menu

Gentleman's Agreement (1947)

mijn stem
3,37 (79)
79 stemmen

Verenigde Staten
Drama
118 minuten

geregisseerd door Elia Kazan
met Gregory Peck, Dorothy McGuire en John Garfield

Na de dood van zijn vrouw trekt journalist Phil Green met zijn zoontje Tommy in bij zijn moeder. Hij hoopt voor tijdschriftenuitgever John Minify een interessant stuk te mogen schrijven. Helaas krijgt hij een reeks over antisemitisme aangeboden. Het onderwerp spreekt Phil absoluut niet aan, maar toch besluit hij de uitdaging aan te gaan. Om de informatie voor het artikel uit de eerste hand te krijgen, geeft Phil zich uit voor een jood en krijgt zo met flink wat vooroordelen te kampen. Bovendien is hij net een relatie begonnen met Minify's nicht Kathy en hun prille liefdesgeluk komt erg onder druk te staan door de opdracht...

zoeken in:
avatar van Ramon K
2,5
Aardig geacteerd, aardig onderhoudend, maar te prekerig en met vele cheesy dialogen. Altijd goed om een film te zien die maatschappelijke problemen behandelt (in dit geval vooroordelen en racisme tov Joden), maar dit is echt TE. En dan ook nog een vreselijke romance erbij. Krappe 2,5*

3,0
Een film maken over antisemitisme over hoe erg het is om gediscrimineerd te worden en dan vervolgens je eigen kamaraden verraden voor Joseph McCarthy gaat er bij mij niet echt in. Ondanks dit blijft elia kazan een groot regisseur.

avatar van Mug
3,5
Mug
Ik vond de (vreselijke?) romance een belangrijke factor van de film.

De dialogen en boodschap zijn zeer statisch. De houterige performances van Gregory Peck en Anne Revere (z'n moeder) dikken dit nog even flink aan. Gelukkig weten de zeer sterke performances van McGuire (liefje), Holm (collega) en Havoc (secretaresse) goed tegenwicht te leveren.

Geen slechte film, ik heb me goed vermaakt, 3,5*. Maar het moge duidelijk zijn dat de Oscar voor beste film te danken is aan het thema...

avatar van Koos
4,0
Met het acteren is niets mis in deze film, vooral Garfield zet een goede rol neer, ookal is het een kleine rol. Zie dat hij al op 39 jarige leeftijd is overleden, jammer.
De acteerprestatie van de moeder vond ik eigenlijk niet houterig, Peck speelt minder natural dan anders, maar komt daar toch mee weg, hij is toch echt een klasse apart.
De boodschap ven de film is een belangrijke, heb je een actieve of passieve houding in het vechten tegen vooroordelen. Vind dit een mooie boodschap, zeker voor een film uit die tijd denk ik. Thema is natuurlijk alle tijden (helaas) een actuele.. Denk zo dat meer mensen deze film eens moeten bekijken!!

4*

ps Verwacht geen uptempo film

avatar van Mads Smikkelsen
4,0
Mooie, interessante en actuele film (denk maar even aande angst v.d. Moslims vandaag de dag) (persoonlijk geen last van) (ik werk bij vluchtelingenwerk NL).
Discriminatie is van alle tijden (helaas). Voor die tijd zeer modern in beeld gebracht en goed geacteerd.
Goed verhaal, een aanrader!!

avatar van NarcissusBladsp.
4,0
Een preek:
Gewetensvol opkomen voor een zaak. Het etiket politiekcorrect is dan al gauw de dooddoener. We spreken liever stilzwijgend af niet te reageren. Da's veiliger. Maar als je nu een sterk rechtvaardigheidsgevoel hebt en een schrijver bent. Elk woord telt want woorden kunnen in een bepaalde omgeving consequenties hebben. Een moraal hebben of niet dat is de vraag. Geen woorden maar daden....maar woorden zijn voor de begripsvollen daden.

Vast omlijnnde identiteiten hebben de neiging uit zelfbehoud andere groepen uit te sluiten. En een schrijver die in schijn een identiteit aanneemt wordt een nog scherpere observator van ongelijkheden....

Interessant verhaal waar universele liefde en individele liefde scherp wordt afgewogen. Onvermijdbare moraal: omdat identeiten, vooral privé, veranderlijk zijn vinden de geliefden elkaar.

