Nashville (1975)

Gisteren weer eens gezien en wat blijft het toch een fantastische film! Altman zet een schitterend, levensecht portret neer van de hoogtijdagen van de Nashville countryscene. Om dit te bereiken worden de levens van liefst 24 hoofdpersonen gedurende 5 dagen gevolgd wiens paden elkaar op allerlei manieren kruisen.

Een briljant doch zeer ambitieus concept, maar gelukkig is het een project dat Altman op het lijf is geschreven en weet hij er alles uit te halen wat erin zit. Voor het script stuurde hij iemand een week of 3 naar Nashville om een dagboek bij te houden. Dat dagboek werd de 'ruggengraat' van het script, waaraan hij zelf nog diverse verbindende elementen toevoegde om de samenhang te verhogen. Zijn typische chaotische stijl, waarbij hij lijkt te weigeren onze aandacht een specifieke kant op te sturen en in scènes vaak meerdere personages door elkaar laat praten, is waarschijnlijk voor velen het belangrijkste struikelblok richting volledige waardering van zijn werk. Maar juist met een cast van 24 hoofpersonen werkt het ontzettend goed, en als je er doorheen weet te prikken, zie je een prachtige, realistische microkosmos ontstaan, een blauwdruk van de Amerikaanse maatschappij en zeitgeist anno 1975.

Maar Nashville is meer dan dat. Het is een film van schone schijn en de daaronder schuilgaande tragiek van een samenleving die lijdt onder haar oppervlakkige normen en waarden. Van vrijwel alle personages krijgen we enkele van hun slechtste kanten te zien, van womanizer Tom (prachtige scène is dat toch, waarin hij I'm easy zingt en zo'n vijf vrouwen allemaal denken dat het voor haar bedoeld is ) tot de geldbeluste, leugenachtige marketeer John Triplette en van de behaagzieke Sueleen (Die zich in één van de meest tragische scènes verlaagt tot een ordinaire stripact) tot de stuck-up BBC-reporter Opal (Hoe ze Norman, de chauffeur van Tom, Bill en Mary, mid-sentence afbreekt met "Sorry, maar ik praat uit principe niet met personeel" is exemplarisch).

Het spel van de cast is verbluffend. Eigenlijk geen rotte appels, het komt allemaal geweldig over. De liedjes die we horen zijn overigens allemaal geschreven door de acteurs die het zingen trouwens, en zoals Altman zelf zei, was het niet zijn bedoeling om te kijken naar de kwaliteit van het materiaal, omdat er in het echt nu eenmaal ook meer slechte muziek uit Nashville komt dan goede.

De R1-dvd is trouwens van prima kwaliteit, en bevat een prima interview met Altman over de film en voornamelijk de cast, plus een zeer interessante commentaartrack, ook van Altman zelf, waarin hij talloze grappige en inzichtvolle wetenswaardigheden over de film met ons deelt.

Een tweede kijkbeurt voor Nashville heeft er helaas niet voor gezorgd dat de film in zijn waardering stijgt. Daarvoor is de film simpelweg niet interessant genoeg.

Voor het grootste deel ben ik het eens met rick@themovies. De film kent namelijk zo veel karakters, dat het bijna onmogelijk is om ze allemaal goed genoeg uit te werken. Daardoor blijft het allemaal wat oppervlakkig. Sommige karakters zou je meer willen zien, en van andere is het onbegrijpelijk dat die in de film zijn opgenomen.

De liedjes vond ik verder ook niks, behalve de enkele liedjes die daadwerkelijk iets bijdragen aan het verhaal. Nashville is een film waarbij een aantal scènes, met name door het acteerwerk, best aangrijpend kunnen zijn. Maar helaas zijn die momenten te schaars aanwezig.

Het blijft een feit dat dit een heel ambitieus project was van Altman. Wat mij betreft doet Altman in Short Cuts alles goed, wat hier net fout gaat. Maar Nashville zou ik niet beschouwen als een mislukking, daarvoor bevat de film teveel vakmanschap.

