Meningen

De film is wel goed gemaakt, maar de uitwerking toont gewoon bandwerk dat nog goed komt dankzij een groot budget van Disney. Nergens verfrissend, geen echte humor, alles is zo voorspelbaar. Misschien wel leuk voor jeugd, maar geen echte gezinsfilm.

Dit is zo'n film die mij net als Transformers beter en beter begint te bevallen. Gewoon omdat ik het ga zien als een blockbuster met de nodige explosies en actiescènes, wat uiteraard de bedoeling is. Leuk gemaakt en toch wat jeugdnostalgie vanwege de speelgoedlijn.

Blijft na herziening toch wel amuseren. Mocht iets harder zijn imo of nog spectaculairder. Nu doet het met soms wat denken aan Spider-Man die op sommige momenten iets te puberaal en kitscherig overkwam maar met voldoende potentie om te entertainen als blockbuster.

Deze documentaire is niet het levensverhaal van Lady Gaga, maar eerder een beeld van de vrouw die ze wil laten zien in aanloop van haar album Joanna: een zangeres die zichzelf wil zijn, ontdaan van alle glammer en extravagante kostumering. Een imago docu dus, maar tegelijk geeft het wel een beeld van de zangeres achter de schermen. We zien (voor zover ze dat toe laat) wie ze echt is. En dat gaat vrij ver met haar familie, gezondheidsproblemen, emoties, ...

Het deed wat denken aan Miss Americana, de docu over Taylor Swift. Die liet de zangeres dan wel veel meer aan het werk zien zodat je een beter beeld hebt van haar talent en inzet in het wereldje van de showbizz. Bij Lady Gaga zien we ook een vrouw die sukkelt met haar spieren. Vraag is waar je als kijker op zit te wachten natuurlijk. De grens tussen een openhartige documentaire en een wat afgelijnde reality show is soms dun.

Gaga: Five Foot Two is op zich wel interessant en Lady Gaga is best wel een aangename vrouw. Maar creatief is de docu niet en we krijgen ook niet zo heel veel te zien van haar muziek, wat toch opvallend is voor een docu over een bekende zangeres. Het verhaal over Joanna (waar haar plaat naar genoemd is) en de voorbereidingen naar de show met de Super Bowl zijn best wel goed. Ik had meer van dit soort onderwerpen willen zien.

Geen slechte docu, maar je moet er van houden. Verder is het niet echt bijzonder.

Gainsbourg is op zich geen opvallende film, maar er wordt al veel goed gemaakt door de creatieve insteek. Dat maakt van deze biopic iets meer dan de doorsnee biografische film over de rise & fall van een bekende artiest. Dat Serge Gainsbourg een eigen film verdient is evident. En dan kan je soms beter proberen om de stijl en sfeer van de artiest weer te geven dan puur het leven van de man. Zeker bij een kleurrijk figuur als Gainsbourg. In tegenstelling tot films over landgenoten als Edith Piaf of Charles Aznavour, kruip je hier minder in de huid van de zanger en balanceert de film toch op het randje van parodie en werkelijkheid. De film toont veel mooie momenten, maar het script verdwaalt soms in fragmentarische gebeurtenissen en periodes om wat krampachtig te proberen om het hele leven in 2 uur film te wringen.

Ponyo is het sprookje van The Little Mermaid door een Studio Ghibli bril. Wel mooi dat ze er een eigen draai aan geven. En Ghibli zorgt ook regelmatig voor een andere tekenstijl, zodat het minder op bandwerk lijkt dan bij Disney of Pixar regelmatig toch het geval is. Ponyo zet een 5-jarige jongen centraal, zodat je wel snel het gevoel krijgt dat dit voor een jong publiek gemaakt is. Alhoewel Ghibli wel meer kinderen centraal zet in hun films.

Ponyo is zeker geen slechte film en visueel zeker de moeite. Een sterk verhaal met de nodige drama en charme. Het oogt wel heel de tijd als een kinderfilm ipv een warme fantasierijke familiefilm. Het duurt even voor je er in zit, maar Ponyo is best genieten. Al is het niet de beste film uit de Ghibli stal.

