Meningen

Ik heb wel wat met The Beatles. Geweldige groep met een biografie dat vraagt om ooit eens verfilmd te worden. In tegenstelling tot de meeste andere groepen is elk lid ervan wel bekend en met een apart interessant verhaal. Ik moet wel toegeven dat ik van alle leden het minste feeling heb met John Lennon. De man die duidelijk zeer emotioneel aanwezig was in de groep en meer idealen, dromen, emoties, whatever... uitstraalt dan muziek. Hiermee wil ik Lennon niet neersabelen, de man heeft veel charisma, maar je merkt wel een verschil met vooral Paul McCartney en ook George Harrison. Maar het leven van Lennon is zo gekleurd dat het een interessante film moet opleveren.

Helaas zijn de interessantste delen van Lennon de periode van The Beatles en in de jaren '70 zijn roep voor vrede als een hippie die z'n bekendheid gebruikte om dat ook uit te roepen naar de heel wereld. Men kiest hier voor een hele andere aanpak met een jonge Lennon die gevormd wordt tot wie hij is. Dat levert een vrij standaard verhaal op helaas dat amper van de grond komt. Het wordt pas boeiend als - het was te verwachten - de ontmoeting met Paul en George de eerste voetstappen zet richting Beatles. Zelfs met de intentie om het verhaal van Lennon te volgen (daar draait de film tenslotte rond) ging men aandacht meteen naar Paul als hij op het toneel verschijnt. Begrijpelijk dat de twee zowel beste vrienden waren als totaal uiteenlopende muzikanten. Wat later zal leiden tot de split van The Beatles.

Is de film dan slecht? Nee, dat ook weer niet. Alleen licht men gewoon het verkeerde luik in van deze Beatle. En er wordt ook niet echt iets speciaals van gemaakt. De film verzakt vrijwel in een gezinsdrama (niet in de zin van collectieve moord, maar wel een filmdrama rond een gezin). Dat wordt goedgemaakt met het gedeelte rond The Quarrymen en de eerste stapjes richting Beatles. Een pluim trouwens voor Kristin Scott Thomas die een prachtige rol speelt.

Leuke film voor tussendoor, al is het toch wat temin voor een figuur als John Lennon. Dan zijn er al betere biopics gemaakt. Ik hoop dat een echte biopic rond The Beatles ooit in de filmzalen terecht komt. Dat moet ongetwijfeld boeiende cinema opleveren.

De ingrediënten van deze film zijn nogal doorsnee, maar regisseur Robert Harmon weet er toch het beste uit te halen. Ik kende hem voordien enkel van de film Highwaymen, waarin hij zijn kunnen zeker bewezen heeft. JCVD is niet de echte vechtersbaas zoals we dat van hem gewoon zijn, maar zorgt toch nog voor voldoende actie om het boeiend te houden. Het is nergens echt speciaal, maar zeker niet slecht. En dat jongetje kwam me vrij bekend voor. Als ik het opzocht, blijkt dat één van de broertjes Culkin te zijn. Hun stijl haal je er toch zo uit moet ik zeggen. Nowhere to run is een aangename actiefilm geworden, maar te onopvallend om echt goed te zijn.

Een film die wat vergeleken wordt met het materiaal van de broeders D'Ardennes, maar mij over het algemeen wel beter lag. In het begin is het wel even wennen. De 2 broers zijn niet bepaald kindacteurs en niet alleen verschillen de acteurs onderling toch wel wat van leeftijd (6 jaar tussen), ze moeten nog eens doorgaan voor kinderen van Isabelle Huppert's personage... Na een tijd ben je er wel mee weg.

De film toont een ontwricht gezin na een scheiding, waarbij elk van hen vooral met zichzelf bezig is. Maar omdat ze nu eenmaal familie van elkaar zijn, hangen ze nog wel aan elkaar en dat zorgt voor de nodige spanningen. Tot er iets drastisch moet gebeuren om de ogen te openen en naar elkaar te kijken om verder te kunnen met het leven.

Dit is een film met realisme, maar soms (zoals bij de broers d'Ardennes) toch wat geforceerd en best wel depri. Gaandeweg kan het best wel boeien, maar mist het de grote impact om echt te overtuigen. Mooi gemaakt dus, maar ook geen film die blijft nazinderen.

