Le Gamin au Vélo (2011)

Winnaar Grand Prix in Cannes. En dat vind ik alweer terecht.

De Dardennes zijn echt geweldig. Le Gamin au Velo is in geen enkel opzicht revolutionair, de broers Dardenne doen iedere film precies hetzelfde: ze vertellen met minimale middelen een klein, sociaal geengageerd verhaal. En dat doen ze zo ongelooflijk mooi en knap. Scenario, regie, camera en acteerwerk: alles is perfect tot in detail. Alles is sober, het drama blijft ingetogen, maar raakt diep. Elke film opnieuw.

Prachtfilm. Alweer.

Mja, mja... Het lijkt een beetje op tussen mij en de Dardennes. Eigenlijk al bij hun vorige was de liefde wat bekoeld. Nog steeds een degelijke prent hoor, Le Silence De Lorna, maar het deed me allemaal niet zoveel meer. Sindsdien ook niet de behoefte gehad om nog één van hun andere films te bekijken. Destijds nochtans diep onder de indruk van La Promesse, Rosetta, Le Fils en L'Enfant. Lag Lorna me gewoon een beetje minder of is mijn smaak de laatste jaren veranderd? De tijd dat ik reikhalzend uitkeek naar het zoveelste somber sociaal drama, ligt namelijk al een tijdje achter me.

Nu dus Le Gamin Au Vélo en ik zat dus niet meteen te wachten op weer zo'n gelijkaardig relaas. Toen ze in de pers gewag maakten van Dardennes 2.0, raakte ik toch benieuwd. En inderdaad, hun laatste worp is iets verhalender, frisser, optimistischer en ‘sprookjesachtiger’. Maar van een echte koerswijziging kunnen we nu toch ook niet echt spreken? En dat vind ik wat jammer, want ik ‘heb dit nu wel gezien’. Sowieso lijkt Le Gamin me niet hun sterkste werk, maar ik vraag me af of ik sowieso niet uitgekeken ben op de Waalse broers. Binnenkort nog eens Rosetta van onder het stof halen om te zien of de intensiteit van die kijkervaring wel intact blijft...

Verder is dit uiteraard een behoorlijk gemaakte film, met opnieuw een overtuigende debutant als rusteloos hoofdpersonage en een aardige rol van Cécile de France.

3*

Dit is pas de tweede film die ik zie van de Dardennes, maar toch voldoet hij compleet aan het beeld die ik van hun heb. Hiermee bedoel ik handheldcamera's die personages dicht op de huis volgen terwijl ze zich door armoede en sociale ellende heenworstelen. De berichten uit Cannes waren echter dat deze nieuwste aanwinst in het oeuvre van de broertjes toch wat anders voor hun was, vooral luchtiger ook. Ik las ook een interview met het duo waarin ze uitlegden dat ze gingen voor een simpel sprookje, een wat meer optimistische film dan gewoonlijk. Zoals gezegd heb ik hiervoor alleen maar L'Enfant gezien en hoewel Le Gamin au Vélo niet zo zwaarmoedig is als die film kan ik dit toch nauwelijks luchtig vermaak noemen.

In feite is dit ook weer een hoop sociale ellende: een vader die uit armoede en uit een slecht gevoel voor verantwoording zijn zoon in een weeshuis dumpt zonder dit aan zijn kind te vertellen plus een buurt met kindercriminaliteit en drugdealers vormen het hoofdplot en ik vond het niet bijzonders luchtig gebracht worden, eerder erg pijnlijk. Zelfs het grote optimistische moment waarop Cyril de wraak van de jongen die hem uit de boom kegelde accepteerd komt eerder hard aan dan als een feelgoodmoment. Ik vond het eerder een emotioneel afmattende film dan een warm sprookje. De poster vangt de sfeer totaal niet. Daar komt nog eens bij dat Cyril niet bepaald een innemende jongen worden. Wellicht zelfs het meest egoïstische kind dat ooit de hoofdrol heeft mogen spelen in een film.

