Le Gamin au Vélo (2011)

Magertjes, maar net voldoende.

*3

Het is altijd riskant van een filmmaker om een onsympathieke hoofdpersoon te kiezen, of althans een hoofdpersoon die niet iedereen kan waarderen. Maar ik vind dat hierdoor het verhaal juist heel sterk is, omdat je echt leert begrijpen waarom de jongen zo is zoals hij is. Weer een zeer sfeervolle franse film, zoals we die wel kennen van de Fransen.

Een echte Dardenne film, sociaal bewogen, karakteristieke manier van filmen, knap geacteerd, knap gebalanceerd.... de moeite om te zien.

@Chairrepair, he dat is geen Franse film, de Gebroeders Dardenne, zijn Belgen.....

Aangrijpende Dardenne die gelukkig niet te zwaarmoedig uitviel. Eventjes dacht ik dat de Dardennes op het einde voor gitzwart drama gekozen hadden toen hij uit de boom viel... gelukkig niet . Cyril is een kind zoals je tegenwoordig vaker hoort. Met een ouder die zijn verantwoordelijkheden niet wil opnemen, die zich op het slechte pad begeeft en volledig in de knoop ligt met zichzelf. Emotioneel harde scène waarin de vader zegt dat hij zijn zoon niet meer wil zien en Cyril zichzelf begint te verminken . Maar dan ook o zo mooi hoe Samantha zich belangeloos opoffert uit goedhartigheid om die jongen een warme thuis te geven. Le Gamin au Vélo is een knap opgebouwde film die de responsabilisering voor onze kinderen en de behoefte aan ouderlijke liefde in het licht stelt. Slechte opvoeding, slechte volwassenen... ik ben het volledig eens met de Dardennes.

Merkwaardig, voor mij is het net omgekeerd: zoiets zou voor mij de film gered hebben. Nu vond ik hem juist wat te slap, te weinig "haar op de tanden". "Gewogen en te licht bevonden..." Door míj wel te verstaan...

Dan zou het wel een erg deprimerende film geworden zijn Thomas. De broers maakten duidelijk dat hij er ditmaal zonder al te veel kleerscheuren is vanaf gekomen maar dat het ook anders kon uitgedraaid zijn.

Ik lees net dat de film 3 nominaties voor de European Film Awards 2011 in de wacht heeft gesleept: beste film, beste regie en beste actrice.

Realistische en rauwe feelgood movie.

Opvallend licht(er) werkje van de broertjes Dardenne die ik alleen ken van behoorlijk zwaarmoedige films. Eerdere films zoals 'La Promesse' en 'Rosetta' vond ik prachtig en tegelijkertijd aan de zware kant. Films waar ik maar net zin in moet hebben en niet zo snel even tussendoor bekijk.

'Le Gamin au Vélo' is zoals gezegd een stuk lichter en tegelijkertijd (gelukkig) nog steeds rauw en realistisch. Acteerprestaties zijn uitstekend: geloofwaardig en naturel. 7.5/10*

Deze ook eens bekeken en 'k vond hem ook niet mis. Niet de meest sympathieke hoofdrolspeler, maar gelukkig is er nog Samantha (sterk gespeeld door Cécile de France).

Ondanks dat de film niet zo lang duurde, wist hij me toch te boeien van begin tot einde. Het eind was wel verrassend.

Tja voor de rest niet echt een film om vaak te bekijken, maar een keertje is hij zeker het bekijken waard.

Goede film. Dat jochie speelt dus echt erg goed. Beetje jammer dat die scène met de honkbalknuppel er zo knullig uit zag.

