The Player (1992)

Prima luchtig vermaak.

Films die Hollywood op de hak nemen vind ik meestal wel leuk en The Player dus ook.

Leuke rol van Tim Robbins. De hele dag matige pitches aanhoren en maar wat aanklooien.

Cynthia Stevenson kende ik alleen nog maar uit Happiness . Leuk om haar weer eens te zien. Ze heeft een typische stem.

The Player is geen satire a la Barton Fink, maar ik vond het heel prettig tijdverdrijf. De locaties zijn erg goed gekozen en die scène met de hysterisch lachende rechercheurs vond ik erg grappig.

Vond het toen ik hem zag wel een aardige Hollywood satire met een briljante openingsscene, maar nauwelijks de klassieker die sommigen erin zagen. Allicht nog eens herzien dan maar.

3*.

Vlotte en erg amusante prent, maar vond ze eigenlijk behoorlijk gedateerd aandoen. Vind het echt een jaren '90 concept, niet dat ik dat verder echt kan onderbouwen.

Delivery Boy: Hey, you're Martin Scorsese!

Alan Rudolph: No, but I know Harvey Keitel.

Delivery Boy: Of course you do! Hey, I loved Cape Fear!

Heerlijke film. Tim Robbins speelt geweldig als Griffin Mill en ook de rest van de cast doet het goed. De vele cameo's zijn werkelijkwaar geweldig en we zien ook redelijk wat grote sterren voorbij komen. De film kijkt heerlijk weg, bevat een heerlijk luchtig sfeertje en is bij vlagen bijzonder grappig.

Wat ik vooral erg leuk vond waren de vele gesprekken - ook in de geweldige openingsscene - over veel klassiekers. Touch of Evil, Orson Welles, Rope, Hitchcock; we krijgen het allemaal te horen. Alleen Whoopi Goldberg vond ik niet super, maar daar heb ik me niet aan gestoord. Echt een filmpje om vaker te zien. Dikke voldoende dus.

Leuke film, waarbij het vooral het eerste half uur opletten geblazen is, omdat er van alles in gebeurt en vaak ook nog eens in een razend tempo. Daarna is de film goed te volgen. Robbins speelt prima en daarnaast barst de film van de cameo’s van beroemde en soms iets minder beroemde acteurs. De film bevat ook een hoop gesprekken over filmscènes uit oudere films, iets wat vooral leuk is als je die betreffende films ook gezien hebt, wat gelukkig vaak het geval was bij mij. De dialogen zijn soms best grappig en de sfeer in de film is bij vlagen erg luchtig. Knap gemaakt in ieder geval, zoveel is zeker.

3,5*

behoorlijk aardige film en goede acteurs.

verhaal is leuk.

komedie was niet het hoofdpunt in de films thriller en drama veel meer.

3,5 ster

Mijn mening over The Player komt sterk overeen met de meeste andere gebruikers. Namelijk dat de film leuk en vermakelijk is daardoor weet te boeien tot het einde. Dit komt door het verhaal, maar vooral door de setting van de film.

De setting van de film is Hollywood. Altman grijpt de mogelijkheid aan om de film vol te proppen met verwijzingen naar andere acteurs en films. Als filmliefhebber is dat al snel vermakelijk. Helaas lag het er allemaal soms iets te dik bovenop en was er ook sprake van een aantal ongelukkig casting keuzes (Whoopi Goldberg, Lyle Lovett). Een klein foutje voor een film die weinig verkeerd doet, maar ook nergens echt hoogstaand blijkt te zijn (hoewel het einde zeer sterk en toepasselijk bleek te zijn).

Tamelijk geniale openingsscene. En een heerlijk wie-is-wie en waar zitten de cameo's zoekplaatje en een amusante Hollywoodsatire. Vaak erg grappig.

Desalnietemin wat al te zelfbewust voor mijn smaak. Dat begint al in het de eerste scene waar gepraat wordt over de openingsscene van Touch of Evil in een scene die hevig naar die scene verwijst. Mede daardoor niet mijn favoriet van Altman.

