The Player (1992)

Bijzondere manier van filmen, anno 2025 komt het op mijn soms wat amateuristisch over. Maar goed, even bedenken dat film al 30 jaar oud is....

Verhaal is niet onaardig, veel dingen met een kwinkslag natuurlijk. Tim Robbins wel een fijne acteur natuurlijk.

3*

Wat vond je er amateuristisch aan? Openingsshot is in ieder geval nog steeds een hoogstandje.

Vooral erg duf. Het beste moment is het lange shot in het begin (ik zie wel waar een Paul Thomas Anderson door is geïnspireerd) maar de rest van de film is vrij degelijk qua beeldvoering en dat met een film die nooit echt spannend of leuk wordt en Tim Robbins ook wat bleekjes acteert en nooit echt overtuigt. Een aardig inkijkje nog wel in die wereld maar alleen twee uur daarnaar kijken is ook wel wat te veel. 2,0*.

Satirische komediefilm met een sterk eerste kwartier, waarna de opgegeven personages vooral een onmenselijk saaie indruk achterlaten. Regisseur Robert Altman heeft genoeg te vertellen binnen The Player, met een eindeloze mogelijkheid om tegen verschillende schenen aan te trappen, maar toch komt het allemaal nogal braaf en bekend voor de dag. De grapjes zijn na de eerste helft vooral vermoeiend, het mysterie is na de dood van Vincent D'Onofrio pijnlijk oninteressant en echt sterk is het einde verder ook niet. Hierdoor is de brede speelduur van 124 minuten geregeld een zware zit.

Films over de filmwereld vormen een thema dat vaak tot prima resultaten leidt. Het is natuurlijk de habitat die filmmakers het beste kennen. Woody Allen maakten een fiks aantal films over regisseurs, waarbij hij zichzelf niet ontziet, zoals in ‘Crimes And Misdemeanors’. Federico Fellini worstelde zich met ‘Otto E Mezzo’ uit een writers-block en andere bekende voorbeelden zijn ‘Sunset Boulevard’ en ‘Singing In The Rain’.

Robert Altman, de grootmeester van de ensemble-film doet het op zijn eigen manier in ‘The Player’ uit 1992. De film is zowel een kritische beschouwing van de dubbele moraal in Hollywood als een hommage aan het medium film. Het misdaad- en paranoia-verhaal van ‘The Player’ speelt zich af in een filmstudio, inclusief de veelgeroemde one-take-openingsscene van meer dan 8 minuten waarin de premisse van het verhaal wordt verteld en de belangrijkste personages worden geïntroduceerd. Met klassieke filmposters aan de muren, dialoogreferenties aan klassieke films en fragmenten uit weer andere films betoont Altman zijn liefde aan de cinematografie.

Altman was een onder acteurs geliefd regisseur waardoor hij naast de cast met onder meer Tim Robbins en Geta Scacchi ruim 70 cameos liet opdraven die als zichzelf geïmproviseerde gastrollen speelden. Onder hen namen als Harry Belafonte, Cher, James Coburn, John Cusack, Peter Falk, Teri Garr, Jeff Goldblum, Elliott Gould, Anjelica Houston, Jack Lemmon, Marlee Matlin, Andie MacDowell, Nick Nolte, Burt Reynolds, Julia Roberts, Susan Sarandon, Robert Wagner, Bruce Willis en Patrick Swayze. Het adresmapje van Robert Altman was geen dun boekje.

Altman is een interessante filmmaker als je kijkt naar de overlappende dialogen, de beweging in zijn shots en de manier waarop hij kritisch durft te zijn. Dit keer richt hij zijn kritiek op de Hollywood-industrie, waarbij een moord verwikkeld raakt met defictieve beschrijvingen daarvan. Scripts die de misdaad aanstippen worden het hoofdpersonage opgedrongen. Vrij meta dus. Die verwikkeling deed me denken aan Adaptation die ik echt geweldig vond, de schuldgevoelens die de moordenaar heeft wijzen vooral naar Dostojevski.

Echt vlot is het niet. Urgentie ontbreekt vaak. De mise en scene komt gedateerd over en personages zijn niet heel boeiend. Indrukwekkend openingsshot wel, maar was het echt nodig? We leren al die mensen amper kennen. De opzet deed denken aan Altmans Short Cuts, maar al die personages kregen allemaal wél een eigen verhaal.

Alle referenties naar filmklassiekers vond ik ook wat onnodig (al die posters van Laura, M etc.) het lag er wat dik bovenop.

Het einde stelde ook wat teleur. Oké daar hintte Altman ook op, waardoor hij een middelvinger naar het publiek opsteekt. Zien jullie nu wel, ik geef jullie wat jullie willen. Of toch niet? Wel gewaagd. Over het geheel zie je dat Altman een onderscheidende werkwijze heeft, maar je kunt beter The Long Goodbye of McCabe & Mrs. Miller kijken.

Op zich snap ik je kritiek, maar met het gebrek aan diepgang en urgentie vangt Altman juist perfect de ziel van Hollywood eind jaren 80, waarbij de invloed van verhalenvertellers zoals de makers van The Long Goodbye en McCabe en Mrs. Miller plaats heeft gemaakt voor die van vluchtige conceptdenkers in driedelige pakken die zich vooral bezig houden met het recyclen van ideeen, omdat ze zelf niks te vertellen hebben…. De klassiekers aan de muur vormen hun enige inspiratie. De managers hebben de schrijvers vermoord!

Een voorbode van de leegte onder de Marvel dominantie en ze komen er nog steeds mee weg…