Sunrise: A Song of Two Humans (1927)

Nu niet meer.

Ik kan niet anders dan het met Jordy eens zijn. 2,0*

Laat ik het dan oneens zijn. Murnau heeft met Sunrise: A Song of Two Humans een gewéldige film gemaakt waarbij toppers uit zijn Duitse periode als Faust en Nosferatu verbleken. Ik durf deze film zelfs direct te bombarderen tot dé film van de jaren '20.

Het begin is al fantastisch. De sfeer is perfect en wat bovenal opvalt is de wijze waarop Murnau het in beeld brengt; het ziet er namelijk prachtig (expressionistisch) uit. Bepaalde filmtrucjes die Murnau uithaalt werken niet alleen uitstekend, maar zijn hun tijd ook ver vooruit. Emotioneel was ik ook direct betrokken. Zijn vrouw, die net haar best gedaan had op zijn eten zag er zó aandoenlijk lief en verdrietig uit, terwijl ik de vrouw uit de stad bij haar eerste verschijning meteen een irritante del vond. Vertederd als ik was door haar verschijning zag ik al op tegen eventueel kwaad dat haar aangedaan zou worden.

Dan volgt de boottocht, waarbij de man er echt als de hel en verdoemenis uitziet. De wijze waarop de man tot inzinking komt is wellicht inderdaad ietwat rigoreus, maar voor mij geloofwaardig. Om onbekende redenen kan ik mij in films van pakweg 80 jaar oud eigenlijk uberhaupt niet storen aan 'minder logische' plotontwikkelingen. Daar komt bij dat het hier zo perfect uitgebeeld werd dat er sowieso geen aanleiding toe was. Wat volgde werd dusdanig goed geacteerd dat zijn verdriet oprecht leek, met de kerkscéne als mooi hoogtepunt. Hier volgt weer een behoorlijke omschakeling van sfeer; we zijn nu verhuisd van het platteland naar de grote stad en iedereen schijnt plezier te hebben. Alhoewel dit middenstuk minder interessant was dan het gedeelte ervoor en erna, heb ik me kostelijk vermaakt bij deze romantische ontwikkelingen. Overigens (@The One Ring) moest ik hardop lachen toen de man in het publiek uit frustratie ze maar naar beneden hing en een klap in het gezicht kreeg.

Na deze binding tussen beide mensen, die voor mij als kijker voelbaar was, was het laatste half uur ronduit indrukwekkend en ik heb dan ook met grote ogen naar het beeld gestaard. De eindscène kan wellicht als braaf ervaren worden, maar geen enkel ander einde zou het juiste zijn voor deze fantastische filmervaring.

fijn weer een positieve recensie

Naast Metropolis, Kabinett en Faust/Nosferatu wel degelijk 1 van de beste films van de jaren 20. Broken Blossoms is trouwens ook een aanrader Goodfella.

Geloof ik direct. Heb de dvd liggen, ga hem binnenkort zien. Zag er zelf denk ik ook pas een stuk of 15, maar die vond ik wel allemaal geweldig. Heb zo'n zelfde aantal ook nog klaar liggen. Toch een filmperiode waar al een hoop moois te bewonderen valt.

@mister blonde: Minder dan ik op het moment van schrijven dacht: Faust, The General, Nosferatu, Sunrise, The Kid en Metropolis (laatste 2 echter maar voor ca. 3/4). Statement is dan ook puur op mij persoonlijk gericht.

@wouters: Bedankt voor de tip. Ik zal hem eens opzoeken, alhoewel het me geen makkelijk te verkrijgen film lijkt.

via play.com en dvdpacific.com te verkrijgen

Heel makkelijk te verkrijgen zelfs. Bij Boudisque in Nijmegen ligt hij voor Euro 10,00 (Lumière Classics)

Naast de hierboven al genoemde films kan ik ook Pandora's Box van G.W. Pabst en Way Down East van D.W. Griffith nog aanraden. Beiden pareltjes uit de jaren 20.

beiden zeer mooi idd !

