piratenmuziek of Duitse schlagerscene trouwens als je de inhoud van de teksten hoort.

 
0
Reinbo
geplaatst: 5 februari 2013, 22:41 uur [permalink]
Ik begin steeds groter fan van Altman te worden. Zij eerdere films uit de jaren 70 en met name Short Cuts waar dit qua vertel structuur toch een voorloper van is. Hier moest ik echter even inkomen. Dat komt vooral door een paar irritante personages, de engelse journaliste voorop, en omdat Nashville niet mijn scene is en country niet mijn muziek. Maar richting 2e helft wordt het steeds beter omdat zoals eerder aangehaald, groots te eindigen. Voor nu een dikke 3,5, maar bij herziening zal het vast ooit hoger uitkomen.

avatar van The One Ring
5,0
0
geplaatst: 5 februari 2013, 23:02 uur [permalink]
Reinbo schreef:
omdat Nashville niet mijn scene is en country niet mijn muziek.


Altman had kennelijk ook helemaal niets met country, maar hij vond het wereldje interessant.

avatar van starbright boy
4,0
0
starbright boy (moderator)
geplaatst: 10 augustus 2013, 19:46 uur [permalink]
Grappig feitje: Vier van de zes genomineerden voor de Golden Globe voor best supporting actress gingen in 1976 naar deze film: Ronee Blakley, Geraldine Chaplin, Barbara Harris en Lily Tomlin. Ze wonnen geen van allen. De Brenda Vacarro won voor haar rol in de vergeten film Once Is Not Enough.

avatar van mjk87
4,0
0
geplaatst: 8 december 2013, 15:11 uur [permalink]
Zo, eindelijk eens deze gezien. Ik heb zo een boek met 101 viersterrenfilms, en deze Nashville staat daar als 11e beste film aller tijden - een mens kan dan nieuwsgierig geraken. ‘Is dit een goede film?’ is de eerste vraag. Ontegenzeggelijk ja. Is het een leuke film om te kijken? Daarover heb ik mijn twijfels.

Altman heeft dus een zogenaamde mozaïekfilm gemaakt en hoewel er vaker films zijn gemaakt met een ensemblecast, is deze net wat anders. We volgen een aantal personen die niet zozeer met elkaar verbonden zijn dan door het feit ze zich in Nashville bevinden op een tijd dat Altman filmt. De film is dus vooral een portret van Nashville zelf, waarin alle personages hun eigen sores en plotjes hebben, maar die staan altijd in het belang van de algemene sfeer. Dit alles is knap in elkaar gezet door vaak genoeg te wisselen tussen de personen en ook door middel van het thema en de muziek.

Het is verder knap gefilmd. De technische kwaliteit mag dan niet heel hoog zijn, Altman doet er wel veel mee. Het brede bioscoopformaat wordt goed gebruikt met een mooie kadreringen en een sterke mise-en-scène en fijn kleurgebruik. Ook de liedjes zijn fijn en komen altijd net op tijd. Verder zijn camerabewegingen en het opvallende gebruik van de zoomfunctie erg prettig (sowieso ben ik liefhebber van de zoom). Verder is de geluidsmix ook knap gedaan met vaak veel geluiden door elkaar heen (al is het soms wat schel, maar dat is dan weer de technische kwaliteit) en de hele sfeer van Nashville is heerlijk om te zien.

Maar dan het kijkplezier? Dat wordt deels bepaald door bovenstaande, en deels door de vraag of het boeit. En dat doet het gewoon niet genoeg. Na een goede drie kwartier begon de interesse duidelijk te verminderen, en hoewel er genoeg mooie losse scènes zijn, zitten er genoeg saaie stukken tussen. Jammer, want ik had graag weer eens een meesterwerk gezien die me vol boeit. Nu slechts 4,0* en dan ben ik best mild.

4,0
0
geplaatst: 5 april 2014, 17:42 uur [permalink]
Wat een geweldige films maakte die Altman toch. Dikke 4 sterren. Zal later wellicht een uitgebreidere mening formuleren.

avatar van Mochizuki Rokuro
4,0
0
geplaatst: 5 april 2014, 17:44 uur [permalink]
mister blonde schreef:
Wat een geweldige films maakte die Altman toch.
Klopt, erg veel zeer goede films, maar afgewisseld met zeer matig werk. In totaliteit een merkwaardig oeuvre vol hoge hoogtepunten en diepe dieptepunten. Gelukkig maakte hij redelijk wat films, dus er zijn zeker tien films te vinden die erg de moeite zijn, waaronder deze.

4,0
0
geplaatst: 5 april 2014, 18:06 uur [permalink]
Ik heb dan ook zorgvuldig zijn (vermeend) beste werk eruit gefilterd. Nu 14 gezien en daarvan hebben alleen Dr T's and the Women en the Gingerbread Man (en misschien zelfs Cookies Fortune) geen beste naam, maar eigenlijk vond ik ook die films niet echt slecht. Ik ga de buitenkant van zijn oeuvre toch ook verkennen al zijn er ook nog meerdere geprezen Altmans die ik nog moet zien. En valt het tegen, blijf ik hem prijzen om zijn meesterwerken 🙂

avatar van Ferdydurke
4,5
0
geplaatst: 12 oktober 2014, 22:59 uur [permalink]bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Paalhaas schreef:
Een briljant doch zeer ambitieus concept, maar gelukkig is het een project dat Altman op het lijf is geschreven en weet hij er alles uit te halen wat erin zit. Voor het script stuurde hij iemand een week of 3 naar Nashville om een dagboek bij te houden. Dat dagboek werd de 'ruggengraat' van het script, waaraan hij zelf nog diverse verbindende elementen toevoegde om de samenhang te verhogen. Zijn typische chaotische stijl, waarbij hij lijkt te weigeren onze aandacht een specifieke kant op te sturen en in scènes vaak meerdere personages door elkaar laat praten, is waarschijnlijk voor velen het belangrijkste struikelblok richting volledige waardering van zijn werk. Maar juist met een cast van 24 hoofpersonen werkt het ontzettend goed, en als je er doorheen weet te prikken, zie je een prachtige, realistische microkosmos ontstaan, een blauwdruk van de Amerikaanse maatschappij en zeitgeist anno 1975.


