Sunrise: A Song of Two Humans (1927)

Juist wel, net op het moment dat hij inziet dat hij toch van zijn vrouw houdt, slaat het noodlot toch nog toe door die storm en verliest hij haar alsnog. Het zal wel over liefde gaan, wat ik overigens allemaal ongeloofwaardig vind overkomen, het einde is te slap voor woorden.

Afgezien van happy, zou ik niet weten wat er slap aan is. Schitterend einde. Kwam ook niet bepaald uit de lucht vallen (en toen was alles opeens weer goed). Werd bijna heel de film naar toe gewerkt.

ik voel wel waar je heen wil. Ik zelf heb ook wel eens met die gedachte gespeeld. Maar goed hoewel het slechte einde misschien ook wel zou werken, ben ik toch voor het goede einde, als iemand boete doet, dan mag hij van mij wel uiteindelijk toch gelukkig worden. hangt denk ik ook wel af van hoe je de film in zijn geheel beleefd

Dat mag, maar dan nog ontgaat mij, wat er slap aan is. kan natuurlijk zijn dat happy endings sowieso jouw ding niet zijn. Anders vind ik het wat vreemde kritiek.

Een tragische einde is anders ook erg cliché.

Wel merkwaardig voor zo'n film uit 1927 waarbij een liefdesverhouding tussen man en vrouw wordt uitgelicht is dat de regisseur zelf een voorkeur voor mannen had.

Oscar voor Beste Fotografie, daar kan ik me wel in vinden. Het was ook een klein kunstwerkje met mooie (maar destijds niet echt originele) sets. De film was mooi, maar maakte een grote fout. Rond 1927 hadden de meeste filmmakers melodrama al ingeruild voor de wat meer realistische emoties. Ook deze film had veel realisme in reacties, maar was in vele gedeelten ook heel erg melodramatisch. Dat was jammer, want zonder dat zou de film zijn tijd erg vooruit kunnen zijn.

Ik snap absoluut niet dat de man zijn vrouw probeerde te vermoorden en dat zij - na een aantal uurtjes haar hoofd vreemd te houden - hem simpelweg vergeeft en doet alsof er nooit iets is gebeurd. Want als je de tijdslijn een beetje volgt, kan je concluderen dat ze hem nog dezelfde dag (en waarschijnlijk al een uur of 2 later) vergeeft. Dat sloeg natuurlijk helemaal nergens op.

Het is zeker niet de beste stomme film. Ik vind het stiekem wel jammer, want ik had er meer van verwacht. Mensen die deze film leuk vonden, moeten zich zeker verder verdiepen in stomme films, want er zijn zoveel mooiere...

Oja, de stadsscènes brachten me terug naar My Best Girl (ook uit 1927).

Mijn 2e Murnau krijgt wederom 3*. De film begint uitstekend; grauw en spannend en na de inkeer bij de man zelfs aandoenlijk. Halverwege de film wordt het minder; de vrouw vergeeft en vergeet erg snel en wat volgt is een vrij nutteloos half uur aan al dan niet romantische en grappige scenes. Het sterke slotkwartier maakt wel iets goed maar Sunrise viel over het algemeen toch een tikkeltje tegen.

Wel een paar mooie scenes; de hond, de droom en de storm.

Visueel beter dan menig moderne film. Maar ik vond het verhaal in het middenstuk niet leuk genoeg. Het begin en einde zijn uitermate sterk, maar in het midden in de stad raakten de scenes me niet zo.

3.0*, maar zal nog wel ooit een herkansing krijgen.

Fikse teleurstelling. Murnau's Sunrise heeft denk ik flink meegewerkt aan wat de bakermat van Hollywoodesque scenario's zou worden. Een overdaad aan zoetsappigheid is wat mij het meest is bijgebleven van deze film die nog interessant begon. Ik zag visueel leuke vondsten en een duistere toon die de film meeslepend maakte. Vooral de ontmoeting tussen de man en de stadsvrouw in het woud vond ik indrukwekkend gefilmd. Wanneer de plannen gesmeden zijn om van zijn vrouw af te geraken, en de man hiervan afziet verglijdt de film in melancholie van de bovenste plank. De affectie die eerst nog wel voelbaar is tussen de twee begint wel erg sterk af te nemen wanneer het alsmaar doorgaat en de subtiliteit compleet verdwijnt. De storm maakt de film weer enigszins spannend en onvoorspelbaar, maar dan wordt er een einde gebreid aan het geheel die voor velen waarschijnlijk de perfecte afsluiter is, maar die voor mij een bevestiging was van mijn vermoeden doorheen de film: Sunrise is zo Hollywood als maar kan. Dat vind ik nu niks en dat ga ik ook niet vinden voor een film die 80 jaar oud is. Het overaanwezige verhaal verstoort gewoonweg het visuele. Erg jammer, want met het talent van Murnau had dit een hoop meer kunnen zijn. Voor een aantal leuke visuele vondsten en een sterk begin: 2,5*

