Meningen

Ik heb hem gisteren nog eens gezien en blijf het een leuke ontspannende film vinden. Gewoon actie, wat humor en ook al is het geen hoogvlieger qua kwaliteit, slecht is hij zeker niet. 3 sterren waard.

Een film in de stijl van The Firm of Devil's Advocate waarbij een jonge man wordt aangetrokken door macht, rijkdom en alles wat er bij hoort. Deze film is echter geloofwaardig en toont zeer goed aan hoe hektisch en verleidelijk het wereldje van geld en de aandelenmarkt wel is. Aandelen blijft een deeltje gokken en dan nog draait het allemaal rond geld. En wie rijk wil worden moet soms over lijken gaan. Een prachtige weergave dus van hoe iemand twijfelt tussen z'n ambitie van rijkdom en zijn geweten.

Oliver Stone zorgt voor een sterke regie, waar hij vooral in de jaren '80 heel goed in was. Ook zijn de acteurs goed gecast en het klikt ook tussen hen. Dat komt mooi uit in de dialogen die soms zeer pittig zijn. Sowieso is de film vandaag de dag actueel zodat het inlevingsvermogen groter is dan enkele jaren terug (spreek jaren '90). Een aanrader en zeer sterk onderhouden film. 4*

Ik had misschien te veel verwacht van deze film. Beste film van 2008, knapste Pixar tot nu toe, prachtige animatie, ... Vooruit dan maar en kijken naar de film dacht ik. De opening is idd zeer mooi om te zien. Visueel is deze film in elk geval een pareltje geworden. De animatie geeft de aarde prachtig weer en ook de ruimteshots zijn beter dan we gewoonlijk voorgeschoteld krijgen. Alleen is dat niet voldoende om anderhalf uur film te maken.

De film heeft weinig verrassingen. De ecologische wijsvinger is te hard aanwezig, de verwijzingen naar 2001 liggen er enorm dik op en een liefdesverhaaltje tussen robots zorgt dan wel voor een meer menselijk gedeelte bij de robots, in een ruimteverhaal dat draait rond vervuiling past het niet helemaal. Bovendien is 2001: a space odyssey verre van mijn favorite film, zodat ik niet echt happig ben op de verwijzingen. Leuk om even te zien, maar dat hoeft niet al te lang te duren.

De humor valt bij momenten wel mee, als gaat het meestal niet verder dan een glimlach. Leuk gedaan, maar ook niet helemaal een verrassing zijn de mensen in het ruimtecruiseschip die zo dik geworden zijn door zich bij echt alles te laten bedienen met elektronische toestellen. Het verhaal is echter niet helemaal zo solide als zou moeten zijn. Haal de '2001'verwijzingen weg en het liefdesverhaal en er schiet niet veel meer over. En daar wringt volgens mij vooral het schoentje. De film is vrij voorspelbaar, zelfs voor een tekenfilm.

Technisch gezien is dit idd de beste Pixarfilm, maar qua verhaal en humor heb ik al veel beter gezien. Hopelijk overleeft hij de tand des tijds als het visueel aspect ook alweer achterhaalt is. Maar ik vrees er wat voor.

Een heerlijke actiefilm die vrij origineel uit de hoek komt. Vrij want, uiteindelijk is alles al een keertje gedaan. De film zorgt voor een kruising tussen The Matrix en de opleiding van Spiderman in de eerste film met Tobey Maguire.

De film schenkt geen aandacht aan de personages. Enkel Wesley Allan Gibson krijgt de nodige aandacht, de rest is puur behangpapier voor de talrijke actiescenes. Die zijn gelukkig boeiend genoeg om te kunnen genieten van deze film. Echte spanning is er niet, omdat je weet wat er komt, maar de actie is er voldoende om de boel recht te houden.

The One Ring bracht het al aan: de belachelijke plotwendingen zoals het gedoe met de ratten en het feit dat heel dat broederschap boodschappen leest in een weefgetouw. De film moet natuurlijk geen enkele rekening houden met realiteit zodat voor veel onverklaarbare zaken een andere onrealistische oplossing wordt voorgeschoteld. Denk maar aan het helende bad.