Het is even wennen. Maar toen de film greep, greep hij me ook echt. Een aantal vaker voorkomende Altman-interesses (zoals het verschil tussen de openbare facade en de echte prive personen) zijn hier ook al te zien, maar vooral een zeer knap, intelligent en bijzonder gelaagd beeld van de VS anno 1975. Door de 15 onrustige jaren ervoor, met Vietnam, rellen, seksuele revolutie, de civil rights movement, verschillende politieke moorden en watergate onder meer, was de VS niet op zijn meest optimistisch en was de sfeer eerder stuurloos.

Nashville oordeelt nauwelijks, legt niks uit, maar raakt heel veel thema's. Het lijkt vaak terloops, maar na het (geweldige) einde van de film, toen ik 'm nog even op me in liet werken bleek ik zoveel gezien te hebben en zijn er zoveel verbanden te leggen dat ik nog lang niet klaar ben met deze film. Een om vaker te zien.

4.0* voorlopig dan.

Na vorige week MASH gezien te hebben, besloot ik gisteravond nog maar eens een film van Robert Altman te proberen. Dat werd deze, die me net als MASH overigens enigszins teleurstelde.

Bij deze film kun je trouwens wel goed zien hoe ambitieus Altman is. Het is zeker geen makkelijke film om te maken geweest, maar dat wil nog niet zeggen dat die goed is. Ook voor mij is het grootste probleem van deze film het enorme aantal karakters dat de revue passeert. Sommige zijn leuk, andere mindere leuk, maar het blijft redelijk oppervlakkig en dat vond ik bij sommigen best jammer.

Verder bevat een film als deze natuurlijk veel muziek. Die constant terugkerende countrymuziek begon me op een gegeven moment wel de keel uit te hangen. Als je die muziek leuk vind is het waarschijnlijk ook een geweldige film, maar als je dat niet vind is het soms even doorzetten.

Toch is er verder nog wel enigszins door te komen, omdat het acteerwerk wel goed is en Altman tussendoor ook best enkele aardige shots er tussen heeft zitten.

Richting het einde lijkt de film dan uiteindelijk op twee sterren uit te komen, maar het einde is dan zowaar ook echt sterk, waardoor ik er toch nog een halfje bij doe. Maar voorlopig laat ik Altman toch even links liggen ben ik bang.

2,5*

Allereerst mijn complimenten aan Goongumpa en paalhaas die hier al eerder enkele recensies schreven die de mijne hier bijna onverbodig maakt, maar doordat Nashville mij enorm diep raakte wil toch heel wat kwijt.

mozaiekfilms zijn een lastig geval. Tot nu toe vond ik alleen Magnolia écht goed (en wellicht Boogie Nights, maar die heeft nog teveel een hoofdrolspeler om tot het genre gerekend te worden). Door de grote hoeveelheid verhalen verwacht je enerzijds veel diepgang te krijgen, maar eigenlijk worden de meeste films er te simpel door. Neem Crash en Babel: twee moziekfilms die zo enorm duidelijk rond een thema zijn opgehangen dat ze aan kracht verliezen. Mijn grootste interesse in het genre ligt in hoe levens elkaar kruisen, hoe er toevallige ontmoetingen zijn en hoe alle mensen ter wereld, hoe losjes ook, verbonden kunnen worden. Om dat in een film uit te beelden is het belangrijker om levensechte personages te hebben dan grote thema's. Babel en Crash gingen voor mij nooit leven doordat ondanks het sterke acteerwerk, ik me te bewust was van hoe de personages thematisch gebruikt werden, alsof er een checklijst werd afgegaan. Bij Magnolia is het thema iets onduidelijker, maar het lijkt tegertijd op de eerste plaats om de personages te gaan. Daar wordt het mozaiek een menselijk geheel. De personages worden ook niet te krampachtig met elkaar verbonden, iets waar zeker Babel iets van kan leren.

