Meningen

Zeer veel dialoog, zelfs voor een Almodovar. Wel een leuk verhaaltje en best goed geacteerd. Alleen is het niet zo echt boeiend tot het einde. Wel heeft de film z'n mooie momenten. Niet z'n beste film, maar heb toch genoten.

Een film die al een tijdje op 'het lijstje' staat, en nu de stap gezet dankzij een tip van Niveath. Een oorlog waar ik minder van af weet, buiten de grote lijnen. Het grote probleem is dat de oorlog zelf, los van de erge feiten, mindere visueel interessant is (meer loopgraven als WOI) en meer een ver-van-m'n-bed-show is dan WOII of Vietnam.

Visueel is het wel mooi gedaan, al overweldigt het ook weer niet. En qua verhaal is het wel wat mager om meer dan 2 uur te vullen. Het acteerwerk is ook niet sterk. Op zich heb ik wel genoten, dit gaat richting onderhouden blockbuster. Maar meer is het niet helaas.

Een film in het genre van Sister act, Step up en Save the last dance. Een film die het dus vooral van de dans moet hebben en niet van het verhaal. Het verhaal trekt op niets. Nergens merk je enige motivatie van Banderas waarom hij gaat lesgeven en de rest draait op clichés. Pluspunt is wel dat het acteerwerk best goed is en de humor eigenlijk wel werkt. Take the lead zal enkel werken bij mensen die houden van dansen en dan nog zijn het niet echt spectaculaire choreografieën die een film als Step Up wel heeft. Gelukkig krijgt de ballroomdans genoeg speelruimte en gaat men niet direct naar een mix die voor de hand ligt. Ook één van de weinig dansfilms waarbij de dansen een vorm van 'sex' uitstralen. En dat is toch ook een prestatie. Een geluk dat Banderas mee speelt, wat de film nog op een gemiddeld niveau kan trekken.

Had die liggen. Het was me vooral voor Take the money and run te doen. Sterke film uit de beginperiode van Woody Allen. Dit is ook helemaal Allen: hij speelt, schreef en regisseert deze film. Ook al heeft hij nog niet de ervaring, toch is dit een typische Allenfilm met de nodige zwarte humor. Je merkt ook wel dat dit een laag budget heeft (maar 1.5 miljoen). Toch een aanrader.

Goed geacteerd, maar het script is soms wat te voorspelbaar en niet altijd even origineel. Wel leuke scenes, goeie actie en het blijft boeien tot het einde. Goed gemaakte actiefilm.

3e verfilming van dit verhaal. Geen flauw idee waarom dit zoveel verfilmd is, want meer dan een gijzeling in een trein is het niet. Scott en de combinatie tussen Travolta en Washington maken nog wat goed, maar die hebben toch ook al beter afgeleverd. Resultaat is een goed onderhouden, maar toch doorsnee actiethriller. Leuk om een keertje te zien, maar ik vrees dat ik hem volgende week al vergeten ben.

Een film over een geweldig festival, maar dan zonder festival als het ware. Taking Woodstock laat geen enkele artiest zien en speelt weinig muziek van het gebeuren. Op zich is dat net de troef van de film om niet direct een blauwdruk te worden van de bekende Woodstock documentaire. Deze film laat net het randgebeuren zien met zowel de financiële drijfveren rond dit groot gebeuren en de sfeer tussen de honderdduizenden mensen op en rond het festival.

Ondanks de overload aan figuren slaagt Ang Lee er toch in om niet alleen een massagebeuren weer te geven maar ook individuele personages apart in te vullen. Of het accuraat weergegeven is, laat ik in het midden. Maar qua sfeer zit dit wel goed denk ik. Belangrijke troef hierin is wel de filmstijl die overeenkomt met de originele documentaire. Het beeld in vakken verdeeld en af en toe de ouderwetse kleurenfilter er door, werden in de film 'Woodstock' ook al gebruikt. En dat versterkt de herkenbaarheid voor die ook gezien heeft.

Enige nadeel is toch wel dat de film wel goed is in z'n sfeerzetting, maar daar dan ook alles mee gezegd is. Ik heb nergens het 'wow'-gevoel gehad en de sfeerzetting werd ook in de film Woodstock al weergegeven. Heel aangename film dus, maar niet helemaal origineel en denkelijk ook geen blijvertje.

