Meningen

De film is wel goed gemaakt, maar de uitwerking toont gewoon bandwerk dat nog goed komt dankzij een groot budget van Disney. Nergens verfrissend, geen echte humor, alles is zo voorspelbaar. Misschien wel leuk voor jeugd, maar geen echte gezinsfilm.

Ik ben sowieso al geen liefhebber van computerspelen en dit valt daar eerder onder dan in de categorie 'film'. Zeer druk gefilmd en zonder enige vorm van warmte of overzicht. Waar dit bij Crank nog functioneel is, komt het hier zeer slecht uit. Misschien wel origineel qua setting, maar de uitwerking is slecht gedaan en zal snel verouderd overkomen. Bovendien ligt de nadruk ook meer op SF/games dan op echte actie en avontuur. Zeker niet mijn ding.

Zeer aangename film. Ik wist niet goed wat ik moest verwachten van de film. Af en toe is hij te langdradig, maar het verhaal is wel goed. Sommige acteerprestaties zijn niet echt geweldig, maar die van Daniel Day-Lewis is dan weer wel uitstekend. Soms lijkt het wat overdreven (zoveel bendes, knokkende brandweer, ...) maar het leven was nu eenmaal zo in New York in die tijd. Een zwarte pagina in de geschiedenis van de USA, die ze daar blijkbaar wat willen vergeten. Met politiekers nog corrupter dan Carter, meer geweld dan nu in de Bronx en door de vele branden een pak meer doden dan bij het WTC.

Ook al zijn de acteerprestaties van Day-Lewis en Di Caprio geweldig, toch ontbreekt er nog wat aan de personages. Maar dit ligt eigenlijk wat aan het script die niet veel ruimte geeft voor uitwerking van de personages en meer aandacht had voor het verhaal.

Op zich wel een stevige film die je zeker moet gezien hebben.

Een geweldige stripreeks verliest in deze film alle charme. De verzadigde kat vol sarcasme is een vetzakkat geworden die enkel de ambetanterik wil uithangen. De humor in de strips is niet altijd gericht op kinderen met een vorm van cynisme. Dat verdwijnt hier en geeft een te afgeborsteld beeld weer. Het resultaat is een film die niet voor Garfieldfans is, maar gewoon een nieuw publiek aansnijdt. Al kennen die Garfield enkel maar als pluchen beest dat tegen de autoraam plakt waarschijnlijk. Stripverfilmingen, het blijft een risico.

Het deed me deugd nog eens zo'n mooie animatie te zien die zowel rust als boeiende beelden weergeeft. Andere animatiefilms van deze generatie houden het op 3D of willen per se elk minuscuul detail in beeld brengen zonder oog voor het geheel. Ook een mooi verhaal dat boeiend is met de nodige muziek op de achtergrond. Niet echt de beste Ghibli, maar zeker geen slechte. Kijken en genieten maar.

Typisch sfeertje uit die tijd dat je ook merkt bij films als Bullitt of Shaft. Met een hardheid, die best wel past bij dit genre. De film is deels verouderd en wat knullig, maar algemeen gezien boeit hij eigenlijk wel. Sterk acteerwerk van Caine, spannende scènes en een verhaal dat goed in elkaar zit. De sterke scènes hangen helaas niet altijd vlot aan elkaar, wat de film niet de drive geeft die hij verdient. Toch van genoten, al zijn er betere films.

Steve Carell doet het hier niet slecht en komt zelfs beter uit de verf dan andere 007-parodieën. De grappen zijn wisselvallig, maar toch rustig en niet irritant gelukkig. Wel zijn er veel kleurloze figuren en heb je alles al een keer gezien. Het werkt met momenten, maar mist de nodige kruiden.