Intrigerende inhoud dus....

avatar van NarcissusBladsp.
4,0
Interessante info:

"A Moral Milestone for Hollywood" op IMDB van Ralph Micheal Stein:

"Laura Z. Hobson, an accomplished novelist, wrote the book of the same title and it sold well. Hobson unveiled the so-called "Gentleman's Agreement" whereby Jews were excluded from professions, clubs, resorts and employment and residency opportunities as well as simple social associations by a silent compact by mainly white Christians to engage in exclusionary practices. While discrimination against blacks was mandated by unambiguous law supported by inflexible government authority, the relegation of Jews to often second-class status in the dominant Christian community was by deception, denial and deceit.

A Christian, Darryl F. Zanuck was one of the few true Hollywood moguls who wasn't Jewish. He was also intensely offended by bigotry of any kind. Hobson's novel, of no interest to Jewish producers who preferred to live in their own world which consciously often aped the society from which they were barred, was his to buy for the screen. He did so for $75,000 and he set out to find a first-class crew to make the film".

Veel Joodse producers pasten zich zo aan de Christelijke maatschappij aan dat ze het discriminatie onderwerp als taboe zagen. En het wrange is dat juist rijke Joodse financiers door hun aanpassingsvermogen extra gewantrouwd werden. Gevoed door jaloezie natuurlijk. WO2 moet wel een breekijzer zijn geweest voor dit onderwerp.

Een soort van 'prisoner's dilemma' lijkt het Joodse volk te achtervolgen....

avatar van kos
3,5
kos
Ik dacht altijd dat Zanuck ook Joods was.

avatar van NarcissusBladsp.
4,0
Engelstalige Wikipedia:

"Early life:
Zanuck was born in Wahoo, Nebraska, the son of Louise (née Torpin) and Frank Zanuck, who owned and operated the Grand Hotel in Wahoo.[1] Zanuck was of part Swiss descent[1] and was raised a Protestant."
(de betrouwbaarheid van deze bron blijft onzeker....)

avatar van The One Ring
3,0
Gentleman's Agreement is in zekere zin de Crash (de Paul Haggis-film) van de jaren '40. Er wordt maar uitgegaan van één gedachte: laten zien hoe antisemitisme overal te vinden is in de samenleving. Alles, maar dan ook echt alles, staat in het teken van het overbrengen van deze boodschap. Zelfs die paar kleine elementjes die hiervan af lijken te wijken dragen allemaal mee aan het uiteindelijk doel. Je hebt films die strak in elkaar zitten en weinig tijd nemen voor extra poespas, maar Gentleman's Agreement is zeldzaam strak. Wat dat betreft doet het me aan Crash denken.

Het is een echte preek. Dat kan niemand ontkennen. Gregory Peck dient weer eens als de ultieme stoïcijnse voorvechter van gerechtigheid. Één verkeerd woord en hij leest je wederom de les. Mensen zoals hij zijn vermoeiend om mee om te gaan, maar toegegeven, hij heeft een punt. Dus onze reis door de wereld antisemitisme heeft een gids en hij legt jodenhaat overal bloot. Het is overal, ja overal, behalve in Gregory Peck zelf natuurlijk. Het interessantste aan deze film is dat er niet zozeer naar de grote, openlijke racisten gekeken wordt, maar naar de 'goede' mensen, wiens antisemitisme vaak verscholen zit in hypocrisie. Het is een bijna latente vorm van jodenhaat, maar daardoor juist zo gevaarlijk. We zijn toch een eindje gekomen sindsdien. Racisme is nog steeds allomvertegenwoordigd, maar jodenhaat zoals hier lijkt minder te zijn.

Je moet in de stemming zijn voor een film als deze. Ik kan me moeilijk voorstellen dat iemand dit twee keer zou willen kijken. Aan het einde is immers het lesje geleerd. Eigenlijk kende ik het complete lesje al. Het is wel goed uitgewerkt, al is het anderzijds weer zeer naïef, met name op het einde als die moeder verwacht dat Pecks artikel de wereld zal veranderen. Wat waren de mensen vroegen toch hoopvol.

