Sunrise: A Song of Two Humans (1927)

De eerste stomme film die ik zag, in de Gentse Vooruit met Zita Swoon als live-soundtrack : heel mooi.

Een heel sterke film (de eerste Oscar-winnaar) en als je kunt, koop die CD van Zita Swoon.

****' 4,5 op 5 ****'

de film op het scherm, de band ervoor.

Snap je ?

Hoe beoordeel je zo'n film objectief? De enige stille films die ik gezien heb zijn Nosferatu, Potemkin, Caligari, Metropolis en het nodige Keaton/Chaplin werk.

En dan dus deze film.

De voor benoemde films zijn allen klassiekers in hun eigen recht. Potemkin als een der ultieme Russische montage films, Caligari (en Metropolis) als expliciete voorbeelden van het Duits expressionisme, Nosferatu waar Dracula als eerst zijn opwachting in maakt.

Maar waar valt Sunrise tussen dit alles? Ik heb te weinig soortgelijke films gezien om het al afwegend tot klassierstatus te kunnen verwerven. Het was een vrij recht toe, recht aan romantisch drama met een flinterdun plot. De film had ook niet langer mogen duren. De shots waren natuurlijk een lust voor het oog en fraaie overgangen, maar eigenlijk al veel te veel films gezien die het uiteraard veel beter deden.

Ah well... eerst maar Faust en Last Laugh van Murnau zien eer ik definitief cijfers ga geven

Het is hier nog niet genoemd, maar deze film staat (opmerkelijk genoeg) in de imdb top 250 (nu op plaats 229). Ik weet niet hoe lang al.

Artikel over deze film in NRC Handelsblad (te lezen na gratis registratie).

En terecht! Dit is briljante cinema!

Al een tijdje. Regio 1 en Regio 2 (beiden te bestellen bij Play oa.)

Thanks, zie het net zelf.

Briljante stomme film van Murnau.

Een doodeenvoudig plot dat tot grote hoogte wordt getild door briljante visuals en (voor die tijd haast onmogelijke) cameratechnieken. De film heeft zo'n 15 a 20 tekstbordjes die eigenlijk helemaal niet nodig zijn, een soundtrack bestaande uit muziek enkele geluidseffecten die de actie op het scherm begeleiden, maar voor de rest zijn het de geweldige visuals en de twee sterke hoofdrollen die dit emotionele verhaal tot leven brengen. Een perfecte combinatie van thriller, komedie en onvervalst melodrama!

Sunrise speelt zich af in een sprookjesachtige moderne wereld vol tegenstellingen. Het rustige platteland is via water en een enkele tram verbonden met de grote roerige stad (een grote set). Het onschuldige blonde plattelandsmeisje dreigt haar man te verliezen aan een sluwe donkere femme fatale uit de stad. De blonde vrouw is zorgzaam, lieflijk en romantisch terwijl haar man typische macho neigingen vertoont. Gelukkige tijden worden gekenmerkt door mooi weer, terwijl het drama zich voltrekt in het donker of tijdens wind en regen. Zelfs plotsgewijs zijn de tegenstellingen ontzettend scherp: Om uit te komen op hernieuwde krachtige liefde, begint Murnau met een totaal tegengestelde misschien zelfs wel absurde uitgangspositie: de man wil zijn vrouw vermoorden en zijn kind in de steek laten. Het uiteindelijke contrast haat/liefde werkt overweldigend goed!

Zelfs het pakketje riet dat in de eerste plaats onderdeel maakt van een moorddadig complot redt uiteindelijk de geliefde van de man zodat de liefde zegenviert. De Zonsopgang in de eindscene is daarom zo passend en indrukwekkend. Hun liefde komt opnieuw tot bloei.

Door de scherpe tegenstellingen en de knappe visuals krijgt Murnau het voor elkaar om een grote emotionele ervaring te persen uit een ogenschijnlijk simpel plot. Oercinema wat mij betreft!

De beeldenpracht wordt teweeggebracht door sfeervolle shots en camerabewegingen (de ontmoeting tussen de man en de vrouw uit de stad onder een volle maan. Wow! Over de voorafgaande pan nog maar te zwijgen...), beeld-over-beeld trucage (samen de kerk uit, de stad in en je plotsklaps in een natuurlijk paradijs begeven) en andere speciale effecten. Wat is het toch mooi als man en vrouw dicht tegen elkaar aan wat drinken aan een tafeltje terwijl er letterlijk engelen boven hen zweven (ook al zie je duidelijk dat het poppen zijn). Verder nog even dat leuke dronken biggetje vermelden en de prachtige titelverklarende finale van de film.

