Le Gamin au Vélo (2011)

Broers Dardenne maken opnieuw kans op Gouden Palm

Bron: De Standaard, 14 april 2011

'Le Gamin au vélo', de jongste film van de broers Jean-Pierre en Luc Dardenne, dingt mee naar de Gouden Palm op het 64ste filmfestival van Cannes, dat plaatsvindt van 11 tot 22 mei. Dat heeft de organisatie bekendgemaakt.

Andere films in competitie zijn onder meer 'La Piel que habito' van Pedro Almodovar, 'Le Havre' van Aki Kaurismaki, 'Habemus Papam' van Nanni Moretti en 'Melancholia' van Lars Von Trier. In totaal dingen 19 films mee naar de Gouden Palm.

De broers Dardenne wonnen al twee keer de hoofdprijs in Cannes, met 'Rosetta' (1999) en 'L'Enfant' (2005).

Hun nieuwste, 'Le Gamin au vélo', gaat over Cyril (Thomas Doret), een net geen twaalfjarige jongen die wegloopt uit het kindertehuis waar zijn vader hem achtergelaten heeft met de belofte hem te komen halen. Tijdens de zoektocht naar zijn vader ontmoet hij Samantha (Cécile de France), een vrouw die een kapsalon uitbaat en ermee akkoord gaat dat Cyril tijdens de weekends bij haar verblijft.

De film komt in België op 18 mei in de bioscoopzalen.

De openingsfilm van het festival in Cannes is 'Midnight in Paris' van Woody Allen, die niet in competitie zit.

NL Trailer (YouTube)

Winnaar Grand Prix in Cannes. En dat vind ik alweer terecht.

De Dardennes zijn echt geweldig. Le Gamin au Velo is in geen enkel opzicht revolutionair, de broers Dardenne doen iedere film precies hetzelfde: ze vertellen met minimale middelen een klein, sociaal geengageerd verhaal. En dat doen ze zo ongelooflijk mooi en knap. Scenario, regie, camera en acteerwerk: alles is perfect tot in detail. Alles is sober, het drama blijft ingetogen, maar raakt diep. Elke film opnieuw.

Prachtfilm. Alweer.

Ze hadden beter deze de Gouden Palm gegeven, ipv die *#$-film 'The tree of life'.

Mja, mja... Het lijkt een beetje op tussen mij en de Dardennes. Eigenlijk al bij hun vorige was de liefde wat bekoeld. Nog steeds een degelijke prent hoor, Le Silence De Lorna, maar het deed me allemaal niet zoveel meer. Sindsdien ook niet de behoefte gehad om nog één van hun andere films te bekijken. Destijds nochtans diep onder de indruk van La Promesse, Rosetta, Le Fils en L'Enfant. Lag Lorna me gewoon een beetje minder of is mijn smaak de laatste jaren veranderd? De tijd dat ik reikhalzend uitkeek naar het zoveelste somber sociaal drama, ligt namelijk al een tijdje achter me.

Nu dus Le Gamin Au Vélo en ik zat dus niet meteen te wachten op weer zo'n gelijkaardig relaas. Toen ze in de pers gewag maakten van Dardennes 2.0, raakte ik toch benieuwd. En inderdaad, hun laatste worp is iets verhalender, frisser, optimistischer en ‘sprookjesachtiger’. Maar van een echte koerswijziging kunnen we nu toch ook niet echt spreken? En dat vind ik wat jammer, want ik ‘heb dit nu wel gezien’. Sowieso lijkt Le Gamin me niet hun sterkste werk, maar ik vraag me af of ik sowieso niet uitgekeken ben op de Waalse broers. Binnenkort nog eens Rosetta van onder het stof halen om te zien of de intensiteit van die kijkervaring wel intact blijft...

Verder is dit uiteraard een behoorlijk gemaakte film, met opnieuw een overtuigende debutant als rusteloos hoofdpersonage en een aardige rol van Cécile de France.

3*

Knap acteerwerk, maar het verhaal is nogal flauw, en de psychologie nogal mager, ongeloofwaardig, gesimplifieerd, en daarom was de film voor mij niet echt overtuigend...

Le Fils is de betere fim. Toch wel raar dat deze film dan de "doorbraak" is voor de Dardenne's.Raar!

Doorbraak?

De doorbraak was La Promesse (1996). En definitief met de Gouden Palm voor Rosetta (1999).

Kwa bezoekersaantallen. Zat in een afgeladen filmhuis te kijken naar deze film. Dat komt niet vaak voor. Le Fils draaide niet eens in het locale filmhuis...