Polanski moet het vooral van de sfeer hebben in combinatie met een goeie acteur. Dat eerste zat wel goed in The Ghost Writer, dat 2e niet echt. Het lukt McGregor en Brosnan niet om de film op te tillen. Wat enkel over blijft is een aangenaam sfeertje en een onderhouden thriller. Maar meer is het ook niet. Ik zag af en toe de vergelijking met Chinatown. Benieuwd of die het na een herziening nog zou redden. Al heeft die wel Nicholson mee natuurlijk. Polanski is op zich geen slechte regisseur, maar hier had toch meer in gezeten. Niet bepaald z'n beste film.

Geweldig epos met een sterke cast. De eerste trouwens die ik zie met Elizabeth Taylor. Ze speelt heel goed het hoofdpersonage en het samenspel met Rock Hudson is overtuigend (alhoewel Hudson voor de mannen was ) James Dean trok ook veel aandacht naar zich, ook al was het maar een bijrol. Moeilijk om te oordelen of hij later ook een groot acteur geweest zou zijn als hij wat ouder zou geworden zijn. Deze film neemt toch wat twijfel weg, want hij zet z'n rol echt wel goed neer.

Men complimenten ook voor de metamorfose van jonge personages naar de oudere personages 25 jaar later. James Dean zet dan met momenten een figuur neer dat je kan vergeljiken met The Godfather vond ik. Alsof tijdgenoot Marlon Brando er tips van heeft onthouden voor later.

Je merkt ook de verschillen in Amerika zelf trouwens tussen Texas en het oostelijk landsdeel. En hoe ze daar parallel lopend omgaan met de zelfde problemen of maatschappelijk onderwerpen. De zwarten in het oosten en de Mexicanen in Texas, het groene vs het dorre maar ruime, de economie, ....

Iets minder als het eerste deel, maar toch nog vrij goed voor een sequel. Jammer dat Ginger er niet bij zit, maar Brigitte neemt de fakkel met klasse over. De film is minder spannend en minder origineel als haar voorganger, maar slecht is hij zeker niet. De acteerprestaties zijn wel sterk, en er zijn toch nog enkele sterke scenes in de film. 3 sterren

De film mist eigenlijk de bal die gespeeld werd in de vorige films. Waar het vooral ging in het worstelen met de transformatie naar weerwolf worden, is dit meer een strijd tegen weerwolven. En dat concept is al meer verfilmd en is niet echt 'Ginger Snaps'. Origineel is het ook niet echt, dit mocht wel wat flitsender. Misschien wat zwarte humor of het semi-gotische uit deel 1. Toch nog leuk door het bekende duo uit de vorige films, maar als film toch een pak minder geworden helaas.

Een film-noir dat nergens echt origineel wil uit de hoek komen. Misschien wel wil, maar niet kan. Malone zelf is een typisch detectivefiguur zoals er al veel zijn gepasseerd. De link met The Punisher is niet ver weg, maar dat figuur had wel meer inhoud. De tegenstrevers lijken wel weggelopen uit The Avengers, Mr Magoo of Dick Tracy. Maar dan wel niet voldoende gedurfd. Visueel neemt het je wel deels mee naar de goeie ouwe tijd, maar het blijft een vrij doorsnee filmpje. Niet bepaald een aanrader...

Een zeer sterke cast in een film over een hoop mannen die lopen te zagen en hopen een auto te winnen. Nog even een diefstal om wat spanning in te brengen, maar echt boeiend wordt het nooit. De dialogen vallen met momenten nog mee, maar vervallen meestal in wat gezeur. Dankzij de cast is de film best nog om aan te zien, maar je hebt constant het gevoel van 'komt er eigenlijk nog iets?' Een misser...

Het begint wel leuk en rustig. Het idee is wel goed gevonden, maar helaas vervalt het snel in ordinaire slapstick en dat is voordien al meer en beter gedaan. Toch valt het nog wel mee en eigenlijk is de film best wel te genieten. In elk geval vrij originele invalshoek voor de jaren '80. Geen hoogstaande cinema, maar op zich valt het wel mee.