Ik kan dus niet zeggen dat de Dardennes helemaal in hun opzet geslaagd zijn, maar daar til ik niet te zwaar aan, want er blijft evengoed een sterke en meeslepende film over. Een aangrijpend drama dat ondanks zijn sprookjesachtige intenties vaak geloofwaardig aanvoelt. Het dicht-bij-de-huid-camerawerk kan ik goed waarderen en de film is uitstekend geacteerd, zeker door de jonge Doret. Het enige wat ik echt jammer vond is dat Le Gamin au Vélo weer hetzelfde stramien volgt als iedere straatschoffiefilm, een genre met kennelijk weinig variatie sinds Charles Dickens Oliver Twist schreef. Dus is er weer een engelachtige beschermer, een verdwenen en/of onbruikbare ouder, een weeshuis, een wreed personage waar de jongen door aangetrokken wordt maar die dreigt een slechte invloed te worden: ik heb het allemaal al veel vaker gezien en van alle verhaaltypen is dit sowieso al geen favoriet. En waarom worden al die kleine jochies toch altijd zo aangetrokken door straatcriminelen. Ik had enige moeite om te accepteren dat Cyril zo snel wilde meedoen met een straatroof waarin hij iemand met een knuppel bewusteloos moest slaan, kennelijk alleen maar omdat hij even op de Playstation 3 heeft mogen spelen. Het hoort bij het genre, lijkt het wel.

Negativiteit ten spijt is het toch een pakkende film en ik moet eens het eerdere werk van de Dardennes opzoeken.
3,5*

Gezien samen met Niethie vorige week.

Een heel bijzonder en zeer realistisch werkje vond ik dit. Om te beginnen uit het Franstalige gedeelte van Belgie, waarbij je vaak vergeet dat het geen Franse film is. Altijd weer even wennen. We volgen het leven van Cyril, die ik echt erg goed neergezet vond door de piepjonge acteur, die echt voor die leeftijd wel intens, gedurft en met gevoel acteerd. Mensen hebben de handen vol aan hem en hij ontkomt aan alles en is een fikse doorzettertje. Soms is het wel erg slikken om te zien hoe hij er aan toe gaat. Hij gaat op zoek naar zijn vader maar eenmaal gevonden wil zijn vader hem uberhaupt niet eens meer zien en staat het leven van Cyril op zijn kop. Zo werd ie al opgevangen door Samantha, echt een schitterende rol weer trouwens van Cicile de France, waar de relatie ook niet al te rooskleurig is. Soms is het gewoon pijnlijk om te zien hoe die Cyril er op los gaat om zijn zin te krijgen. Maar toch zijn er evengoed nog wel betere momenten tussen die 2. Dan komen we bij die criminele jongeman die jonge jongentjes gebruikt voor zijn louche praktijkjes. Jaa het straatleven is hard. Het einde is ook een mokerslag. Wraak lost toch niet altijd op.

Erg bijzondere film dat gewoon erg intens en echt aanvoelt. Je word er gewoon niet vrolijk van.

4,0*

Degelijk grauw stadsdrama. Weinig bijzonders vond ik het verder, maar wel vrij sterk.

Wat wel beter had gekund is er wat meer een clou in te verwerken. Nu loopt de film iets te veel af als een typisch Europees arthousewerk. Dat is het verder dan ook wel gewoon natuurlijk, maar hier onderscheidt Le Gamin au Velo zich niet al te veel van.

Het verhaaltje is wel de moeite waard, maar wat te degelijk afgewerkt, de regie is eveneens niet al te wereldschokkend, maar wel gewoon goed.

Eigenlijk een film waar niet zo heel veel op aan te merken valt, maar ook niet heel veel achterlaat. Ik heb de term 'degelijk' al een paar keer gebruikt, maar dat is dan ook het meest kenmerkende wat er over te zeggen valt.