Weer een fijne film van de Dardennes. Het is een beetje een herhalingskunstje aan het worden van de heren, maar ze leveren zo'n sterke kwaliteit af dat het niks uit maakt. Het werkt vooral zo goed omdat ze nooit een minuut te lang aan iets spenderen dan nodig is. Simpele, korte verhalen waar alle emotionele confrontaties écht aan voelen. Technisch steekt het ook gewoon goed in elkaar, onder die vrije 'rechttoe rechtaan' filmaanpak schuilt een sterke vakkennis van camerawerk en in het bijzonder de montage is naadloos.

Verder is de film ook goed geacteerd met een glansrol voor de debuterende Thomas Doret als de jonge Cyril maar ook een sterke bijrol van Cécile de France als zijn opvangmoeder.

Dit is pas de tweede film die ik zie van de Dardennes, maar toch voldoet hij compleet aan het beeld die ik van hun heb. Hiermee bedoel ik handheldcamera's die personages dicht op de huis volgen terwijl ze zich door armoede en sociale ellende heenworstelen. De berichten uit Cannes waren echter dat deze nieuwste aanwinst in het oeuvre van de broertjes toch wat anders voor hun was, vooral luchtiger ook. Ik las ook een interview met het duo waarin ze uitlegden dat ze gingen voor een simpel sprookje, een wat meer optimistische film dan gewoonlijk. Zoals gezegd heb ik hiervoor alleen maar L'Enfant gezien en hoewel Le Gamin au Vélo niet zo zwaarmoedig is als die film kan ik dit toch nauwelijks luchtig vermaak noemen.

In feite is dit ook weer een hoop sociale ellende: een vader die uit armoede en uit een slecht gevoel voor verantwoording zijn zoon in een weeshuis dumpt zonder dit aan zijn kind te vertellen plus een buurt met kindercriminaliteit en drugdealers vormen het hoofdplot en ik vond het niet bijzonders luchtig gebracht worden, eerder erg pijnlijk. Zelfs het grote optimistische moment waarop Cyril de wraak van de jongen die hem uit de boom kegelde accepteerd komt eerder hard aan dan als een feelgoodmoment. Ik vond het eerder een emotioneel afmattende film dan een warm sprookje. De poster vangt de sfeer totaal niet. Daar komt nog eens bij dat Cyril niet bepaald een innemende jongen worden. Wellicht zelfs het meest egoïstische kind dat ooit de hoofdrol heeft mogen spelen in een film.

Ik kan dus niet zeggen dat de Dardennes helemaal in hun opzet geslaagd zijn, maar daar til ik niet te zwaar aan, want er blijft evengoed een sterke en meeslepende film over. Een aangrijpend drama dat ondanks zijn sprookjesachtige intenties vaak geloofwaardig aanvoelt. Het dicht-bij-de-huid-camerawerk kan ik goed waarderen en de film is uitstekend geacteerd, zeker door de jonge Doret. Het enige wat ik echt jammer vond is dat Le Gamin au Vélo weer hetzelfde stramien volgt als iedere straatschoffiefilm, een genre met kennelijk weinig variatie sinds Charles Dickens Oliver Twist schreef. Dus is er weer een engelachtige beschermer, een verdwenen en/of onbruikbare ouder, een weeshuis, een wreed personage waar de jongen door aangetrokken wordt maar die dreigt een slechte invloed te worden: ik heb het allemaal al veel vaker gezien en van alle verhaaltypen is dit sowieso al geen favoriet. En waarom worden al die kleine jochies toch altijd zo aangetrokken door straatcriminelen. Ik had enige moeite om te accepteren dat Cyril zo snel wilde meedoen met een straatroof waarin hij iemand met een knuppel bewusteloos moest slaan, kennelijk alleen maar omdat hij even op de Playstation 3 heeft mogen spelen. Het hoort bij het genre, lijkt het wel.

Negativiteit ten spijt is het toch een pakkende film en ik moet eens het eerdere werk van de Dardennes opzoeken.
3,5*

Gezien samen met Niethie vorige week.

