Meningen

Het idee van de film is het weergeven van enkele vrouwen die worstelen met liefde en via seks affectie zoeken. Van die achtergrond van 'economische crisis' is niet veel te merken in de film. De film heeft wel z'n momenten, maar is het spoor echter bijster en kan die boodschap (seks als uiting van enige vorm van affectie) niet meteen vervullen. Het resultaat is een rommelige film met slechts enkele diepere momenten en verder wat halfslachtige seksscènes. Erotiek zou ik het zelfs niet echt kunnen noemen. Hier had meer ingezeten.

Toch niet helemaal wat ik er van verwacht had. Wel zoals verwacht is dit een ode aan Shichinin no Samurai/Seven Samurai al vond ik dan toch dat het beter lukte met The Magnificent Seven op dat vlak. Het verhaal kennen we ondertussen al van een dorp dat bedreigd wordt en beschermd door 7 krijgers. Een idee dat zelfs inspiratie hield voor (al waren zij maar met 4) The A-Team. De film duurt 141 en dat is met momenten toch teveel van het goede.

Qua script is dit niet echt super, dus wordt het vooral kijken naar de choreografie. Die valt dan nog wel best mee, al heb ik al beter gezien. De makers gaan wel creatief om met prachtige wapens die toch voor dat ietsje meer zorgen. De bekende gezichten zijn ook leuk bezig. Raar om Donnie Yen hier te zien die toch beter presteerde in de Ip Man films en Legend of the Fist. Ook leuk om nog eens te zien is Charlie Yeung (New Police Story en Bangkok Dangerous). Meteen ook de twee betere acteurs, terwijl de rest het moet hebben van de actiescènes. En daarin had ik toch wat meer verwacht op vlak van cinematografie. De regisseur doet visueel niet veel met de film helaas.

Resultaat is een aangename ode aan de bekende film Seven Samurai, met z'n eigen insteek. Maar meer ook niet.

Niet echt een Jackie Chan film, de man komt even piepen wat de dynamiek toch de nodige zuurstof geeft. Het is op de eerste plaats een komedie. Eigenaardig, want op Icheckmovies (voor zover het relevant is) staat deze film bij '100 Classic Martial Arts Films'. Nu werkt sommige humor wel, maar het blijven vooral sketches en duren toch iets te lang. Opvallend figuur bij de komische stukken is toch wel Richard Ng, deze maand nog 80 jaar geworden. Opvallende film in zijn palmares: Gaston & Leo in Hong Kong.

De gevechten maken minder indruk dan je zou hopen bij dit soort films met deze cast. Het is vooral de combinatie van martial arts en komedie dat werkt. Denk aan het gevecht in de villa na het feestje. Ook hier weer goed gelachen met Richard Ng. Jackie Chan zal zijn korte bijdragen gedaan hebben vanwege Sammo Hung, om een grote naam op de affiche te krijgen. Chan zat in 4 films die uitkwamen in 1983, waaronder de klassieker Project A. En gezien zijn stunts zijn er ook dagen dat hij moet herstellen.

Wat cheesy en fragmentarische film soms met vooral aandacht aan humor. Als je graag films van Jackie Chan wil zien en zijn legendarische stunts, moet je dus zeker niet met deze beginnen.

Een pak minder dan Casino Royale, maar neemt niet weg dat hij nog steeds een stevige actiefilm is. Het Bondgehalte is vrij hoog, al zullen de Moorefans de luchtige ondertoon wel wat missen. Langs de andere kant moet je toch niet verwachten dat hij al lachend achter iedereen holt als hij net verteerd wordt van wraak en verdriet.

Er zijn te weinig hoogtepunten in de film, al zijn er wel enkele mooiere scènes zoals die in de opera. Met het verhaal is niets mis, de film borduurt verder op het vorige verhaal en is werkelijk een vervolg. Wel wordt er opnieuw meer aandacht besteed aan het karakter van Bond met z'n motivaties en gevoelens. M is evengoed een sterkhouder. Goed dat ze Judi Dench nog steeds als baas van MI6 laten opdraven. En bijfiguren als Leiter, Bill Tanner en de minister van defentie komen hier veel natuurlijker in beeld dan in de voorbije films.

Deels door het 'wraak'gehalte en de duistere ondertoon die eigenlijk wel nodig is, draaft de film als een actietrein door. Ik had hier al eens de opmerking gelezen dat een korte rustpauze wel eens van pas kon komen en daar kan ik wel mee inkomen. En helaas zijn ze door Forster niet echt geweldig in beeld gebracht. Forster doet wel waar hij sterk in is en dat is de voorstelling van de personages zelf. Het karakter van Bond wordt gelukkig wel in de verf gezet. Helaas is de film meer een actiefilm dan een echt drama en is met Forster dus grotendeels de verkeerde regisseur aangetrokken.