Kleine 3.5*

Absoluut een leuke film van Robert Altman. Zoals al vaker gezegt is de opening ronduit briljant en is de locatie van Hollywood een geweldige keuze. Er wordt erg prettig met de thematiek gespeeld en Altman is erg scherp tegenover het Hollywoodsysteem en hun visie op verhalen. Was hij maar net zo scherp geweest tegenover zijn eigen verhaal want alle cliché's waar hij commentaar op heeft bevestigt hij met het plot. Om dan heel duidelijk aan de kijker te laten merken dat je je daar bewust van bent zorgt er in mijn optiek niet voor dat je een betere film maakt. Zo vond ik het hele liefdesverhaal ronduit storend en geforceerd en kwam het rechercheonderzoek ondanks de vele potenties niet verder dan het gemiddelde brouwsel. The Player is interessant vanwege haar scherpe visie op Hollywood maar heeft helaas te lijden onder een matig verhaal.

De scene op het politiebureau, waar Griffin Mill de grillen van het politiekorps moet doorstaan is absoluut de leukste scene in een verder vermakelijke film, die eigenlijk toch bar weinig om het lijf heeft. Het tempo is fijn gezapig, maar dat gaat hier ten koste van de satire waarmee Altman ons schijnbaar om de oren wil slaan. De film had er meer baat bij gehad als hij korter was geweest, niet op zo `n dun verhaal had geleund en gewoon wat levendiger van aard zou zijn.

Als thriller komt de film niet uit de verf, maar als komedie doet de film het eigenlijk ook al niet veel beter. Robert Altman faalt ook weer om zijn film te voorzien van wat extra `s op visueel vlak, al was de openingsscene nog wel leuk, zij het wat knullig uitgevoerd. P.T. Anderson liet in Boogie Nights zien hoe het wèl moet! Een 3*

The Player start met Altmans handelskenmerk: een grote brei van karakters die met elkaar in contact komen en een helder verhaal is er niet in te ontdekken. Net als met Nashville vond ik het niet heel vervelend, maar nog minder vervelend vond ik het dat er na een tijdje toch een normale verhaallijn gestart wordt. Tim Robbins, studio executive in Hollywood, krijgt dreigbriefjes. Hij vermoedt dat er een gefrustreerde screenwriter achterzit, zoekt hem op en vermoordt hem, per ongeluk! Oeioei, hoe gaat ie zich hier uit redden?

Ondertussen komen een heel batterij Hollywoodsterren (die zichzelf kunnen spelen) en referenties naar oudere films voorbij. Het plot en de uitvoering daarvan vond ik dan ook best leuk in elkaar steken. Alleen de rol van de ex van de per ongeluk vermoorde screenwriter vond ik wat problematisch. Ze gaat erg rap en probleemloos een relatie met Robbins aan, komt een beetje vreemd over natuurlijk. Maar zoiets laat juist de manco's van de Hollywoodfilms zien. De al dan niet corny ongeloofwaardigheden en natuurlijk de onvermijdelijke happy endings. Het einde van The Player zelf past daarom juist zo goed, dat is namelijk wel redelijk geniaal gevonden.

Satire in en over de loopgraven van Hollywood met een bijzonder fraaie opening, een heel resem aan bekende koppen die al dan niet zichzelf spelen en tal van referenties en inside jokes, waarvan ik er ongetwijfeld een aantal zal hebben gemist. Subtiel is anders, maar Altman is hier en daar dusdanig nadrukkelijk in de weer met gesproken en ingezoomde verwijzingen dat het zo ook wel werkt. Afgezien van de scène in het politiebureau, die op mij als een soort spelbreker overkomt. Verder ironie te over en een plot dat dat in z'n (dubbele) slot ook best leuk weet uit te spelen. Aangenaam filmpje, c'est tout.

Geweldige film met een perfecte Tim Robbins in de hoofdrol waarbij de stijl van Altman heel goed naar voren komt. Het is mooi om dat wereldje van Hollywood en hoe ze omgaan met films en scripts om daar 2 uur naar te kijken. De film is aan de ene kant een satire of parodie maar aan de andere kant gaat het in de realiteit nog wel veel oppervlakkiger er aan toe. Een film die gaat over de dood van Hollywood van de meer Hollywood films die nog iets betekenen naar de commerciële, geef het publiek een happy end en schuif je idealen/visie onder de bank en denk alleen aan geld Hollywood. Het einde vind ik dan ook wel echt geniaal. Sterk.

