The Player (1992)

Ben daar nu immers ook achter, maar het werkte soms erg verwarrend.

Leuke film, waarbij het vooral het eerste half uur opletten geblazen is, omdat er van alles in gebeurt en vaak ook nog eens in een razend tempo. Daarna is de film goed te volgen. Robbins speelt prima en daarnaast barst de film van de cameo’s van beroemde en soms iets minder beroemde acteurs. De film bevat ook een hoop gesprekken over filmscènes uit oudere films, iets wat vooral leuk is als je die betreffende films ook gezien hebt, wat gelukkig vaak het geval was bij mij. De dialogen zijn soms best grappig en de sfeer in de film is bij vlagen erg luchtig. Knap gemaakt in ieder geval, zoveel is zeker.

3,5*

behoorlijk aardige film en goede acteurs.

verhaal is leuk.

komedie was niet het hoofdpunt in de films thriller en drama veel meer.

3,5 ster

Mijn mening over The Player komt sterk overeen met de meeste andere gebruikers. Namelijk dat de film leuk en vermakelijk is daardoor weet te boeien tot het einde. Dit komt door het verhaal, maar vooral door de setting van de film.

De setting van de film is Hollywood. Altman grijpt de mogelijkheid aan om de film vol te proppen met verwijzingen naar andere acteurs en films. Als filmliefhebber is dat al snel vermakelijk. Helaas lag het er allemaal soms iets te dik bovenop en was er ook sprake van een aantal ongelukkig casting keuzes (Whoopi Goldberg, Lyle Lovett). Een klein foutje voor een film die weinig verkeerd doet, maar ook nergens echt hoogstaand blijkt te zijn (hoewel het einde zeer sterk en toepasselijk bleek te zijn).

Tamelijk geniale openingsscene. En een heerlijk wie-is-wie en waar zitten de cameo's zoekplaatje en een amusante Hollywoodsatire. Vaak erg grappig.

Desalnietemin wat al te zelfbewust voor mijn smaak. Dat begint al in het de eerste scene waar gepraat wordt over de openingsscene van Touch of Evil in een scene die hevig naar die scene verwijst. Mede daardoor niet mijn favoriet van Altman.

Kleine 3.5*

Scherpe satire, maar dat vervelende moordplotje haalt de film een beetje naar beneden. Vermakelijk hoe over al de filmklassiekers wordt gesproken en de talloze cameo's van bekende acteurs zijn erg grappig. Erg grappig is de scene waarin Bruce Willis en Julia Roberts een belachelijke happy-end scene spelen van een film.

3,5*

Mijn derde Altman trouwens en hoewel ik vermoed met Short Cuts zijn magnum opus reeds achter de rug te hebben, verheug ik me op de rest van zijn films. De man heeft een zeer kenmerkende stijl, eentje die me bevalt en ook van Player een leuk en vlot filmpje maakt.

2.5*, en voor ik het vergeet: wat is nu eigenlijk de bedoeling van dat Gudmundsdottir-karakter?

Het trackingshot mag er zeker wezen, maar het geniale zit 'm in hetgeen allemaal geintroduceerd wordt, de backlot van de studio, de verschillende cameo's en terwijl ze het ondertussen hebben over het fameuze openingsshot van Touch of Evil. Een zelfde soort tracking shot. Ik vind het zelfbewuste altijd erg leuk.

Precies.

Ik ook hoor, maar je zegt in je vorige bericht dat je het te zelfbewust vond. Vandaar mijn vraag.