Wel een pluspunt is de dramatiek in de film. Een Bond met gevoelens zie ik liever dan een ongeloofwaardige actieheld die enkel z'n hemd verkreukt tijdens gevechten. Ook de muziek is wel leuk. David Arnold brengt één van de betere scores met af en toe het themanummer in verweven.

Een film uit de reeks dat vooral handig is als vervolg van Casino Royale en op zich wel een leuke actiefilm. Al kan met een betere regisseur en een nieuw verhaal de draad van CR terug opgenomen worden. Met de lancering van Quantum lijkt een reeks van nieuwe missies voor Bond wel definitief. Ik kijk al uit naar de nieuwe film.

Een remake maken als dit is gewoon vragen om te vergelijken met het origineel. Typisch Amerikaans natuurlijk hermaakt men dergelijke films te flauw, afgezwakt en met minder sfeer. Zogezegd om een breder publiek te bereiken en omdat Amerikanen nu eenmaal nergens tegen kunnen. Iedereen mag er met een wapen rond lopen, maar een beetje bloed of blood op het witte doek en de wereld is te klein.

Quarantine mist alle sfeer en dat was al de helft gemaakt bij Rec. Waarom de remake er kwam is niet moeilijk te raden, maar echt zinvol is het toch niet geweest. Aanrader voor wie dat nog niet gedaan moest hebben: kijk het origineel. En liefst zonder deze te zien.

Het verhaal van een jongen die verloren loopt. Figuurlijk dan toch. Ik moest aan de vele Vlaamse films denken met de klas. Benieuwd of dit beter zou worden dan De Witte of zo. Antoine is op de eerste plaats een deugeniet zoals er wel meer zijn. Maar hij wordt daarin niet bijgestuurd door z'n ouders. Vader is niet z'n echte vader en is niet bepaald streng, de moeder wou hem eigenlijk niet en is zelfs nu bezig met andere dingen (of mannen). En dan is zo'n klein vonkje van een klasgenoot dit wat meer durft voldoende.

De film laat zien hoe Antoine van ondeugende jongen toch in een situatie komt die hij niet zag aankomen. Maar wel op een manier dat je dat als kijker ook niet ziet aankomen. Wat hij doet is misschien niet juist, maar ook niet zo bijzonder slecht. Of is het toch een teken dat er meer aan de hand is? Dat de omstandigheden zorgden dat het voor Antoine bijna onvermijdelijk z'n sporen zou nalaten? Le quatre cents coups is groots in haar eenvoud. Je hebt het gevoel dat de film iets mist en toch maakt het met dit vrij eenvoudige beeld van een jonge rebel toch indruk.

Slechte vertolking van Aaliyah die bvb in Romeo must die toch liet zien dat ze beter kan. Lestat is zowel als vampier als rockster niet overtuigend. Dikke tegenvaller...

Zeer mooi beeld van The Queen en de situatie in Engeland ten tijd van de dood van Lady Di en de nieuwe premier Tony Blair. Qua acteerprestaties is het zeker niet slecht. De echte beelden van Lady Di die afgewisseld worden met documentaire-achtige beelden rond The Queen of Tony Blair (geacteerd dan weliswaar) zorgen voor een hoog waarheidsgetrouw beeld.

In Nederland is er misschien nog wel een royaltiegevoel dat wat aanleunt tegen Engeland, maar in België is dat een heel pak minder. Daarom dat ik minder feeling had met het onderwerp en ook niet echt emotioneel werd bij de dood van Lady Di (al blijft het erg dat iemand zo jong sterft natuurlijk) of de houding van en tegenover de koninklijke familie. De koninklijke familie mag dan wel afstandelijk zijn en een beetje wereldvreemd (laten we maar gaan jagen), maar anderzijds ben ik ook niet mee als zovele mensen liggen te rouwen om iemand die ze enkel kennen via de media.

Een mooi scène is dat van The Queen en het hert, waar ze toch emotioneel wordt. Anderzijds ook tekenend dat ze meer bezig is met het welzijn van het hert dan met de dood van Lady Di.

In elk geval wel een mooie verfilming geweest en met Helen Mirren als The Queen zeer geloofwaardig. Verdiende Oscar! Al is het geheel net iets te weinig gedurfd nog om van een echte topper te spreken.

