Sunrise: A Song of Two Humans (1927)

Alternatieve titel: Sunrise

mijn stem
3,77
324 stemmen

Verenigde Staten
Romantiek / Drama
94 minuten

geregisseerd door F.W. Murnau
met George O'Brien, Janet Gaynor en Margaret Livingston

Een mooi stadsmeisje gaat even uitblazen op het platteland en maakt een eenvoudige jonge boer het hoofd op hol. Probleempje: hij is al getrouwd. Het meisje uit de stad spoort hem aan, zijn vrouw te verdrinken...

198 BERICHTEN 32 MENINGEN
zoeken in:
 
0
Reinbo
geplaatst:
Daarvoor moet je niet bij mij zijn, is niet mijn mening. Ik val vooral voor de cinematografie. Al vond ik het wel ontroerend. Denk dat het komt omdat het een van de eerste romantische films is. Eentje die de tijd heeft overwonnen.

Het opnieuw opleven van uitgedoofde liefde is nu eenmaal een universeel aansprekend en herkenbaar iets. Uiteindelijk streeft elk mens naar stabiliteit.

4,5
0
chevy93 schreef:
Ik beschrijf de scènes zoals die op mij overkomen. Als dat belachelijk is, zal ik hem ook belachelijk beschrijven, ja.
Een flauwe manier van je punt duidelijk maken, maar natuurlijk geen kritiek op zich.

Als ik zeg; wat een knullig filmpje, over twee geliefden boertjes (gaap), die dan weer wel en dan weer niet van elkaar houden. Boring! D. Dit kan iedereen, is uitermate flauw en bevat geen argument. Jouw bericht ligt gewoon in die lijn.


Maar goed... de redenatie slaat nog nergens op. Ik mag kijken wat ik wil.
welke redenatie heb je het over. Ik constateer gewoon dat stomme cinema niets voor jou, aangezien de meeste zaken die je noemt in ALLE films van voor ca. 1930 zitten. Het is een beetje zeggen dat je kleur mist in de film. Dat is nu eenmaal een gegeven vooraf. Mag je kut vinden (we beoordelen immers films anno 2013, schijt aan technische beperkingen), maar ik kan je wel zeggen dat er dan dus veel oude films voor je afvallen, dat is zo aan te wijzen. Twee van de drie uitzonderingen die je noemt zijn niet valide, omdat overdrijven daar juist een belangrijk onderdeel van is. Dat je dan een uitzondering overhoudt van een stomme film die je wel aardig vond, zegt natuurlijk niets.

]Dan moet je verder kijken dan je neus lang is. Buiten dat ik het woord knullig maar twee keer gebruikt hebt (daarbij wat is er mis met dat woord?),
Bij de laatste drie (echt) oude films die je zag, gebruik je het. In alle drie de gevallen net zo willekeurig. Bovendien gebruik je nog een aantal inwisselbare krachttermen (voor de woorden poep en kut bijvoorbeeld) die ik al aanhaalde.

Of een film 85 jaar oud is en nummer 1 was in een of andere toplijst of een obscure Nepalese film is waarbij ik de eerste stem plaats, maakt mij echt geen bal uit. EN Ah, dus er zit iets diepers schuil? Ik ben wel benieuwd welke voorbeelden je allemaal hebt met je "keer op keer".
Dat argument (in het kort; 'ik beoordeel NU films') wordt ook telkens weer van stal gehaald, maar je wilt niet begrijpen dat ik dat soort termen niet gebruik als argument voor de kwaliteit van de film, maar om aan te geven waarom ik me stoor aan het gebrek aan fatsoenlijke argumentatie in je bericht. De ene kant is al zo vaak belicht, jij hebt een andere mening (wat eigenlijk dus juist interessanter kan zijn) en je komt niet veel verder dan wat afzeiktermen die onder je CTRL V knop vast geplakt zitten.

Het gaat me er niet om dat je de film niet goed vindt, daar ben ik al jarenlang overheen gegroeid. Het gaat me puur om de armzalige argumentatie.