3*

Aangrijpende Dardenne die gelukkig niet te zwaarmoedig uitviel. Eventjes dacht ik dat de Dardennes op het einde voor gitzwart drama gekozen hadden toen hij uit de boom viel... gelukkig niet . Cyril is een kind zoals je tegenwoordig vaker hoort. Met een ouder die zijn verantwoordelijkheden niet wil opnemen, die zich op het slechte pad begeeft en volledig in de knoop ligt met zichzelf. Emotioneel harde scène waarin de vader zegt dat hij zijn zoon niet meer wil zien en Cyril zichzelf begint te verminken . Maar dan ook o zo mooi hoe Samantha zich belangeloos opoffert uit goedhartigheid om die jongen een warme thuis te geven. Le Gamin au Vélo is een knap opgebouwde film die de responsabilisering voor onze kinderen en de behoefte aan ouderlijke liefde in het licht stelt. Slechte opvoeding, slechte volwassenen... ik ben het volledig eens met de Dardennes.

Realistische en rauwe feelgood movie.

Opvallend licht(er) werkje van de broertjes Dardenne die ik alleen ken van behoorlijk zwaarmoedige films. Eerdere films zoals 'La Promesse' en 'Rosetta' vond ik prachtig en tegelijkertijd aan de zware kant. Films waar ik maar net zin in moet hebben en niet zo snel even tussendoor bekijk.

'Le Gamin au Vélo' is zoals gezegd een stuk lichter en tegelijkertijd (gelukkig) nog steeds rauw en realistisch. Acteerprestaties zijn uitstekend: geloofwaardig en naturel. 7.5/10*

Deze ook eens bekeken en 'k vond hem ook niet mis. Niet de meest sympathieke hoofdrolspeler, maar gelukkig is er nog Samantha (sterk gespeeld door Cécile de France).

Ondanks dat de film niet zo lang duurde, wist hij me toch te boeien van begin tot einde. Het eind was wel verrassend.

Tja voor de rest niet echt een film om vaak te bekijken, maar een keertje is hij zeker het bekijken waard.

Geslaagde kennismaking met de Waalse broers

Als Belg zijnde was ik het eigenlijk al langer van plan om me eens te verdiepen in het werk van de Dardenne broers omdat ik er toch al enorm veel goeds van had gehoord. Het bleef echter bij mij alleen maar bij het idee en voor de rest kwam er niet veel van in huis. Dat veranderde toen bleek dat ze in het plaatselijke cultuurcentrum de recentste film van het regisseursduo op groot scherm brachten. Tickets besteld en afgelopen dinsdag was het zover.

En ergens is het een vreemde zit geworden. Qua verhaal is Le Gamin au Vélo wel erg mager en lijkt het zich soms zichzelf de nek om te draaien vanwege de voorspelbaarheid. Zo ziet ieder klein kind al aankomen dat de relatie tussen Wes en Cyril nog geheel verkeerd zal gaan aflopen maar langs de andere kant wordt er dan wel weer verfrissend uit de hoek gekomen. Zo voel je perfect aan dat er nog een staartje gaat komen aan Cyril zijn gerechtelijke avontuur maar dat de vader en zoon van de krantenwinkel de dader zullen zijn had ik dan weer niet zien aankomen. De hoge score langs mijn kant zit hem dan ook in de manier waarop alles in beeld wordt gebracht want de film zit op zich vol met een aantal prachtige scènes. De uitbarsting van Cyril in de auto wanneer zijn vader hem verteld dat hij hem niet meer wil zien, vader en zoon van de krantenwinkel die op Cyril staan te kijken wanneer die uit de boom is gevallen, ... Ook heel de relatie tussen Samantha en Cyril wordt erg mooi en naturel in beeld gebracht. Het probleem dat na de aftiteling overblijft is dan ook dat het lijkt alsof de film niet af is. Ik kan niet exact uitleggen waar het juist aan ligt maar ik had het gevoel dat er nog meer uitgehaald had kunnen worden. Ben in ieder geval benieuwd geworden naar de rest van hun oeuvre.