Ik ben niet de grote fan van mini-series. Veel van die series kunnen perfect een pak korter en worden snel gevuld met soap-elementen. En dan moet je met zo'n budget ook een veel langere tijd opvullen. Maar de trailer van Queen's Gambit zag er alvast niet slecht uit.

Een film over schaken met de talentvolle actrice Anya Taylor-Joy. Bij mij vooral bekend van The Vvitch en daarna Split en Glass. Maar recent is ze echt doorgebroken met een paar uiteenlopende rollen in Emma, The New Mutants en deze Queen's Gambit. Dat ze de miniserie op haar eentje kan dragen, is al snel duidelijk.

De makers geven de serie een mooi tempo die zowel voor vaart zorgt, maar ook tijd gunt om te genieten van de beelden. Zeer mooi aangekleed met kleuren, kledij en decor uit de jaren '50 en '60. Doordat Beth al het schaken nog moet leren, wordt er telkens ook stil bij gestaan zonder dat je nu ineens alles kent van schaken, maar toch wat vertrouwd geraakt met de termen. Ik ken zelf wat van schaken, maar denk dat het ook voor niet-kenners hierdoor interessanter geworden is om de wedstrijden te volgen. Het is perfect gelukt om schaken boeiend en spannend te maken. Terwijl de meeste figuren niet meteen de grote macho's zijn in deze film.

De film mocht misschien iets korter en sommige acteurs zijn nogal apart gecast. Al komt dat de zeer sterke Anya Taylor-Joy wel ten goeden. Ze staat in haar rol zonder twijfel en niemand gaat met het spotlicht lopen. Een zeer aangename serie van Netflix. Duidelijk gemaakt voor een breed publiek, maar toch genoeg aandacht voor de aankleding en voldoende investering om er ook creatief iets van te maken.

Deze moderne western is zeker niet slecht en ik ben blij om in dit vrij mannelijk genre een vrouw in de hoofdrol te zien. Sharon Stone is geknipt voor deze rol. En niet in een ludieke manier zoals bij de film Bandidas. De rest van de cast helpt de film wel vooruit. Er is een serieus blik talent opengetrokken. Sam Raimi is nogal een luchtige blockbusterregisseur, maar in tegenstelling tot het gedrocht Django Unchained van Tarantino, zit hierin veel meer western. Het verhaal zelf is niet zo bijster speciaal, maar kan wel voldoende boeien. Misschien net iets te licht om van een sterke film te spreken. Bovendien erger ik me vooral aan de miserabele flashbackscènes. Film die een voorspelbare weg volgt, maar gelukkig haalt Raimi er uit wat je van hem kan verwachten.

Net terug van de cinema, ideale film om nog eens iets op het grote doek te zien. Niet eenvoudig, want bioscopen zijn niet echt een quiet place....

De originele film was best wel goed en wist een film te maken met less is more. Minder bombastisch dan de gemiddelde film van tegenwoordig, maar spelen met stiltes en zo een passende sfeer met schrikmomenten. En zoals dat wel standaard is moet ook deze film een sequel krijgen. Gelukkig weet John Krasinski er weer iets van te maken. Geen herhaling maar evengoed in de zelfde stijl. Verrassend is de film zeker niet meer, maar je krijgt wat je kan verwachten van een 2e deel. Ook nu van genoten.

Stilistisch is dit niet meteen een topfilm, het moet het vooral hebben van de originele insteek en de toch wel verrassend goeie cast. Het geheel komt over als een lowbudgetfilm, maar de regisseur heeft er het beste van gemaakt. Less is more en met suggestie en spanning wordt de film mooi opgebouwd. Het is weer eens iets anders dan de bezeten huizen of spoken die achter krakende deuren staan te kijken. Deze film zal snel verouderd aanvoelen vrees ik. Er mocht meer met de sfeer gedaan worden. Het begin van de film gaat nog wel, maar eens de 'actie' volgt, raakt de trein van haar spoor.

Toch wat teleurstelling deze prequel. Het concept is quasi hetzelfde uiteraard, maar de hoofdrolspelers zijn andere karakters. En dat verhaal zoekt wat een weg tussen het gevaar. Dat gevaar is niet altijd zo spannend, maar wel goed in beeld gebracht. Maar de hoofdlijn is dit keer het verhaal rond Sam (Lupita Nyong'o) die niet veel levenslust meer heeft. We zien enkele tegenspelers die al na een korte tijd terug uit beeld verdwijnen om diverse redenen. Je hebt nog wel Eric. Samen geeft dat een mooi ontroerende verhaallijn, maar het lijkt soms wat verloren te lopen. De film heeft wel mooie momenten, maar het geheel is vrij mager. Op groot doek komt veel nog wel tot haar recht.