Vandaar ook tamelijk geniaal en niet helemaal. Ik vind het uiteindelijk wel de beste scene uit de film. Maar de eerste scene noem ik vooral als een voorbeeld van dat zelfbewuste. Ik vind de hele film an sich te zelfbewust, als alleen de openingsscene dat had gehad had het me niet een beetje gestoord.

starbright boy heeft mijn grootste kritiekpunt ook al genoemd. De film is veel te zelfbewust. Niet alleen de openingsscène maar gewoon overal. Er hangt teveel een sfeer van "kijk ons nu eens lekker bezig zijn met zelfspot". Grootste probleem daarbij is dat de satire niet scherp genoeg is. Iedereen kent verhalen van opgeblazen producers, belachelijke film-ideeën, films waarvan elke vorm van integriteit verwijderd wordt, etc. Dat is het enige wat we hier voorgeschoteld krijgen. Nooit heeft men het lef écht uit te halen naar de producers en studiobazen, waarbij het niet helpt dat half Hollywood ook in de film terug te vinden is (nogal lastig om kritiek te leveren als je halve cast zich even vaak schuldig maakt).

Tel daarbij op dat sommige scènes gewoon niet werken (die scènes met Whoopie Goldberg en de politie waren niet om aan te zien) en de film weet slechts bij vlagen te vermaken. Tegenvaller.

Satire is dan ook geen vorm van écht uithalen, maar juist op een spottende manier te laten zien wat een belachelijk wereldje het is. Wat hadden ze dan moeten doen? Aan heroïne-verslaafde ex-acteurs in beeld brengen of meisjes die van mislukte rolletjes naar de pornbizz zijn afgegeleden?

Zoals altijd heb je weer eens kritiek, maar vraag je je amper af waarop die nu eigenlijk is gebaseerd

Kijk de film Freaks en de scenes met Whoopie ("one of us") komen een stuk beter uit de verf....

Nou, het had gewoon iets kritischer mogen zijn. Ik weet niet hoe relevant de film was toen hij uit kwam, maar tegenwoordig levert de film vooral clichés af over Hollywood. Dat is ook één van de voornaamste redenen dat de Hollywood-satire al jaren praktisch dood is.

Het was toen een van de eerste Hollywoodsatrie (Wag the Dog, etc. kwamen later). Bovendien was het juist erg knap/leuk dat er zoveel sterren aan meewerkte. Denk niet dat het daarom minder kritisch is. En op het eerste gezicht lijkt het misschien allemaal wat slapjes, maar het tegendeel is waar IMO. De producer die de scriptwriter vermoord is natuurlijk een heel vilein en subtiel commentaar op Hollywood. Hoe zou je nog kritischer kunnen zijn?

Was daarmee wellicht eigenlijk zijn tijd ver vooruit. De overdosis aan scriptloze vervolgfilms kwam pas jaren later goed op gang.

Uitstekende Hollywood satire die het vooral moet hebben van het mooie spel van Tim Robbins en Greta Scacchi én natuurlijke het ijzersterke script. Ik heb geprobeerd de namen van films te tellen die in deze film genoemd werden maar ik raakte al gauw de tel kwijt. Het waren er in ieder geval heel wat.

Het is maar goed dat de DVD (UK Import) die ik bekeken heb ondertiteling voor 'hardhearing' had, anders zou ik het verhaal moeilijk hebben kunnen volgen. Je moet namelijk ontzettend goed opletten bij het bekijken van deze film.

4,0*

Zoveelste meesterwerk van Altman. Hij verveelt nooit, bij iedere kijkbeurt ontdek je wel een paar nieuwe dingen. Geniaal gefilmd, geacteerd, geschreven (voor zover dat bij Altman van toepassing is), fantastisch geacteerd en vol inside-jokes. Het is tegelijk een satire, een parodie (het einde), een thriller, een drama, een komedie en een van Altmans ensemblefilms, om het maar op z'n Hollywoods te zeggen. Verder is het natuurlijk een enorm symbolische daad, de producer die de schrijver vermoordt.

Dat briljante en veelgelaagde einde Altman moest trouwens nog verzinnen toen ze de film al aan het opnemen waren .