Bij deze The Manxman (1929) film geprobeerd uit te leggen wat voor mij de meerwaarde voor stomme films is. Ga het niet opnieuw typen en bovendien geldt het voor alle stomme films;

mister blonde schreef:
Grappig eigenlijk als je er over nadenkt, het tijdperk van de stille/stomme cinema. Vanwege technische tekortkomingen, is het eigenlijk een ander soort kunst geworden dan de kunst (want dat is film toch gewoon) dan we nu kennen. Niet te vergelijken in zijn geheel. En juist dat is zo leuk aan dat tijdperk. Ik ben heel blij dat geluid zijn intrede deed, maar die eerste decennia van de cinema zijn toch wel heel bijzonder. Deze films hebben het vaak uitvergrote en vaak zelfs bombastische dat bijvoorbeeld sommige toneelstukken en de meeste opera’s ook hebben. De overdreven nadrukkelijk en altijd aanwezige instrumentale muziek (niet voor niets was er vaak een live orkest aanwezig bij vertoningen). Het camerawerk is veel opzichtiger en minder vloeiend. Overdreven inzoomen onder begeleiding van nog harder wordende muziek. Dat komt door de techniek en omdat het natuurlijk veel grotere en loggere dingen waren, maar wat de reden ook is, het past bij de stijlvorm. Het theatrale acteren, wat nodig was om het gebrek aan woorden te compenseren. Je moet al je eisen die je nu hebt laten gaan. Niet naar beneden bijstellen, maar gewoon wijzigen. Het is namelijk gewoonweg wat anders. Leuk vind ik ook het tijdsbeeld. Als je nu een historisch drama over de jaren ’20 ziet, krijg je het beeld te zien waarvan de makers denken dat het zo was. Nu krijg je gewoon te zien hoe het was. Je wordt letterlijk mee teruggenomen. In deze film wordt je meegenomen naar de onmogelijkheid om voor je liefde uit te komen onder de pressie van burgerlijke bekrompenheid. See if anyone cares nowadays.

4,5
0
Onderhond schreef:
Laten we het anders even omdraaien. Waarom is dit een van de mooiste romances ooit verfilmd?


In de eerste plaats vind ik afzeikberichten, bijna altijd flauwer dan enthousiaste berichten. Die laatste hebben bij mij iets eerder het voordeel van de twijfel, al is het alleen maar omdat mensen op discussieforums de neiging hebben om te overdrijven als ze iets niet goed vinden, terwijl wanneer men iets goed vindt heb ik eerder (niet altijd natuurlijk) het idee dat men oprecht enthousiast is over een film. Waarom erover liegen, in kuddegedrag geloof ik op dat moment niet zo. Als ik een nieuwe auto heb gekocht en iemand vindt hem mooi, ben ik minder snel geneigd om argumentatie te vragen dan wanneer iemand hem afzeikt. Voor mij is het ietwat scheve voorbeeld helemaal niet zo scheef omdat het in beide gevallen gaat om dingen waar je enthousiast over bent. Kritiek moet je wat mij betreft in alle gevallen goed kunnen staven, tot die tijd is het onzin. Persoonlijk en gevoelsmatig, ik weet dat jij er anders over denkt.

In de tweede plaats (misschien dat je je hier al wat beter in kunt vinden) vind ik dat wanneer een mening afwijkt van de algemene tendens (maakt niet uit of dat positief of negatief is) je daar in elk geval van mag verwachten dat men zijn mening goed beargumenteert. Dat zijn inzichten die nog niet of niet vaak verworven zijn.

Ik heb nu absoluut geen zin om me verplicht te voelen een heel stuk te schrijven, om eerst een recht van spreken te verwerven. Ik zag de film 5 jaar geleden, was heel enthousiast en heb alleen even kort aangegeven wat m’n gevoel was. Staan ook geen argumenten in, maar dan had men het me toen moeten vragen, vaak zat geef ik wel uitgebreide argumentatie.