Sunrise is wat mij betreft verplichte kost voor filmfanaten. 5*

13 stemmen maar... Meer mensen zouden deze film moeten kijken. 4.5/5

Sunrise blinkt uit in wonderschone sets en een weergaloze cinematografie. Murnau was niet te beroerd om het medium tot in extreme te gebruiken om een spetterende kijkervaring te creeëren. Daar is hij in geslaagd met prachtige scenes/beelden: noodweer in de stad, kampvuur aan het water, de tweestrijd in het hoofd van George O'Brien met Margaret Livingston in dissolves als gevallen engel 'all over his body', etc. Sunrise is kortom vooral veel kijkgenot, en verdient voor de uitzonderlijke visuele prestatie (1927!) de status van klassieker. Toch 'maar' 4 op 5 sterren: de acteerprestaties zijn niet altijd even overtuigend en in het tweede deel weet de comedy kant net iets te veel de overhand te krijgen op de drama en de intense romance, waardoor het geheel af en toe wat uit balans schiet.

"Sunrise" komt eind deze maand uit op dvd in Eureka's "Master of Cinema" serie. (met een boekje enzo)

Je kijkt soms met open mond naar het scherm en het ziet er allemaal geweldig uit, zoals we van Murnau gewend zijn.

Mijn verwachtingen waren hoog maar ze zijn zeker waargemaakt. Een meesterwerk!

idd geweldig, emoties hebben soms geen gesproken woord nodig. verplichte kost voor iedere serieuze filmliefhebber

shit, helemaal gemist. Zal er eens achterduiken...

Briljant staaltje cinema inderdaad. Wat heb ik me zitten vergapen aan de kunststukken die Murnau destijds al deed.

Film zoals film bedoeld is. de tekststukken zijn voor dummies. Compleet overbodig. Zeker als je weet dat het groote publiek destijds niet eens kon lezen en schrijven....

4.5*

Een film van bijna 80 jaar oud en met een schoonheid... om door een ringetje te halen. En dat zonder dialoog, op een luttel tekstje na, ik vraag me stiekem af, hoeveel regisseurs zoiets nu nog voor elkaar zouden krijgen.

Onder het subkopje 'mijmeringen' vraag ik me ook af, hoe het publiek in 1927 op deze film reageerde, hoe ze het beleefde.

En dan vind ik het ergens heel bijzonder dat ik nu, 80 jaar later, thuis dezelfde film kan zien als zij.

Ik bedoel eigenlijk: als je de mensen toen had verteld, dat 80 jaar later iedereen thuis deze film op een dvdtje zou kunnen bekijken, dan hadden ze je in je gezicht uitgelachen.

Niet dat dit direct iets met deze film van doen heeft, maar bij een dusdanig oude film als deze, spookt die gedachte toch steeds door mijn hoofd en verwonder ik me erover.

Na Faust en Nosferatu (Herr Tartüff was wat minder) is dit wederom een prachtige film van Murnau die ik aan mij lijstje kan toevoegen.

Een flinterdun plot wordt hier vakkundig omgezet in een sfeervolle, mooi in beeld gebrachte film met thriller-, drama-, komedie- en romantische elementen.

De zeer geslaagde ‘beeld-over-beeld’- montages (die Ramon K al aanhaalde) zorgen voor mooie “droomsequenties”: o.a. met zijn minnares aan het water mijmerend over het leven in de grootstad, met zijn vrouw in de stad nadat ze elkaar weer ontdekt hebben en ze teveel wijn gedronken hebben, … Grappig was ook de scene waar ze zoenend op straat wegdroomden van de wereld. Even later worden ze teruggezogen in de realiteit en merken ze dat ze zich in een verkeersopstopping bevinden die ze zelf veroorzaakt hebben.

Enig (klein) minpuntje vond ik het wat te lange komische middenstuk in de stad. Wel prachtig in beeld gebracht, maar de komische delen rond de “naïeve plattelandsbewoners in de grote, onbekende stad” vond ik soms iets minder passend bij de sfeer van de film.

****1/2-*****

Minder revolutionair dan Murnau's Duitse werk, maar nog steeds z'n tijd vooruit, en visueel heel mooi. Maar warom had Murnau toch altijd van die simplistische en oninteressante scripts? 3 *

Tsja. Ik ben het met je eens dat het script eenvoudig is, maar films over de liefde blijven immer interessant voor mij. De kracht van de film zit 'm toch in de sterke en sfeervolle uitwerking van dit haast naieve liefdesverhaal. Het raakt me wel en daar gaat het mij uiteindelijk om.

De sfeervolle uitwerking was er zeker wel - maar had dit niet een veel betere film kunnen zijn als er was uitgegaan van een interessant script (met uitgewerkte personages en minder voorspelbare/doorzichtige gebeurtenissen), en dat script vervolgens deze uitwerking had gekregen?