Ik heb de versie gezien met de gesproken commentaar van Chaplin. Ik blijf het prachtig vinden hoe hij alle taken van regie, acteren, muziek en noem maar op combineert. Niet evident lijkt me.

Voor alle duidelijkheid, echt lachen met Chaplin doe ik niet. Het idee van slapstick is al gedateerd, al is echte slapstick zoals Laurel & Hardy hier niet aan de orde. Het is net de combinatie van subtiele uitgekiemde humor, romantiek en melodrama de grote troef van Chaplin en vooral dan het figuur van The Tramp.

De scènes duren niet al te lang en worden dus ook nooit vervelend. Vooral de stukken met het huis en het dansen zijn zeer goed geregisseerd en met de nodige choreografie in beeld gebracht. Weinig humoristische films die hier nog in slagen zonder ofwel iemand te beledigen ofwel door platvoers te gaan en minsten 5 keer het woordje sex of shit te laten vallen.

Het is m'n eerste stomme film van Chaplin, maar toch doet het me verlangen naar meer. The great dictator, m'n favoriete film van hem, bevat misschien meer verhaal en is inhoudelijk veel beter. Toch slaagt deze Gold Rush erin om een mooi evenwicht te creëren tussen een lach en een traan. Een cabaretfilm zoals er weinig gemaakt worden.

Een film die vooral op jonge kijkers gericht is. En dat gelukkig weet volgens mij, want veel zaken worden nogals simpel voorgesteld en we krijgen op het einde van de film een korte samenvatting en overzicht van wat er in het 2e deel zal gebeuren...

De film is een race in een rollway en is vooral leuk als avonturenfilm. Met de personages krijg je geen binding, want die flashen gewoon voorbij. Het idee van de deamons (de zielen als dier) is wel leuk en ook de grote shots (ook al zijn ze met de pc gemaakt) ogen wel mooi. Het gevecht tussen de twee ijsberen en de eindbattle waren sterke scenes. Grote probleem van de film zijn de vele personages die amper voorgesteld wordt en de gaten en fouten in het plot alsof er over het verhaal niet nagedacht wordt. Daardoor vallen soms de gebrekkige acteerprestaties niet te hard op. En de film duurt gelukkig geen 3 uur zoals bij Lord of the Rings.

Als je er niet te veel van verwacht is het wel een aangename film, maar je moet wel weten dat die vooral voor jonge kijkers bedoeld is. Niet zo donker als LotR en pakken beter dan gedrochten als Eragon bvb.

Goldeneye is de film waarmee Martin Campbell er in geslaagd is om zover de studio dat toeliet een upgrade te maken van de filmreeks. Een heilige formule waar niet aan geraakt mocht worden. Nochtans was er meer gedurfd ten tijde Timothy Dalton. Vooral tijdens Licence to kill. Goldeneye houdt zich terug aan de vaste formule ten tijde van Roger Moore, maar wordt toch iets flitsender dankzij Martin Campbell. Ik moet wel toegeven dat de film ondertussen ietwat gedateerd is en dat je ondanks de betere regie nog steeds de vaste formule tegenkomt. Die formule verpest deels de filmreeks, omdat ze zorgt voor scènes die te geforceerd zijn. Het geflirt met Monneypenny, de slapstickgadgets met Q, het gemor van M en een hoop flauwe oneliners.

Brosnan is gelukkig al iets harder dan Moore, maar je mist de echte spionnen als Connery en Dalton. Het gaat allemaal wat te gemakkelijk. Brosnan moet nog wat in z'n rol groeien en zal later veel beter presteren. De film is nog wat te humoristisch bedoeld en ik ben al niet echt een liefhebber van de 'grappige Bond' die we ook al zagen bij Moore.

Toch een pluspunt dat door velen zal afgeschoten worden: de soundtrack. Eric Serra is dan wel geen John Barry, hij legt er wel z'n eigen stijl in en zorgt voor een modernere sound zonder de sfeer van weleer te vergeten. En uiteraard de titelsong van Tina Turner, geschreven door de mannen van U2 dat toch één van de betere Bondsongs geworden is.