Alweer een mooie film gemaakt door de Belgen, dit maal van Waalse bodem. Ik had geen trailer of niks gezien, ik had er via de Golden Globe nominatie over gehoord. Het sprak me niet zozeer aan, maar ik was toch benieuwd wat de Belgen er deze keer van zouden bakken. Ik was aangenaam verrast, het was een origineel onderwerp dat tegenwoordig nogal eens voor blijkt te komen. Een vader die niet meer voor zijn kind wil zorgen, omdat het teveel is. Het kind uiteindelijk in criminele handen terecht komt, omdat de crimineel in kwestie zich opstelt als een vader figuur, hem in de watten legt en zo het naïeve jongetje beïnvloed en hem overhaalt een overval te plegen. Het had wel iets surrealistisch dat Samantha zo gemakkelijk Cyril opving, dat zul je tegenwoordig dan weer niet zo gauw zien, dus vind ik de sociale boodschap die de film met zich meebrengt ook wel mooi. De film is een mooi drama met sterke acteerprestaties van voornamelijk Thomas Doret en Cécile de France, zeer knappe prestatie van zo'n jong mannetje in z'n eerste film!

Geslaagde kennismaking met de Waalse broers

Als Belg zijnde was ik het eigenlijk al langer van plan om me eens te verdiepen in het werk van de Dardenne broers omdat ik er toch al enorm veel goeds van had gehoord. Het bleef echter bij mij alleen maar bij het idee en voor de rest kwam er niet veel van in huis. Dat veranderde toen bleek dat ze in het plaatselijke cultuurcentrum de recentste film van het regisseursduo op groot scherm brachten. Tickets besteld en afgelopen dinsdag was het zover.

En ergens is het een vreemde zit geworden. Qua verhaal is Le Gamin au Vélo wel erg mager en lijkt het zich soms zichzelf de nek om te draaien vanwege de voorspelbaarheid. Zo ziet ieder klein kind al aankomen dat de relatie tussen Wes en Cyril nog geheel verkeerd zal gaan aflopen maar langs de andere kant wordt er dan wel weer verfrissend uit de hoek gekomen. Zo voel je perfect aan dat er nog een staartje gaat komen aan Cyril zijn gerechtelijke avontuur maar dat de vader en zoon van de krantenwinkel de dader zullen zijn had ik dan weer niet zien aankomen. De hoge score langs mijn kant zit hem dan ook in de manier waarop alles in beeld wordt gebracht want de film zit op zich vol met een aantal prachtige scènes. De uitbarsting van Cyril in de auto wanneer zijn vader hem verteld dat hij hem niet meer wil zien, vader en zoon van de krantenwinkel die op Cyril staan te kijken wanneer die uit de boom is gevallen, ... Ook heel de relatie tussen Samantha en Cyril wordt erg mooi en naturel in beeld gebracht. Het probleem dat na de aftiteling overblijft is dan ook dat het lijkt alsof de film niet af is. Ik kan niet exact uitleggen waar het juist aan ligt maar ik had het gevoel dat er nog meer uitgehaald had kunnen worden. Ben in ieder geval benieuwd geworden naar de rest van hun oeuvre.

Maar eerlijk is eerlijk, de film had bijlange na niet zo goed geweest zonder de cast. Normaal gezien ben ik niet zo voor kinderen in een film, hoewel er natuurlijk altijd uitzonderingen bestaan zoals de originele The Omen, maar ook de rol van Thomas Doret als de jonge Cyril mag zich vanaf nu in de categorie scharen van hoe het wel moet. Doret acteert erg naturel, in het begin krijg je echt een hekel aan hem, maar naargelang de film vordert weet hij dit perfect te laten evolueren. Geen makkelijke rol voor iemand van die leeftijd maar hij doet perfect. Zijn niveau is volgens mij dan ook wel te wijten aan het heerlijke tegenspel van Cécile De France. Nog nooit van deze actrice gehoord maar man, dit speelt ze erg sterk. Hoewel ze niet enorm knap is heeft ze een soort van natuurlijke charme en het werkt perfect in de sfeer die de broers oproepen. Sowieso een actrice om eens in het oog te gaan houden. De film steunt voornamelijk op de wisselwerking tussen deze twee acteurs maar ook qua bijrollen is er bitter weinig slechts op te merken.

Ik had altijd gehoord dat de films van de Dardenne broers zo zwaar waren maar daar is bij deze film niets van waar. Natuurlijk bevat Le Gamin au Vélo wel zijn zwaardere momenten maar de broers weten er luchtig mee om te gaan en leveren een sterke sfeer. De cast acteert ook nog eens van een hoog niveau en daarmee is alles zowel gezegd.