Ik had van Peter Weir niet zo lang geleden de film Picnic at Hanging Rock gezien. Een overbluffend pareltje met een overweldigende sfeer. Benieuwd of Gallipoli de trend kon verder zetten. Het begin deed me denken aan Chariots of fire, niet ontoevallig uit hetzelfde jaar. Een loopfilm met synthesizermuziek van Vangelis. Bij de loopwedstrijd in Gallipoli komt de synthesizermuziek van Jean Michelle Jarré. Muziek van 4 jaar oud, dus al bij voorbaat geen kans bij de Oscars. Het heeft wel iets, ondanks de setting in de 1e wereldoorlog. En dan nog eens klassieke muziek van oa Bizet, Albinoni, Paganini en Strauss. De score zelf van Brian May. Drie verschillende dingen en toch passend bij de film.

Ik las hier al de kritiek dat het ongeloofwaardig zou zijn hoe de soldaten zo vrolijk zijn, terwijl het oorlog is. Dit was zeker in de vooravond van de 1e wereldoorlog sterk aanwezig. De jonge mannen kenden dit niet en dachten enkel aan de eer van hun vaderland. Anders was het een job die ze niet altijd om te kiezen hadden. En nog belangrijk: dit zou volgens veel opinies een korte oorlog worden. En wat kon er in hemelsnaam gebeuren tegen die Turken? De oorlog werd gevoerd in Europa? Na een korte training werden ze er meteen in gegooid, zodat het nog een tijd duurde voor alles echt doordrong. Uniform aan, wapen in de hand, samen in één grote groep, ... Onsterfelijk!

Peter Weir houdt die sfeer mooi vast en blaast je dan omver in de laatste 3 kwartier als de oorlog dichter bij komt. Het komt recht in je gezicht aan. Misschien had dat vrolijke iets minder gemogen, maar de sfeer is er wel. Gibson die nog in vorm was en van Weir wil ik nog meer zien.

David Fincher had een heerlijke reeks films in de jaren '90 die de tijd zeker hebben doorstaan. The Game valt wat minder op tussen Se7en en Fight Club, maar moet er zeker niet voor onderdoen. Michael Douglas speelt een wat cliché rol als harde zakenman, maar het is een rol die op zijn lijf geschreven is en er dus zeker voor geschikt is. De film draait vooral rond het verhaal dat de nodige vaart kent. Samen met Douglas' personage vraag je als kijker je af wat nu echt is en wat niet. NIcholas Van Orton wordt gaandeweg paranoia, omdat alles en iedereen verdacht is en deel uitmaakt van The Game.

Heerlijk sfeervol gemaakt met een goed onderhouden verhaal en sterke cast. In 2022 wordt de film al 25 jaar, maar er zit nog geen slijt op.

Ik ben sowieso al geen liefhebber van computerspelen en dit valt daar eerder onder dan in de categorie 'film'. Zeer druk gefilmd en zonder enige vorm van warmte of overzicht. Waar dit bij Crank nog functioneel is, komt het hier zeer slecht uit. Misschien wel origineel qua setting, maar de uitwerking is slecht gedaan en zal snel verouderd overkomen. Bovendien ligt de nadruk ook meer op SF/games dan op echte actie en avontuur. Zeker niet mijn ding.

Een film die blijft boeien. Het relaas van een jongen die door iedereen verstoten is en die maar één doel voor ogen heeft: zijn vader terug zien. Alles staat in teken daarvan. Zelfs Samantha die hem wil helpen, ziet hij als een manier om zijn vader te vinden. De foute vriend is om zo financieel zijn vader te helpen. De broers D'Ardenne slagen er dan ook heel goed in om vooral de jongen zelf centraal te houden. Ondanks de grote naam van Cécile De France op deze affiche.

De film wijkt hard af van het normale materiaal van de broers D'Ardenne en dat is mee één van de redenen waarom deze film mij beter ligt dan veel andere films van hen. Een klein pareltje dat nooit een meesterwerk wordt, maar er wel in geslaagd is om een mooi melodramatisch sprookje te vertellen.