Jammer, ik had zoveel meer verwacht van Sunrise. Ik had gehoopt dat ik een prachtig meesterwerk in deze film van Murnau zou zien.

Het begint eigelijk al met het knullige verhaal. Ik las aan de eerste reacties al dat ik geen hoogstaand verhaal mocht verwachten. Vanwege de voorspellende plot twists kon het verhaal mij niet bekoren. Daarbij kan ik geen sympathie voor de hoofdpersonen opleggen, vanwege hun naive keuze's. Jammer want visueel heeft de film genoeg te bieden.

Het knullige verhaal wordt afgewisseld met visueel prachtige beelden. De scene's in de boot met op de achtergrond het mooie stadje zijn fantastisch. Daarbij heeft Murnau prachtige vondsten, waarbij bijvoorbeeld het platteland in de stad overgaat en andersom. Het mooiste moment vond ik nog wel het moment dat de femme fatale uit de stad de boerenknul in zijn gedachten in haar greep houdt. Het is een moment van hoogstaande cinema.

Het is jammer dat het verhaal me dusdanig stoorde, dat ik niet genoeg kon genieten van de visuele schoonheid. Noem me een a-romanticus of een misschien een realist, maar Sunrise is niet aan mij besteed.

P.s. Wouters bedankt voor het uitlenen van de prachtige dvd!

Tja het kan dat het verhaal je totaal niet kan grijpen. ik heb daar zelf minder moeite mee daar het verhaal wellicht simpel is maar wel daardoor vrij herkenbaar en mooi. De keuzes die ze maken zijn misschien in jouw ogen simpel en naief maar het zal je tegenvallen hoeveel simpele en domme beslissingen mensen maken in het leven.

maar soit, dat is jouw beleving. Kan begrijpen dat sommige mensen de film zo ervaren.

Misschien moet ik nog wat levenservaring op doen .

Prachtige film. Erg ontroerend. Het verhaal is simpel, maar o zo doeltreffend. De film bestaat uit louter prachtige plaatjes de de hoofdrolspelers zijn perfect in hun rol.

Bijzonder juweeltje.

PS Ik begon met enige skepsis aan de film want Nosferatu kon mij weing boeien.

blij om te horen dat ie je beviel Reinbo ! Nosferatu is totaal niet te vergelijken met deze film op de soms eigenzinnige en vernieuwende cinematographie

Helemaal mee eens...

Echt een gevoelfilm, waarin dit thema luid en duidelijk (en dat in een Silent movie ) wordt neergezet. Echt bijzonder...

Een boer en een boerinnetje in een stomme romantische film uit 1927? Uit mezelf had ik deze film nooit hoeven zien, maar de recensies liegen er niet om. En omdat ik toch wel te porren ben voor een mooi potje romantiek, heb ik me er gisteravond eens aan gewaagd.

En de ervaring van mijn eerste stomme film deed me eerlijk gezegd nog het meeste denken aan mijn kennismaking met de zwart-wit film in de vorm van It's A Wonderful Life met zijn bekende gevolgen. De sfeer spat van de film af, vanaf de eerste seconde werd ik compleet ingepakt door de prachtige en al vaker geprezen cinematografische hoogstandjes die de film zoveel meer inhoud geven dan het redelijk rechtoe-rechtaan verhaaltje zou doen vermoeden. Ieder personage kwam volledig tot zijn recht en ik denk dat het hierdoor komt dat sommige onmogelijk-lijkende plotwendingen prima werkten. Vooral die Janet Gaynor; WOW! Ik kan eerlijk gezegd zo snel geen andere actrice bedenken die me zó snel in kon pakken met haar glimlach en ogen - ze ziet er zo vreselijk lief en goedwillend uit dat je meteen gelooft dat ze het cliché personage dat ze speelt gewoon ís. En op voorhand komt hierdoor al je sympathie al bij haar te liggen, waardoor George O'Brien voor ons de emotionele kant mag verzorgen. En ook hulde daaraan! Tegenwoordig zou het als overacting gezien worden hoe hij in dat bootje stapt, maar het werkt zo vreselijk mooi. Ach en wee.