In een filmgenre waarin zombies zelf weinig variatie kennen, tenzij een beetje in snelheid of hoogstens een uitzonderlijk zombie met wat meer inteligentie dan de rest, is het toch leuk om te zien hoe veel films er wel over gemaakt zijn. Af en toe zie je wel eens een originele insteek en dat is ook hier bij deze Franse kleine budgetfilm.

Zoals quasi alle zombiefilms draait het niet om de doden, maar om de levenden. En dat zijn er niet veel in deze film. We volgen Sam die probeert te overleven in een apartement. Het doet de vraag stellen wat jij zou doen in zo'n situatie. En vooral wat al die gebeurtenissen doen met een mens; Deels hangt de film aan de clichés (bijna onvermijdelijk in het genre) maar toch kan het blijven boeien.

Een meta film over het maken van een film met Truffaut als regisseur in zijn eigen film. Truffaut haalt de glamour even van het filmmaken, wat ook te zien is in deze film bij een interview met het personage van Bisset als de vragen eerder over haar privéleven gaan dan over de film zelf. Truffaut wil zo aantonen dat filmmaken niet enkel glitter en glamour is, maar op de eerste plaats een vak met mensen die bezig zijn met hun vak. Maar voor je het weet zie je onder het professioneel filmmaken weer een nieuwe laag van privéproblemen bij cast & crew, van acteurs die puur professioneel bezig zijn en acteurs die hun ster altijd in de spotlights willen zien. Met aan de zijlijn de breiende vrouw van de opnameleider als getuige op de eerste rij.

Boeiende film met een liefde voor het vak en intrigerend over de dunne lijn tussen realiteit en film, tussen vakmanschap en de illusie van het filmwereldje.

Number 23 is een aparte film. De film begint wel wat traag en ik vroeg me af of dat bijgeloof in het nummer 23 niet wat te ver gezocht was om er een film over te maken. Maar na een half uur schiet de film toch in een versnelling en weet hij veel goed te maken. Jim Carrey past wel in dit genre. Deed me op een of andere manier wat denken aan een film met Johnny Depp.

Het weergeven van de scènes uit het boek heeft wat film noire en zorgt wel voor de nodige sfeer. Zeer verrassende film, al zal hij door Jim Carrey waarschijnlijk wel een verkeerd doelpubliek aansnijden. Hij zou in elk geval meer van dit soort films maken. Brengt wat variatie in z'n bekkentrekken.

Een Amerikaanse film over een Belgische film, het leek wel het verhaal te zijn van Soeur Sourire, maar het is geheel anders. Die is er ook: The Singing Nun (1966) met in de titelrol Debbie Reynolds. In The Nun's Story schittert Audrey Hepburn die voor haar rol een 3e nominatie bij de Academy Awards kreeg. Het zou niet haar laatste zijn.

Maar er is uiteraard een Belgische link. Audrey Hepburn is geboren in België, maar de non in het verhaal is ook Belgische met een afkomst uit Brugge. Mooi om te zien hoe er ook gefilmd werd in Brugge (in het boek is het Gent) en we krijgen ook beelden uit Congo dat toen nog een Belgische kolonie was en pas een jaar na deze film onafhankelijk zou worden. De rol van Sister Luke werd één van de rollen die het meest nauw aan het hart lag bij Hepburn.

Het is een mooi film met een boeiend verhaal in een helaas wat vergeten thema en de film is ondergesneeuwd door het succes van Ben Hur uit hetzelfde jaar. Ook in het palmares van Hepburn wordt dit wat vergeten tegenover meer bekendere rollen van haar.

Het relaas van de jonge Salvatore in een wereld waarin film en realiteit met elkaar verweven zijn en de passie er van afdruipt. Een wereld die bestaat uit een cinema en het bijhorende plein, wat ook voor de bewoners van het dorp het middelpunt van hun gemeenschap lijkt te zijn. Met de tijd veranderen veel dingen, ook voor Salvatore. Telkens een keuze tussen zijn passie voor film en andere opportuniteiten of de liefde. Tot een moment dat die wereld een herinnering wordt en duidelijk niet alleen bij Salvatore.