Gandhi is een geschiedkundige biopic geworden die vooral de figuur Gandhi op een geloofwaardige manier wil weergeven. En daar ligt ook de sterkte van de film. Verwacht dus geen visuele hoogstandjes of interpretaties, maar eerder een groots opgezette documentaire, weliswaar gespeeld. Ben Kingsley is de geknipte man voor deze rol en zal nooit een betere rol spelen dan hier. Kingsley is de zoon van een Indiase dokter uit Kenia, en was dus daarom zeker een geloofwaardige Gandhi. Hij lijkt er ook sterk op en kan de man enorm goed naspelen.

Het visuele is dan misschien iets minder, toch is dat niet helemaal zo. De regisseur geeft een mooi beeld van India met verschillende indrukwekkende massa scènes. Doordat de film werd opgenomen in India zelf, was één van de voorwaarden het respect voor Gandhi. Je merkt aan de film wel dat dit geen afstandelijke biografische film is, maar dat zowel cast als crew hier met volle inzet achterstaan.

Ik kende weinig van Gandhi, buiten het kort geschetste beeld van geweldloze verzetsstrijder. De film heeft op dat vlak veel bijgeleerd. Er zijn misschien wel betere films, maar het blijft een kwalitatieve biopic die ondanks zijn lange lengte bleef boeien tot het einde.

Zeer aangename film. Ik wist niet goed wat ik moest verwachten van de film. Af en toe is hij te langdradig, maar het verhaal is wel goed. Sommige acteerprestaties zijn niet echt geweldig, maar die van Daniel Day-Lewis is dan weer wel uitstekend. Soms lijkt het wat overdreven (zoveel bendes, knokkende brandweer, ...) maar het leven was nu eenmaal zo in New York in die tijd. Een zwarte pagina in de geschiedenis van de USA, die ze daar blijkbaar wat willen vergeten. Met politiekers nog corrupter dan Carter, meer geweld dan nu in de Bronx en door de vele branden een pak meer doden dan bij het WTC.

Ook al zijn de acteerprestaties van Day-Lewis en Di Caprio geweldig, toch ontbreekt er nog wat aan de personages. Maar dit ligt eigenlijk wat aan het script die niet veel ruimte geeft voor uitwerking van de personages en meer aandacht had voor het verhaal.

Op zich wel een stevige film die je zeker moet gezien hebben.

Gangster Squad heeft zijn filmposter niet mee. Het leek een foute versie te zijn van een Amerikaanse gangsterfilm die alle sfeer mist dat het nodig heeft. Gelukkig is het anders uitgedraaid. Voor één keer niet de jaren '30 maar wel de jaren vlak na WO II. De film heeft wel wat weg van Untouchables, maar met meer dynamiek. Untouchables is dan weliswaar nog iets beter dankzij het verhaal en de epische scènes.

Gangster Squad kan rekenen op een mooie cast die mooi gekozen is. Sean Penn is een sterke tegenstander en zelfs Josh Brolin schittert met zijn harde uiterlijk. Verder nog leuke bijrollen van oa Robert Patrick, Ryan Gosling, Nick Nolte en de immer mooie Emma Stone. De film teert gelukkig niet enkel op wat visuele ideetjes van de regisseur - wat mijn schrik was - maar levert ook de nodige actie af. Hier en daar wat voorspelbaar, maar de actie is er wel en het tempo is hoog genoeg om er van te genieten. Weinig blabla, veel boemboem. Ik dacht bij mezelf dat Dick Tracy zo had gemaakt moeten worden ipv een kinderachtige parodie. Ben blij dat deze film verrassend goed is uitgedraaid.

Ik zag pas nog Five Easy Pieces, met Jack Nicholson die naar huis keert omdat zijn vader ziek is. En dus op die manier opnieuw geconfronteerd wordt met zijn verleden. Met issues waar hij voor gevlucht is. Zelfde voor die andere film die ik onlangs zag: Manchester by the sea. Andere motieven, maar insteek blijft hetzelfde. Garden State van en met Zach Braff (voor mij ook het enige dat ik van die man ken) in een zeer oppervlakkige film. De film wordt wat wakker geschud als hij Natalie Portman ten tonele verschijnt. En dan is het verre van haar beste filmrol. Nergens wordt het echt boeiend. Hier en daar merk je wat flauwe humor die goed bedoeld is, maar niet echt uit de verf komt. En de soundtrack mag dan wel leuk zijn, het lijkt hier meer de grijze film te verdoezelen.