Komt uit de reeks verhalen tijdens de succesjaren van de Muppetshow. Niet speciaal, maar wel eens leuk om te zien. De shows waren toch beter. Later ging het beter met een groter budget en échte Muppetfilms.

Disney heeft mooie films gemaakt, maar ook vele mindere animatiefilms. Klassiekers misschien, maar uiteindelijk toch altijd dezelfde formule met andere figuren. Toch springen er sommige films uit die ik wel de moeite vond. Het prachtige Bambi waar Disney nog sfeer kon brengen en speelde met mooie kleuren en beweging. Dan het 70's trio Jungle Book/Robin Hood/Aristocats dat voor vlotte muziek zorgde en klassieke albums vertaalde voor een jong publiek. Dan kwamen de triestige 80's eraan met meer avontuur, maar verre van tijdloos. Tot de 90's eraan kwamen. Overweldigende films met grootse scènes en liedjes, maar visueel niet altijd fantastisch. Enkel Beauty & The Beast sprong er voor mij uit. En dan kwam Pixar op de proppen en Disney bracht B-films op de markt als Bolt en Chicken Little.

Met The princess and the frog haalde Disney haar troef van sprookjes weer boven en vertaalde dat naar de 21e eeuw. Niet slecht, maar vooral deze Tangled zit weer op het niveau van een Beauty & the Beast. Opvallend wel is dat Disney deze keer niet alleen naar de kassa heeft gekeken (al zal die nooit weg gezet worden natuurlijk), maar dit keer ook qua humor en vormgeving door heeft dat het publiek van vandaag niet hetzelfde is als dat van tijdens Cinderella of Sleeping Beauty. Rapunzel is qua gedrag zeker een tiener van de 21e eeuw (al zal ze geen i-Pad of Facebook hebben uiteraard).

Ik hou wel van de humor in deze film, die gezien de recensies hier niet iedereen kon bekoren. Geef mij deze vlotte humor en ik ben blij dat de sidekick van dienst geen knaagdier meer is maar een subtiele kameleon. Ook zijn de personages niet helemaal zwart/wit, maar figuren met goeie en slechte kanten. Al blijft het wel een sprookje en zal goed vs kwaad altijd wel aanwezig zijn.

Visueel is dit ook zeer mooi om zien. Lang geleden dat ik (en zeker bij Disney) dergelijk kleurenpalet heb gezien. Kort geleden zag ik nog The Lion King en die mag van mij dergelijke update zeker gebruiken. Verder is het geheel net iets te standaard en mocht het nog gedurfder, maar dit staat zeker bovenaan m'n favoriete Disneyfilms. Dat Disney kiest om deze stijl voorlopig niet meer te gebruiken omdat naar eigen zeggen het jonge publiek dit nu eenmaal niet wil, zegt voor mij al genoeg.

Tapas is een Spaanse Any way the wind blows. Een film met kleine gebeurtenissen die groots zijn in het leven van die mensen. Hoe mensen omgaan met grote levensthema's zonder het al te zwaar te maken. Met een vleugje humor en romantiek maar vooral een sfeervullende film die het leven van de gewone mens wil weergeven. Om echt groots te zijn mist het wel de nodige kruiden, daarvoor overdondert het niet echt. Maar het is wel voldoende om je even mee te nemen naar het leven zoals het is. Maar dan op een mooie manier vertelt (en niet het voyeuristische zoals we dat op tv voorgeschoteld krijgen).

Nogal een 'lege' film. Je zit constant te wachten op een beetje actie, maar veel gebeurd er niet. De film is niet echt slecht, maar gewoon vervelend omdat er eigenlijk niest gebeurd... 1.5*

Leuke avonturenfilm. De film heeft twee gevoelens. Langs de ene kant is de film gedateerd. De olifanten hebben valse oren om Afrikaans te kunnen zijn, en de bluescreens zijn wel erg talrijk. Anderzijds loopt het verhaal wel vlot en acteren de personages voor dat genre vrij behoorlijk. Ook opvallend is de hardheid van de film voor die tijd. Enorm veel actie, doden en ik denk dat Jane met het lendedoekje ook gedurfd was voor die tijd.