Nashville is een van de oudere pogingen om een mozaiekfilm te maken (maar zeker niet de eerste!) en is puur in dit opzicht bij lange na niet overtroffen door enige film die ik gezien heb. Zelfs Magnolia is niet zo sterk opgezet en die film staat in mijn top 10. Zoals bekend bevat Nashville 24 personages. De speelduur gaat iets over de twee en een half uur. Maak er maar eens één geheel van zonder kunstmatig te worden. Altman is dit wonderbaarlijk genoeg gelukt en het grootste wonder eraan is nog wel dat het hier allemaal zo gemakkelijk lijkt. Er zit een bijzondere levendigheid en echtheid in de manier waarop al die mensen met elkaar verbonden worden. Altman is een regisseur met een zeer eigen en herkenbare stijl, maar het is geen zelfbewuste stijl (in tegenstelling tot Paul Thomas Anderson bijvoorbeeld) en wellicht helpt dat om de authenticiteit te behouden. Altmans belangrijkste doel is dat je in de wereld die hij hier neerzet totaal gelooft.

En zo glijdt zijn camera langs de vele mensen. Hij snijdt op schijnbaar willekeurige momenten midden in een gesprek ineens naar een andere locatie met andere mensen, om later weer terug te komen bij het eerdere gesprek, die intussen iets verder gevordert is. Deze methode had verwarrend kunnen uitpakken, maar het benadrukt alleen maar de verbondenheid en op een subtiele wijze onthuld de film zo diepere lagen. Het is dan ook belangrijk dat het lijkt alsof de cuts willekeurig gemaakt worden. Meer zelfbewust overkomende parallelle montage had de magie kunnen verbreken.

Het is ook knap hoe diep veel verhaallijnen lijken. Ze zijn simpel, ja, maar hebben vaak een enorme kracht. Dit is meer het gevolg van goed acteerwerk dan wat anders. Ik ben geneigd om alle acteurs en hun prestaties hier uit te lichten, maar ik wil niet de hele avond met deze recensie bezig zijn, dus het moet volstaan met de mededeling dat iedereen hier perfect is. Sommige verhalen krijgen sterk de nadruk. Van andere kan ik je niet gemakkelijk vertellen waarom ze erin zitten. Maar dat is de kracht van Nashville, zelfs het kleinste verhaal wordt verteld.

Of dat allemaal even boeiend is moet iedereen voor zich bepalen, maar eerlijk gezegd vond ik ieder verhaal interessant. Vaak is het bij mozaiekfilms vervelend als er van een favoriet personage naar een oninteressant karakter wordt geknipt, maar bij Nashville had ik dit gevoel nooit. Iedereen interesseerde me op een gegeven moment. Geen enkele seconde had ik het gevoel naar iets overbodigs te kijken en nergens zakte de film voor mij in. Een extra prestatie in dit opzicht is dat dit berijkt wordt ondanks dat de meeste karakters vrij onsympathiek neergezet worden. Dat kan gaan tegenstaan, maar Altman en de acteurs houden ze menselijk. Ik mocht de mensen hier niet allemaal even veel, maar ze waren begrijpelijk en herkenbaar en er wordt nooit meer een vinger gewezen. Iedereen wordt in zijn waarde gelaten, met uitzondering misschien van de bizarre BBC-vrouw gespeeld door Geraldine Chaplin, die voor de meeste humor zorgt (en er zit best veel humor in Nashville).

De countrymuziek is een geval apart. Zonder iemand aan te willen vallen wil ik wel even kwijt dat het enigzins kortzichtig is om te zeggen dat je waardering van country enige rol speelt in je oordeel rond de film. Ten eerste, omdat je bij een film met de titel 'Nashville' nooit iets anders dan country had mogen verwachten. Ten tweede, omdat de country er hier, zoals Goongumpa al aangaf, niet in zit om op de eerste plaats gewaardeerd te worden. De liedjes hebben vaak meerdere betekenissen en de keuze voor het genre country is überhaupt al symbolisch (voor het oude, traditionele Amerika). Persoonlijk vond ik de liedjes nogal wisselend van kwaliteit. De beste waren de twee van Keith Carradine, It Don't Worry Me en I'm Easy. Het moet ook gezegd worden dat Ronee Blakley (volgens mij de enige echte Nasvillezangeres uit de cast), een geweldige stem heeft, al zijn de teksten van haar liedjes te stompzinnig voor woorden (dat cowboynummer). Maar welk lied er ook voorbij komt, het draagt altijd bij aan de film als geheel. En ook hier moet ik Goongumpa weer aanhalen: tijdens de liedjes is er enorm veel te zien. Let op de reacties van de verschillende personages. Dit is niet bepaald het soort musical waarin de artiest zijn act voor ons opvoert, een buiging maakt en wij vervolgens applaudiseren. Altman heeft wel wat meer aan zijn hoofd.