Niet echt mijn ding dus, nogal brave romcom waarvan ik niet echt begrijp wat mensen (en critici) hier nu in zien.

Een geweldige stripreeks verliest in deze film alle charme. De verzadigde kat vol sarcasme is een vetzakkat geworden die enkel de ambetanterik wil uithangen. De humor in de strips is niet altijd gericht op kinderen met een vorm van cynisme. Dat verdwijnt hier en geeft een te afgeborsteld beeld weer. Het resultaat is een film die niet voor Garfieldfans is, maar gewoon een nieuw publiek aansnijdt. Al kennen die Garfield enkel maar als pluchen beest dat tegen de autoraam plakt waarschijnlijk. Stripverfilmingen, het blijft een risico.

Het leven van Hollywoodlegende Gary Cooper. Nogal een droge documentaire, maar uiteraard interessant als je van het onderwerp houdt. Povere getuigenissen met enkel zijn dochter en enkele collega acteurs. Aan de hand van deze documentaire zou je niet meteen vaststellen dat hij zo'n legende was. Al was het verder wel interessant, vooral hoe hij met zijn paardrijden en stuntwerk eigenlijk in de film is geraakt.

In 1938 verscheen het originele toneelstuk Gas Light. Het was een hit, wat ook blijkt nadien. In Engeland volgde al snel een tv-serie op de BBC en in 1940 een Britse verfilming. Die gaven ze een tijd terug op de VRT. Zo kwam ik terecht op op de Amerikaanse verfilming 4 jaar later bij Ingrid Bergman. Bovendien haar 1e Academy Award. Ze won er 3 op 7 nominaties! Vanaf de jaren '60 werd het woord 'gaslighting' gebruikt, naar de titel van de film. Sinds enkele jaren maakt het woord terug op een opgang, veel gebruikt met een verkeerde context.

Als je de juiste verklaring van gaslighting kent, kan je al vermoeden waarover de film gaat. Ik moest trouwens meteen denken aan de film Rebecca (1940) naar het gelijknamige boek uit 1938 dat enkele maanden eerder verscheen voor het originele toneelstuk Gas Light uitkwam. Rebecca heeft ook gaslighting (nog voor de term bestond) als rode draad.

Bergman past als gegoten in deze rol, omringd door een sterke cast. Met in een bijrol trouwens Angela Lansbury die een Oscarnominatie kreeg. Soms komt het wat verouderd over, maar het verhaal is solide en als je houdt van de oude toneelstijl zit je zeker op je plaats. Mooi aangekleed met de zwart-wit beelden past het in de vroege film noir. Wel moet ik zeggen dat Rebecca (om de gelijkaardige film nog eens te noemen) de spanning die nodig is in dit verhaal, beter naar voor bracht. Daar zie je dan weer het talent van Hitchcock. Misschien had die ook bij Gaslight aan het stuur moeten zitten om de film nog beter te maken.

"En wat ziede? - Chinezen!"

Ik heb altijd wel gehouden van de humor van Gaston & Leo. Komedie is op zich altijd moeilijk en met een beperkt budget waar je in België een film kan maken, is het niet evident om van een sketchprogramma/show naar een langspeelfilm te gaan. En toch is het dit duo 4 keer gelukt. Zware Jongens en Paniekzaaiers waren de bekendste, De boot naar Spanje en deze in Hong Kong zijn wat minder bekend.

De film moet het dan hebben van de humor en niet van het verhaal. En dat werkt niet altijd. Soms hoopte ik Jackie Chan even te zien, zodat de scènes zonder Gaston & Leo's bekende humor wat meer pit zouden krijgen. En regelmatig wordt de film opgevuld met beelden van Hong Kong met het steeds terugkerende deuntje van componist Robert Vlaeyen.

De humor in deze film doet met trouwens wat denken aan de films van Peter Seller of Louis De Funès. G&L hadden eigenlijk in België moeten blijven, het is net de volkse humor die hen bekend maakt. Daarom dat Paniekzaaiers en Zware Jongens zoveel beter zijn.