4*

Verrassend goed.

De eerste film van de broertjes Dardenne die ik zie (eigenlijk een schande) maar om de één en of andere reden trekken hun plotjes mij meestal niet. Er is mij verteld dat de Dardennes voornamelijk kleine sociale drama's verfilmen, en da's alvast in deze film inderdaad het geval.

Maar ze doen dit met verve, op een heel minimalistische manier. Er is ook haast een totale afwezigheid van soundtrack of score, ik denk dat er slechts op 3 momenten gebruik van gemaakt wordt, en toch mist de film zijn impact niet. Om zoiets klaar te spelen heb je goede acteurs en actrices nodig, en da's hier absoluut het geval. De kleine Thomas Doret speelt voortreffelijk: een erg vervelend maar duidelijk gebroken kind dat gewoon nood heeft aan liefde en warmte, het liefst van zijn vader. Dat Cecile de France een goede actrice is wist ik al, en dat bewijst ze ook hier. Met veel geduld (soms wat te veel) en warmte poogt ze door te dringen tot de kleine Cyril. Mooi. Wellicht is het een beetje jammer dat de vader weinig of niet belicht wordt. Veel verder dat het feit dat hij niet voor zijn zoon wil/kan zorgen gaat het niet.

Goed.

Goeie film waarin een jongen in de steek is gelaten door zijn vader, en waarbij hij er alles aan doet om hem terug te vinden. De extreme vastberadenheid waarmee de jongen te werk gaat is de drijfveer van de film. Andere personages worden dan ook veel minder uitgewerkt, en dat is wel een beetje jammer (wat is bijvoorbeeld het motief van de vrouw die hem opneemt?). Wederom met veel realisme in beeld gebracht door de broers Dardenne. En alhoewel de film verre van vrolijk is, is het ook minder zwaarmoedig dan hun voorgaande films.

Een goede dramafilm...

Prima Franse/Belgische film...

Prima acteerwerk...

Prima verhaal...

Lastige jongen zonder zijn vader opgevoed...

Prima achtergrond geluid/muziek (Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit...

Zeker verrassend goed...

Film die bij mij gemengde gevoelens losweekte. De vrouw die zich over de jongen ontfermde vond ik heel sympathiek, ze beschikte over een bewonderenswaardig geduld. De knaap vond ik echter irritant, behalve op het einde van de film. Het zat hem weliswaar niet mee, zijn vader liet hem als een blok vallen en ik ergerde me ook aan die man, maar die jongen was toch bij momenten ook een ettertje zodat ik steeds minder medelijden met hem had. De laatste reactie van de krantenhandelaar die eerst zo vergevingsgezind was vond ik ook niet erg geloofwaardig.
Tegen zijn zoon zei hij "we zullen zeggen dat hij ons achtervolgde als hij nu dood is" en hij gooide de bezwarende stenen weg. Precies alsof de kineasten de gemene aanslag met de knuppel op de krantenhandelaar en zijn zoon wat wilde relatieveren door te tonen dat deze mensen ook niet echt deugden.
Toch geen slechte film, er kan zeker achteraf over gediscussieerd worden. Maar ik vond hem bij de eerste visie eerder middelmatig. Geen aangrijpende feelgood movie in mijn ogen, ik wil hem echter ook niet compleet de grond in boren.

Begin vond ik nog redelijk en liet ik het op me af komen. Ik verwachtte meer naarmate de tijd vordert. Ik verwachtte ook niet hoe en hoe snel die jongen zijn vader ging ontmoeten. Voor mijn gevoel iets te snel en te simpel. Ik kon mijn aandacht er nog wel bij houden wanneer die jongen in aanraking komt met een ander jongen.

Geen slechte film.

Bij La Silence de Lorna:

Inderdaad een dipje, want Le Garmin Au Velo is echt stukken beter.