Dit is de film die de verdere reeks in een vast sjabloon doet gieten. Het ietwat donkere gedeelte van From Russia with love wordt opzij gezet en m'n gaat het luchtige gedeelte wat benadrukken. Guy Hamilton verzamelt de accenten van de voorbije films die het meest zijn aangeslagen bij het publiek en heeft die extra benadrukt. De aanwezigheid van de vaste figuren, een eerste en tweede Bondgirl, een geschifte vijand met een 'apart' hulpje (Oddjob) en de nodige oneliners. Ook de Aston Martin wordt hier een vaste waarde. De muziek van Shirley Bassey wordt ook een prototype voor de komende Bondfilms. Minder een song die in het geheel past, maar meer een nummer dat de sfeer wat probeert weer te geven vanaf de zijlijn. Er wordt ook gebruik gemaakt van een popster, zodat het nummer op zich belangrijker wordt als promomateriaal en eigenlijk in de film zelf niets te zoeken heeft.

De acteurs doen het nogal met wisselend talent. Harold Sakata (Oddjob) is geen acteur en we mogen blij zijn dat hij geen tekst heeft. Gert Fröbe speelt wel goed, maar wordt zoals veel Bondacteurs gedubt. Cec Linder als Felix Leiter is nogal miscast. Origineel is Leiter de beste vriend van James Bond, wat vooral in Licence to kill en Casino Royale beter tot z'n recht komt. Hier is hij maar een oude man van de concurrent. De film heeft wel z'n memorabele scenes, dus Hamilton heeft het er als spektakelregisseur niet zo slecht vanaf gebracht. Denk aan de laser met een gevangen Bond, de auto-achtervolging en de Bondgirl in goud beschilderd.

De film begint wel wat meer op een stripverhaal te lijken met bizarre toestanden en veel karikaturen. Gelukkig weet Hamilton dat volgens mij en voor een keertje is dat niet slecht. Het is origineel en weer eens wat anders dan de voorbije film. Jammer gegoeg zal het even duren voor dat stripgehalte ruimte maakt om 007 opnieuw wat meer 'spion' te mogen laten zijn ipv actionhero.

De film begint wel goed. Hard en realistisch en geen geromantiseerde maffiafilm zoals The Godfather. Echt een beeld van de maffia in het heden en niet ten tijden van de Amerikaanse drooglegging. Na een korte start zakt de film helaas in elkaar. We krijgen wel een hedendaags beeld, maar echte alle sfeer is verdwenen. Uiteraard moet je geen romantiek verwachten, maar zelfs modernere films als Cidade de Deus of Tropa de Elita hadden nog die pittige kruiden. Gelukkig is het camerawerk nog wel mooi met momenten.

Gaande weg begin je wel een beeld te vormen van de verhaallijnen en werpt de aanpak ook z'n vruchten. De feiten komen harder over en het rauwe is wel integrerend. Hoe figuren plots beseffen waar ze mee bezig zijn en al dan niet met het idee worstelen om door te gaan of te stoppen. Plots is het allemaal geen spelletje meer. Opvallend is ook dat je anders dan in een doorsnee maffiafilm niet met een grote climax zit (buiten de lopende verhaallijnen), maar wel met verschillende kleine climaxen die aantoont dat deze feiten aan de lopende band zijn en het na deze film niet afgelopen is.

Een film waar meer in gezeten heeft, maar die waarschijnlijk wel een trend heeft gezet voor de nieuwe generatie maffiafilm. Smaakt in elk geval naar meer. Jammer dat er wat weinig sfeer in zat de eerste helft en ook niet alle verhaallijnen even boeiend waren. Maar ik heb wel genoten van de prachtige shots en de rauwe aanpak werkt wel.