Hurray for Hollywood!

Erg fijne satire vol dubbele bodems, nog leuker dan ik me herinner van destijds, waarin de gladjakkers en opportunisten gloriëren, en die ene naïeveling die wat last heeft van integriteit, van een koude kermis thuiskomt.

Altman had er altijd al een handje van om schijnbaar oppervlakkig en haast onnozel, met een laconieke terloopsheid, heel vaak ráák te koppen, en The Player behoort wat dat betreft tot zijn meest geslaagde exercities.

De twee toespraken in de film – die op de begrafenis van de schrijver, pijnlijk-hilarisch in zijn mislukking, en die van Mill op dat jubileumfeestje, dat van leugenachtige clichés aan elkaar hangt – zijn op hun manier ongelooflijk ontluisterend, en in die zin misschien exemplarisch.

Van alle optredens van bekende acteurs vond ik dat van Susan Sarandon toch wel het opmerkelijkst: zij is toeschouwster bij de executie in de gevangenis, drie jaar vóór Dead Man Walking... geregisseerd door, hoe-heet-ie-ook-al weer, o ja, Tim Robbins

IJzersterk

Fantastische misdaadthriller annex zwarte komedie waarin Altman het moderne Hollywood op de hak neent. Wat zeg ik, modern? Het is alweer ruim 20 jaar geleden en kijkend naar de output is het er niet beter op geworden. De pitch kan nu volstaan met Spiderman of Batman? Of Spiderman vs Batman?

Tijd voor een hedendaagse remake waar enkel nog superhelden en decorbouwers met potten groene verf over het studioterrein lopen. De sterren komen enkel hun bodydoubles checken en natuurlijk krijgt de film weer een happy end.

Man, wat was die Altman toch een voortreffelijk filmmaker!

5*

Leuke film waar tal van celebrities de revue passeen in een gastrolletje in een film in de film: subliem! Het script zit erg goed in elkaar en wordt mooi gedragen door Tim Robbins. Fijn om de wereld van de filmproducties en scenarioschrijvers eens naar voor te zien komen. Altman die destijds als één van de promising regisseurs werd bestempeld en gerust zijn voet naast Spielberg, De Palma, Scorcese, Coppola mocht zetten zetten zet hier een erg sterk verhaal neer. De opbouw is weliswaar traag, maar wel diepgaand.

Interessant om op te merken hoe de hele situatie zich tegen Griffin Mill lijkt te keren maar zoals zo dikwijls voor witteboordencriminelen vaak nog goed uitpakt. de rollen van politie vond ik erg zwak, met als dieptepunt Whoopi Goldberg. Die scene op het politiebureau kon ik nit cht smaken en was zo onrealistisch absurd. Altman had er wellicht een specifieke bedoeling, maar mij ontging die.

Best aardig om zoveel bekende acteurs (als cameo) voorbij te zien komen. Verder geen al te bijzondere film, waarvan de ontknoping bovendien wat teleurstelde. Daarnaast komt een en ander, ook voor een jaren '90 film, wat gedateerd over. Het heeft alles bij elkaar vrij weinig om het lijf en deze film zal waarschijnlijk niet lang blijven hangen.

Soms vind ik deze film een beetje te clever for its own good, andere keren kan ik 'm zo vier of vijf keer in een week kijken.^ Leuke rol ook van Vincent D'Onofrio, die niet op de poster vermeld staat. Een serieus en indringend drama over het Hollywoodwereldje ken ik verder ook niet, als vanzelf komt er een typisch sfeertje bij kijken. The End of Violence (1997) is er ook zo eentje. Of 'Maps to the Stars'.

^ En dus laat ik 'm maar op 4,5* staan.