 
0
Korbie
geplaatst: bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Zelden een film gezien die qua opzet zo simpel is maar mij toch zo ongelofelijk weet te aangrijpen. Om te beginnen al bij het plot: Een mooi stadsmeisje gaat even uitblazen op het platteland en maakt een eenvoudige jonge boer het hoofd op hol. Probleempje: hij is al getrouwd. Het meisje uit de stad spoort hem aan, zijn vrouw te verdrinken. Door de simpliciteit, is er enorm veel aandacht gevestigd op het melodrama van de twee hoofdpersonages die op uitzonderlijke wijze uitblinkt en aangrijpt.

Sunrise is een van de films die tot de definitie behoort van het hoogtepunt van het Duitse expressionisme. Er is op geweldige wijze gebruik gemaakt van twee cameralieden die alles filmen, zowel afstandelijk als heel dichtbij. Ook heeft Murnau zich, cinematografisch gezien, overduidelijk laten inspireren door de schilderkunst. Elke scène lijkt wel een bewegende foto, waardoor je kunt zeggen: het is alsof Murnau een foto tot leven wil brengen, wat dan ook de bedoeling is van het medium cinema. Volgens mij wordt deze symboliek zelfs letterlijk genomen tijdens die scène wanneer die bruidsfoto wordt gemaakt.

Maar het is ook het drama wat heel erg doet aangrijpen. "The Man" (gespeeld door George O'Brien) wil zijn vrouw (gespeeld door Janet Gaynor) vermoorden door haar te verdrinken zodat hij er op uit kan trekken naar de stad met het stadsmeisje (gespeeld door Margaret Livingston) dat hij is tegenkomen. Echter het drama wat vervolgens ontstaat wanneer O'Brien's echtgenote merkt wat haar man van plan is zo sterk: dat acteren van hoe bang dat personage dan is raakt een gevoelige snaar voor emotie en die zoektocht naar herstel en geluk blijft dan ook erg interessant om te volgen.

Destijds is de film echter een box-office failure geworden maar nu is gelukkig de film herontdekt en wordt nu gezien als een klassieker in haar oude stomme film-tijdperk. Het is daarom dan ook ongelofelijk wat voor een prachtig verhaal kan worden vertelt zonder ook maar een beetje gebruik te maken van geluid of kleur.

avatar van mjk87
4,0
0
Leuk. Een film in drie aktes die allen heel anders van toon zijn. Zo krijgen we een klassiek doch eenvoudig liefdesdrama dat, gezien de plotontwikkeling, soms net anders loopt dan gedacht. Zo zit er tempo in, is de afwisseling groot zat en verveelt het nooit en is de romance prima in beeld gebracht. Zelf soms in kleine gebaren, maar deze voelt in ieder geval oprecht aan.

Technisch prima, al zagen enkele scènes (de straat oversteken) er zeer knullig uit. Als je dan echt iets niet kan tonen, doe dat niet. Daartegenover staan weer enkele mooie scènes (de boerendans), mooie beelden en leuke overlay-plaatjes. Ook het gebruik van muziek, dat soms echt zich lijkt af te spelen vanuit de film zelf, is prima en een verrijking in een stomme film. Daarnaast blijft het verrassend hoe snel je went aan het overacteren en gebruik van grote gebaren. Je hoort niet, dus is het haast nodig. O'Brien is prima maar het is Gaynor op wie je verliefd wordt en zij maakt de film 4,0*.

 
0
JvB Lucas
geplaatst: bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Sunrise: A Song of Two Humans
alternatieve titel: Sunrise

Sunrise is zonder twijfel F.W. Murnau's meesterwerk.

Zonder enig gebruik van kleur of geluid wordt er zoveel gehaald uit de emoties van de karakters en de beelden. Het Duitse expressionisme is nog nooit zo mooi op film laten zien: elke scène in deze film lijkt wel een kunstwerk van een schilder dat in de voorbereiding is en bij afsluiting van de scène klaar is. Ook komen sommige scènes in deze film geweldig terug op het eind of later in de film bijvoorbeeld eerst wil die man zijn vrouw verdrinken op dat bootje en op het eind worden ze slachtoffer van een storm.