De enige vraag die voor mij bleef hangen tijdens het kijken is: "wat betekend dit allemaal nou? Waarom zijn deze verhalen bij elkaar gebracht en met elkaar verbonden?" Zie daar de laatste scène, een die in het pantheon van beste scènes allertijden thuis hoort. Vond ik alles daarvoor al enorm sterk, de laatste scène plaatst alles in een nieuw perspectief. Alle verhaallijnen worden met elkaar verbonden, maar op een logische, organische manier, zonder dat je het gevoel krijgt dat het geschreven is. Het had een enorme impact op mij. Zelden zoiets ontroerends gezien. Zowel door de gebeurtenis, de verbinding van de karakters als de vituositeit van het filmmaken. Freud (de MovieMeter gebruiker) zegt dat het doorzetten is om tot de finale te komen. Dat vind ik absoluut niet waar, het vloog voorbij. Maar het is het einde dat er een absoluut meesterwerk van maakt.

En een meesterwerk is het. Er zit gewoon zoveel in: humor, drama, maatschappelijke reflectie, een uniek tijdsbeeld, een enorme menselijkheid en heel wat thema's. Enkele berichten hierboven doen vermoeden dat het niet echt een toegankelijke film is (hoe kan dit in vredesnaam oppervlakkig genoemd worden?), maar toch zou iedereen het wat mij betreft een kans moeten geven. Helaas is Nashville moeilijk verkrijgbaar, een reden waarom de film op MovieMeter nauwelijks bekend lijkt, ondanks de klassiekerstatus. Maar heb je de kans om hem te zien: kijk hem!

5*

Met uitzondering van M*A*S*H en A Prairie Home Companion kunnen de films van Robert Altman mij niet bijzonder boeien. Het geen slechte films, maar over het algemeen zijn ze breedvoerig en duren ze onnodig lang.

Het probleem van Nashville is daarnaast dat er zoveel hoofdpersonen opgevoerd worden, dat hun karakter nauwelijks uitgewerkt (kunnen) worden. Als tijdsbeeld van de countryscène begin jaren '70 best geslaagd, maar als speelfilm naar mijn bescheiden smaak mislukt.

Eigenlijk wel jammer, want ik had verwacht dat ik de ultieme countryfilm te zien zou krijgen. En dat viel me tegen. Het tweede deel van de film, waarin er veel meer aandacht is voor de muziek zelf en waarin een paar aardige liedjes te horen zijn, vind ik een stuk beter dan het eerste deel.

Van de vele acteurs haalden in mijn ogen alleen Keith Carradine, Keenan Wynn, Ronee Blakley en Lily Tomlin een ruime voldoende.

Het idee achter Altmans films begin ik door te krijgen. Je wordt als argeloze kijker ergens in een setting gekwakt en Altman geeft de kijker als boodschap mee: red je dr maar mee! Na MASH en Gosford Park was dit mijn derde Altman. Vooral Gosford Park (een Brits kostuumdrama) vond ik erg vervelend saai, dus hetzelfde vreesde ik bij Nashville. Maar liefst 24 'hoofdrolspelers' worden in een ruim 2,5 uur durende film lukraak in hun doen en laten gevolgd.

Gelukkig vond ik dit nog best aangenaam om te zien. Met zoveel hoofdrolspelers kan het nooit veel diepgang hebben, maar de sfeer deed het hem voor mij. De Vietnamoorlog is over en de treurnis daarvan proef je de hele film door. Men heeft het bepaald niet gemakkelijk en is ook niet meer zo hoopvol gestemd. Daarbij worden vele simpele maar erg aanstekelijke country-deuntjes uitgevoerd. Wat lijkt dat veel op de Nederlandse piratenmuziek of Duitse schlagerscene trouwens als je de inhoud van de teksten hoort.