Is er nog buiten de boodschap iets de moeite waard? Niet bijzonder veel. Het geheel is weinig filmisch en steunt bijna volledig op dialogen. Het enige noemenswaardige zijn de actrices die van een enorm hoog niveau zijn. Dorothy McGuire en Celeste Holm zijn fantastisch, maar vergeet ook Revere en Havoc zijn uitstekend. Dat echter buiten beschouwing gelatenis het een weinig interessante film, die moeilijk aan te raden valt, tenzij je wilt leren over antisemitisme. Het is meer een 'belangrijke film' dan een meesterwerk. Anderzijds: het werkt wel. Het heeft een zekere kracht.
3*

avatar van NarcissusBladsp.
4,0
Mooi uitgangspunt van The One Ring: als iets gaat opvallen en je denkt er over na, zeker voor de journalist in deze film, dan wordt waar je mee bezig bent totalitair....alles overheersend.

Voor de 'slachtoffer' was het dat al.... mensen met een huidskleur (of andere opvallende lichaamskenmerken...dik zijn bv.) herkennen dat direct..... Om je van andermans negatieve fixatie los te maken is lastig. Je slachtofferrol afschudden doe je niet zomaar. Op menig werkvloer is dit subtiel het geval.

Door de allesoverheersende TV (en nu internet) komt alles sneller ter tafel en wordt een punt al snel een boodschap en dus relativerender gebracht. Maar eind jaren 40 was de TV nog niet alom aanwezig. Kazans boodschap was nog niet overal bespreekbaar en zong nog niet zo in (TV) overheersende media rond. Zijn standpunt, lijkt me, is geboren uit een zekere mate van isolement, vandaar het eenzijdig obsessieve van Kazan: vertolkt door de rol van Gregory Peck.

Ik denk dat Kazan vooral gedreven werd doordat de gemiddelde Amerikaan zichzelf op de borst klopte als belangrijk redder van het Joodse volk. Helemaal ongelijk hadden ze natuurlijk niet. Maar Kazan wrijft de dappere Amerikaan iets in wat ze misschien liever vergeten: ook in USA was antisemitisme (onderhuids) alom aanwezig. Zeker voor WO2. Het tijdstip van de film is dan ook frappant.

De kern van de film gaat, volgens mij, om medeplichtigheid: je moet een standpunt durven innemen anders ben je medeverantwoordelijk. Staan voor je standpunt: daar draaien oorlogen om. Daar win je ze mee of verlies je ze. Generaties na WO2 waren dan ook veel politieker dan de generaties van jaren 70 tot nu.....Zeker op de universiteit.

Dat 'voor je standpunt staan' kun je heel curieus en wrang terug zien als Kazan Garfield als gevaarlijke Marxist aangeeft. Verantwoordelijk durven zijn....("met de kennis en wijsheid van nu" etc etc etc.....)

Deze film is zeker geen oppervlakkige preek en daardoor interessant binnen het gehele filmwerk van Kazan.

avatar van Spetie
3,0
Een film met een duidelijke boodschap, zoveel is wel zeker na het zien van deze film.

Antisemitisme was vroeger een heikel punt. De film wil duidelijk laten zien dat het er bij iedereen bewust of onbewust in verweven zit. Destijds was dat misschien ook wel zo, maar tegenwoordig lijkt me dat toch wel veel minder. Op dat punt is de film misschien dus wel redelijk gedateerd te noemen. Toch wordt de boodschap op zichzelf goed gebracht, al wordt het er voor de kijker wel echt doorheen gedrukt.

Gregory Peck vind ik altijd een fijn acteur om naar te kijken. Ook in deze film speelt hij goed, al zet hij een personage neer, die soms wel erg eigenwijs is en die een enorm groot gevoel voor gerechtigheid heeft. Zo groot zelfs, dat zijn liefde voor een vrouw er op een gegeven moment zelfs door in gevaar komt. Op een gegeven moment komt de vraag dan opzetten van hoever iemand wil gaan om iets te bewijzen of aan te tonen? Dat punt wordt best goed uitgewerkt in deze film, al ligt het er soms wel wat dik bovenop.

De Oscar die de film verdiend heeft, zal inderdaad vooral door het destijds gewaagde onderwerp, gewonnen zijn. Want verder is de film niet echt bijzonder. Slecht is het zeker niet, want ik heb me er prima mee vermaakt, maar ik ken genoeg films uit deze tijd die langer blijven hangen en die in andere aspecten van de cinema veel beter zijn dan deze film. Voldoende van mijn kant.