Maar eerlijk is eerlijk, de film had bijlange na niet zo goed geweest zonder de cast. Normaal gezien ben ik niet zo voor kinderen in een film, hoewel er natuurlijk altijd uitzonderingen bestaan zoals de originele The Omen, maar ook de rol van Thomas Doret als de jonge Cyril mag zich vanaf nu in de categorie scharen van hoe het wel moet. Doret acteert erg naturel, in het begin krijg je echt een hekel aan hem, maar naargelang de film vordert weet hij dit perfect te laten evolueren. Geen makkelijke rol voor iemand van die leeftijd maar hij doet perfect. Zijn niveau is volgens mij dan ook wel te wijten aan het heerlijke tegenspel van Cécile De France. Nog nooit van deze actrice gehoord maar man, dit speelt ze erg sterk. Hoewel ze niet enorm knap is heeft ze een soort van natuurlijke charme en het werkt perfect in de sfeer die de broers oproepen. Sowieso een actrice om eens in het oog te gaan houden. De film steunt voornamelijk op de wisselwerking tussen deze twee acteurs maar ook qua bijrollen is er bitter weinig slechts op te merken.

Ik had altijd gehoord dat de films van de Dardenne broers zo zwaar waren maar daar is bij deze film niets van waar. Natuurlijk bevat Le Gamin au Vélo wel zijn zwaardere momenten maar de broers weten er luchtig mee om te gaan en leveren een sterke sfeer. De cast acteert ook nog eens van een hoog niveau en daarmee is alles zowel gezegd.

4*

Verrassend goed.

De eerste film van de broertjes Dardenne die ik zie (eigenlijk een schande) maar om de één en of andere reden trekken hun plotjes mij meestal niet. Er is mij verteld dat de Dardennes voornamelijk kleine sociale drama's verfilmen, en da's alvast in deze film inderdaad het geval.

Maar ze doen dit met verve, op een heel minimalistische manier. Er is ook haast een totale afwezigheid van soundtrack of score, ik denk dat er slechts op 3 momenten gebruik van gemaakt wordt, en toch mist de film zijn impact niet. Om zoiets klaar te spelen heb je goede acteurs en actrices nodig, en da's hier absoluut het geval. De kleine Thomas Doret speelt voortreffelijk: een erg vervelend maar duidelijk gebroken kind dat gewoon nood heeft aan liefde en warmte, het liefst van zijn vader. Dat Cecile de France een goede actrice is wist ik al, en dat bewijst ze ook hier. Met veel geduld (soms wat te veel) en warmte poogt ze door te dringen tot de kleine Cyril. Mooi. Wellicht is het een beetje jammer dat de vader weinig of niet belicht wordt. Veel verder dat het feit dat hij niet voor zijn zoon wil/kan zorgen gaat het niet.

Goed.

Goeie film waarin een jongen in de steek is gelaten door zijn vader, en waarbij hij er alles aan doet om hem terug te vinden. De extreme vastberadenheid waarmee de jongen te werk gaat is de drijfveer van de film. Andere personages worden dan ook veel minder uitgewerkt, en dat is wel een beetje jammer (wat is bijvoorbeeld het motief van de vrouw die hem opneemt?). Wederom met veel realisme in beeld gebracht door de broers Dardenne. En alhoewel de film verre van vrolijk is, is het ook minder zwaarmoedig dan hun voorgaande films.

Een goede dramafilm...

Prima Franse/Belgische film...

Prima acteerwerk...

Prima verhaal...

Lastige jongen zonder zijn vader opgevoed...

Prima achtergrond geluid/muziek (Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit...

Zeker verrassend goed...

Bij La Silence de Lorna:

Inderdaad een dipje, want Le Garmin Au Velo is echt stukken beter.

Niet zo anders als vooraf werd gesuggereerd, maar toch wel een soort van kleine stijlbreuk. Dat was al wat zichtbaar in Lorna (camerawerk vooral), maar is hier veel duidelijker. Het gebruik van Beethoven bijvoorbeeld (vond ik mooi), een wat hoopvollere film ook. Met vooral Samantha als iemand die ineens getroffen wordt door zoiets als een onbaatzuchtige liefde. Een onverklaarbare verwantschap. Als een instinct haast. Zonder dat ze het zelf helemaal begrijpt.Prachtig gespeeld door Cecile de France.

Verder valt op dat na het wat geforceerde Silence de Lorna deze film veel eenvoudiger is en dat voelt goed. Cyril op zijn fietsje op zoek naar acceptatie en houvast en als hij het dan vind en dan herkent hij het eerst totaal niet. En Thomas Doret is een revelatie.Met zijn geloofwaardige agressieve buien. Een nieuwe Jeremie Renier?