Zo, eindelijk eens deze gezien. Ik heb zo een boek met 101 viersterrenfilms, en deze Nashville staat daar als 11e beste film aller tijden - een mens kan dan nieuwsgierig geraken. ‘Is dit een goede film?’ is de eerste vraag. Ontegenzeggelijk ja. Is het een leuke film om te kijken? Daarover heb ik mijn twijfels.

Altman heeft dus een zogenaamde mozaïekfilm gemaakt en hoewel er vaker films zijn gemaakt met een ensemblecast, is deze net wat anders. We volgen een aantal personen die niet zozeer met elkaar verbonden zijn dan door het feit ze zich in Nashville bevinden op een tijd dat Altman filmt. De film is dus vooral een portret van Nashville zelf, waarin alle personages hun eigen sores en plotjes hebben, maar die staan altijd in het belang van de algemene sfeer. Dit alles is knap in elkaar gezet door vaak genoeg te wisselen tussen de personen en ook door middel van het thema en de muziek.

Het is verder knap gefilmd. De technische kwaliteit mag dan niet heel hoog zijn, Altman doet er wel veel mee. Het brede bioscoopformaat wordt goed gebruikt met een mooie kadreringen en een sterke mise-en-scène en fijn kleurgebruik. Ook de liedjes zijn fijn en komen altijd net op tijd. Verder zijn camerabewegingen en het opvallende gebruik van de zoomfunctie erg prettig (sowieso ben ik liefhebber van de zoom). Verder is de geluidsmix ook knap gedaan met vaak veel geluiden door elkaar heen (al is het soms wat schel, maar dat is dan weer de technische kwaliteit) en de hele sfeer van Nashville is heerlijk om te zien.

Maar dan het kijkplezier? Dat wordt deels bepaald door bovenstaande, en deels door de vraag of het boeit. En dat doet het gewoon niet genoeg. Na een goede drie kwartier begon de interesse duidelijk te verminderen, en hoewel er genoeg mooie losse scènes zijn, zitten er genoeg saaie stukken tussen. Jammer, want ik had graag weer eens een meesterwerk gezien die me vol boeit. Nu slechts 4,0* en dan ben ik best mild.

Inderdaad, de totstandkoming van Nashville lijkt welhaast de structuur van de film zelf te weerspiegelen: een dynamisch groepsproces, een georganiseerde chaos, vanuit een heel algemeen idee (zoiets als ‘we gaan een film maken over de muziekscene in Nashville, maar het moet ook gaan over het hedendaagse Amerika’) en het door Paalhaas gememoreerde dagboek van screenwriter Joan Tewkesbury (het ‘voorbereidend grondonderzoek’ zeg maar) als kapstok, waarna alle betrokkenen ideeën voor hun rollen, dan wel scènes, konden aandragen, eigen songs schrijven en performen, en de film pas in een laat stadium zijn definitieve vorm kreeg.

Gewoon gefilmd op verschillende locaties in Nashville, waarbij de daar op dat moment aanwezige inwoners en toeristen dienen als figuranten; en toevallig langskomende acteurs (Elliot Gould, Julie Christie; nou ja toevallig.. beiden hadden hoofdrollen in eerdere Altman-films) fluks even als zichzelf worden ingepast in de film. Grappig ook dat alle acteurs waren voorzien van een microfoontje, en in de grotere, drukbevolkte scènes niet wisten of ze nu wel of niet ‘on screen’ waren.

Het resultaat van dit alles is werkelijk verbluffend, een ronddraaiende carrousel van verschillende, haast op zichzelf staande – wel met een aantal dunne, doch sterke lijnen aan elkaar verbonden - scènes, waarin we steeds weer een ander deel van de cast zien terugkomen. De fragmentarische opzet, het steeds weer verspringende perspectief, en de afwisselende focus op het individuele en het collectieve, maken Nashville inderdaad tot een dynamische mozaiek, een momentopname van de Amerikaanse samenleving.