Voor mij niet. Murnau zet hier iets primairs neer in mijn opinie. Het script is eenvoudig, maar haalt daar ook zijn kracht uit. Ik vind het heel moeilijk om de kracht van Sunrise in woorden te vatten, maar ik vergelijk de gehele film eigenlijk met het verhaal dat Mitchum vertelt in Night of the Hunter over de strijd tussen 'love' en 'hate'. Die krachtige stem van Mitchum, zijn handbewegingen erbij, de simpele narratief... het heeft kracht op de 1 of andere manier, die scene blijft fascinerend; de liefde overwint. Murnau doet dat met Sunrise ook. Hij benadrukt hele primaire emoties met een geweldige beeldtaal. Met een ingewikkelder plot, meer intertitels en meer dialoog zou ie de kracht van de verbeelding breken denk ik. Bovendien is het stomme cinema en die moet het ook in de eerste plaats hebben van de beeldtaal. Murnau stelt met Sunrise een simpel krachtig gegeven: liefde overwint alles. Op de 1 of andere manier werkt dat gewoon. Het wordt een soort oerverhaal voor mij.

De eerste Oscarwinnaar (beste film) was Wings (1927). Sunrise won de Oscar voor beste unieke en artistieke productie, wat niet hetzelfde is als de normale beste film categorie.

vette film!

alleen jammer dat er opeens van die suffe humor bij moet. ik heb me echt lopen irriteren aan die "grappen".

wat een plaatje deze film. De film pakt je en laat je niet meer los. Ondanks het vrij primaire verhaal toch erg boeiend. Alles werkt in deze film. Muziek, acteerwerk, shots. Cinematographisch is deze film voor die tijd een voorbeeld geweest voor vele films daarna.

Enige storende vond ik de scene waarin de man zijn vrouw gaat vermoorden. Ze zitten in die boot en waar je de tweestrijd bij de man al heel vroeg verwacht, zit ie maar een beetje wars voor zich uit te staren. pas als hij de daad bij het woord wil voegen zie je 'opeens' de tweestrijd en de ommekeer. Was effectiever/geloofwaardiger gweest als dat al eerder de kop had opgestoken.

Het verhaal daarna wordt ontzettend goed uitgewerkt. Mooie shots en sfeerbeelden en langzaamaan wordt de liefde teruggevonden/herwonnen. Erg mooi. Storend alleen de scene waarin alle auto's langs ze heen schieten. Cinematographisch gezien erg lelijk. Missertje daar weer.

Dan het einde. Ergens had ik het ook wel een bevredigend einde gevonden als ze wel dood was gegaan. Dat schuldgevoel bij de man en wat hij daarna zou doen was interessant gweest. maar goed, dit einde kon mijn goedkeuring ook wel wegdragen alleen het eerste was wat interessanter gweest. nu kwam het een beetje goedkoop weg.

Ondanks alles toch 4.5* en na het zien van het commentaar kan ik de kleine minpuntjes misschien wel in een ander licht zien. Verhoging is niet uitgesloten. Onmiskenbaar echter dat dit een meesterwerkje op zich is (waar ik helaas nog niet alle puzzelstukjes van kan zetten )

Tjonge wat een geweldige cinema is dit. Werkelijk schitterende beelden. Heb me tijdens de film een aantal keer afgevraagd hoe ze dat in die tijd toch voor elkaar gekregen hebben, zijn tijd ver vooruit. De soundtrack zorgde ervoor dat het geheel nog sterker overkwam.

Het verhaal is behoorlijk simplistisch maar het heeft me toch de gehele film kunnen boeien. De afwisseling tussen komedie, drama en thriller zorgt ervoor dat het allemaal interessant blijft om naar te kijken. De enige scene die ik jammer vond was de schouderbandjes die steeds afzakken. Iets te veel slapstick wat niet direct bij de film past. Het dronken biggetje vond ik dan wel weer leuk.

En dan die eindscene. Ik vond het schitterend en compleet bij de film (en de titel) passen. Geweldig geacteerd door George O'Brien. Prachtig hoe hij al die verschillende emoties neerzet. Het slot met de zonsopkomst maakt het helemaal af.

4,5*

Ik heb deze een aantal jaren geleden in het Filmmuseum in Antwerpen bekeken, met live muziekbegeleiding. Is een must-see voor elke filmliefhebber.

Voor de mensen die zweren bij Nederlandse ondertiteling: Deze maand nog komt er via Lumiere een DVD van Sunrise uit voor het Nederlandse taalgebied.

Haha, echt noodzakelijk ondertiteling bij een stomme film.

Een geweldig sterke film die scène voor scène meer indruk bij mij heeft achtergelaten. Het acteerwerk in de film is natuurlijk een pluspunt, maar wat de film voor mij tot een klassieker maakt is het prachtige camerawerk. Hoewel ik moet toegeven dat een aantal scènes in eerste instanties niet goed gelukt of niet geheel op hun plaats leken. Ik bedoel hier het komische gedeelte en de scène waarbij ze net uit de kerk komen. Maar nadat ik de film nog een keer zag voorzien met commentaar begreep ik ook de logica achter die stukken.

Sunrise is op vele vlakken een meesterwerk, en het is terecht dat de film nu de aandacht krijgt wat in de jaren 20 ontbrak.