Sunrise: A Song of Two Humans (1927)

Ik heb het indertijd gezien in Rotterdam: het was een zeer bijzondere ervaring om de muziek van Zita Swoon en Sunrise op deze wijze gecombineerd te zien (en horen).

Zeer apart om opeens een stuk cinema van 80 jaar oud te bekijken. Wat me als eerste opviel, is dat de film visueel verdomd goed in elkaar zit. Murnau was duidelijk zijn tijd ver vooruit en heeft composities weten te maken en beelden te schieten die zelfs zolang later nog staan als een huis.

Dan het verhaal. Iets te zoet toch naar mijn smaak, maar goed, soms moet je dat soort dingen naast je neerleggen. Het overdreven acteren (dat hoort ook bij films in die tijd) ging er na een tijd ook wel in. Jammer dat de film zo'n enorme ommezwaai maakt. Het begint als thriller, om vervolgens via drama in een romantische komedie te veranderen; dat vond ik toch wel jammer.

Hoe dan ook, het positieve gevoel overheerst. Sunrise is een prachtige film en maakt me ook zeer benieuwd naar de rest van Murnau's werk. 3,5*

Gisteren gekocht ben erg benieuwt, mijn eerste stille film sinds een jaar tijd

Gisternacht eindelijk gezien en zoals ik al zei is dit mijn eerste stille film in een jaar tijd en heb na het zien van deze film dan ook besloten dat ik me in het jaar 2008 een stuk meer ga verdiepen in dit genre aangezien ik nog tientallen klassiekers te zien heb.

Ik vond het een schitterende en tijdloze film, de verhaallijn is misschien wat simpel maar de film heeft een erg prettig feel good sfeertje en zit vol met voor zijn tijd prachtig en ontzettend origineel geschoten beelden ook wordt er af en toe op een erg leuke manier geexpirimenteerd met kleine geluidseffecten, verschillende cameratechnieken en kleine kunstjes in de titelkaarten.

Ook had ik een beetje verwacht dat er weer ontzettend overdreven geacteerd zou worden maar dat viel ontzettend mee, ik vond de twee hoofdrolspelers een goede chemie met elkaar hebben en beide ontzettend sterk spelen.

Daarnaast kan ik heel goed gegrijpen dat dit tot een van de grootste filmklassiekers uit de jaren twintig genoemd wordt en zelfs nu ongeveer tachtig jaar na dato heeft de film helemaal niets van zijn kracht verloren, als je deze film een beetje in zijn tijd plaatst durf ik dit eigenlijk best de casablanca van de jaren twintig te noemen.

Kortom een erg mooie film met een heerlijk feelgood sfeertje, goede acteerprestaties (de acteurs hebben geen woorden nodig om te laten zien wat ze voelen) ook erg mooie en originele filmtechnieken zorgen er voor dat de film een schitterende visuele kracht uitstraalt, dit alles maakt dit tot een tijdloze filmklassieker die geen moment verveelt en zeker als inspiratiebron heeft gediend voor vele later gemaakte hollywood klassiekers.

4 sterren

Wat een lief filmpje zeg!

Grappig dat iedereen het hier met name heeft over de technische en cinematografische kracht van Sunrise. Die is er zeker, maar de film straalt voor mij toch allereerst heel veel gevoel uit. Dat is waarschijnlijk vooral de verdienste van een onweerstaanbare Janet Gaynor. Wat een rol! De levenslust, het plezier, liefde, het spat allemaal van het scherm en wordt overgedragen op de kijker. Een vrij simpel verhaaltje wordt zodoende heel ontroerend drama en vertederend feel-good. Het is eenvoudig en misschien zelfs primitief maar daar kan alle geliktheid van veel hedendaagse films echt niet tegenop. Ik heb enorm meegeleefd. De sfeer is heerlijk, met al die aangezette contrasten. Ook ziet de film er nog eens fantastisch uit.

Een klein pareltje dus. 4*

Mooie film, die 2 gezichten heeft. Eerst neigt de film wat naar een thriller met de daarbij behorende suspense. Vervolgens zien we een fraai uitgewerkte love story tussen 2 geliefden.