Een heel bijzonder en zeer realistisch werkje vond ik dit. Om te beginnen uit het Franstalige gedeelte van Belgie, waarbij je vaak vergeet dat het geen Franse film is. Altijd weer even wennen. We volgen het leven van Cyril, die ik echt erg goed neergezet vond door de piepjonge acteur, die echt voor die leeftijd wel intens, gedurft en met gevoel acteerd. Mensen hebben de handen vol aan hem en hij ontkomt aan alles en is een fikse doorzettertje. Soms is het wel erg slikken om te zien hoe hij er aan toe gaat. Hij gaat op zoek naar zijn vader maar eenmaal gevonden wil zijn vader hem uberhaupt niet eens meer zien en staat het leven van Cyril op zijn kop. Zo werd ie al opgevangen door Samantha, echt een schitterende rol weer trouwens van Cicile de France, waar de relatie ook niet al te rooskleurig is. Soms is het gewoon pijnlijk om te zien hoe die Cyril er op los gaat om zijn zin te krijgen. Maar toch zijn er evengoed nog wel betere momenten tussen die 2. Dan komen we bij die criminele jongeman die jonge jongentjes gebruikt voor zijn louche praktijkjes. Jaa het straatleven is hard. Het einde is ook een mokerslag. Wraak lost toch niet altijd op.

Erg bijzondere film dat gewoon erg intens en echt aanvoelt. Je word er gewoon niet vrolijk van.

4,0*

A wel a wel, deze Waalse prent heeft de Grand Prix in Cannes gewonnen hè. Een of andere kerel wiens werk het is om daarover te schrijven zei dat het niet veel scheelde of hij had de Gouden Palm van The tree of life afgepakt. Ik weet niet welke ik zou kiezen... het is allebei namelijk niet veel soeps. Het joch, le gamin, is een vervelend rotjong; van The tree of life begreep ik geen ene zak maar Brad Pitt slaat z'n kinderen tenminste nog. Hoe leuk is een film waar je 90 minuten tegen zo'n stom blaag zit aan te kijken? Man wat heb ik een hekel aan kinderen. Enfin, het derdewereldland werd verder mooi in beeld gebracht... ik hoop dat Vlaanderen binnenkort wegen zonder gaten heeft

Een typische Dardennefilm: liefhebbers gaan dit absoluut kunnen smaken, nieuwe zieltjes zal je er allicht niet mee winnen.
De film bevat minstens één prachtige scène: het moment waarop de vader zijn zoon moet vertellen dat hij hem niet meer wil zien. Ongelooflijk hard, en de stille ogenblikken nadien in de auto bevatten een enorme kracht. Meesterlijk in al zijn eenvoud! Ook de portrettering van de bendeleider en de manier waarop hij nieuwe leden ronselt vond ik goed uitgevoerd: misschien iets te cliché bij momenten, maar tegelijk kwam het erg realistisch en geloofwaardig over. Het einde van de film gaat er misschien een tikkeltje over, al valt er wel wat moois uit te halen. Een goede Dardennefilm, maar Rosetta en L'Enfant zijn overtuigender. Le Gamin au Vélo is hoe dan ook een sterke film met zoals gezegd minstens één fenomenaal krachtige scène. Nèt geen 4*.


3,5*

Films van de Gebroeders Dardenne zijn nooit echt mijn ding geweest. De overdosis ellende die wij normaal in hun films te zien kregen werkte bij mij zeer afstotend. Op een gegeven moment werd ik er volledig immuum door. Des te groter was de verrassing voor mij dat in deze nieuwe film de gebruikelijke overdoses portie ellende weg bleef. Ik vond het zelfs een enigszins opgewekte film en ik heb mij gisteravond in de bioscoop met dit filmpje dan ook prima kunnen vermaken. Zeker ook door het sterke acteren van Cécile de France in de rol van Samantha.

Absoluut niet mee eens, de Dardennes begeven zich juist op andere paden met Le Gamin. De cameravoering is anders, er wordt muziek gebruikt, de sfeer en de omgeving zijn minder rauw. Voor mij een flinke tegenvaller als groot liefhebber van hun eerdere werk. Dat komt overigens ook door het plot. Het is meer een sprookje, met de eeuwige goedheid van Samantha.

Ik denk dat Le Gamin hierdoor een stuk toegankelijker is in vergelijking met bijvoorbeeld Rosetta.

Maar ook minder sterk, om niet te zeggen flauwer?

Vond ik wel. Rosetta komt aan als een mokerslag, die uitwerking had Le Gamin niet op mij.

Het blifjt natuurlijk erg minimaal en ik was overigens vergeten zeggen dat ik het gebruik van de muziek niet echt wist te smaken. Het kwam veel te pathetisch en gekunsteld over, wanneer het stukje Beethoven weer eens de revue passeerde. Voor mijn filmbeleving mocht de muziek perfect achterwege gebleven zijn.