Ik had het zelf niet beter kunnen zeggen. De studiobons zegt ook ergens: "Nu nog van die acteurs en die regisseurs afgeraken." Waarmee bedoeld wordt: dood alle aspiratie om iets moois en origineels te maken, brei er een happy end aan, plak er een straffe one-liner tegen ('What kept you so long?' 'Traffic was a bitch') en laat de dollars tot ons komen.

Satire van de bovenste plank, maar nog veel meer dan dat.

Absoluut een leuke film van Robert Altman. Zoals al vaker gezegt is de opening ronduit briljant en is de locatie van Hollywood een geweldige keuze. Er wordt erg prettig met de thematiek gespeeld en Altman is erg scherp tegenover het Hollywoodsysteem en hun visie op verhalen. Was hij maar net zo scherp geweest tegenover zijn eigen verhaal want alle cliché's waar hij commentaar op heeft bevestigt hij met het plot. Om dan heel duidelijk aan de kijker te laten merken dat je je daar bewust van bent zorgt er in mijn optiek niet voor dat je een betere film maakt. Zo vond ik het hele liefdesverhaal ronduit storend en geforceerd en kwam het rechercheonderzoek ondanks de vele potenties niet verder dan het gemiddelde brouwsel. The Player is interessant vanwege haar scherpe visie op Hollywood maar heeft helaas te lijden onder een matig verhaal.

De scene op het politiebureau, waar Griffin Mill de grillen van het politiekorps moet doorstaan is absoluut de leukste scene in een verder vermakelijke film, die eigenlijk toch bar weinig om het lijf heeft. Het tempo is fijn gezapig, maar dat gaat hier ten koste van de satire waarmee Altman ons schijnbaar om de oren wil slaan. De film had er meer baat bij gehad als hij korter was geweest, niet op zo `n dun verhaal had geleund en gewoon wat levendiger van aard zou zijn.

Als thriller komt de film niet uit de verf, maar als komedie doet de film het eigenlijk ook al niet veel beter. Robert Altman faalt ook weer om zijn film te voorzien van wat extra `s op visueel vlak, al was de openingsscene nog wel leuk, zij het wat knullig uitgevoerd. P.T. Anderson liet in Boogie Nights zien hoe het wèl moet! Een 3*

Het risico van een diepgaande film te maken, die ook makkelijk wegkijkt en op luchtig, oppervlakkig vlak te waarderen valt, is dat veel mensen hem ook alleen oppervlakkig gaan bekijken en niet op de dubbele bodems gaan letten.

Het soort regisseurs dat zwaarwichtig onbegrijpelijk te werk gaat en het expres (functioneel, dat wel) moeilijk maakt voor z'n publiek, wordt altijd met veel ontzag bekeken (het is moelijk, dus het moet wel kunst zijn!!)

Terwijl de films van Altman doorgaans inhoudelijk veel meer om het lijf hebben. Hij doet er gewoon niet zo zwaarwichtig over, legt het er niet zo dik op .

En PT Anderson heeft alles van Altman geleerd.

Alles is natuurlijk wat overdreven, maar toch héél veel. Dat geeft hij zelf ook toe.

Hij heeft Altman ook geassisteerd op de set van Prairie Home Companion trouwens.

Ik geloof ook best dat P.T. Anderson voor zijn doorlopende shot van Boogie Nights ergens anders inspiratie heeft opgedaan, maar qua uitvoering vind ik het langdurige shot van Rollergirl in zijn film vele malen flitsender, soepeler en sprankelender overkomen dan Altman hier laat zien.

Ik zag vorige week trouwens ook een andere satirische prent van Robert Altman: M.A.S.H. en laat ik hier nou precies dezelfde mening zijn toegedaan als bij die film. Luchtige films kunnen zeker diepere bodems aanboren, maar bij Robert Altman komt het er allemaal niet zo uit. Ik vind met name de personages die er in Altman `s films rondlopen nogal onder de maat om over venijnige Hollywood kritiek te spreken. Ik vind Barton Fink van de gebroeders Coen veel prijzenswaardiger op dit gebied.