Niet zo anders als vooraf werd gesuggereerd, maar toch wel een soort van kleine stijlbreuk. Dat was al wat zichtbaar in Lorna (camerawerk vooral), maar is hier veel duidelijker. Het gebruik van Beethoven bijvoorbeeld (vond ik mooi), een wat hoopvollere film ook. Met vooral Samantha als iemand die ineens getroffen wordt door zoiets als een onbaatzuchtige liefde. Een onverklaarbare verwantschap. Als een instinct haast. Zonder dat ze het zelf helemaal begrijpt.Prachtig gespeeld door Cecile de France.

Verder valt op dat na het wat geforceerde Silence de Lorna deze film veel eenvoudiger is en dat voelt goed. Cyril op zijn fietsje op zoek naar acceptatie en houvast en als hij het dan vind en dan herkent hij het eerst totaal niet. En Thomas Doret is een revelatie.Met zijn geloofwaardige agressieve buien. Een nieuwe Jeremie Renier?

Mooi einde ook waarin de beroofde vader in een moment ook kiest voor veiligheid en houvast door zijn zoon te zeggen wat hij moet vertellen en de steen weg te werpen.

Erg mooi.

4.0*

Grappig trouwens dat de enige post-Rosetta D'ardenne-film die ik nog niet gezien heb nu degene is met de meeste stemmen, L'enfant. Moet ik eens achteraan, ook goed voor mijn Canneslijstje op Icheckmovies

Overal verhalen dat ie zo veel anders dan de andere Dardenne films. Onzin, ook deze was weer krachtig zoals alleen deze broers ze kunnen maken.

De gebroeders Dardenne zijn heel erg sterk in het maken van sociale drama's. Ik heb nu een zestal films van hen gezien. Ik vind deze toch wel de minste omdat er onverklaarbare dingen gebeuren, zoals waarom de kapster Samantha zich onbaatzuchtig ontfermt over een weerbarstige jongen, die ze totaal niet kent. Ze is zelfs bereid om zijn boete voor haar rekening te nemen en haar vriend de laan uit te sturen. En dan Cyril, die een geweldige smak uit een boom maakt, na een paar minuten opstaat en naar huis fietst alsof er niets gebeurd is.
Valt daarom in vergelijking met eerdere Dardenne-films tegen, ondanks het goede acteerwerk van Thomas Doret en Cécile de France.

Nooit gehoord van filantropie en liefde voor de medemens?

Zeker wel en het is uiterst sympathiek allemaal, maar...
in de film vindt er een toevallige botsing plaats tussen Cyril en Samantha. Even later meldt Samantha zich bij het internaat van de jongen met diens fiets, die ze op straat van iemand heeft gekocht. Hoezo?
Vervolgens neemt ze Cyril in huis, terwijl ze de jongen helemaal niet kent. Hoezo?
En als Cyril bestraft wordt voor een roofoverval, betaalt ze ook eens nog de kosten. Hoezo?
Enige uitleg over het waarom van Samantha's medeleven met Cyril zou in de film niet misstaan, vind ik althans. Zonder die uitleg is dit volgens mij toch wel een beetje te veel van het goede.

Ze helpt mensen omdat het in haar natuur ligt om behulpzaam te zijn. Naastenliefde is er voor ieder mens en niet enkel diegenen die ze kent. Je laat toch geen minderjarige jongen in de problemen zomaar op straat? Lijkt mij niet moeilijk om in te komen.

@Filmkriebel. Ik denk dat wij over het belang van naastenliefde, zorgzaamheid en medemenselijkheid niet van mening verschillen.

Ik ben van de gebroeders Dardenne films gewend met een hoog realiteitsgehalte (Le Fils, L'Enfant, La Silence de Lorna (mijn favoriet), La Promesse en Rosetta heb ik gezien) en dat mis ik een beetje in deze film.

onsympathiek kind, wat denk ik ook wel een beetje vanzelf gaat als je zo leeft. Kreeg me niet helemaal mee maar is opzich wel een goed verhaal.

De broers Dardenne zijn de meest overroepen regisseurs in België. Telkens halen ze de nodige prijzen, maar het publiek blijft een beperkte groep. Enige film tot nu toe die daar uit springt is deze Le gamin au vélo. Niet dat ik omvergeblazen werd, maar het liep wel goed en kon teren op stevig acteerwerk en sfeer. Cécile de France blijft toch één van mijn favoriete actrices.