Wat ik leuk vond was dat de stomme film heel veel mogelijkheden lijkt open te gooien. Door het gebrek aan dialoog ligt alle nadruk op de beelden en is er ook ruimte voor wat eigen invulling. De film maakt er listig gebruik van. Ook de 'droom'-sequenties die door middel van over elkaar heen gemonteerde beelden ontstonden konden mij perfect bekoren. Maar het mooiste is de emotie die de film herbergt. De omslag van de man was, hoe naief en ronduit dom zijn eerste besluit ook leek, zo oprecht en als kijker besef je dit pas samen met de vrouw daar in de kerk. Wat een mooie scène zeg! Hun chemie die daarop volgt, hun gestuntel in de stad en hun gelach wat zo'n mooie boog vormt met de enige flashback in de film vond ik hoogst vermakelijk. De humor al helemaal. Vooral om dat varkentje heb ik flink kunnen lachen

Het hele stad stuk verstevigt hun relatie ook zodanig dat het einde als een mokerslag kwam. En om de één of andere reden was ik ervan overtuigd dat het slecht ging eindigen! Zou dat geen perfect noodlottig schuldgevoel bij de man veroorzaakt hebben? Immers, als hij niet zo dom was geweest waren ze helemaal nooit gaan varen en was het hele ongeluk nooit gebeurd! Plus het feit dat hij dit ongeluk eerst zelf zo had willen plannen! Ik zag al helemaal voor me hoe hij het zou afreageren op de vrouw uit de stad en uiteindelijk triest aan zijn einde zou komen ... toen alles weer goed kwam! Fantastisch! Ik sprong zowat een gat in de lucht toen dat gebeurde! Dit had ik dus echt níet verwacht, en ik kon, ahem, ouderwets genieten van een film die mij compleet op het verkeerde been had gezet door mij compleet mee te slepen in zijn eenvoud en warmte. Wat een prachtig einde! Ik kon wel janken.

Heerlijk dat zo'n eenvoudige film zo'n groot effect kan bereiken. Dat zo'n simpele chemie zoveel indruk kan maken. Dat zo'n oude film zo kan vermaken! De stomme film is fantastisch - de sfeer die dat direct opwekt past feilloos bij een mooi verhaal. De focus komt 100% op de beelden te liggen en daardoor lijken die wel versterkt te worden. Ik zat hoe dan ook ademloos te kijken, wat ik zeker niet had verwacht. De alweer zegevierende kracht van de liefde lijkt zich gewoon voor ieder medium te lenen, voor de stomme film niet anders, en zeker niet als het met zoveel vlijt en liefde wordt gedaan.

Gisteravond in bed toen ik niet kon slapen bedacht ik trouwens dat het een uitzonderlijk geschikt verhaal is om na te vertellen. Probeer maar eens. Er waren eens een boer en een boerinnetje, die heel gelukkig met elkaar waren en altijd lachten vrolijk waren. Ze hadden ook een kindje. Maar toen sloeg het noodlot toe: het ging steeds slechter met de boerderij en de zaken zagen er slecht uit voor de boer en het boerinnetje. Toen kwam er op een dag een vrouw uit de stad naar het platteland ... Etc. Misschien wel doordat het een stomme film is leent het zich er prachtig voor.

Als ik voortaan ooit iemand iets moois en anders wil aanraden zal dat deze film worden, vrees ik. De simpele liefde die alweer zo prachtig in film wordt omgezet - zucht. Wat een kunstenaars zijn er toch. Ook de filmscore begeleidde de emoties zo waarachtig dat hij bijna onhoorbaar werd. Oei, alles lijkt wel te kloppen aan deze film. Ik wil ook even aanhalen wat Ramon K op pagina 1 bij deze film typte: Oercinema. Inderdaad! Film zoals het waarschijnlijk bedoelt is!