Voorts geef ik je wel gelijk dat er enkele verschilpunten zijn. De film voelt inderdaad minder zwaar en treurig aan ivm vroegere films (daarom ook allicht dat een film als Rosetta ook voor mij veel indrukwekkender is) en de cameravoering is minder "op de huid" dan anders. Toch lijken me dit hoofdzakelijk verschillen wat de gradatie betreft, de basiselementen blijven hoe dan ook aanwezig vind ik.

Inderdaad een wonderlijk gebruik van het 5e pianoconcert van mister B. Het feit dat er de film door een aantal keren aanzetten werden gebruikt van het stuk en het dan weer stil werd tot aan de aftiteling waarbij het hele tweede deel te horen was, ging voor mij symbool staan voor het leven van dat jongetje dat zo vaak bleef steken in aanzetten in plaats van dat hij in een golf van leven stond. Absoluut gekunsteld, maar dus ook functioneel, voor mij dan.

Verder vond ik het mooi – dit staat helemaal los van de soundtrack – om eens in alledrie de films die ik deze week gezien heb (deze, Le Scaphandre et le Papillon en A Separation) zeer sterke (surrogaat-)moederrollen gezien te hebben die ook alledrie ijzersterk vertolkt werden en alle weer een ander facet van het moederschap lieten zien. Indrukwekkend. Cécile de France zet met een minimum aan tekst een rijkgeschakeerd personage neer hier.

Degelijk grauw stadsdrama. Weinig bijzonders vond ik het verder, maar wel vrij sterk.

Wat wel beter had gekund is er wat meer een clou in te verwerken. Nu loopt de film iets te veel af als een typisch Europees arthousewerk. Dat is het verder dan ook wel gewoon natuurlijk, maar hier onderscheidt Le Gamin au Velo zich niet al te veel van.

Het verhaaltje is wel de moeite waard, maar wat te degelijk afgewerkt, de regie is eveneens niet al te wereldschokkend, maar wel gewoon goed.

Eigenlijk een film waar niet zo heel veel op aan te merken valt, maar ook niet heel veel achterlaat. Ik heb de term 'degelijk' al een paar keer gebruikt, maar dat is dan ook het meest kenmerkende wat er over te zeggen valt.

3*

Briljante film moet in elk lespakket op scholen.

Leuke, vlot gemaakte film die tot het einde blijft boeien,

Prima film waar ik in eerste instantie op een of andere manier aan Sztuczki (2007) most denken waarin een jongen ook opzoek gaat of per toeval zijn vader (denkt) tegen te komen. Uiteraard zitten er wel degelijk verschillen in beide films... Waar bij deze film de vader er niet op zit te wachten ivm z'n eigen situatie om de jongen met open armen te ontvangen, is het bij Sztuczki (2007) toch wel een ander verhaal. Kortom het is appels met peren vergelijken. Maar ondanks dat laatst genoemde me wel meer wist te raken mag deze film er ook zeker zijn!

Het lijkt wel een nieuw beschrijvend verhaal over schuld en zonde, vol hoop, optimisme en vindingrijke sloomheid, waarin realiteit avontuur wordt, roerend en spannend tegelijk. De jonge Thomas Doret excelleert 'natuurlijk' als de temperamentvolle, gestreste, vertwijfelde en tierende jongen, die op de fiets zijn ervaringen opdoet. Cécile de France is de gemoedelijkheid zelve. Een simpele, bezienswaardige en indrukwekkende film. Als ik het in België voor het zeggen had dan was dit de Oscarinzending geweest en niet 'Rundskop'.

Prachtig subtiel sociaal drama. Niets te veel, niets te weinig. Cyril wordt knap neergezet door Thomas Doret, de liefde die Cecile de France voor het jongetje tentoon spreidt is hartverwarmend. Ik ontkom er niet aan te zeggen dat ik haar een hele mooie vrouw vind.

Waarin een kleine film grootst in kan zijn!

Een mooi klein simpel drama, het raakte me net niet volledig maar dat komt misschien omdat de 11-jarige Cyril een echt vervelend rotjoch is.

.

Ja, waarom is Cyril een rot jochie? Volgens mij past dat in de film.

Neem aan dat iedereen dat wel snapt na de film, en hij past perfect in deze film.

Ik heb alleen niet veel met dat soort type kinderen, en sommige kinderen gaan er anders mee om... maar goed dan zou het een andere film worden ha ha

.