Mooi einde ook waarin de beroofde vader in een moment ook kiest voor veiligheid en houvast door zijn zoon te zeggen wat hij moet vertellen en de steen weg te werpen.

Erg mooi.

4.0*

Grappig trouwens dat de enige post-Rosetta D'ardenne-film die ik nog niet gezien heb nu degene is met de meeste stemmen, L'enfant. Moet ik eens achteraan, ook goed voor mijn Canneslijstje op Icheckmovies

De gebroeders Dardenne zijn heel erg sterk in het maken van sociale drama's. Ik heb nu een zestal films van hen gezien. Ik vind deze toch wel de minste omdat er onverklaarbare dingen gebeuren, zoals waarom de kapster Samantha zich onbaatzuchtig ontfermt over een weerbarstige jongen, die ze totaal niet kent. Ze is zelfs bereid om zijn boete voor haar rekening te nemen en haar vriend de laan uit te sturen. En dan Cyril, die een geweldige smak uit een boom maakt, na een paar minuten opstaat en naar huis fietst alsof er niets gebeurd is.
Valt daarom in vergelijking met eerdere Dardenne-films tegen, ondanks het goede acteerwerk van Thomas Doret en Cécile de France.

Na drie bovengemiddeld goede films te hebben gezien van de broers Dardenne, is het met deze Le Garmin Au Velo dan eindelijk raak, en kan ik voor het eerst eens vier sterren kwijt aan een film van hen.

Ik zat er eigenlijk gelijk vanaf het begin goed in. Het hoofdpersonage Cyril wordt erg goed gespeeld door Thomas Doret. Ondanks dat het af en toe een vervelend ettertje is, had ik ook wel medelijden met hem, want hij is in feite door omstandigheden zo geworden. Door het dicht op de huid zittende camerawerk volgen we vooral het leven van Cyril. Een leven met veel afwijzingen, waarin hij zoekt naar liefde, maar dat niet zo gauw weet te vinden. Ook Cécile de France speelt erg sterk als de vrouw, die een bepaalde aantrekkingskracht en liefde voelt voor de jongen.

Hoewel de films van de Dardennes vaak pessimistisch en negatief zijn, en ook Le Garmin Au Velo daar niet aan ontkomt, is deze toch hoopvoller. Ik vond de laatste tien minuten echt razend spannend, en dacht serieus datCyril dood was, na zijn val uit de boom, want ook dat had me bij de Dardennes niet verbaast. Gelukkig bleek dat niet het geval en gingCyril deze keer ondanks de ellende, onverstoorbaar af op zijn nieuwe geluk, waar ook zo’n gebeurtenis hem blijkbaar niet meer van kon houden. Eindelijk warenzijn ogen geopend. Een prachtig einde moet ik zeggen.

Een knappe film dus, die geen moment inzakt, en van begin tot eind uitermate boeiend is.

4,0*

Prima film met sterk acteerwerk van de hele cast en zeker ook van de jonge Thomas Doret die het joch op de fiets speelt. Cyril is een jongen met pit die een hoop teleurstellingen in zijn korte leven heeft moeten verwerken en makkelijk te beïnvloeden is. Hij is nogal ondankbaar is richting de lieve Samantha. Waar haar affectie voor Cyril vandaan komt is mij niet echt helder, wel is duidelijk dat ze echt tom de jongen geeft.

Zo nu en dan, op wat mij betreft wat onlogische momenten, horen we fragmenten uit het Piano Concerto No. 5, Op 73, Adagio Un Poco Mosso -van L. van Beethoven, schitterend.

Piano concert 5 Beethoven

rauwe dramatragedie die diepe sporen nalaat. Amper muziek op de achtergrond, maar bij films als deze is dat ook helemaal niet nodig... Zeer goed werk van de broers en jammer dat dit geen extra beloning heeft gekregen op de filmfestivals!