Ik heb eigenlijk wel genoten van de film. Echt saai is hij niet echt en de plotholen neem ik er gerust bij. Een klassieker is het verre van, maar voor een gezellig avondje film is het best wel een aanrader. Maar dan ook niet meer dan dat.

Ik had hier toch meer van verwacht. Acteurs als Statham en Li zijn gewoonlijk garant voor een stevige actiefilm. Hier gebeurt er weinig extra mee. Ze doen gelukkig wel hun ding, al weet je dat ze veel beter kunnen. Het verhaal kan net genoeg boeien, maar echt speciaal is het niet. Zo wordt deze film gewoon een standaard actiefilm. Niet slecht om te zien, maar er zijn er beter.

Een leuk onderhoudende film, maar Spielberg kan beter dan dit. Het doet me teveel denken aan Independence Day en Day after tomorrow met een vleugje Signs. Vooral het irriterende Spielberg einde (oeps, de tijd is om, we moeten nu stoppen) is net als tijdens het eten uw bord zien afruimen.

Qua ontspannend avondje is het niet slecht, maar verwacht er niet teveel van. En Cruise kan beter met Holmes trouwen, want het acteerwerk was zeker niet van z'n beste momenten...

Een film waar je meer van verwacht, maar dan vooral omdat het figuur Napoleon zoveel te bieden heeft als filmkarakter. Deze film is Der Untergang voor de Franse keizer. De meeste oorlogsfilms gaan over WO II, de burgeroorlog of de Vietnamoorlog (tegenwoordig komt daar de Golfoorlog en Afhanistan bij), terwijl stratego slagvelden uit de tijd van Napoleon veel minder voorkomen. Van die tijd mogen er best meer films gemaakt worden.

Het is een Amerikaanse cast, wat toch vreemd aandeed bij de vertolking van Napoleon. Zelfs Wellington was met Plummer een Amerikaan. Een gemiste kans, maar met Schotse Spartanen in 300 kan het met momenten nog erger.

Uiteraard draait het in de film vooral rond de slag van Waterloo en daar is het ten slotte toch in gelukt. Dergelijke veldslagen mogen wel wat filmtijd in beslag nemen. Ik ben niet helemaal vertrouwd met de slag zelf (buiten de feiten uit de geschiedenislessen) en ik moest meteen denken aan 1302 toen de Fransen ook problemen hadden omdat hun paarden en geharnaste soldaten in de modder vast kwamen te zitten.

De film geeft een duidelijk beeld van de veldslag en een mooi overzicht van de feiten. En doet smaken naar meer uit deze periode. Hopelijk met de juiste talen en nog iets dieper in te gaan op Napoleon en Wellington. Al vond ik de monologen van hun gedachtengangen wel een mooi extraatje.

Eén van de weinige animatiefilms die het effect van Bambi kan evenaren. Net als Bambi een film die waarschijnlijk vooral bij jongere leeftijd zal aanslaan, al kan je er als oudere kijker (misschien wel door de nostalgie) eveneens van genieten. Grote verschillen met de Disneyfilms van toen is het tragere tempo en de hardere scènes. De konijnen kennen evengoed de dood en hier komen bloederige scènes WEL in beeld.

Grote troef van de film is wel het verhaal, dat nog beter tot z'n recht komt in het originele boek natuurlijk. Qua beeldvorming is het eigenlijk nog niet zo slecht, ondanks het lage budget. Vooral de dromerige delen hebben wel iets filosofisch en psychedelisch zelfs. Iets meer persoonlijkheid had wel gemogen, al is dat eigenlijk niet per se nodig. De sfeerzetting en het verhaal komen er gelukkig wel goed uit.

Ik weet het niet, dit komt me over als een veredelde B-film. Mooie beelden en qua actie wel leuk om te zien. Maar ondanks die mooie beelden en het vele geld dat er tegenaangesmeten is, vind ik de cinematografie nogal zwak. Ook het script is niet echt formidabel, met de karakters werd nogal weinig gedaan en men valt veel terug op clichés. Costner en dat kleine meisje acteren nog wel goed, maar Dennis Hopper is zo'n typisch figuur dat je tegenkomt in foute 80's actiefilms. Hopper is ook niet bepaald m'n favoriete persoon. Buiten z'n rol in Apocalypse Now heeft Hopper mij nog niet kunnen aanspreken.