Tegenover de vrij depressieve prozacfilms die we van hen gewoon zijn zit er in deze film wat meer hoop. Mooi einde trouwens dat treffender was dan het verwachte einde. En je moet het niet altijd zover gaan zoeken naar het waarom in bepaalde acties. Het komt zeker geloofwaardig over en neemt je mee op een prachtige reis. Hopelijk maken de Dardennes meer van dit.

Na drie bovengemiddeld goede films te hebben gezien van de broers Dardenne, is het met deze Le Garmin Au Velo dan eindelijk raak, en kan ik voor het eerst eens vier sterren kwijt aan een film van hen.

Ik zat er eigenlijk gelijk vanaf het begin goed in. Het hoofdpersonage Cyril wordt erg goed gespeeld door Thomas Doret. Ondanks dat het af en toe een vervelend ettertje is, had ik ook wel medelijden met hem, want hij is in feite door omstandigheden zo geworden. Door het dicht op de huid zittende camerawerk volgen we vooral het leven van Cyril. Een leven met veel afwijzingen, waarin hij zoekt naar liefde, maar dat niet zo gauw weet te vinden. Ook Cécile de France speelt erg sterk als de vrouw, die een bepaalde aantrekkingskracht en liefde voelt voor de jongen.

Hoewel de films van de Dardennes vaak pessimistisch en negatief zijn, en ook Le Garmin Au Velo daar niet aan ontkomt, is deze toch hoopvoller. Ik vond de laatste tien minuten echt razend spannend, en dacht serieus datCyril dood was, na zijn val uit de boom, want ook dat had me bij de Dardennes niet verbaast. Gelukkig bleek dat niet het geval en gingCyril deze keer ondanks de ellende, onverstoorbaar af op zijn nieuwe geluk, waar ook zo’n gebeurtenis hem blijkbaar niet meer van kon houden. Eindelijk warenzijn ogen geopend. Een prachtig einde moet ik zeggen.

Een knappe film dus, die geen moment inzakt, en van begin tot eind uitermate boeiend is.

4,0*

Prima film met sterk acteerwerk van de hele cast en zeker ook van de jonge Thomas Doret die het joch op de fiets speelt. Cyril is een jongen met pit die een hoop teleurstellingen in zijn korte leven heeft moeten verwerken en makkelijk te beïnvloeden is. Hij is nogal ondankbaar is richting de lieve Samantha. Waar haar affectie voor Cyril vandaan komt is mij niet echt helder, wel is duidelijk dat ze echt tom de jongen geeft.

Zo nu en dan, op wat mij betreft wat onlogische momenten, horen we fragmenten uit het Piano Concerto No. 5, Op 73, Adagio Un Poco Mosso -van L. van Beethoven, schitterend.

Piano concert 5 Beethoven

Naar mijn mening is deze film wel wat overschat. De film heeft heel weinig om handen en de voorspelbaarheid is ook erg groot. Je weet eigenlijk al meteen dat zijn vader hem niet terug zal nemen. Iedereen herinnert zich verder ook nog wel dat zijn/haar ouders vroeger waarschuwden voor bepaalde types, en ja hoor, ze zitten hier ook in. Verrassend, zo'n kind die zich laat gebruiken door een 'stoere', oudere jongen. Je weet dan ook meteen hoe het afloopt tussen de dealer en Cyril.

Eigenlijk zit je dan dus bijna de hele film naar een irritant mannetje te kijken (een rol die Doret overigens wel goed speelt). Ondanks zijn begrijpbare teleurstelling mag Cyril rustig een vervelende rotblaag genoemd worden. Hij blijft wel héél erg lang in deze starre houding hangen. Negen van de tien mensen hadden hem direct weer teruggebracht naar het internaat. Omdat hij zo'n grote rol speelt, maakt het in veel gebeurtenissen al niet zo veel meer uit wat er precies aan de hand is, Cyrils negatieve houding is wat het oog vangt.

De film kwam op mij over alsof het verhaal in een halfuurtje uit de mouw is geschud.

Matige film en mateloos irritante muziek (althans, wat er was)