Schitterend moment als beide door de stad lopen en de omgeving waarin zij lopen, ineens veranderd in een bos. Het bos staat zo `n beetje symbool voor de toestand waarin zij zich bevinden. Tussen de krioelende menigte om hen heen, hebben ze lang alleen maar oog voor elkaar. Aardige cinematografie dus die zijn tijd zeker vooruit was.

Prachtige chemie tussen de 2 hoofdrolspelers die een krachtige liefde naar elkaar toe uitstralen, waarbij ik de vrouw ook een onnoemelijk lief schatje vond. Anders dan veel andere liefdesverhaaltjes, doordat de verhoudingen tussen beide geliefden radicaal veranderen. Tijdloze film, omdat het liefdesverhaaltje weliswaar simpel is, maar niet te eendemensionaal en daardoor werkt. Geen geruisloze 4*

Boer zoekt vrouw.....omdat zijn eigen vrouw te druk heeft met andere zaken.....Hij gaat vreemd en vind een stadse Lady Macbeth. Als een Dracula begint hij zijn taak uit te voeren, maar.....om Elschot's gedicht het "Huwelijk" aan te halen:

"Maar doodslaan deed hij niet, want tussen droom en daad
staan wetten in den weg en praktische bezwaren,
en ook weemoedigheid, die niemand kan verklaren,
en die des avonds komt, wannneer men slapen gaat".

Want wat een prachtige omkering zit er in deze film!

Een feelgoodmovie ontvouwt zich... dat het midden houdt tussen een Capra en een Fellini...met een perfect einde!

Grootse cinema boven alle twijfel! 5*...want 'ons' bin nait zunig!

Bij mijn weten nog 8 stemmen, dan krijgt deze film eindelijk een verdiend plekje in de top 250 films op MovieMeter.

Er zijn al veel goede recensies over deze film geschreven, ik kan me bij de meeste alleen maar aansluiten.

Een meesterwerk.

5*

Nog 71 stemmen jammer genoeg.

Alweer even terug dat ik de film heb gezien. Maar aangezien het hier wel erg eentonig wordt qua reactie en beoordeling maar even een bericht van mijn kant.

Om maar meteen to the point te komen: Een 0.5 van mijn kant. Werkelijk ik heb zelden zulke amateuristische zooi gezien als Sunrise. De film ziet er werkelijk niet uit. Waar sommige films uit dit tijdperk nog enige visuele aankleding hadden (la passion de jeanne d'arc) is dit ronduit lelijk. Vaak vind ik films uit de jaren 20, 30 gewoon visueel saai maar hier was het op momenten gewoon ook knullig. De soundtrack kan ik me niet meer herinneren, ook niet of die film die eigenlijk wel had.

Mocht Murnau gebrobeerd te hebben een zekere sfeer te scheppen dan draait hij die eigenhandig de nek om. Naar het eind van de film toe zit er een debiele slapstick scene in die totaal misplaatst is. Wat ook meteen zorgt dat het tempo van de film (enige positieve tot dan) zwaar verneukt wordt. Feeling met de characters is er ook niet om over de acteerprestaties nog maar te zwijgen.

Weinig subtiel bericht. Maar als ik alle lofuitingen hier lees is dat nodig ook. Maar wees gerust, ik zal niet snel nog een film van Murnau bekijken.

0.5*

Ook wel eens leuk als iets van 2 kanten wordt belicht. Iemand die enkel pos. of neg. berichten leest heeft daar volgens mij minder aan dan als het wat gevarieerd is.

Ik denk dat het tijd is voor een herziening aan de kant van Goto. Ik vraag mij namelijk ten zeerste af of wij dezelfde film hebben gezien. Als deze film te bekritiseren is, dan is dat zeker niet op visueel gebied. Van de rails shot in het begin van de film tot en met shots in de stad, stuk voor stuk klassiekers. En wat betreft het slapstick gedeelte, daar is iedereen het wel over eens dat het niet in de film zou moeten zijn. Maar visueel is het absoluut 5* waard.

Dan hebben wij een andere kijk op visuele pracht.

Dat lijkt me sowieso wel duidelijk.

Mooie film, ook onderhoudend uit een historisch oogpunt: hoe de stad verbeeld wordt, hoe dat gaat in zo'n tram, en met al die auto's, etc. Het verschil in kleding en houding tussen platteland en stad. Heeft ook wel iets nostalgisch.