Maar als actiefilm is dit wel eens leuk om te zien.

Deze film hebben we nog gezien op school vroeger. Ik kan me niet meer herinneren of de film op zich goed gemaakt was, wel dat hij een sterk verhaal had en de moeite is. De film is me nog steeds bijgebleven. 4 sterren

Ik kende de film totaal niet, maar zag hem staan in de bibliotheek (bij ons kan je daar ook dvd's huren) dus waarom niet. Bekende namen, zwarte humor en een leuk verhaal trokken me aan. De film komt over als Fargo met spaghettiwestern elementen. Het duo Ryan Philippe en Benicio Del Toro is een sterk duo. Het klikt tussen de acteurs en de personages zijn ook leuk uitgewerkt. Geen slapstick van twee klungelende criminelen die niet weten waar ze mee bezig zijn, maar wel twee profs die gewoon tegenslag hebben met de man met wie ze te maken hebben. Een pure actiefilm met een vleugje humor. Voldoende gekruid ermee zonder dat het overdreven wordt.

Wayne's World is een typisch product van de 90's en doet me meteen denken aan 2 andere duo's: Bill & Ted en Beavis & Butt-Head. Een generatie tieners die houdt van scheurende gitaren, chicks en party's. Wat meteen hun hele leventje is. Deze film zag ik als tiener meermaals (net als Bill & Ted trouwens) en de film blijft nog steeds scoren.

Ok, sommige grappen zijn al wat gedateerd en met het ouder worden merk je ook de vele gebreken die de film kent. Maar toch heeft de film nog wel wat en het duo Wayne & Garth werkt wel. Al zal dit vooral mensen die jong waren in de 90's aanspreken. Maar alles komt toch terug, dus dit zal ook nog wel z'n revival kennen.

... Schwing!

Zeer sterke film. Een tijd geleden naar American Gangster gaan zien en opnieuw een film met de maffia en drugs. Maar dit is gewoon pakken beter. Joaquin Phoenix bewijst nog maar eens hoe sterk hij is geworden als acteur de laatste jaren. Denk maar aan Gladiator en Walk the line. Verdienste ook voor regisseur James Gray die van een quasi simpele verhaallijn toch een geweldige film aflevert. Op het eerste zicht lijkt de film niet echt speciaal, maar stilaan groeit hij tot één van de betere misdaadfilms die er de voorbije jaren gemaakt is. En tot nu toe voor mij de beste film van het jaar. Een absolute aanrader.

Raar dat deze film zo'n lage score krijgt. Het mengen van het heden met het verleden zorgt voor een grote spanning. Nog voor de sfeer kan verdwijnen, schakelt de regisseur snel over naar een andere scene. Prachtig regiewerkje hier. Wat er in het verleden gebeurd is, wordt snel duidelijk. Hoe dat naar het heden vertaald wordt en wat er daar gebeurd is de grootste spanning en intrige. Leuke acteerprestaties en muziek. En ook de shots zijn wel goed genomen. In elk geval een film die meer verdient dan nu het geval is. Een aanrader.

Inhoudelijk is dit zeker een film die in schoolverband gezien moet/kan worden. Ik herinner me nog steeds de inpakt van The Wave. Deze versie is beter geacteerd en dankzij een groter budget iets mooier ingekleed. Minpunt is wel dat The Wave harder was en een veel betere finale kende. Als je deze film ziet en The Wave kent is dat wel een teleurstelling. Al bij al is de film zeker niet slecht. Max Riemelt (Marco) is een fris opkomend talent. Hij verraste al eerder in Der Rote Kakadu.

Die Welle is in elk geval een aanrader. Zowel voor filmliefhebbers als educatief materiaal voor studenten.