Op sommige vlakken zeker beter dan de remake met Cage, al kan die wel rekenen op een groter budget en een hoop nieuwe filmtechnieken (en Angelina Jolie). Wel is hier de geloofwaardigheid toch wat beter en vooral de achtervolgingsscène maakt de film nog goed. Het acteerwerk is echt wel onderschikt. Daarin heeft de filmmaker enkel aandacht geschonken aan de auto's en niet aan de mensen die rondlopen in z'n film. Opvallend was wel dat dit de enige achtervolging was die ik tot nu toe zag, waarin evengoed gestopt wordt om slachtoffers uit gebotste auto's te redden (onschuldige slachtoffers). Ook aandacht voor de pers die getuigen interviewt en een centraal bureau dat de communicatie doet. Maar het is vooral de achtervolging zelf die wel leuk is om zien.

Geweldige soundtrack bij deze film. Heb die nog op cd liggen. Deze film is een aangename blockbuster geworden. Het doet me denken aan een reeks gelijkaardige adrenalinefilms uit die tijd: The Rock, The Fast & The Furious, Metro, Face/Off, Con Air, Shaft, Bad Boys en anderen. Geen toppers en vrij licht, maar wel genoeg actie en droge oneliners om te genieten bij dergelijke films. Meer heeft de film ook niet te bieden. De auto's en de achtervolgingen zijn wel leuk, Nicolas Cage en Robert Duvall brengen het er nog wel goed van af, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Geniet gewoon van deze film zou ik zeggen.

De film is gewoon slaapverwekkend. Geen spannend verhaal, slecht acteerwerk en nergens enige vorm van actie. Dat de film probeert te experimenteren met zwart/wit helpt ook niet en is al vele malen beter gedaan. Mislukte poging van Soderbergh om hier iets van te maken.

Een gezellige film waar niet zoveel aan te merken is. Sterk verhaal, goed acteerwerk, leuke muziek, ... Alleen is het ook niet meer dan dat. Raar dat Gus van Sant hier geregisseerd heeft, gezien z'n andere films. Maar misschien dat het de verdienste is om zo'n ontspannende film neer te zetten zonder meer.

Ik had geen flauw idee waarover de film nu echt ging voor ik hem op dvd zag. Enkel dat Halle Berry als psychiater tussen haar patienten terecht komt. En ik heb er zeker geen spijt van. The film heeft veel trekken van The Ring. Toch wel een aanrader voor wie horror/thrillers graag ziet.

Een film over de schilder Goya en eigenlijk ook weer niet. Wat we wel te zien krijgen is een tijdsbeeld in de periode dat Goya zelf geleefd heeft. Op zich niets mis mee dat er veel rond andere zaken dan Goya wordt gewerkt als die niet interessant genoeg was voor een volledig epos op zich. Al is zelfs Forman af en toe het noorden kwijt.

De film begint sterk met de Spaanse Inquisitie en de nodige intriges en spanningen. Dan gaat het 15 jaar later en krijgen we een geheel andere film te zien die het geheel helaas wat naar beneden trekt. Zo mooi Portman in de eerste helft was, acteert ze bar slecht in het tweede gedeelte. Ook lijken daar de geschiedkundige feiten zich wat af te rammelen en verloopt alles iets te snel.

Stellan Skarsgård en Javier Bardem vallen gelukkig wel mee en ook acteurs als Michael Lonsdale brengen wat rust in de film. In z'n geheel best geen slechte film, al weet je dat Forman veel beter kan en is het vanaf de helft niet zo bijzonder. Dat had ook beter gekund.

Een film waar ik al op voorhand een goed oog in had. Clint Eastwood heeft al meer bewezen dat hij naast acteren ook goed is in het regisseren. Bovendien is deze rol blijkbaar hem op het lijf geschreven. Een drama dat ogenschijnlijk simpel is van verhaal, maar als je verder kijkt figuren neerzet die meer inhoud hebben dan de doorsnee kartonnen silhouetten. Niet alleen drama en spanning, maar ook een hoop emoties en zelfs de nodige humor. Niet te melig, niet te zwaar, maar wel een film die er staat. Hopelijk mogen we nog een tijdje genieten van Eastwood in de filmwereld. Prachtig!

