Meningen

Als je op de affiche de films Se7en en Saw vermeldt, moet je niet verschieten dat het vergelijk wordt gemaakt. En dan stel ik al snel vast dat deze W Delta Z nogal clichématig en vrij saai is. Het is nergens echt boeiend en pas als Selma Blair in beeld komt, ben ik nog even mee. Maar dan is het kalf al halvelings in de gracht gesukkeld. De film is goed bedoeld, maar komt te geforceerd over. Hier had meer in gezeten.

Ik hou wel van dit soort horrorfilms. Hier krijgen ze niet echt hoge scores, maar dit is toch best genieten! Genoeg sfeer en spanning binnen een genre met clichés, maar als het goed gedaan is, wordt het nog wel wat. Het gegeven is eenvoudig, een hoop tieners in een bos met een killer on the loose. Horrorpopcorn met de nodige schrikmomenten en goor.

Toch een mindere sequel, dat ik vooral wijt aan de vrij irritante hoofdrol Adas. Jammer, want ik vond het eerste deel best wel goed met de nodige humor en knipogen naar het horrorgenre. De sequel doet in elk geval niet zomaar terug hetzelfde en zoekt een andere weg. Maar het is nogal onsamenhangend en mist de nodige charme. De humor werkt ook niet echt. Jammer.

Waarom Wettelen is het regiedebuut van Dimitri Verhulst, al heeft die als schrijver al zijn strepen verdient. En dat zie je ook aan het script. Een leuk verhaal vol zwarte humor met de nodige grappen en dialogen die echt werken. Nog een keer hardop gelachen in de bioscoop. De film is een soort roadtrip met figuurlijk kleurrijke figuren in een heerlijk absurde situatie. Kijk vooral naar de details die de film mee maken.

De producers hebben ervaring met dit soort humor. Oa Koen Mortier (Ex Drummer) en Marc van Warmerdam (producer van de films van zijn broer Alex). De humor is hier iets minder pittig dan bij hun films, maar tegelijk maakt het de film wel toegankelijk met de zelfde type humor. Verhulst mag gerust nog meer films maken. Een mooie start!

De Knives Out films leunen aan bij Hercule Poirot, maar halen nooit dat niveau. Al waren de eerste twee films best vermakelijk. Dit 3e deel heeft alvast een goed verhaal. Al wordt dat te lang uitgerokken en acteert iedereen met weinig animo. Jammer, want ook al had het geen topfilm geweest, zat hier veel meer in. Zelfs het personage Benoit Blanc zou ondertussen toch gegroeid moeten zijn, maar is hier een schaduw van de eerdere films. Daniel Craig had er niet veel zin in precies. Opnieuw middelmatig Neflixmateriaal waarbij weinig aandacht is voor cinematografie of zelfs maar de liefde voor film.

Tijd voor herziening. Anno 2005 was de muziekbiopic nog niet zo aanwezig als nu. Je had natuurlijk al mooie verfilmingen door de jaren, maar dat leken uitschieters. Titels als Amadeus, The Doors, What's love gotta do with it en The Buddy Holly Story. Telkens met dank aan een sterke acteur/actrice in de lead. Met de komst van Ray in 2004 leek er iets te veranderen en Walk the Line versterkte dat. Ray bracht veel meer op dan al die vorige titels en bij Walk the Line schoot de opbrengst nog meer omhoog, meer dan het dubbele van Amadeus...

Cijfers zeggen niet alles natuurlijk, maar het toonde wel aan dat er een publiek voor was. En dan investeert Hollywood ook automatisch meer in het genre. Walk the Line zorgde voor een vrij eenvoudige formule. Het leven van Johnny Cash in het gekende rise en fall (en terug rise) met een zeer grote focus op zijn romance met June Carter. De muziek lijkt er zelfs soms voor te moeten wijken. Al is het niet abnormaal om een biopic te laten draaien rond een gebeurtenis of gedeeltelijke fase in het leven/carrière van een artiest.

Als liefdesbiopic is dit zeker niet slecht met de nodige liedjes. De hoofdcast trekt zonder probleem de film. Het is een typisch romantisch drama uit Hollywood geworden met Johnny Cash als zeer interessant onderwerp. Dat je niet alles kunt laten zien is op zich wel normaal. Het mocht wel iets meer over de muziek gaan voor mij. Een hele mooie toevoeging zijn de scènes rond Folsom Prison. En het geeft ook wel enigszins een beeld van Cash in zijn beginperiode. Er zijn ondertussen veel betere muzikale biopics. Maar als je de nodige romantiek en onvermijdelijke dichterlijke vrijheid van de gebeurtenissen er bij neemt, blijft Walk the Line nog altijd best genieten.