Mooie recensie The One Ring. Het grote probleem bij musicals algemeen is dat ze de films anders aanpakken dan een gewoon verhaal. Dialogen worden gezongen, mensen beginnen om de meest ondenkbare redenen ineens te dansen en zelfs gevechten lijken wel een soort krijgsdans. Een totaal apart genre dus waar je wel liefhebber voor moet zijn. Daarom dat musicals het niet altijd zo goed doen op moviemeter.

Qua choreografie is het idd zo dat Robbins veel sterker is dan Wise die wel ervaring heeft met musical (zie Sound of Music) maar dan vooral met acteerwerk. In mijn ogen heeft de samenwerking (al is het dan blijkbaar niet altijd op goede voet) ervoor gezorgd dat je een mooi evenwicht krijgt tussen zang, dans en acteerwerk. Vooral dat samenvloeien was vrij nieuw in die tijd en dat alleen al verheft de film tot een hoger niveau. Voordien had je wel dansfilms of films met liedjes, maar de samenwerking tussen dans, zang en acteren (met een stevig verhaal) was revolutionair en nieuw in de musicalwereld. (ik spreek hier over eind jaren '50 als de musical in Broadway op de planken stond) Begin jaren '60 is het dan verfilmd, met succes.

Het verhaal werd voor de Broadwaymusical geschreven in 1957. Het bekende Romeo and Juliet verhaal werd gemoderniseerd, rekening houdend met de Engelse maatschappelijk toestanden toen. Des te sterker is het in de film nog eens omgezet naar de Amerikaanse leefwereld. Het is ook durven, want toen West Side Story uitkwam was de gouden tijd van de musical al achter de rug. Dit komt vrij laat eigenlijk.

Wat de kritiek op Beymer betreft. De man is ondanks het uitschijnen geen homo Dat hij veel chemie heeft met de mannen is grotendeels omdat hij in de film ook veel beter kent. Het is nog altijd zijn groep vrienden, ondanks de liefde voor Maria. Natalie Wood had trouwens hetzelfde probleem. De twee konden elkaar dan nog zo graag zien, ze kwamen uit een andere leefwereld en daarom dat ze op het eerste zicht ook meer gelijkenissen hebben met hun eigen achterban dan met hun liefde.

Het is zoals je (One Ring) zegt dat Robbins meer heeft bijgedragen dan Wise. Wise is een zeer sterk regisseur, maar Robbins was meer een vernieuwer en heeft als voormalig balletdansers enorm bijgedragen voor de dansen. Het is net die samenwerking tussen Robbins en Wise die de magie weergeeft. Begrijpelijk dat dit achter de schermen voor spanningen heeft gezorgd.

Algemeen blijft musical en deze dus ook een moeilijk te vatten genre. Omdat het niet direct een verhaal weergeeft, maar enorm veel werkt met zang, dans en muziek. En dat is altijd een kwestie van smaak. Niet voor niets dat vooral 'verhalende' films als Shawshank Redemption en The Godfather bovenaan de toplijst staan.

Westworld was de voorloper voor andere robotfilms als Robocop en Terminator. Deze film is in mijn ogen het beste dat Michael Crichton geschreven heeft. Beter dan z'n latere werken Jurrasic Park, Rising Sun, Twister of Timeline. In mijn ogen was deze film z'n tijd vooruit, en zie je de stijl maar eerst terug in de 80's. Ondertussen lijkt hij voor sommigen wat veroudert, maar de sfeer van de jaren '70 maakt juist de film zo goed vind ik. 4,5 sterren voor dit meesterwerk.

Op zich geen slechte film, maar zonder echte inhoud. Meer een lange aflevering voor een TV-serie die uitgerokken is. De figuur van Nick loopt er ook maar bij voor spek en bonen en de moeder blijkt het precies niet erg te vinden om ziek te zijn. Echt iets voor de liefhebbers en een typische film voor Vitaya of Vijf-TV.

RomCom's, het blijft een apart genre. Gewoonlijk met een Engelssprekende acteur om de Amerikaanse film een exotisch accent te geven. En een brave nieuwe man zoals Hugh Grant. Deze film heeft gelukkig naast de romantiek ook voldoende humor om er niet alleen een romantische film, maar een echte komedie van te maken. De rol wordt gelukkig gespeeld door Mel Gibson (toen hij nog quasi op het recht pad liep) die geknipt is voor deze typisch mannelijke rol. Denkelijk is dit één van de weinig RomCom's die eerder voor mannen dan vrouwen weggelegd is. Al kunnen beiden natuurlijk hier evengoed van genieten.