Best wel een tegenvallend drama waar ik eigenlijk meer van verwacht had. Het verhaal gaat opzicht nog wel en de uitvoering is ook niet onaardig, maar het geheel was niet echt aangrijpend of ontroerend. Bovendien leek de omgeving waar het verhaal zich afspeelde enkel en alleen te bestaan uit criminelen en dieven. Telkens als het jochie ergens zijn fiets neerzette werd hij al gestolen Zelf vond ik die Cyril ook maar een irritant ventje en mede daarom had ik maar weinig met hem op. Hij had wel wat respectvoller en vooral aardiger (zag hij op het einde wel gelukkig in) kunnen zijn tegen Samantha die alles voor hem over had terwijl zij hem nauwelijks kon. De rol van Samantha werd trouwens prima vertolkt door Cecile de France die er ook wezen mocht. De film duurt met amper 80 minuten gelukkig wel niet lang waardoor hij wel goed te bekijken is. Maar zoals al in het begin gezegd, ik had hier meer van verwacht.

Zeker geen slechte film, ik vind hem wel een beetje ongemakkelijk, maar ik kan me de situatie van Cyril wel voorstellen. In de steek gelaten worden is nu eenmaal een van de meest verwarrende zaken in het leven van een kind. Overigens speelt Thomas Doret deze rol voortreffelijk!

Ik vind Cecile de France trouwens ook goed in haar rol. Samantha accepteert heel veel meer dan waar soms echte ouders toe in staat zijn. Mooi mens trouwens....!

Ongemakkelijk.

Een lichtpuntje is er maar in het leven van het jochie, de onvoorwaardelijke liefde van zijn pleegmoeder Samantha die alles voor hem aan de kant zet. Maar Cyril is op zoek naar zijn vader, die hem in de steek laat. Het recept voor een haast uitzichtloos drama, en een waarvan je weet dat dat regelmatig voorkomt.

Thomas Doret speelt het jochie Cyril erg goed, volstrekt geloofwaardig in zijn rol als rotjoch dat niet te sturen valt en zich onbereikbaar houdt.

Die Dardennes halen echt het beste naar boven met hun acteurs. Die zijn echt fenomenaal goed in dit rauwe drama! Le gamin au vélo heeft levensechte karakters met ook een levensecht verhaal. Een jochie vlucht uit een internaat en vindt toevallig onderdak bij een kapster. Hij is op zoek naar zijn vader, maar die wijst hem af. Heel tragisch allemaal en het wordt er echt niet vrolijker op. Hij cruist door de stad met zijn fiets (die doordat die geen slot heeft, ook nog vaak meegenomen wordt) en komt dan ook nog in aanraking met een crimineel...

Alles in deze film wordt op de typische Dardenne-manier gedaan. Het is de derde film die ik van hen zie, maar ga de stijl van hen nu pas echt goed waarderen. Je moet wel van dat minimale en sobere zonder toeters en bellen houden. Muziek wordt daarbij ook nauwelijks gebruikt. Het werkte hoe dan ook in deze film uitstekend.

Toch nog een goede film. Maar dat duurt wel even. Eigenlijk speelt het joch heel goed, want hij is af en toe heel irritant in zijn gedrag. Hoe verder het verhaal hoe beter. De buiten opnames zijn prachtig en simpel.

Het verhaal wordt klein gehouden maar brengt een grote boodschap. Goede acteurs die van dit kleins een mooie film weten te maken.

Mooi verhaal. Dit gaat volgens mij over de sterkte van onvoorwaardelijke liefde.

Het eerste gedeelte waarin de kleine Cyril gedreven op zoek gaat naar zijn vader is veruit het beste en is zekerlijk niet zonder emotie, maar wat dan volgt lijkt daar absoluut niet bij aan te sluiten. Eerder afkomstig uit een film over jeugdmisdadigheid waarin de verdere daden van het hoofdpersonage niet stroken met het beeld dat van hem voorheen werd gecreëerd.
Eigenlijk wel wat ontgoocheld over deze film die toch werd gelauwerd. De jonge Thomas Doret zette wel een prachtprestatie neer.