Een clash tussen de van oorsprong Britse Australiërs en Aboriginals, maar dan vanuit kinderogen. Ook de clash tussen natuur en industrie, en die tussen realisme en dromen/rituelen. Het is niet zomaar een romantische avonturenfilm geworden. De openingsscène is vrij surreëel en gaandeweg zien we de kinderen die elkaar vinden maar tegelijk in een eigen wereld leven. Lost in translation begin jaren '70. Zo dromerig als de twee werelden elkaar ontmoeten, gaan ze ook uit elkaar. De ontmoeting met die 'andere wereld' zal altijd blijven hangen.

Walkabout is mooier dan ik had verwacht, omdat er wel meer ruwere films in de 70's zijn die me minder liggen. Maar visueel maakt Nicolas Roeg er wel iets moois, waarbij het toch de soms hardere beelden niet schuwt. Een film ook met de nodige symboliek en dromerige muziek ter compensatie.

Ik heb hem gisteren nog eens gezien en blijf het een leuke ontspannende film vinden. Gewoon actie, wat humor en ook al is het geen hoogvlieger qua kwaliteit, slecht is hij zeker niet. 3 sterren waard.

Een film in de stijl van The Firm of Devil's Advocate waarbij een jonge man wordt aangetrokken door macht, rijkdom en alles wat er bij hoort. Deze film is echter geloofwaardig en toont zeer goed aan hoe hektisch en verleidelijk het wereldje van geld en de aandelenmarkt wel is. Aandelen blijft een deeltje gokken en dan nog draait het allemaal rond geld. En wie rijk wil worden moet soms over lijken gaan. Een prachtige weergave dus van hoe iemand twijfelt tussen z'n ambitie van rijkdom en zijn geweten.

Oliver Stone zorgt voor een sterke regie, waar hij vooral in de jaren '80 heel goed in was. Ook zijn de acteurs goed gecast en het klikt ook tussen hen. Dat komt mooi uit in de dialogen die soms zeer pittig zijn. Sowieso is de film vandaag de dag actueel zodat het inlevingsvermogen groter is dan enkele jaren terug (spreek jaren '90). Een aanrader en zeer sterk onderhouden film. 4*

Ik had misschien te veel verwacht van deze film. Beste film van 2008, knapste Pixar tot nu toe, prachtige animatie, ... Vooruit dan maar en kijken naar de film dacht ik. De opening is idd zeer mooi om te zien. Visueel is deze film in elk geval een pareltje geworden. De animatie geeft de aarde prachtig weer en ook de ruimteshots zijn beter dan we gewoonlijk voorgeschoteld krijgen. Alleen is dat niet voldoende om anderhalf uur film te maken.

De film heeft weinig verrassingen. De ecologische wijsvinger is te hard aanwezig, de verwijzingen naar 2001 liggen er enorm dik op en een liefdesverhaaltje tussen robots zorgt dan wel voor een meer menselijk gedeelte bij de robots, in een ruimteverhaal dat draait rond vervuiling past het niet helemaal. Bovendien is 2001: a space odyssey verre van mijn favorite film, zodat ik niet echt happig ben op de verwijzingen. Leuk om even te zien, maar dat hoeft niet al te lang te duren.

De humor valt bij momenten wel mee, als gaat het meestal niet verder dan een glimlach. Leuk gedaan, maar ook niet helemaal een verrassing zijn de mensen in het ruimtecruiseschip die zo dik geworden zijn door zich bij echt alles te laten bedienen met elektronische toestellen. Het verhaal is echter niet helemaal zo solide als zou moeten zijn. Haal de '2001'verwijzingen weg en het liefdesverhaal en er schiet niet veel meer over. En daar wringt volgens mij vooral het schoentje. De film is vrij voorspelbaar, zelfs voor een tekenfilm.

Technisch gezien is dit idd de beste Pixarfilm, maar qua verhaal en humor heb ik al veel beter gezien. Hopelijk overleeft hij de tand des tijds als het visueel aspect ook alweer achterhaalt is. Maar ik vrees er wat voor.