Robbe De Hert is vooral goed in Vlaamse dorpsfilms als De Witte, Zware Jongens en Blueberry Hill. In de goeie zin van het woord dan. Hij bezorgt een soort herkenbaarheid voor de nostalgische Vlaamse filmkijkers. Maar als hij in deze Gaston's War de internationale toer wil opgaan, slaat hij de bal mis. Daarvoor heeft hij bovendien ook het budget en de middelen niet voor. Je merkt het ook aan de cast met weliswaar bekende, maar niet zo'n sterke namen. Werner De Smedt kan geen film dragen en mist de nodige charisma.

Oorlogsfilms zijn er met hopen wat gelukkig het onderwerp levendig houdt. Maar dat wil ook zeggen dat deze film ook in competitie gaat met grotere kleppers en Gaston's War met andere woorden in de schaduw verdwijnt. Ik mis het heldhaftige, de sfeer, de armoede, ... Die wissel van talen maakt het dan wel geloofwaardig, je weet nooit waar je zit en het mist daardoor ironisch genoeg weer die geloofwaardigheid. Iedereen spreekt hier minstens 2 of meerdere talen. Het verhaal loopt ook niet lekker met een script dat vooral clichés bovenhaalt.

Geen sterke film dus, al vervalt het vooral in saaiheid dan dat hij echt slecht wordt. Niet bepaald een aanrader.

Interessante thematiek in de (brede) lijn van 1984, Matrix en The Island. Een toekomstvisie met een filosofische insteek. Een toekomst die niet altijd rooskleurig is en de grenzen van het moreel alsmaar worden verlegd. Na privacy (1984), eigen wil (Matrix) of klonen (Island) gaat het hier over de ideale mens. Eigenlijk een Übermensch dus, al ligt de focus vooral op de ideale mens zelf en minder over de discriminatie van de gewone, minder ideale mens met haar fouten en gebreken.

De film is mooi gemaakt en kreeg terecht ook een prijs voor art direction. Maar de film is zeer steriel. De emoties zijn geheel weggeknipt. Dat mag wel bij een SF-film, maar nu komt het echt wel apathisch over. De film wordt een bubbel waarin je gaandeweg merkt dat helaas het idee van de ideale gen, een excuus is voor een whodunit verhaal. Inclusief een romantische randverhaal.

Het resultaat is een film die wel kan boeien en toch even doet nadenken over het idee van de ideale mens en helemaal doorknippen van de privacy. Wat je bent is belangrijker dan wie je bent. Maar daar mocht meer mee gedaan worden. Dat een mens meer is dan ideale genen. De geniale Stephen Hawking zou in die wereld niet geleefd kunnen hebben. Maar de film verliest snel de aandacht van mij als kijker. En lijkt ook wel wat verouderd.

Heeft wat weg van Novecento. En die lag mij ook niet. Een film met een verhaal dat me te kitscherig is en eerder aandoet als een doktersroman. En dat zeg ik gerust met 'Gone with the wind' in mijn top 10. Wat trouwens een dik boek is origineel en qua film mijlen ver boven deze Il Gattopardo staat. Het verhaal kabbelt maar wat verder en heeft nergens momenten die er uitschieten. Maar veel wordt goedgemaakt door de schoonheid van de film. Misschien niet op het einde met het bal, maar verder wel een streling voor het oog met veel pastelkleuren en oog voor knappe decors. Het maakt in elk geval veel goed en doet de film toch nog kijken. Niet echt mijn ding dus, maar wel knap gemaakt.

De film moet wat op gang komen. De screwball comedy moet z'n weg nog vinden en ook Astaire en Rogers elkaar wat leren kennen. Maar het is best genieten in deze muzikale komedie. Het komt vooral goed eens ze in het hotel zijn. Eerst met het kniedansje van Betty Grable en dan de introductie van enkele leuke randfiguren als de Italiaan en de ober. En uiteraard de scènes tussen Astaire en Rogers zelf als de misverstanden elkaar opvolgen. Met een mooie finale wordt de film net boven het gemiddelde getrokken. Astaire heeft misschien wel betere films, maar deze mag best gezien worden. Al zal dit denkelijk vooral in de smaak vallen van fans van dansfilms. Een verschil met de komische films van de 50's.