Maar ook de personages zijn zo mooi! Ze smelten gewoon samen met de beelden. Die vrouw is zo'n lieve boerin en ik leefde volledig mee met het verdriet van die vrouw toen ze in de gaten had dat de man haar wilde vermoorden. Het herstel en de terugkeer van liefde tussen de man en de vrouw was dan ook mooi om te volgen. De stadsmeid vond ik dan weer een rot wijf en was het karakter dat alles op het spel zette wat mogelijk was in de film.

Sunrise is F.W. Murnau's filmische kunstwerk.
*5,0

avatar van BBarbie
4,5
0
Romantisch drama, dat de tand des tijds niet helemaal heeft kunnen doorstaan. De plotwendingen in het middengedeelte zijn weliswaar nodig voor het verhaal, maar ze zijn te abrupt. Ondanks de tekortkomingen eigenlijk verplichte kost voor iedere filmliefhebber, die van drama houdt.

avatar van Film Pegasus
2,5
0
Film Pegasus (moderator)
geplaatst:
Ik had wel wat hoop in deze film. Uit de jaren '20 komen wel enkele pareltjes als The Iron Horse, The Gold Rush, The General, Metropolis en Wings. Films die vooruit dachten en ook visueel zeer aangenaam waren. Deze Sunrise lijkt een romantisch drama te zijn, maar het eerste deel van de film is een vrij donkere thriller. En dat is toch wel wat zoeken om mij van de sfeer te overtuigen. Technisch gezien kan het wel zijn tijd vooruit zijn, maar daar ben ik als kijker meer dan '80 jaar later vet mee bij wijze van spreken. Slecht is het ook niet, de acteurs maken er - al dan niet wat knullig soms - een interessante film van. Gaandeweg is het weer zoeken om er in te geraken als de film een hele andere koers zet. Dat doet het geheel niet echt goed. De hoge score hier, zal vooral voor het historische zijn, want persoonlijk zie ik hier niet echt een topper in.

avatar van Roger Thornhill
4,5
0
Zoals wel vaker heeft The One Ring in een eerder (en uitstekend) bericht (18-2-2008) zóveel gras voor mijn voeten weggemaaid dat ik het hier kort kan houden. Een film van vele stemmingen : melodrama, romantiek, drama, humor en tragedie, alles bijeengehouden door Murnau's elegante camerawerk en de atmosferische onderstroom. De plotlijn past op de achterkant van een postzegel en de belangrijkste personages zijn bijna geen karakters maar types (The Man, The Wife en The Woman From The City), maar door de droomachtige sfeer krijgt alles een lading waardoor de simplificates opgaan in de emotionele impact van de film. Met de humor had ik absoluut geen probleem, ik vond die scènes juist goed passen bij het vrolijke en optimistische verblijf van het echtpaar in de stad, en om de gelaatsuitdrukkingen van de man die de steeds afzakkende jurkbandjes probeert te corrigeren kon ik zelfs gewoon lachen. Prachtige transfer met een zeer goed passende soundtrack op mijn Lumière-DVD, maar spijtig dat daarop geen commentaartrack staat. Leuk dat deze film (als enige zwijgende) in de MovieMeter-top-250 staat.

avatar van HarmJanStegenga
3,0
0
geplaatst: bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Regisseur Murnau was weer aan de beurt. Dit keer met deze 'Sunrise'. Romantiek, spanning, avontuur, drama, humor, etc. - Murnau stopt erg veel in deze film. Dat werkt niet altijd even goed, maar vermakelijk blijft deze 'Sunrise' tot het einde. Dat komt vooral door de prachtige shots en de sfeer. Mooi gemaakt.

Misschien komt het omdat bepaalde wendingen te snel gaan, of omdat de mix tussen bepaalde genres niet echt werkt, maar de film kon me niet echt raken en deed me niet veel, op een paar aandoenlijke scenes na. Zo'n komisch tussenstuk in de stad ziet er bijv. mooi uit, maar doet me qua romantiek niks, omdat het te snel gaat en de slapstick niet past in de tragische vertelling waar de dag voor de boer mee begon.