3,0*

avatar van BBarbie
4,0
Een van de vele maatschappijkritische film van Elia Kazan. In het nogal belerende verhaal grijpt hij de strijd tegen antisemitisme aan als voorbeeld van de wijd verbreide, uit lijfsbehoud passieve houding van veel mensen als het erop aankomt sociaal onrecht aan de kaak te stellen.
Cruciaal wat dat betreft is de scène –bijna op het einde van de film– met Dorothy McGuire en John Garfield over hoe te handelen wanneer er in je omgeving een foute mop verteld wordt. Tijdens die scène wordt ook de titel “Gentleman’s Agreement” ten tonele wordt gevoerd. Binnen de context van déze film zou ik die titel vrij willen vertalen in het spreekwoordelijke “Ze deden een plas en lieten alles zoals het was”.

Stanley Kubrick noemde Kazan: “(...) without question, the best director we have in America, capable of performing miracles with the actors he uses” (bron). Dat komt in deze film minder tot uitdrukking dan in Kazan’s latere werk met o.a. Marlon Brando, maar niettemin leidt hij in het bijzonder de vrouwelijke actrices (McGuire, Revere, Holm en Havoc) en de nog piepjonge Dean Stockwell tot fraaie acteerprestaties. Gregory Peck heeft de pech dat hij in zijn rol op een wat onsympathieke manier een alleszins sympathiek doel nastreeft. Vreemd genoeg blijft dat eerste bij mij langer hangen dan het tweede. John Garfield heeft eigenlijk maar een bescheiden rol, waarbij bovendien duister blijft hoe diepgaand zijn is relatie met Celeste Holm.
Duidelijk is wel dat Kazan de romantische verhaallijnen eigenlijk maar van secundair belang vond; ondergeschikt aan de boodschap die hij met deze film wilde overbrengen.

Die boodschap is luid en duidelijk en nog steeds actueel, want in feite van alle tijden.

avatar van Vinokourov
3,0
Qua timing zo net na WO II zit het met deze film natuurlijk goed. Verscholen antisemitisme wordt aan de kaak gesteld door journalist Gregory Peck. Het is een nogal moralistische film geworden en dan ook wat aan de saaiige kant. Uiteindelijk gebeurt er niet zo veel. Zeg of laat gewoon zien waar het op staat, dacht ik dan ook soms. Helaas is het vooral veel eromheen draaiend dialoog (inclusief romantisch plotje) en pas op het eind wordt de film nog een beetje sterk.

avatar van Biosguru
3,0
Inderdaad een prekerige film, het hele romance deel stond me wel aan. En daar haak ik vaak juist af. Ik snap alleen niet waarom ie niet voor Anne / Celeste Holm kiest. Intelligenter, knapper, snappier, niet zo benepen, blond, the list goes on...

avatar van missl
3,0
Altijd goed om te zien, als er door een film aangekaart wordt wat er speelt in de maatschappij. Dat was toen en dat is nu. de acteurs in deze film spelen echter een beetje houterig, maar het verhaal is wel goed.

avatar van royals
4,0
Erg goede, gedurfde film met een controversieël onderwerp, vooral toen. Je ziet goed hoe spanningen ontstaan tussen de personen in de film.

avatar van Flavio
3,5
geplaatst:
Goed drama met sterke acteurs dient duidelijk een groter doel, namelijk een spiegel voorhouden aan de brave Amerikaanse burgers, hen die antisemitisme en racisme toch vooral associëren met witte puntmutsen en brandende kruizen. Kazan slaagt daar wel in, door de confrontaties niet te spectaculair te maken en vooral de onderhuidse en verborgen discriminatie aan de kaak te stellen. Subtiel is de film niet echt, en het happy end waarbij Kathy nogal ongeloofwaardige wijze tot inkeer komt had van mij niet gehoeven, toch blijft de film wel overeind.

Het thema is natuurlijk nog steeds behoorlijk actueel, al zou het antisemitisme in een hedendaagse versie eerder worden gewijzigd in afkeer van moslims, en zou de rol van Green waarschijnlijk anders ingevuld worden.

Gast
geplaatst: vandaag om 05:27 uur

geplaatst: vandaag om 05:27 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.