Mss kennen veel mensen iets gelijkaardig. Een vereniging, een plek, een gebouw, een vriendenkring, ... dat moeilijk te lossen is tot je op een bepaalde moment terugblikt naar een vervlogen tijd die nooit meer terugkomt. Terugblikkend met de mensen van toen die er nog zijn. In Cinema Paradiso is de passie en nostalgie eens zo hard aanwezig waarin een droomwereld als die van de film, dat nog extra benadrukt.

Cinema Paradiso is een mooie warme film, prachtig aangekleed met de muziek van Morricone. De film won terecht een Oscar voor beste foreign film, maar op z'n minst was een nominatie voor de muziek ook op haar plaats geweest.

Toch afwachtend de film ingegaan, omdat ik wel fan was van Judgment at Nuremberg (1961) met een al even indrukwekkende cast in een boeiend rechtszaakdrama. En met Russel Crowe gecast als Göring overtuig je me ook niet zo snel. Maar het pijnpunt ligt vooral bij Malek te liggen in de rol van psycholoog die Göring moet onderzoeken. Zijn karakter is wat over de top en hoort hier niet thuis. Malek blijkt opnieuw een veel mindere acteur te zijn dan zijn reputatie doet uitschijnen. Crowe viel dan nog wel mee.

Het verhaal is zeer complex waarbij je als maker een balans wil zoeken tussen een boeiende film en de historische drama's. Het interessante in deze film was voor mij dan ook de focus op de vraag waarom er überhaupt een rechtszaak moet komen voor mensen waarvan je weet dat die schuldig zijn aan de grootste gruwelijke daden? Al moet ik zeggen dat de impact van de oorlog en het bijhorende trauma in de film Judgement at Nuremberg beter wordt weergegeven. Maar Nuremberg is al bij al nog meegevallen en qua onderwerp sowieso de moeite om af en toe nog eens in de kijker te zetten.

Moeilijk om te beoordelen. De film is vooral op kinderen gemikt en daar ben ik niet echt het doelpubliek van. Maar toch is dit mooi gemaakt. Met de nodige invulling rond ballet en prachtige beelden. Figuren als Morgan Freeman of Helen Mirren lijken wat miscast. Mackenzie Foy doet het beter en misschien had een andere cast de aandacht minder afgeleid. Je hebt namen nodig op je affiche zeker?

Mooi gemaakt op kindermaat. Voor volwassenen mocht het wel wat creatiever. Maar het is wel een pak beter dan verwacht.

Lars Von Trier blijft toch een regisseur die gewoon zijn eigen ding wil doen. En dat leverde al mooie pareltjes op. Deze film ligt wat in de stijl van Antichrist en Melancholia. Het beeld van een film is vooral één van veel sex. Er zijn veel expliciete beelden bij, maar het is veel meer dan dat geworden. Het is een beeld van een nymfomane vrouw met haar groeide lust en zoektocht naar manieren om die lust te bevredigen. Maar ook veel symboliek bij het gesprek tussen Joe en Seligman.

De film is normaal gezien langer, maar heb zelf de 'korte' versie gezien die toch ook al dik 4 uur duurt. De film werd in 2 delen gegeven. Op zich leek me dat niet nodig, maar de sfeer verandert wel in het 2e deel. Persoonlijk vond ik het eerste deel veel boeiender. Er zat veel meer dynamiek en variatie in. Het 2e deel is eerder langdradig en ik verwachte toch wel een climax naar het einde toe. Jammer, want het eerste deel was enorm goed en het vervolg haalt de film toch wel wat naar beneden. Dat komt vooral door een Gainsbourg die geschikt is als verteller hier, maar moet onderdoen voor de jongere Stacy Martin.

De film had wat korter gemogen. Niet dat de expliciete beelden per se weg moesten gelaten worden. Dat hoorde er eenmaal bij. Maar het kon wel voor meer dynamiek zorgen. En misschien wel iets in de stijl van Requiem for a dream. Maar het geheel was in elk geval een pak beter dan ik me had voorgesteld. Het blijft gelukkig het talent van Von Trier dat we hier kunnen zien.