De film heeft de ingrediënten in huis voor een mysterieuze film te worden. Maar door de aanhoudende vertelstem en de overdreven symboliek is dit eerder een filosofisch debacle geworden dat weliswaar mooi is, maar langdradig en soms vervelend. Jammer, want ik had hier wel hoop in.

De enige films waar ik aan moest denken bij deze film zijn Silent Hill en I am legend. Al is bij beide films de uitwerking wel helemaal anders. Het hoofdpersonage lijkt ook al snel over te gaan op 'overlevingsmodus'. En vervreemding van zichzelf. Ik kan ook niet voorspellen hoe ik zou reageren, maar ik twijfel of ik als die vrouw zou worden. Of toch op zo'n korte tijd.

De film heeft wel wat potentie, is mooi en heeft genoeg mysterieuze scènes. Maar de symboliek ligt er te dik op en het is gewoon te lang. Dit kan je beter iets korter doen met wat meer dynamiek om zo een diepere indruk achter te laten.

Een heerlijke actiefilm die vrij origineel uit de hoek komt. Vrij want, uiteindelijk is alles al een keertje gedaan. De film zorgt voor een kruising tussen The Matrix en de opleiding van Spiderman in de eerste film met Tobey Maguire.

De film schenkt geen aandacht aan de personages. Enkel Wesley Allan Gibson krijgt de nodige aandacht, de rest is puur behangpapier voor de talrijke actiescenes. Die zijn gelukkig boeiend genoeg om te kunnen genieten van deze film. Echte spanning is er niet, omdat je weet wat er komt, maar de actie is er voldoende om de boel recht te houden.

The One Ring bracht het al aan: de belachelijke plotwendingen zoals het gedoe met de ratten en het feit dat heel dat broederschap boodschappen leest in een weefgetouw. De film moet natuurlijk geen enkele rekening houden met realiteit zodat voor veel onverklaarbare zaken een andere onrealistische oplossing wordt voorgeschoteld. Denk maar aan het helende bad.

Ik heb eigenlijk wel genoten van de film. Echt saai is hij niet echt en de plotholen neem ik er gerust bij. Een klassieker is het verre van, maar voor een gezellig avondje film is het best wel een aanrader. Maar dan ook niet meer dan dat.

Ik had hier toch meer van verwacht. Acteurs als Statham en Li zijn gewoonlijk garant voor een stevige actiefilm. Hier gebeurt er weinig extra mee. Ze doen gelukkig wel hun ding, al weet je dat ze veel beter kunnen. Het verhaal kan net genoeg boeien, maar echt speciaal is het niet. Zo wordt deze film gewoon een standaard actiefilm. Niet slecht om te zien, maar er zijn er beter.

Ik had eerder de verfilming van War and Peace al gezien met de versie uit 1956: War and Peace (1956). Een mooie verfilming met in de hoofdrollen Audrey Hepburn en Henry Fonda. Met muziek van Nino Rota en cinematograaf Jack Cardiff die wel meer prachtig werk leverde met Black Narcissus, The Red Shoes en The African Queen. Hoe kan je daar dan met een mini-serie uit 2016 nog boven?

Deze versie uit 2016 heeft ook een indrukwekkende cast en het voordeel van de mini-serie is dat het wel tijd kan nemen om het hele verhaal te vertellen. Bovendien is het evengoed mooi gemaakt met prachtige scènes. Het is soms iets donkerder, maar evengoed sterk in de kostumering en de cinematografie. Vooral de actiescènes op het slagveld zijn zeer goed gedaan. Wat de versie 1956 soms mist wordt goed gemaakt in de mini-serie. En andersom... Eén van de betere verfilmingen van War & Peace.

De verfilming van een boek dat moeilijk te verfilmen is. Deels door de lengte, maar ook om de insteek weer te geven van Tolstoj. Ik moet daar wel aan toe voegen dat ik het boek niet gelezen heb. Al is het ook weer niet vreemd voor mij. De filmmakers hebben een deel uit het dikke werk genomen, wat soms te merken is. De film wil veel weergeven en gaat zo langs verschillende genres. Naast de liefdesverhalen heb je ook nog de strijd zelf tussen Rusland en Frankrijk. Allemaal goed gebracht, maar dat weegt op de samenhang.