Het is vooral dat spel van fictie en "realiteit" die goed werkt in The Player. Altman creëert de illusie dat hetgene wat wij zien de realiteit is. Hij doet dat eenvoudigweg door acteurs te laten voorbijkomen die zichzelf spelen, zoals Burt Reynolds, Andie McDowell, enz. Het zijn er een hele hoop. Het verhaal is eigenlijk een standaard misdaadverhaal, waarin een hoge pief van een grote filmstudio via postkaarten doodsbedreigingen krijgt doorgestuurd. Omdat hij scriptvoorstellen ('pitches") goedkeurt, neemt hij aan dat het een boze klant van hem is.
Robbins zit geweldig goed in de rol van Griffin Mill. Van zijn talent hoeft niemand nog overtuigd te worden na het zien van deze film. Altman tovert alweer een aantal indrukwekkende scènes uit zijn mouw : de long take van een 7-tal minuten in het begin is een sterk staaltje vakmanschap, een sex scène waarbij hij nog sterker inzoomt dan in een pornofilm, maar dan op de gezichten , een goed getimede scène in een commissariaat... The Player is een bijzonder geslaagde satire op de cultuur van arrivisme en oppervlakkigheid in Hollywood.

Oh jee, Hollywood doet weer eens navelstaren.

Er zijn nogal wat films in dat genre - het lijkt af en toe wel alsof er nog meer van zijn dan, zeg, Dracula- of zombie-films. Maar waar die twee genres zich meestal redelijk aan een aantal ongeschreven regels houden, is de navelstaarfilm kennelijk zonder enige regel of richtlijn een garantie voor applaus.

Niet van mij, dat mag al wel duidelijk zijn. Weer een half-interessant plot vol zogenaamd intelligente referenties die buiten de filmwereld geen hond in beweging krijgen, ik ben er een beetje klaar mee. Zo'n beetje het enige positieve dat ik in de film terugvind is de casting van Greta Scacchi. Had daar dan eens zo'n beschouwende film over gemaakt - ik vermijd het woord navelstaren maar liever in deze zin.

Inhoudelijk is het allemaal nogal meh, net als de latere afleveringen van Jiskefet of Monty Python - het moet dan maar goed zijn omdat de makers het goed vinden. De objectieve kijker ziet alleen iets anders - overentitlement.

Erg leuke film

Films die zich afspelen rond de filmindustrie weten me altijd te interesseren en voorlopig bevallen de meeste me wel heel erg goed. We zien hier verschillende bekende namen de revue passeren en er zijn ook veel verwijzingen naar andere films zoals Touch of Evil (de openingsscène is geniaal gemaakt als verwijzing naar deze film), maar de verwijzing naar Dead Man Walking op het einde is misschien wel de leukste.

Altman weet er verder een leuk en boeiend geheel van te maken. De vele pitches die voorbij komen zijn erg leuk om te volgen, maar ook het hele mysterie rond de dreigbrieven wordt goed gebracht (een pluspunt dat we op het einde niet weten wie ze nu geschreven heeft). Niet enkel Hollywood wordt hier op de hak genomen, maar ook de politie wordt een beetje belachelijk gemaakt. Ze slagen er niet in om Griffin Mill te arresteren voor de moord op de schrijver. De line-up gaat helemaal verkeerd en de scène op het bureau waar de rechercheurs allemaal beginnen te lachen is ook zo'n heerlijke scène, maar het maakt ook duidelijk dat het niet de snuggerste mensen zijn.

Leuke en vlotte film dit, maar ook weer zo eentje waar het buikgevoel zegt dat het net geen 4* waard is. Misschien dat dit wel eens komt bij een herziening.

3.5*

Vooral erg duf. Het beste moment is het lange shot in het begin (ik zie wel waar een Paul Thomas Anderson door is geïnspireerd) maar de rest van de film is vrij degelijk qua beeldvoering en dat met een film die nooit echt spannend of leuk wordt en Tim Robbins ook wat bleekjes acteert en nooit echt overtuigt. Een aardig inkijkje nog wel in die wereld maar alleen twee uur daarnaar kijken is ook wel wat te veel. 2,0*.

Satirische komediefilm met een sterk eerste kwartier, waarna de opgegeven personages vooral een onmenselijk saaie indruk achterlaten. Regisseur Robert Altman heeft genoeg te vertellen binnen The Player, met een eindeloze mogelijkheid om tegen verschillende schenen aan te trappen, maar toch komt het allemaal nogal braaf en bekend voor de dag. De grapjes zijn na de eerste helft vooral vermoeiend, het mysterie is na de dood van Vincent D'Onofrio pijnlijk oninteressant en echt sterk is het einde verder ook niet. Hierdoor is de brede speelduur van 124 minuten geregeld een zware zit.