4,5* is veel te weinig - 5*!

En Wouters, ook van mij een bedankje voor het uitlenen van deze film die ik anders waarschijnlijk niet snel gezien had! Geweldig van je!

Hartverscheurende film die alles heeft. Spanning, humor, maar vooral voortreffelijk drama. Schitterende film. 4,5 sterren.

@ serpico : graag gedaan !

Wat een film zeg!

Ik had niet verwacht dat er een stomme film zou zijn, die in staat is om mij helemaal in de film te krijgen. Doordat er niet in gepraat wordt, moet een film in mijn ogen qua beelden dan wel erg sterk zijn om dit te bewerkstelligen. Na het zien van deze film, kom ik op mijn eerder oordeel terug, want het kan dus wel! bij een stomme film.

Eigenlijk alles is al over deze film gezegd. Het acteerwerk is meer dan goed, de beelden zijn betoverend mooi. Ik vond vooral de scene waarin O' Brien zit te denken en je dan in zijn gedachten om hem heen de stadsvrouw ziet, een knap stukje filmwerk.

De reden dat ik geen maximale score geef in vanwege de humor, die ruim halverwege op een gegeven moment voorbij komt en mij enigszins uit de film haalde. Vooral die typische herhalingsoefening van de touwtje die afzakten vond ik storend.

Maar verder alle lof voor deze schitterende film!

4,5*

Ook ik wil Wouters graag bedanken voor de uitlening, want ook ik had deze film anders niet snel gezien!

Sunrise weet dartelende liefde met pure schmerz af te wisselen. Het einde (de storm en het 'verlies') is prachtig symbolisch in zijn grootsheid. Marnau maakt een film die mij totaal niet Amerikaans aandeed (op momenten leek het een Duits expressionistische film) en die in al zijn eenvoud - bijna banaal te noemen - mij op momenten recht naar de keel greep.

Een mooie film van Murnau, al was ik er niet echt ondersteboven van. Ik vond de andere films die ik van hem heb gezien, als bijv. Der Letzte Mann en Faust mooier.

Niettemin bevat Sunrise prachtige scene's. Er worden veel filmtrucs gebruikt die soms voor de wonderlijkste beelden zorgen.

Het romantische vond ik er te vaak dik bovenop liggen, naar mijn mening te veel gezwijmel. Al was Janet Gaynor erg aantrekelijk in de film.

Ik twijfel tussen 3,5* of 4*, ik geef hem voorlopig de voordeel van de twijfel. 4*

Toch een halfje naar er af. 3,5*

Mooie stomme film met een simpel maar doeltreffend verhaal. Het is puik gefilmd door F.W. Murnau en weet continu te boeien. Soms spannend, soms grappig, soms ontroerend. Voor zijn oude film heeft het echt wel wat, ook al zou je dat niet van tevoren verwachten.

A.S. Zaterdag te zien in de Verkadefabriek in Den Bosch, met live begeleiding van nieuwe score.

Het is het toch net niet allemaal. Soms best wel aandoenlijk met een paar mooie shots, al waren die wel op 1 hand te tellen. Het was vooral doorbijten met een hoop scenes, vooral het eerste half uur is nogal stroef. Las het al eerder in een post, nogal ongeloofwaardig dat de vrouw weer valt voor haar man, nadat deze heeft geprobeerd haar te vermoorden. Noem het liefde, ik vond het raar.

Wat voor mij de film vooral nekt is het valse einde. De ironie had zo mooi kunnen zijn, als zijn vrouw echt dood bleek te zijn en hij zijn minnares uit woede ook nog had gewurgd. Nu komt er op het allerlaatste moment toch nog een happy end, de vrouw is plotsklaps gevonden en ze leven nog lang en gelukkig. Vond het slap.

2*

Het is een film over liefde inderdaad. Die ironie was juist helemaal niet mooi geweest!