Helaas toch wat minder romantisch dan tijdsgenoten als Adventures of Robin Hood. Maar desalnietemin een klassieker. En beter dan de Disneyversie.

Moeilijk om te beoordelen. Het is alsof je 82 minuten naar een schilderij zit te turen. Toch maar 3 sterren voor de mooie beelden en de sfeer...

Austin Powers meets Fast and Furious

Verre van een topfilm, maar wel goed als humoristische familiefilm. De agent die niet kan rijden doet af en toe een lach veroorzaken. Genoeg in elk geval om 2,5 sterren te geven. Gezellig met wat chips, meer moet je er niet van verwachten.

Bij het zien van de film duurde het even voor ik m'n draai kon vinden. Maar eens de film op dreef is, valt de film zeker goed mee.

Kritiek op Pearl Harbor, de sexscene met de poppen, het afknallen van Hollywoodacteurs, en de verborgen satire op de Amerikaanse politiek... geweldig gewoon.

Het gebeurt wel meer dat Nederlandse films een Vlaamse versie krijgen (en vice versa) omdat films met een volks thema zoals Team Spirit nu eenmaal verschillen kennen tussen Nederland en Vlaanderen. Van All Star zal denkelijk niet veel volk in Vlaanderen het bestaan kennen, maar Team Spirit zelf is een geweldige film geworden. Zeer herkenbare situaties en personages. Ik ging vroeger evengoed enkele jaren met een vriendenkring naar Centerparks. Hier is het bindmiddel voetbal, al ligt het accent op de vriendenkring en stilaan volwassen worden. De levensvragen komen boven: wat met onze toekomst, blijven we voetballen, wil ik kinderen, ouders die stilaan echt oud beginnen worden, verantwoordelijkheden, jobs, ... De soundtracks past hier zeer goed bij en de acteurs zijn ook goed gecast. Misschien geen klassieker, maar wel een feelgood film. Dit is echt Jan Verheyen's ding, in tegenstelling tot thrillers als Dossier K bvb.

Zeer tegenvallende opvolger van het veel betere Team Spirit I. Ik heb zelf de serie niet gevolgd (niet veel zin in uitmelkerij) en het lijkt inderdaad zoals al enkelen hier hebben geschreven, een soort vervolg te zijn op die serie. Af en toe een komische noot maar had even goed mogen ingekort te worden om als extra aflevering in de serie gestopt te worden. Jammer eigenlijk want er zitten wel leuke momenten en muziek in... De ingrediënten waren er, maar de kok heeft het gerecht verprutst.

Het leukste was nog altijd de oude tekenfilmserie waarmee latere versie toch maar telkens vergeleken worden (door mij dan toch). Met verschillende mutanten en de bekende figuren met hun eigen perikelen. In deze film wordt dat nog vrij goed vertaald. Ondanks het jaar 1993 heeft dit nog wat 80's sfeer met een vleugje vroege foute 90's hiphop. En in tegenstelling tot de twee latere films zit er nog wat duisternis in deze film. Waarschijnlijk door het doelpubliek werd er meer voor humor gekozen in de sequels. Toch blijft het een leuke film zonder meer.

Alhoewel nummer 3 in de flop 100 staat, is dit imo het slechtste deel. Teveel herhaling van deel 1 met enkel het mutantenspul als vernieuwing. Doe er nog een optreden bij van Vanilla Ice en het is helemaal naar de maan. Slecht uitgewerkt en rap gedacht dat het publiek snel zou volgen. Beetje inspanning had wel gemogen. Gelukkig zijn de hoofdfiguren ook nog hetzelfde zodat hij nog net te doen is. Maar als film in z'n geheel gebuisd.

Beter dan z'n voorganger. Voor velen een slechte versie wat ik wel kan begrijpen. Dit staat volgens mij het verste van het originele verhaal. Maar het avontuur naar Japan is tenminste origineel. Ok, de film is evengoed niet sterk uitgewerkt en een topper zal het nooit worden. Maar ik heb er nog wel van genoten en als tiener/familiefilm is dit nog best wel goed.