Een film die blijft boeien. Het relaas van een jongen die door iedereen verstoten is en die maar één doel voor ogen heeft: zijn vader terug zien. Alles staat in teken daarvan. Zelfs Samantha die hem wil helpen, ziet hij als een manier om zijn vader te vinden. De foute vriend is om zo financieel zijn vader te helpen. De broers D'Ardenne slagen er dan ook heel goed in om vooral de jongen zelf centraal te houden. Ondanks de grote naam van Cécile De France op deze affiche.

De film wijkt hard af van het normale materiaal van de broers D'Ardenne en dat is mee één van de redenen waarom deze film mij beter ligt dan veel andere films van hen. Een klein pareltje dat nooit een meesterwerk wordt, maar er wel in geslaagd is om een mooi melodramatisch sprookje te vertellen.

De gebroeders Dardenne hebben wederom een knap, rauw, sociaal drama afgeleverd met Le Gamin au Vélo. Ik zou ze wel eens een volslagen ander type film willen zien maken, maar goed, ze doen waar ze goed in zijn. Ze lijken altijd het beste uit hun acteurs te halen, en ook hier weer een glansrol voor de jonge Doret.

Verder veel typische Dardenne elementen, sober gefilmd zonder veel opsmuk, wat ongemakkelijk, een enkele keer iets te simplistisch. De scène met de honkbalknuppel vond ik niet zo sterk, alsof zo’n jochie twee mensen zo maar bewusteloos slaat (vooral de zoon die aan kwam lopen).

Een typische Dardenne vergelijkbaar met zijn andere films zowel qua filmstijl als qua thema. Wederom een verhaal uit de marge in de samenleving over een ontspoord dreigend kind hunkerend naar een betere toekomst in een idyllisch modelgezin. Cyril worstelt met zichzelf en is ontzettend loyaal naar zijn vader toe. Hij kan maar niet inzien dat die hem liever kwijt dan rijk is.

Le gamin au vélo is een vrij trage film met sobere beelden en camerawerk. Tegelijk ook ontroerend en knap geacteerd, zeker specifiek door Thomas Doret. Drama aangevuld met hoop. Hoop opdat alles is zijn plooi zou vallen. De relatie met Samantha vond ik wel nogal ideallistisch en naïef opgebouwd, maar was wel aandoenlijk. Liefde, begrip en geborgenheid staan centraal in de film hoewel de volwassen wereld dit niet altijd au sérieux wensen te nemen. Sam is daar een uitzondering op.

Het einde was nogal abrupt. Had het gevoel dat het verhaal nog niet ten einde was. Bleef daar wat op mijn honger zitten, maar kan de insteek en boodschap wel plaatsen. Wederom een mooie film van de broers zonder echt een meesterwerk gecreëerd te hebben. De fietsscène langs het water was voor mij één van de hoogtepunten, knappe hoopvolle scène was dat.

Cyril [Thomas Doret] kan het niet verkroppen dat zijn vader [Laurent Caron] hem in de steek gelaten en drijft de ‘opvoeders’ op de jongerenboerderij waar hij nu wordt opgevangen tot wanhoop met zijn pogingen om weg te lopen en zijn vader te vinden. De plaatselijke kapper Samantha [Cécile de France] bekommert zich dusdanig om Cyril dat ze besluit hem op te vangen in het weekend. Maar de getraumatiseerde Cyril stelt haar geduld en haar goede bedoelingen ernstig op de proef. De gebroeders Dardenne schetsen een realistische beeld van de toestand van een kind dat in aanraking komt met Jeugdzorg, maar doet dat zonder een beschuldigende vinger te wijzen. Doret is indrukwekkend in de hoofdrol, ook al is het niet gemakkelijk om veel begrip te hebben voor Cyrils recalcitrante gedrag.

Typisch boeiend belgisch drama van de gebroeders Dardenne, realistisch en zonder opsmuk in beeld gebracht. Thomas Doret is prima in de jeugdige hoofdrol en Cecile de France is sympathiek als de kapster die hem opvangt. Hier en daar iets te simplistisch en gemakzuchtig qua plot, maar overwegend een mooi uitgewerkt portret van een door omstandigheden getroubleerd kind.