Nonsens. Het is zowat de meest Duitse film die Hollywood ooit gemaakt heeft. Het Duits expressionisme spat van de film af. Daarnaast heeft Hollywood nooit het alleenrecht gehad op zoete, romantische verhaaltjes en was dit al helemaal niet de eerste zoete film. Ik vind juist dat Murnau een typisch Europese kwaliteit meegeeft aan de film. Niet geheel onvergelijkbaar met hoe Amélie een zoet verhaal met een eigen Frans sfeertje overgiet.

Klopt. In het eerste deel dan. De laatste 45 min is daar helaas niet veel meer van over.

Klopt ook. Maar Hollywood is wel veruit heerser als het om klinkklare en oppervlakkige romantische vertellingen gaat. Verder doet het er niet toe of het de eerste was of de tweede, het heeft toch meegeholpen aan het creëren van een format denk ik zo.

Grappig trouwens de dronkaard uit een hoop Laurel & Hardy films hierin tegen te komen. Had hem nog nooit nuchter gezien .

Ik denk het niet, omdat zover ik weet de film geen grote hit was toen hij uitkwam en altijd meer gewaardeert is door critici, die de artistieke kwaliteiten van de film waarderen. Ik zou zo snel geen andere films uit die tijd kunnen noemen die grote invloed hebben gehad op het romantische genre (behalve de Chaplinfilms wellicht), maar 'talkie' It Happened One Night is waarschijnlijk de romantische film die de Hollywoodstandaard heeft vastgelegd. Deze niet zo denk ik. Deze is (samen met andere Murnaufilms) vooral belangrijk geweest vanwege zijn camerawerk.

Meningen kunnen verschillen, maar ik had in Sunrise nooit een conventionele film kunnen herkennen in ieder geval. Zelfs het simpele verhaaltje krijgt van mij iets magisch door de beeldtaal. Ik kan geen andere romantische film uit Hollywood verzinnen die dat op een soortgelijke manier doet. Ook niet als we het over goede romantische films uit Hollywood hebben.

de link met hollywood films en deze film is idd ver te zoeken. Als ik niet beter zou weten had ik het als voorloper van het duitse expressionisme gezien.

Ver te zoeken? Vertel mij dan eens waar je het tweede deel van de film eerder mee associeert?

Zo worden veel banale Hollywood films gewoon door critici geroemd en de hemel ingeprezen. Kritiek van critici is voor mij geen maatstaf voor kwaliteit. Begrijp me niet verkeerd; ik kan het begin van Sunrise zeer waarderen, het gaat mij dan ook om de tweede helft waar elke vorm van artisticiteit de das om wordt gedaan.

Ik gebruik de critici niet als maatstaaf hier, maar om aan te geven dat het wat onwaarschijnlijk is om hier een film in te herkennen die geschiedenis van de standaard romantische Hollywoodfilm bepaald heeft. Daarvoor was de film niet commercieel interessant genoeg. Hollywood neemt nou eenmaal liever succesvolle films als maatstaaf. De waardering die er vanaf de release van de film al bestond kwam slechts van de critici, waardoor de film in herrinnering is gebleven. De critici noemde ik dus slechts als een reden waarom we de film nooit vergeten was en toch een plaatsje in de filmgeschiedenis heeft gekregen. Of je het met ze eens bent heeft er verder weinig mee te maken.

Dan nog blijft de vraag bij mij hangen: moet iets commercieel succesvol zijn om een basis te leggen voor een bepaalde stroming? Sunrise kan commercieel gezien niet het gewenste resultaat hebben gehad, wel kan het de basis hebben gelegd voor films die het visuele hebben geschrapt en zich lieten inspireren door het romantische deel.

Ik dacht ga lekker een zwijgende film meepakken op het grote doek in Maastricht. Was de tent lekker uitverkocht omdat er stel scholieren van te voren een lezing gehad hadden om vervolgens de film te gaan zien. We kwamen wat later in de zaal en konden of voorin plaatsnemen of gewoon op de gereseveerde plaatsen gaan zitten. Dat laatste hebben we uiteraard gedaan. Gelukkig zie ik er nog jong uit en kon ik de leraar...