Een film die heel mooi begint met de beelden over het moeras, maar daarna niet goed weet wat te doen. Het verhaal is niet slecht, maar daarmee is dan ook alles gezegd. Veel interactie tussen de acteurs is er ook niet en alles wordt met weinig enthousiasme gespeeld. M'n probeert met enkele maatschappelijke thema's de film nog wat meer inhoud te geven, maar uiteindelijk blijf je wel op je honger zitten. Hier had meer mee kunnen gebeuren.

Deze film uit de jaren '50 is vrij theatraal opgesteld en dat merk je aan de decors en de dialogen. Maar dat heeft net z'n charmes vind ik. Ook zijn de special effects vrij goed voor die tijd.

Het verhaal omslaat heel het verhaal rond Mozes, waar veel andere films slechts een deel voor zich nemen. Het levert wel genoeg stof op om meer dan 3 uur film te kunnen vullen. Cecil B. DeMille is wel sterk als regisseur om het geheel zonder verveling aan elkaar te krijgen.

Zeker een aanrader als je van de 50's spektakelfilms houdt.

Visueel niet echt top, maar dat wordt wel gecompenseerd met de zwarte humor en het verhaal. Een humor vooral die je zeker niet in de Amerikaanse films zal zien. Zelfs de liedjes zitten vol gitzwarte teksten. Jammer dat we van overzees worden bestormd door de Amerikaanse animatie, terwijl deze Europese animatie zo vergeten wordt. Een aanrader voor wie gek wordt van Disney en ook weer niet naar de Aziatische anime wil gaan.

Dat een film geen actie hoeft te hebben blijkt nog maar eens bij deze film. Geweldige film met een voortreffelijke Tom Hanks. Spielberg haalt hier het niveau van Forrest Gump en Saving Private Ryan wat bewijst dat Spielberg en Hanks elkaar echt wel aanvoelen.

Een serie die al langer bekend was, op boek verschenen, op dvd uitgekomen, maar dat ik toch nog altijd niet gezien had. Geen idee waarom, het was er nog niet van gekomen. Tot ze enkele weekn geleden opnieuw begonnen met de reeks uit te zenden op de VRT. Tijd om zelf eens te zien wat er nu zo straf was aan de veel geprezen reeks. Misschien daardoor ook met een vooroordeel begonnen aan de reeks.

De serie bevat vrij veel personages die niet allemaal even sterk geacteerd werden. Ik denk dat dit als boek of als iets kortere serie waarschijnlijk beter tot z'n recht had gekomen. Het verhaal zelf is wel leuk om te volgen met een sfeer die echt bij de Polders past. Voor mij waren de scènes in de hedendaagse tijd anders ook al een stuk nostalgie geworden. De serie komt hierdoor toch iets verouderd over.

Gelukkig heeft de film ook enkele prachtige scènes en personages die Terug naar Oosterdonk wel de moeite maken om te volgen. De jonge Brecht doet het vrij goed en vooral Pietje de Leugenaar is inderdaad een memorabel filmfiguur. Verder ook een mooi sfeerzetting zoals ik al zei, maar dan vooral die van uit het verleden. Series als dit (ik denk dan aan de eerste plaats aan bvb Stille Waters) hebben nog wat aandacht aan een specifieke streek met typisch Vlaamse of nog meer lokale gewoontes.

Hoger scoor ik de reeks niet, daarvoor is hij iets te verouderd en zijn er af en toe wat zwakke momenten en acteerprestaties. Maar ik zal de reeks zeker niet gauw vergeten. Een aanrader!

Qua filmbelangrijkheid (als het überhaupt een woord is) geef ik gerust de film een 5. Elke slasherfilm is gebaseerd op deze film. De score kan je zelfs met wat fantasie terugvinden in films als Friday the 13th of Saw. Maar ik beoordeel de film naar hoe hij mij kan entertainen en dat is helaas iets minder. Ok, de film heeft wel iets en de sfeer zit er wel in. Maar je merkt wel dat veel van z'n leerlingen als het ware de nakomelingen een meerwaarde hebben gegeven. Iets meer humor, creatievere moorden, mooiere beeldvorming, ...