Inderdaad, de totstandkoming van Nashville lijkt welhaast de structuur van de film zelf te weerspiegelen: een dynamisch groepsproces, een georganiseerde chaos, vanuit een heel algemeen idee (zoiets als ‘we gaan een film maken over de muziekscene in Nashville, maar het moet ook gaan over het hedendaagse Amerika’) en het door Paalhaas gememoreerde dagboek van screenwriter Joan Tewkesbury (het ‘voorbereidend grondonderzoek’ zeg maar) als kapstok, waarna alle betrokkenen ideeën voor hun rollen, dan wel scènes, konden aandragen, eigen songs schrijven en performen, en de film pas in een laat stadium zijn definitieve vorm kreeg.

Gewoon gefilmd op verschillende locaties in Nashville, waarbij de daar op dat moment aanwezige inwoners en toeristen dienen als figuranten; en toevallig langskomende acteurs (Elliot Gould, Julie Christie; nou ja toevallig.. beiden hadden hoofdrollen in eerdere Altman-films) fluks even als zichzelf worden ingepast in de film. Grappig ook dat alle acteurs waren voorzien van een microfoontje, en in de grotere, drukbevolkte scènes niet wisten of ze nu wel of niet ‘on screen’ waren.

Het resultaat van dit alles is werkelijk verbluffend, een ronddraaiende carrousel van verschillende, haast op zichzelf staande – wel met een aantal dunne, doch sterke lijnen aan elkaar verbonden - scènes, waarin we steeds weer een ander deel van de cast zien terugkomen. De fragmentarische opzet, het steeds weer verspringende perspectief, en de afwisselende focus op het individuele en het collectieve, maken Nashville inderdaad tot een dynamische mozaiek, een momentopname van de Amerikaanse samenleving.

Met enkele iets verder uitgediepte verhaallijnen: de op het randje van een nervous breakdown balancerende country-diva, de striptease tegen wil en dank op een verkiezingsbijeenkomst, de affaire van een narcistische singer-songwriter met een ‘degelijke huisvrouw’ – schitterende rol van Lily Tomlin – geeft Altman deze film extra hart en ziel, zonder de balans te verliezen tussen ‘drama’ en ‘documentaire’; dat gebeurt zelfs niet in de magnifieke finale. En dat is buitengewoon knap.

Ik heb nog niet alles gezien van Altman wat ik wilde zien (en sommige films moet ik hoognodig eens opnieuw bekijken), maar in mijn enthousiasme van het moment betwijfel ik nu of hij ooit iets mooiers heeft gemaakt dan Nashville.

avatar van kos
4,0
0
kos
geplaatst: 19 december 2015, 21:35 uur [permalink]
Wat een film zeg.

Dit is wel het schoolvoorbeeld van een film waarvan men zegt: 'zo worden ze niet meer gemaakt'.

avatar van Basto
4,5
0
geplaatst: 11 december 2016, 22:44 uur [permalink]
Muziek is politiek!

Wederom een meesterlijke film van Altman. Geniale ontleding van de politiek en muziekscene in Nashville. Geweldig ensemble stuk. En wat een eind!

4,5

avatar van Woland
3,5
0
geplaatst: 8 januari, 16:13 uur [permalink]bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Nashville begon nog zo sterk. Het eerste half uur a een uur heb ik genoten van een fascinerende inkijk in een wereld waar ik niet zo bekend mee ben - Nashville, Tennessee in de jaren '70, centrum van de country. De film is een soort van mozaiek waarin het wel en wee van ontzettend veel personages wordt gevolgd over een aantal dagen, die allemaal op een bepaalde manier met elkaar verweven zijn. En om nog iets meer inkijk in het gedachtegoed van Tennessee van toen erbij te halen, wordt de film gesitueerd rond een politieke primary, waar de populist Hal Philip Walker een voorverkiezing probeert te winnen. Het geeft een leuk tijdsbeeld, en er is een breed scala aan personages dat gevolgd wordt. Maar het blijkt ook een wereld waar ik weinig affiniteit mee heb, veel personages die me weinig interesseren, zelfs al zie je hun persoonlijke sores, en met hun ambities en beweegredenen kon ik me zelden identificeren. Om maar niet te beginnen over de muziek, waar ik spontaan jeuk van krijg. Nu is het altijd nog wel goed om een inkijk te krijgen in een andere leefwereld, misschien wel juist als je ze niet begrijpt, maar hier was mijn interesse in het wel en wee van de personages grotendeels wel weggeebt na een uur, laat staan dat het me drie uur kon boeien. Ook na die tijd kwamen er nog regelmatig fraaie scenes voorbij (het desastreuze optreden van de serveerster/zangeres die uiteindelijk een stripact oplevert, Barbara Jean achter de schermen, de eindscene), maar het duurde wat mij betreft veel te lang om de aandacht er volledig bij te kunnen houden. Ik rond het naar boven af, maar het had nog veel hoger kunnen eindigen: 3.5*.