Ik ben niet zo'n liefhebber van Franse films, maar deze is me altijd bijgebleven. Geniale film met de nodige zwarte humor. Was inderdaad z'n tijd nogal ver vooruit.

Ik ben wel een liefhebber van muzikale films: Amadeus, Black Swan, Cadillac Records, Ray, Walk the line, Phantom of the opera, West Side Story, etc... Allemaal topfilms in mijn ogen. Grote vereiste dat de films moeten hebben is acteerwerk, verhaal, eventueel visueel aantrekkelijk en vooral een muziekgenre dat me persoonlijk aanspreekt. Allemaal zaken die toch wel wat ontbreken in Grease. Ik hou sowieso al niet van dit genre muziek. Films als Fame, Saturday night fever en Moulin Rouge zijn ook niet bepaald mijn favorieten en geef toe dat het enige waar Grease om bekend staat zijn enkele liedjes die het nog altijd goed doen op trouwfeesten of karaokezangavonden. Het enige wat meevalt in de film is de sfeer van de 50's. Maar ik heb die niet meegemaakt, dus geen idee of het echt wel zo geloofwaardig is natuurlijk. Bovendien blijft het raar dat een hoop 30'ers als verliefde tieners in een soort pre-highschoolmusical lopen te huppelen. De dansers van West Side Story hadden tenminsten nog iets van een bende en het niveau van dansen is toch een verschil.

Enkel voor de liefhebbers denk ik, of voor mensen die de film graag blijven kijken om nostalgische redenen.

Zeer mooie cinematografie in deze film. De film is een zwart wit film, maar David Lean weet perfect met de kleuren te spelen. Volgens mij niet gemakkelijk omdat je toch tijdens het filmen iedereen in werkelijkheid ziet en dus ook in kleur. Na Doctor Zhivago en Bridge on the river Kwai men derde Lean-film. Wat me sterk opvalt is dat hij in z'n film een groot sprookjesgehalte kan toevoegen. Vooral hier in Great Expectations merk je veel van Dickens' stijl. Nochtans kende ik het verhaal niet van Dickens, buiten de titel dan. Ben benieuwd naar zijn versie van Oliver Twist. Ook Lawrence of Arabia en Brief Encouter staan oa op het lijstje (niet van Dickens, maar andere Lean-films natuurlijk).

Typisch voor Dickens zijn de soms stijve figuren, maar dat hoort nu eenmaal bij z'n verhalen. Zo lijkt het alsof de acteurs niet altijd zo sterk acteren, maar dat hoort bij de rol imo. De meoties van Pip komen geloofwaardig over en ook vele bijrollen zijn mooi in de verf gezet. Soms is de film iets te traag en zoals gezegd een opsomming van feiten, maar ik denk dat Lean iets te trouw aan het boek wilde blijven. Uiteindelijk toch een mooi sprookje geworden dat aangenaam is om te kijken, zelfs voor heel het gezin.

Tarzan in een epos gieten is wat teveel van het goeie. De film is vooral een avonturenfilm en dat merk je ook aan de (wel wat verouderde) films met Weismuller. Hier een epos van maken geeft anders wel de gelegenheid om dieper in te gaan op de personages. Het is wel mooi om zien, dankzij een hoop bekende acteurs en prachtige decors. Helaas zijn vele scènes soms zelfs saai en mist het teveel avontuur in verhouding met de andere Tarzanfilms. En dat kan dit epos best wel gebruiken. Lambert overtuigd ook compleet niet als Tarzan en ook Jane had wat meer in de picture mogen staan. Een gemiste kans, waar meer in gezeten had.