Het deed me deugd nog eens zo'n mooie animatie te zien die zowel rust als boeiende beelden weergeeft. Andere animatiefilms van deze generatie houden het op 3D of willen per se elk minuscuul detail in beeld brengen zonder oog voor het geheel. Ook een mooi verhaal dat boeiend is met de nodige muziek op de achtergrond. Niet echt de beste Ghibli, maar zeker geen slechte. Kijken en genieten maar.

Een pittige film die me soms deed denken aan 37°2 Le Matin. Mensen die hevig leven tot de bubbel van illusie springt. 2 mensen die zoals de titel zegt tegen een muur botsen. Niet fataal, maar een herkansing waarbij ze eerst elkaar 'gebruiken', maar stilaan door hebben dat ze elkaar kapstok zijn om uiteindelijk zich zelf op het rechte spoor te zetten.

De film kent een mooi tempo, is boeiend om te zien en de twee hoofdrolspelers zitten vol leven zodat ze de film zonder probleem kunnen dragen. Ik lees hier in reacties dat het laatste stuk minder is, maar net die landing na een turbulente vlucht, maakt het geheel compleet. De cirkel is rond. Uitzonderlijk mis ik de extra visuele aankleding niet, omdat net dat naturelle de film zo goed maakt. En op de juiste momenten wordt toch wel wat gespeeld met de beelden. De muziek als intermezzo plakt het geheel mooi aan elkaar.

Een film die zich kan meten tussen Hotaru no Haka en het verhaal Sans Famille (Remi alleen op de wereld). Een verhaal dat Vlamingen vooral kennen dankzij Willy Vandersteen met de versie van Suske & Wiske. Rond die periode begon ook de controverse in Antwerpen over de locatie. Het verhaal werd toegeëigend door het Antwerpse zuidelijke district Hoboken. De beschrijving is eerder een mengeling van wat de Engelse schrijfster Maria Louise Ramé zag tijdens haar rondtrip in Vlaanderen. Wel is Antwerpen zelf en de omstandigheden in het toenmalige Vlaanderen vrij accuraat.

En dat is meteen de kracht van de film. Waar de meeste (vooral Hollywoodversies) hun eigen interpretatie geven aan het verhaal met zelfs een ander einde, blijft deze animatiefilm zeer dicht bij het originele boek. En dan zie je meteen dat de kracht van de film duidelijk in het verhaal zit. De animatie zelf is vrij eenvoudig, maar dat komt het verhaal op zich wel goed. De muziek is ook wel mooi en brengt je meteen in de sfeer. Ik volg voor een stuk het vorige bericht van Onderhond over het visueel aspect. Wel met een dubbel gevoel, omdat die eenvoud voor een deel de kracht is. Al mag een film die Rubens en de schilderkunst eert, en die zich afspeelt in het prachtige Vlaanderen, toch wel dat ietsje meer geven om alles ook figuurlijk wat meer in de verf te zetten.

Dit verhaal mag zeker ooit nog extra erkenning krijgen. Feit dat het een Engels boek is en de controverse (die er toch nog wel wat deels bestaat) over Hoboken als locatie, houdt alles wat tegen. Antwerpen omarmt stilaan wel dit mooi verhaal, met recent een nieuw beeld voor de Antwerpse kathedraal ipv de zwarte steen van voordien.

The General is niet alleen een komedie, maar werkt ook goed als western/burgeroorlogsfilm. De humor is voor zijn tijd veel subtieler, al blijft het natuurlijk slapstick. Geen uitgekiende choreografieën als Chaplin of indrukwekkende mimiek van Laurel & Hardy, maar meer naturel en iets melancholisch in Keaton.

Het is mijn eerste film met de man. En ook al ben ik niet zo overdonderd bij hem tegenover sommige tijdsgenoten, de film staat er wel. Of dit één van de beste films ooit is, laat ik in het midden. Dat blijft immers een kwestie van smaak. Wel zie ik enkele mooie scènes die ongetwijfeld voor velen in het geheugen gegrift staan. Denk aan Keaton die op de dwarsbalk van de locomotief op en neer wiegt. Prachtig gewoon. Helaas kan de film dat niveau niet heel de tijd volhouden.