Het verhaal is niet slecht. Woody Allen heeft al bewezen dat hij wat kan schrijven. Alleen werkt het niet echt tussen Sellers en Allen op het scherm. Los van de onderlingen samenwerking, eisen de twee komieken hun plaats op en dat doet de film geen goed. Zeker niet als die niet de grootste rol spelen. De slapstick en het 70's gevoel is wel wat gedateerd. Dit trekt meer op de Austin Powers films dan op de kwalitatieve komedies van zowel Sellers als Allen.

Leuk om een keertje te zien, maar geen hoogvlieger. Enkele komische situaties, maar het geheel rammelt wat.

Een film dat zo standaard is dat het gewoon saai wordt. Niets speciaal, geen passie, niets. Even werd het wat leuk met de Titanicscène, maar dat is onvoldoende om de film te redden.

Intrigerende film. Een detectiveverhaaltje vanuit de ogen van een schrijfster die zo achter de waarheid wil komen. De montage brengt ons perfect van de ene verteller naar de andere, wat er voor zorgt dat het niet al te saai wordt. Voor velen dan moeilijk om te volgen, voor mij net een pluspunt.

De acteerprestaties vallen best wel mee. Geen uitschieters, maar iedereen zit goed in z'n/haar vel. Maar de film heeft zoals al gezegd geen speciale hoogvliegers en is daardoor wel leuk om te zien, maar zal niet al te lang in het geheugen blijven hangen. Maar dat wil niet zeggen dat ik dus genoten heb tijdens de film zelf natuurlijk.

Ik hou wel van deze fantasyfilms die nog wat sprookjesachtig in zich hebben. Denk maar aan Pan's labyrint, Narnia, Coraline, The fall, Golden compass en El orfanato. Hier is het avontuur iets minder met de verrassingseffecten van telkens nieuwe figuren of omgevingen. Wel een mooi uitgewerkte wereld met vaste figuren die mooi gemaakt zijn. De combinatie van de pakken met CGI lukt zeker. Misschien een minpunt is die jongen. Van mij moet dat geen melige doorsneejongen zijn, maar deze was echt wel irritant met momenten. Ergens was dat blijkbaar wel de bedoeling en kwam het ook in uiting bij de monsters.

Het minste wat je kan zeggen is dat het wel origineel is, los van het feit dat dit een oud boek is natuurlijk. Maar de film valt zeker wel op tussen genregenoten. Wie hier van houdt, moet deze zeker zien.

Ik heb deze ooit nog in de bioscoop gezien geloof ik. Fantastisch als kind om dergelijke indrukwekkende beelden te zien. Ik was toen 10 jaar en op die leeftijd was ik al blij om een film op een groot doek te zien. Cinema had echt iets magisch kan ik me voorstellen.

Roger Rabbit en film noir, het lukt blijkbaar. Het detectiveonderzoek is gezien het verhaal vrij spannend en kent met de animatie er tussen zeer veel verrassing en humor. Alles wat niet binnen het reële kan verteld worden, werd aangevuld met animatie. Daardoor vullen realiteit en animatie elkaar perfect aan. Nog meer dan in andere films eigenlijk. En de film zit vol animatiecameo's waar je met nostalgische gevoelens graag naar kijkt. Het gaat allemaal flitsend genoeg om niet vervelend te zijn.

Robert Zemeckis is niet mijn favoriete regisseur. Ik ben geen echt grote fan van Who framed roger rabbit en ook The Polar Express, Death becomes her en Beowulf zijn niet al te beste films. Met Forrest Gump valt het nog mee, maar ik vraag me af of dat de verdienste was van de regisseur. De troeven in deze film zijn dan ook de animatie en het verhaal (naar het boek van Gary K. Wolf).

Dit is een magnificiek toneelstuk met knappe dialogen. Geen wonder dat het de kans kreeg om verfilmd te worden. Al had ik dit meer iets voor de jaren '40 verwacht. Ook al is het verhaal tijdloos, toch verschoot ik dat het al uit 1966 kwam.