Met enkele iets verder uitgediepte verhaallijnen: de op het randje van een nervous breakdown balancerende country-diva, de striptease tegen wil en dank op een verkiezingsbijeenkomst, de affaire van een narcistische singer-songwriter met een ‘degelijke huisvrouw’ – schitterende rol van Lily Tomlin – geeft Altman deze film extra hart en ziel, zonder de balans te verliezen tussen ‘drama’ en ‘documentaire’; dat gebeurt zelfs niet in de magnifieke finale. En dat is buitengewoon knap.

Ik heb nog niet alles gezien van Altman wat ik wilde zien (en sommige films moet ik hoognodig eens opnieuw bekijken), maar in mijn enthousiasme van het moment betwijfel ik nu of hij ooit iets mooiers heeft gemaakt dan Nashville.

Redelijke film over de country-georiënteerde muziekscene in Nashville. Het wereldje waarin deze film zich afspeelt wordt wel goed en realistisch neergezet, echter wist het me niet echt te boeien (ondanks dat de muziek zelf me niet tegenstond). Verder wisten de vele personages en verhaallijnen mijn aandacht niet de volle lengte vast te houden (iets waar ik bij The Player en Short Cuts geen problemen mee had). Een kleine 3.0 sterren.

Altman ensemble.

En gelukkig maar, want deze film kon de brede cast best gebruiken. Als de setting, personages en tijdsgeest niet weten te boeien, dan heb je in ieder geval nog de afwisseling van de verschillende personages die elkaar steeds weer tegenkomen.

Met de muziek heb ik sowieso helemaal niks, de acts zijn ook niet allemaal superprofessioneel. Voor een film die 160 minuten duurt en best veel muzikale nummers heeft is dat best een stevig euvel om over te geraken. In andere reviews gelezen dat het niet zo erg is omdat er tijdens de optreden genoeg gebeurt, maar daar heb ik niet zo heel veel van gemerkt.

Personages kwamen mij ook niet echt heel natuurlijk over, vond de meeste momenten redelijk dik aangezet. Ook daar weinig houvast te vinden dus. Wat deze film nog een klein beetje redt is dat de setting zelf wel begint te leven. Redelijk bruisend stadje waar heel wat personages elkaar kruisen, dat gevoel weet Altman in ieder geval wel te capteren.

Maar da's te mager voor 160 minuten film waar verder maar weinig interessants in te vinden is.

1.5*

Altman is vooral bekend dankzij MASH, maar heeft toch veel betere films op zijn naam staan. Zijn beste film (althans tot nu toe, ik heb er nog wat te gaan) is wat mij betreft Nashville, een caleidoscopische city trip naar de stad in Tennessee die bekend is om zijn country & western muziek. Een groot aantal personages worden geïntroduceerd, waarvan sommigen slechts een bijrol hebben en niemand echt de hoofdrol, een opzet die doet denken aan zijn latere Short Cuts maar ook aan films als Magnolia of Babel. De ene keer werkt dat beter dan de andere keer en in Nashville werkt het gelukkig perfect.

De rode lijn is een campagne van een onafhankelijke presidentskandidaat (die overigens de hele film buiten beeld blijft), we volgen onder andere enkelen van zijn fundraisers, een man wiens vrouw in het ziekenhuis ligt, diens leeghoofdige nichtje, een Britse journaliste en een groot aantal muzikanten, van een arrogante ouwe rot tot een talentloze serveerster, en van alles ertussenin. De personages ontmoeten elkaar diverse keren, bij een verkeersongeluk of een concert, en het eindigt dramatisch op een muziekfestival- dat de jongen met de vioolkist een keer zou gaan schieten was al een tijdje duidelijk maar waarom hij zijn kogels afvuurt op de labiele Barbara Jean?