De film zelf viel zoals verwacht behoorlijk tegen. Ik kwam er al snel achter dat we te maken hadden met een beamerprojectie. Klotezooi. En wat voor een dvd. Er waren scenes waar het sneeuwen maar niet ophield (heel veel krassen in beeld). Beeldkwaliteit was dus drie keer niets. Ik dacht dat ze deze klassieker onderhand opgepoets hadden..?

Ook over de live-muziek was ik soms niet te spreken. Te weinig momenten waar je even op adem kon komen. Er zat precies één moment van een minuut ofzo in waar ik even op rust kon komen voor de rest zat die gast bij de piano alleen maar te knallen op te toetsen. Naderhand kreeg die een staande ovatie alsof die een meesterwerk gecomponeerd had.

En dan heb ik het niet eens over die dames die naast me zaten die de hele tijd aan het giechelen waren. Vroeg me écht af waarom ze aan het lachen waren. Vond er werkelijk niets grappigs aan wat dat film-koppeltje meemaakten. En dan dat einde..? Dat meen je toch niet serieus. Ze komt letterlijk terug uit de dood...

Een matig avondje hoewel het bier erna me goed smaakte.

Toch bijzonder dat je in een behoorlijk stuk tekst bijna niets over de film zelf zegt. En waarom lag het in de lijn der verwachting dat ie tegen zou vallen?

Is dat dan verplicht dat je iets schrijft hetgeen meteen over de film moet gaan ..? Wist ik niet maar zal het in de toekomst misschien eens toepassen.

De verwachtingen kwamen waar omdat zwijgende films bij mij gewoonweg niets doen.

Dat kan natuurlijk, maar aangezien er nooit een tekort geweest is aan romantische films, ook toen niet, lijkt het me sterk dat juist deze film een belangrijk voorbeeld is geweest voor latere genrefilms. Zeker als je dan ook nog eens hét element gaat schrappen waardoor hij zo bekend geworden is, oftewel de visuele kwaliteiten. Er was genoeg succesvol werk om van te jatten.

Bijna een meesterwerk!

De eerste 40 minuten van het expressieve Sunrise: A Song of Two Humans zijn bijzonder sterk en aangrijpend. Het verhaal op zich mag dat niet veel voorstellen, maar de manier waarop het uitgewerkt is, is nagenoeg briljant.

Echter de donkere sfeer die tot dan toe wordt neergezet, slaat na de kerkscène radicaal om. De incorporatie van wat humor en luchtigheid kan ik nog wel begrijpen, maar de extreme ommezwaai naar slapstick kan ik minder waarderen. Richting het einde wordt de draad weer opgepikt en hoe. De stormscène is meer dan uitstekend.

Ondanks de inzakking in het midden, raakt de film mij toch zo sterk dat ik het de voordeel van de twijfel geef.

Had ik bij Le Passion de Jeanne d'Arc nog een wow-gevoel, hier is dat toch al een stuk minder. Sunrise begint behoorlijk sterk en zelfs wat duister, maar raakt dat halverwege behoorlijk kwijt door enerzijds een ommekeer die een beetje te zoet wordt met de daarbijbehorende nogal belerende romantisering van 'het huwelijk', en anderzijds de zeer matige slapstick (dat varkentje ). Tegen het einde dan wel een herstel, al was het absolute einde juist vrij flauw natuurlijk.

Blijft natuurlijk wel de sterke visuele kant staan, al vond ik Le Passion ook daarin ietsje beter. Maar alsnog een hoop scenes gezien die later veelvuldig zijn gekopieerd.

2.5*

En dan ga je vanavond uit en komen er op het grote scherm beelden van Sunrise langs. Toeval?

Prachtig gemaakt, alsof het allemaal in één vloeiende camerabeweging opgenomen is. Qua stijl echt virtuoos. Wat daarnaast vooral opvalt is de 'genre-hopping', ik vond dat soms aardig, soms storend. Beginnen als een drama, via de thriller-elementen naar komedie die bijna richting slapstick gaat, om vervolgens weer terug te komen naar drama en het onvermijdelijke happy end.

Wederom een stomme film. En wederom een stomme film die heel aardig beviel. Vooral de opbouw van de film is ijzersterk en de technisch voor 1927 ronduit verbluffende shots, zijn bovendien een lust voor het oog. Toch duurt het tussenstuk wat mij betreft iets te lang waardoor de klad er in het middenstuk inkomt. Al met al zeker geen vervelende ervaring maar wel een film die van mij best een half uurtje korter had mogen duren.

kleine 3,5 ster