Quincy geeft een mooi beeld van de toch wel invloedrijke man uit de muziekgeschiedenis. Een evenwichtig beeld tussen de man zelf en zijn muzikale prestaties. Langs de ene kant een oude hardwerkende man die sukkelt met zijn gezondheid, maar wel nog altijd in de weer is. Langs de andere kant springen we af en toe het verleden in met archiefbeelden en zijn tal van ontmoetingen en prestaties. Het opvallende hier is dat we toch telkens de mensen zelf horen. Zowel persoonlijk horen we toch telkens de vrouwen waar hij mee samen was en zijn kinderen. Maar ook de mensen waar hij mee samenwerkte laten hun waardering voor hem zelf blijken. Geen pure interviews dus, wat het toch wel oprechter en boeiender maakt.

Quincy heeft zoveel te vertellen. Niet alleen de muziek waar hij aan meewerkte, maar je ziet hem ook echt aan het werk. Zijn inzet voor de zwarte Amerikanen komt ook mooi aan bod. We zien ook zijn rol als familieman, of net het ontbreken er van. Hoe hij toch wel houdt van zijn kinderen, en blijkbaar andersom toch ook wel. Maar hoe hij zo hard werkt en muziek op de eerste plaats zet, dat hij zijn huwelijken verwaarloost. De ex-vrouwen komen zelf ook even aan het woord, dus ik heb de indruk dat hij hen niet bepaald kwaad heeft gedaan maar eerder in de steek heeft gelaten. Al is dat op zich niet belangrijk voor mij in een documentaire rond een muzikant om verder uit te diepen. Tenzij het iets groots zou zijn dat je niet kan en mag verzwijgen.

Het lijstje van records, prijzen, samenwerkingen, albums, singles, films, ... is zo indrukwekkend dat sowieso een documentaire op zijn plaats is.

Robert Redford aan het stuur en Scorsese met een klein rolletje als acteur. Het kan soms anders uitdraaien. Een rechtbankfilm zoals de John Grisham-verfilmingen. Redford's stijl lijkt soms wat op Brian De Palma, al komt hij net ietsje te kort. Het verhaal kan wel boeiend en de cast is met momenten goed. Vooral de 2 quizkandidaten, maar de meeste aandacht gaat naar vader Van Doren. Rob Morrow is echter een grijze figuur. De kracht van de film ligt in het verhaal en het feit dat de film ruimte laat voor interpretatie.

Het verdict zegt eigenlijk alles: 'Iedereen wint er bij. De kijkers, de televisiemakers, de sponsors, de kandidaten, .... Wie heeft er kwaad aan gedaan?'

Met de strenge codes in het oude Hollywood, waren Bijbelse films al snel populair. Wat niet wegneemt dat ze evengoed een mooi excuus waren voor de nodige gevechten en romantiek in het verhaal natuurlijk. Quo Vadis vertelt het leven van Nero en zijn strijd tegen de christenen. We zien dus ook Jezus, Petrus en Paulus verschijnen. Een epische verfilming met een grote sterrencast, indrukwekkende decors en massa's figuranten. Een film voor het oog dus, al is het verhaal zelf niet zo heel bijzonder. Ook hoofdrolspeler Robert Taylor is weinig interessant en Peter Ustinov als Nero lijkt eerder een parodie dan een tirannieke keizer.

In de bijrollen bekende namen, al moet je ze wel weten zitten: Christopher Lee, Bud Spencer, Elizabeth Taylor en Sophia Loren. Meer in de picture is hoofdrolspeelster Deborah Kerr die het best wel goed doet.

Een belangrijk verhaal over de oorlog in het voormalige Joegoslavië. Een zwarte bladzijde in de geschiedenis waar ook de VN in de fout is gegaan en er uiteindelijk duizenden mensen werden vermoord in een genocide. De film is vooral belangrijk om de feiten zelf die centraal staan. Het gaat hier om de slachtoffers zelf.

Een verschil met een gelijkaardige film Hotel Rwanda, over de genocide in Rwanda 1994 waar ook de VN aanwezig was. Daar wordt de drama iets meer uit de doeken gedaan en de rol van de VN. Terwijl Quo Vadis, Aida? die extra drama niet gebruikt, maar de feiten zelf meer naar voor schuift.

Het blijft indrukwekkend en is een film die zeker moet verteld worden. Daarom ben ik ook blij met de aandacht die de film kreeg.