De herwonnen liefde vond ik op het eerste gezicht niet heel overtuiged: hij blijft toch maar een aggressieve vent, die ik nog niet echt kan vertrouwen en zij is de hele film lang wel erg naief. Gaat dat wel goed op de lange termijn?

Ben benieuwd naar het commentaar dat bij de dvd zit, dat moet ik nog bekijken.

Voor nu 4*

Wat Sunrise zo bijzonder maakt is dat na Murnau bij mijn weten alleen Orson Wellens de complete artistieke vrijheid kreeg bij het produceren van Citizen Kane (1941).

En dat is te zien in deze film. De talloze experimenten van camera shots. Het in- en out-faden van beeld over beeld betrof niet alleen op gebied van techniek een mijlpaal voor die tijd maar creëerde tevens een nieuwe manier van film maken.

Jammer dat dit niet door iedereen gewaardeerd wordt.

Tja heb het al eerder gezegd. Dat iets knap gedaan is betekent niet dat het automatisch ook mooi of goed is.

Dat maakt toch niet uit. Ik las een soortgelijke discussie al bij Visions of Suffering...waarbij sommige films lagere scores krijgen, omdat het "verkeerde publiek" (aldus onderhond) deze specifieke genrefilms ook beoordelen. Misschien is het zuur als een favoriete film van jou wordt afgekraakt, maar als iedereen het hier eens was met elkaar, zou het wel een heel saaie site worden, niet?

Tuurlijk, het blijft smaak. Het is alleen nogal stupide om het dan te gaan hebben over zaken als amateurisme, want dat is niet iets wat met smaak te maken heeft en gewoon feitelijk onjuist.

Goed ik had moeten zeggen: Ik vind het er amateuristisch uitzien. Maar ik dacht toch wel dat zoiets gewoon duidelijk was.

Dan is het nog steeds nogal raar natuurlijk.

@goto en zombie

Eens.

Het gaat mij er ook niet om dat men de film goed zou "moeten" vinden. Maar een 0.5 betekend voor mij dat een film op geen enkel vlak voldoende scoort, op geen enkel vlak.

Ik vind het alleen "jammer" dat een film als Sunrise een 0.5 krijgt toebedeeld en ik hieruit concludeer dat al die factoren die de film mijns inziens tot een zeker niveau tillen niet meegewogen worden.

Gevoel versus techniek en visa versa.

Maar inderdaad, het is maar net welke waarde je aan een beoordeling plakt en hierover is inderdaad al talloze keren geschreven.

No hard feelings.

De beoordeling van Goto zal mij niet weerhouden deze film te gaan kijken, aangezien dit niet zijn kopje thee is. Maar soms is het wel handig om te lezen wat de bezwaren zijn tegen een film die tot nu toe alleen maar bejubeld werd, ook al weet ik op voorhand dat ik die mening waarschijnlijk niet zal delen.

Op de dvd You only live Once zat een extra met Claude Chabrol, de Franse regisseur. Hij geeft een leuk lesje filmkijken aan de hand van de film van Fritz Lang uit 1937. Daarin heeft hij het ook over deze film van Murnau als één van de visuele hoogtepunten uit de beginperiode van de filmgeschiedenis. Sunrise: A Song of Two Humans nog niet gezien. De opmerking van Chabrol maakte me wel nieuwsgierig.

Ook Scorsese heeft het er over in de docu Personal Journey through American Movies. Maar ja, weten zij veel.

Ach, die onbevangen reacties hebben ook wel iets, zolang ze niet al te drammerig zijn en er niemand wijzer van wordt. Voor bevangen reacties geldt dat trouwens ook.

Kennelijk niet.

Deze film scoort inderdaad vooral visueel heel goed. Zoals ik in mijn recensie schreef: "Murnau was duidelijk zijn tijd ver vooruit en heeft composities weten te maken en beelden te schieten die zelfs zoveel later nog staan als een huis." Snap ook niet dat iemand dat niet ziet; misschien toch een wat beperkte visie.

Nogmaals dat iets knap is betekent niet dat het ook mooi is. De zonnebloemen van Van Gogh is ook knap gemaakt maar naar mijn mening spuuglelijk. Tja als je dan met zo'n opmerking als "berperkte visie" komt ben ik er ook wel klaar mee.

Over smaak valt niet te twisten.....kennelijk behalve op moviemeter.