Wat Nashville zo goed maakt is moeilijk te duiden. Het is vooral een satirisch commentaar op de Amerikaanse samenleving, gedreven door egoïsme, en vrijwel niemand komt er bijster goed van af. Het is soms erg raak, geregeld zwart-komisch en af en toe pijnlijk- met als dieptepunt het optreden van het serveerstertje in een zaal vol opgewonden oude bokken. Mensen zijn onbetrouwbaar, opportunistisch, liegen, worden bedrogen, zijn hopeloos naïef, en dan opeens komt er een lucky break: althans voor de zangeres die in de chaos na de schietpartij van de nood een deugd maakt met een sterk optreden. Wat de muziek betreft, die is prominent aanwezig maar ondanks dat countrymuziek bepaald niet mijn smaak is stoorde me dat geen moment. Van de acteurs vallen o.a. Ned Beatty, Keith Carradine en Allen Garfield positief op. Karen Black is bijna onherkenbaar ware het niet dat ze loenst. De vreemdste rol is wel die van Jeff Goldblum als rare snuiter.

Een film waarvan ik niet goed weet wat ik er van moet denken. Er zit zoveel in en tegelijk is het zo afstandelijk. Ik zag onlangs de muziekdocumentaire reeks Countrymusic. Dan herken je veel country artiesten in de karakters uit de film Nashville. Al is het meer een verwijzing dan een echte vertolking van hen. Bovendien zijn het ook geen bestaande nummers in de film, de acteurs hebben veel nummers zelf geschreven en gezongen. Als muziekliefhebber doet het daar dus mee te kort. Als het de sfeer wil scheppen heb ik dan weer te weinig met Nashville om er in te kunnen opgaan. Het is zo verschrikkelijk Amerikaans met een overdosis stars en stripes.

Wel goed is de constante flow van beelden en geluiden. De politieke campagne is ook bijna een soort achtergrondmuziek geworden ipv een echte verhaallijn. Maar na een tijd heb je die filmische chaos wel wat gehad. Het is een kabbelend beek met personages die komen en gaan. Het blijft niet bepaald plakken en de filmfiguren zijn weinig boeiend. De film wil hoofdzakelijk een satirische kritiek zijn op de wat schijnheilige glitter en glammer van de Amerikaanse samenleving met de facades van de showbizz en de politiek. Maar het mist de nodige pit. Hier heb ik niet veel mee helaas.

Langzame auteurscinema die geleidelijk aan haar donkere kanten prijsgeeft. Ik wilde per se een film zien die zich afspeelt in het country milieu van Nashville en hiermee werd ik prima bediend. Het is een lange film en de verhaallijnen vragen wel wat aandacht maar gaandeweg wordt het almaar boeiender. Het is vooral een realistisch drama waarvan het realiteitsgehalte - net zoals in het echte leven - vaak iets weg heeft van een tragikomedie. Elke persoon is bezig de eigen ambities te realiseren en gebruikt daarvoor de ander, simpel gezegd. De muziek was prominent aanwezig en viel goed in smaak. Het einde valt helemaal te kaderen in de turbulente politieke tijden waarin de USA zich bevond. Wel een beetje knullig dat het zangfeest gewoon werd verdergezet. Maar mss hadden ze daar in de seventies toch een andere kijk op.

Robert Altman is een beetje hit or miss bij mij. M*A*S*H* was wansmakelijk en kinderlijk, Short Cuts vond ik dan weer geweldig. Deze Nashville zit er wat tussenin. Het is duidelijk een ode aan Amerika en het Country-muziekgenre in het algemeen. Er wordt leuk geacteerd door o.a. Lily Tomlin, Ronee Blakley en Gwen Welles. Wat Jeff Goldblum dan weer in de film deed weet ik nog steeds niet.

Het is allemaal wat te chaotisch om er wijs uit te raken. Iets te willekeurig om te kunnen meeleven met de personages. Gelukkig is de muziek een verbindende factor want voor ik het wist, kon ik de countrymuziek weliswaar appreciëren.

2,5*

Een zeer uitvoerig portret van de muziekscene in Nashville in de jaren '70. De enorme hoeveelheid personages maakt enige diepgang daarin of enige karakterontwikkeling nagenoeg onmogelijk. Je zit dus heel lang naar een hoop personages te kijken waar je geen enkel band mee hebt of krijgt. Boeiende verhaallijnen zitten er ook niet in. De muziek in de film is ook niet van de hoogste kwaliteit, dus daar moet de film het evenmin van hebben. Mijn aandacht begon ik gaandeweg wel te verliezen en waar deze film zijn status aan ontleent is mij niet duidelijk geworden.