Zeker voor die tijd kan ik me voorstellen dat dit voor alle categorieën een Oscarnominatie kreeg. Of dat terecht is, zal wel deels aan de concurrentie liggen, nu zou het in elk geval zoveel prijzen niet meer halen vrees ik. Script en acteerwerk is wel dik verdiend. Maar of de vertaling naar het witte doek gelukt is weet ik niet. Het was wel interessant, maar voor een film had het toch wat meer gemogen. De regisseur schept wat sfeer met het zwart/wit beeld en een ietwat vlotte montage om de dialogen pittig te houden. Maar verder houdt hij het nogal braaf bij het origineel (het ziet er toch toneelmatig uit). Wat wel zal te wijten zijn omdat de film zeer kort na het toneelstuk verfilmd werd en men niet het risico wilde nemen om het vertrouwde publiek te verliezen voor er zekerheid was over nieuwe fans.

Who's afraid of Virginia Wolf is een zeer aangename film geworden met prachtige dialogen. Maar het blijft een toneelstuk dat de verschillende bedrijven duidelijk op elkaar doet volgen met op het einde een epiloog. Als film mag het toch wat meer zijn, zeker als je de kijker dik 2 uur wil vasthouden.

Dit deed men denken aan The Village:

goed idee, maar slecht uitgewerkt verhaal. Sterke scenes die afwisselen met scenes die er uit mochten bij de montage. De acteurs speelden ook soms naast elkaar omdat ze blijkbaar zelf het verhaal niet helemaal begrepen. Jammer, want dit is op korte tijd samen met Lady in the water een teleurstellende keuze geweest in de cinema. Dan mogen we eindelijk een thriller kiezen (als je met vrouwen weggaat is het steeds flauwe komedie of dergelijke...) en dan krijgen we zoiets. Geen aanrader, maar toch 2.5 nog voor de momenten die wel meevielen.

Geen idee waar deze western naar toe wou toen ik hem opzette. Was het een soort neo-western als 3:10 to Yuma, een classic western stijl Eastwood of toch wat humor als The quick and the dead. Het is uiteindelijk een rommeltje geworden met flauwe humor en poging tot een eigen stijl. Maar de film boeit niet echt en doet de passie voor Wild Bill geen goed. Na deze film heb ik geen gevoel dat dit een legendarisch figuur zou zijn. De film is een los lopend paard dat niet goed weet welke stijl het wil volgen en daardoor naast de boot valt.

Koreaanse films, het blijft iets aparts. En toch had ik het gevoel naar een Aziatische versie te kijken van de Paniekzaaiers (Gaston & Leo). Leuke humor en geweldig sfeertje. Het is zeker geen topper en de film moet het meer hebben van humor dan van echte actie. Maar het verhaal loopt wel lekker en bevat kleurrijke figuren. Misschien iets te lang dan nodig was.

Het verhaal deed me denken aan een versie van The A-Team (Seven Samurai dus eigenlijk) met 4 verschillende types die een dorpje moeten beschermen tegen een wilde bende. Alleen is het een vrij ongeloofwaardige cast. Enkel Macy komt wat tot z'n recht, de rest past niet zo in z'n karakter volgens mij. Af en toe wel eens een glimlach, maar de humor is verder soms wat mager en cliché. Gewoon wat licht uitgevallen deze film.

Een film met plotveranderingen stijl Usual Suspects. Deze film neemt zichzelf niet serieus maar kan desondanks toch voldoende boeien en een spanning opbouwen. Ook de sfeer is enorm sterk. Een heet paranoïa erotisch getinte sfeer als een lont die steeds korter wordt.

Het acteerwerk is natuurlijk niet altijd even sterk (dit zijn ook niet de beste acteurs die er rond lopen), maar ze zijn wel goed gecast. Deze film is gelukkig voor hen gegoten. Wat op het eerste zicht een B-filmpje lijkt is eigenlijk een fascinerende film geworden die je blijft intregeren. Misschien is 4* wat overdreven, al wil ik ook niet echt minder geven.