Niet de topper die ik had verwacht, maar voor z'n tijd zeker vrij vlot en boeiend. En het werkt zowel als komedie als western.

Ik had een film verwacht in de stil van Earth, maar deze documentaire is eerder filosofisch over het ontstaan van de wereld en het leven dat evolueert. Minder mijn ding en zeker het filosofisch gedoe is voor mij eerder storend dan een meerwaarde voor de film. Qua film is het af en toe niet slecht, maar de gemiddelde BBC-documentaire doet tegenwoordig al veel beter.

Gregory Peck had later een keer laten vallen dat de film in zijn tijd voor de nodige opschudding zorgde, maar ondertussen al gedateerd is. Daar heeft hij wel gelijk in. Ik kan me voorstellen dat anno 1947, enkele jaren na de oorlog, het thema rond antisemitisme nog meer leefde dan nu. Ook al is het nooit echt weg gegaan. Maar enkele medewerkers aan de film (waaronder regisseur Elia Kazan) moesten zich toch verantwoorden voor het 'House Un-American Activities Committee' dat te vergelijken is met het McCarthyism. Jarenlang was er een zwarte lijst in Hollywood waar mensen uit de hele entertainmentsector op werden gezet vanwege politieke overtuigingen die niet strookte met die van de Amerikaanse overheid.

Ondanks de controverse rond de film, werd de film toch 8x genomineerd bij de Oscars met winst voor beste film, beste regie en actrice Celeste Holm. Of misschien wel dankzij. Ook aan de kassa heeft de aandacht voor het thema wel wat geholpen en werd het één van de meest succesvolle films voor Fox. De film mixt eigenlijk twee thema's, want we krijgen zowel de job van Phil Green waarmee hij botst tegen vooroordelen tegenover joden en antisemitisme in diverse vormen. Maar er is ook zijn relatie en de druk van een gemengd koppel. Al is dat op zich vrij licht, ten slotte deed hij zich 'maar' voor als jood. Dan is een film als Guess who's coming to dinner (1967) daar veel sterker in.

Een thema dat op zich wel interessant is en je ook kan doortrekken naar mensen met een andere huidskleur. Denk aan het recente Blackkklansman. De aanpak is wat verouderd en echt indruk maakt de film niet meer. Het acteerwerk valt nog wel mee, maar is zeker niet schitterend. Peck heeft al beter gedaan. Toch van genoten, maar niet meer dan gemiddeld.

- Such a pretty little girl! American?

- Yes, except of my mother and father side. They are Irish!

Qua humor werkt dit wel, Marylin Monroe is één van de grappigste actrices en vooral die met het grootste sex-apeal. Een film als dit zet dat natuurlijk nog eens extra in de verf wat de algemene mythe rond haar zeker bevorderde. Het duo Monroe en Russell is geweldig. Marilyn Monroe als dom blondje en Jane Russel als de droge sidekick met regelmatig een sarcastische oneliner er tegenover.

Minder is wel het nogal luchtige verhaal, zelfs voor dit genre. En het werkt niet altijd. Zo is Russell zeker goed bij stem, maar heeft ze niet helemaal het charisma van Monroe en is ze beter in humor dan in musical. Gewoon kritiek op het geheel, ik heb persoonlijk geen probleem met het luchtige gehalte. Dat hoort nu eenmaal bij het genre. Zeker niet de beste film van Marilyn Monroe, maar wel eentje die je als fan gezien moet hebben.

Nog meer dan ooit valt me op dat dergelijke diva's tegenwoordig zeldzaam zijn en dat het schoonheidsideaal helaas letterlijk en figuurlijk vermagerd is. De vormen van Monroe hebben veel meer aantrekkingskracht dan de panlatten van tegenwoordig...

Ik hou wel van de films van Guy Ritchie. Heeft een leuke stijl met droge humor. Maar The Gentlemen is toch wel de minste van zijn films. Alleen Swept Away heb ik nog niet gezien. Er zit helemaal geen vaart in de film, het wordt nooit echt interessant, de personages zijn gewoon saai en de humor werkt niet. Jammer, want van Ritchie had ik toch wat anders verwacht. Beetje meer creativiteit mag wel.