Naar het einde toe herpakt de film zich met een prachtige scene in de storm, waar je als kijker in spanning zit te kijken of de ironie gaat toeslaan. Dat doet het niet, al had ik het niet erg gevonden. Vond dit einde wel erg braaf. De film is een genietbaar geheel, vooral qua filmwerk en de mooie acteerprestaties.

avatar van arno74
4,0
0
Toch wel een klein juweeltje dit. De film haalde 3 oscars binnen tijdens de allereerste uitreiking, in de categorieën "Best Unique and Artistic Picture", beste cinematografie en beste actrice (Janet Gaynor, die de oscar ook kreeg voor haar rollen in Seventh Heaven (1927) en Street Angel (1928). Ik kan me in die gewonnen prijzen wel vinden.

De film vertelt in amper 90 minuten een rijk verhaal vol met romantiek, spanning, fraaie beelden en af en toe een tikkeltje humor. Het verhaal weet je snel mee te slepen en houdt je de hele tijd geboeid. De knappe Janet Gaynor spat van het scherm. De manier waarop de film wordt gebracht verschilt niet veel van wat tegenwoordig gebruikelijk is, in tegenstelling tot veel andere films uit die tijd die het vooral van de decors of humor moesten hebben. Ongetwijfeld een van de beste films die de jaren '20 hebben opgeleverd. Ruim 4*

avatar van John Barry
3,5
0
geplaatst: bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Sunrise: A Song of Two Humans vindt ik een redelijk goede film.

Wat ik vooral erg goed vindt in deze film is het camera werk. Dit was schitterend. Ook vindt ik de soundtrack erg sterk.

De film begint erg sterk. Een man van het platteland wordt verliefd op een stadsmeisje. Dit stadsmeisje probeert de man over te halen om zijn vrouw te verdrinken. Bij de scene op het water als de man bijna zijn vrouw dreigt te vermoorden vindt ik de spanning om te snijden.

De man vermoord zijn vrouw echter niet en de film verplaatst naar de grote stad. Daar bloeit de romantiek tussen het stel weer op. Als ik eerlijk ben vond ik het deel in de stad een beetje langdradig. De vele romantische scenes vond ik niet echt interessant. Wel is de humor in dit stuk redelijk geslaagd. Vooral de scenes met dat varkentje vond ik wel leuk.

Aan het eind wordt de film nog een beetje spannend met de strom. Maar het loopt allemaal goed af. Persoonlijk had ik het een sterker einde gevonden als die vrouw verdronken was. Dit had een aangrijpend en tragisch einde opgeleverd. Nu vindt ik het einde een beetje te zoethappig.


Het acteerwerk in deze film vindt ik erg sterk. Vooral George O'Brien wist mij heel erg te overtuigen. Het vertolkte de emoties van zijn personage erg goed.

Al met al vindt ik dit toch wel een behoorlijke sterke film. Deze film vindt ik niet perfect, maar is wat mij betreft toch wel een aanrader om eens te zien.

3,5 ster voor deze film.

avatar van DVD-T
4,5
0
Erg mooi.

Laat ik maar beginnen met dat ik weinig kaas heb gegeten van de "silent cinema". Op de een of andere manier trekt het me minder om veel van die periode te gaan zien en neig ik toch meer naar vooral de moderne cinema. Neemt niet weg dat ik ze helemaal geen kans wil geven, daar er heel wat pareltjes te vinden zijn. Zo ook Sunrise.

De beelden zeggen natuurlijk alles. En wat krijgen we een aantal prachtige beelden en shots voor onze kiezen. Maar het is de basis wat Sunrise ontzettend sterk maakt. En die basis wordt door Murnau fantastisch overgebracht. Knap om in 90 minuten zoveel over te brengen zonder woorden. Veel title cards zijn er ook niet te vinden. Enkel waar het echt nodig is. Zoals gezegd is de basis fantastisch. Het verschil met het simpele, rustige boerenleven wordt in prachtig contrast laten zien met het ontzettend drukke stadsleven. Mensen die in de stad leven willen rust en trekken er op uit naar het platteland en mensen van het platteland zoeken dan weet het liefst de drukte en het avontuur op. Wat daarbij opvalt is dat beide een beetje out of place zijn. Dit is perfect overgebracht.