Het grote nadeel en vordeel tegelijkertijd is wel Leatherface. Een iconisch figuur ondertussen, maar geef toe, het is een gefrustreerde freak die op z'n eigen moeder wil lijken. De remakes waren daarin veel beter. Net als de latere versies van Jason Voorhees en Michael Meyers.

Mijn score is dus zeker niet de maximum omdat ik wel genoten heb van de film, maar er beter films bestaan als ik louter kijk naar plezier hebben in film. Maar het is onbetwistbaar dat deze film een mijlpaal is geweest in de filmgeschiedenis!

Een film in de stijl van het genre zoals je ze verwacht. Met deze film kan je zien dat Leatherface zowat de godfather is van al z'n navolgers zoals Michael Meyers, Jason Voorhees, Pinhead, Freddy Krueger, ... Leuk is wel dat m'n net als bij Jason Voorhees blijkbaar kiest voor steeds een grotere en struizere acteur. Of dat geeft de indruk toch. Qua verhaal is er niet veel vernieuwing, wel zie je op bepaalde momenten hoe de figuren geworden zijn en wordt er eigenlijk meer dan in de vorige films aandacht besteed aan Leatherface en z'n 'familie'.

Prima ook van regisseur Liebesman die de horrorscenes prachtig in beeld brengt. Het was al een tijd geleden dat ik bij bepaalde martelscenes ietwat de kriebels kreeg. Goeie spanning, wat eigenlijk niet gemakkelijk is voor een deels zeer voorspelbare film. Aanrader voor horrorfans is een sterk geluid (homecinema of bioscoop) zodat je de botten kan horen kraken. Lang geleden dat ik nog zo'n leuke horrorfilm heb gezien, in de genre wel te verstaan.

Een kritische zwart komisch drama over roken. Een film die niet meteen moraliseert, maar wel de feiten of discussies rond het 'teer' onderwerp op tafel gooit. De humor werkt mesetal wel, al gaat het nooit ver genoeg. Humor die je meer in een Engelse film verwacht, en hier te hard wordt afgeknot. Maar anderzijds is het een typische Amerikaanse film met de rechtzaken rond roken en hun slachtoffers.

Niemand acteert echt geweldig, al valt het bij Aaron Eckhart nog best mee, die overtuigend overkomt. In het begin duurt het even voor de film in gang komt, al is het 2e deel dan weer net iets te melig met momenten. Een accentwissel als het ware. Wat op zich niet slecht is en voorkomt dat de film in elkaar zakt. Al helpt het ook niet om de film tot een climax te drijven.

Conclusie is dat we hier een leuke film hebben rond één discussie die steeds maar overkomt, al wordt de humor soms te braaf weergegeven. Het had wel wat harder mogen gaan, zonder per se te vervallen in het kiezen van een partij. Leuk is ook het einde, waarbij heel actueel heel even wordt aangesneden op een andere verhitte discussie: het gebruik van de gsm en de gezondheidsproblemen die er mee te paar gaan. Thank you for calling.

Het blijft toch een verschil tussen Nederlandse en Vlaamse films. Ik heb als kind de reeks vroeger wel een paar keer gezien op Villa Achterwerk (de Vlaamse Ketnet bestond toen nog niet en Nickelodeon al helemaal niet). Echt wild was ik nooit van de humor van Theo en Thea. Een beetje plat imo en leuk voor kinderen. Maar met groter te worden werken de grappen al lang niet meer. Deze film dus ook totaal niet. Voor Nederlanders misschien een brok nostalgie en leuk om de verwijzingen en parodieën die er in zitten te ontleden, maar als Vlaming kan ik hier echt niet van genieten. Hier moet je wel voor zijn.

Best wel leuke film. Ik had eerst het idee dat ik met een film zat in de stijl van American Pie of zo, maar dat viel heel goed mee. De platte grappen zijn zeker niet overvloedig aanwezig en komen eigenlijk best wel leuk uit. Denk aan het voorval met de rits, dat goed opgebouwd wordt. De acteurs zitten goed op hun plaats en brengen het wel goed over. Eén van de weinige films waarin Ben Stiller nog wat meevalt. Hier acteert hij nog vrij rustig en dat komt de film alleen maar ten goede.