De kern van het verhaal is het wonderschone liefdesrelaas. Waar er eerst problemen zijn maakt dit al heel snel ruimte voor affectie. Zeker na de ontzettend sterke "Forgiveness" scene wat ondersteund wordt door prachtige muziek trouwens. Toch wel mijn favoriete scene uit de film. Wat daarna volgt is een avontuur door de stad. Dit gedeelte duurde me toch net even wat te lang en haalt het toch al best hoge tempo uit de film. Eenmaal de terugtocht van de "vakantie" begint slaat Murnau ontzettend hard toe en werkt het laatste half uur aan een ontzettend sterk slotakkoord. En dat laatste shot schitterend met als echte einde "Sunrise" is erg mooi.

Sunrise heeft me compleet overdonderd met haar schoonheid wat alleen maar versterkt wordt door het fantastisch acteerwerk.

avatar van Flavio
4,0
0
geplaatst: bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Intrigerende film- deels omdat je naar bewegende beelden van bijna 90 jaar geleden kijkt, maar ook zeker vanwege de kwaliteiten van de film zelf. Het is natuurlijk een film uit de begintijd van de cinema en de macht van de studio was beperkt, als filmmaker was je in zekere zin autonoom, en door de beperkte techniek moest je creatief zijn. Het camerawerk, met enkele vloeiende shots, is indrukwekkend. De muziek met geluidseffecten werkt prima, en het acteerwerk is natuurlijk overdreven, maar overtuigt toch. De ambitie van Sunrise was groot, alleen de nagebouwde stad moet al een vermogen hebben gekost.

Het verhaal is simpel en enigszins belachelijk: Man wil vrouw vermoorden, krijgt berouw en ze hebben vervolgens een gezellig dagje in de stad, waarna op de terugweg het noodlot alsnog lijkt toe te slaan. Maar toch ontroert het, het spel van De Man en De Vrouw is aanstekelijk en plezierig. Het is zeker geen loodzwaar drama, maar een drieluik, waarbij het dramatische eerste deel wordt gevolgd door een lichtvoetig en vrolijk tweede deel (hier zijn ook een aantal komische scenes), en ten slotte het spannende sluitstuk, met mooie beelden van de storm.

Dikke 4 ****


4,0
0
Melodramatiek uit de stille jaren. Het familiaal huwelijksleven tegenover de verlokking van een mondaine dame. Het moet destijds een kassukses geweest zijn.
Toegegeven dat het zo veel jaren na het verschijnen nog altijd zijn uitwerking niet mist want regisseur Murnau zet hier toch een heel bijzondere ,emotioneel geladen, film neer, met heel goed camerawerk (misschien toch te veel duistere beelden in het begin) en ook veel afwisseling in het verhaal, zo zelfs dat het dramatische plots gaat omslaan naar optimisme met enkele grappige scènes tot gevolg.
Janet Gaynor, die al heel jong in de filmwereld zat, en 10 jaar na deze "Sunrise..." de hoofdrol kreeg in "A Star is born", speelt uitstekend als de liefdevolle echtgenote. Knap wanneer ze vermoeden krijgt wat er te gebeuren staat en even knap wanneer ze weer geloof krijgt in haar man.
George O'Brien loopt er in de beginne somber gebogen bij, bijna als een Quasimodo, maar dat hoort wellicht, samen met zijn expressieve mimiek, bij het onvermijdelijk overacting, een zowat noodzakelijk kwaad uit die tijd.

2,5
0
De film begint en eindigt zeer aardig, maar het middendeel kan helaas niet echt boeien. Dit komt mede omdat de liefdesrelatie tussen de twee hoofdpersonen mij nooit echt overtuigt. Gelet op de leeftijd van de film ziet een en ander er wel zeer behoorlijk uit, maar door het matige verhaal kan het als geheel niet echt overtuigen.

5,0
0
Love, lust, adultery, anger and rage in the silent age. Prachtig.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

*

* denotes required fields.