Qua verhaal kan je dit gerust plaatsen naast films als Gone With the Wind, Doctor Zhivago, Lawrence of Arabia en Anna Karenina. Audrey Hepburn is weer voortreffelijk als altijd. Ze had veel te zeggen bij de productie trouwens. Henry Fonda speelde vooral voor het geld, al blijft hij wel professioneel. Zijn rol is niet altijd zo opvallend. Ook Mel Ferrer is niet altijd even sterk. En daar ligt misschien het probleem. Hepburn mag nog zo sterk acteren, ze mist een tegenspeler. Gelukkig kan ze een groot stuk van de film zelf dragen.

War & Peace is een indrukwekkende film met prachtige scènes en aandacht voor decor en kostumering. Het blijft misschien niet altijd hangen, maar is wel een film waar je van kan genieten.

Ik had niet veel animo om deze film te zien na het zeer slechte Dawn-gedeelte van deze reeks. Maar kom, deel 1 was niet slecht en de trailer zag er niet slecht uit. Het resultaat is ook een pak beter geworden. De apen staan centraal en krijgen ook meer invulling. Het is niet louter Caesar en die andere apen geworden. Die 'andere apen' hebben ook personages en dat wordt veel meer uitgewerkt. De mensen verdwijnen stilaan, maar dat mag ook wel. Harrelson speelt een typische Harrelson-rol en houdt het veilig. De rest ben ik nu al vergeten. Grote troef is het nieuwe personage 'Bad Ape'. Deed me eerst denken aan een sidekick als Gollum of Dobby, maar is minder irritant en veel leuker.

De technieken zijn even indrukwekkend als in de vorige films en het verhaal is ook veel boeiender. Na het slaapverwekkende Dawn ben ik met deze War wakker geschoten. Er zit wat spanning in, een beetje humor en je bent ook benieuwd naar het verloop. Het einde is dan wel wat te verwachten, maar de aanloop kent gelukkig wat meer bochten.

Deze fictieve documentaire uit de stal van BBC maakt best wel indruk. Als film is het ondertussen gedateerd, maar het onderwerp zelf staat er wel. Het is voor mij moeilijk voor te stellen hoe mensen tegenover de Koude Oorlog stonden in die tijd. Vanuit de overheid (en zoals de film ook meldt ook vanuit de Kerk en de medische wereld) werd naar de burger advies gegeven over potentiële nucleaire aanvallen. Belachelijke maatregelen, gezien de impact van zo'n aanslag. Was het om de bevolking gerust te stellen? Onwetendheid? Naïeve arrogantie? De documentaire maakt het vergelijk met de boodschappen van de overheid en de echte gevolgen.

Het idee is knap gedaan en sommige scènes maken nog altijd indruk. Maar qua opzet zal dit vooral voor ophef gezorgd hebben in de jaren '60. Vooral mensen wakker geschud. Als je alleen al maar zit wat een aanslag op het WTC bvb tot gevolg heeft, toch ook een explosie in een grote westerse stad en die wetenschap in combinatie met de beelden van Hiroshima en Nagasaki. Dan is het voor de meeste mensen amper voor te stellen wat er zou gebeuren als er echt een atoombom zou gegooid worden. Gelukkig is de Koude Oorlog nooit tot haar kookpunt geraakt.

Geen idee of een dergelijke fictieve documentaire nu nog impact zou hebben. Het enige dat ik ken dat ook maar in de buurt komt (qua effect, niet qua onderwerp) is de fictieve reportage die de RTBF uitzond in 2006 over het einde van België. Wat toch een tijd bleef nazinderen.

Spielberg maakt met War Horse een sentimentele Disneyfilm. Ok, het is geen Disney, maar zou wel perfect van hen kunnen komen. Het originele boek van Michael Morpurgo is dan ook een kinderboek en ik ben misschien gewoon het juiste doelpubliek niet. Je zou denken dat het paard centraal zou staan, maar Spielberg slaagt er niet in om dat ook zo over te brengen. En omdat hij toch het paard wat centraal wil zetten en de andere personages minder uitspeelt, mist de film eigenlijk een deftige hoofdrolspeler.

De film mist ook alle sfeer. Het is een vrij voorspelbare film geworden en zowel de emotionele momenten als de dramatische wendingen komen nooit goed over. Voor Spielberg lijken alle oorlogen wel net op elkaar. En op het einde lijkt hij met z'n kleuren te verwijzen naar Gone with the wind, maar verder dan dat gaat het ook niet. De film teert enkel op het 'oooohhh'-gevoel van mensen die graag paarden zien. Best mooie beesten, maar enkel een dier laten opdraven is voor mij niet voldoende om meer dan 2 uur film te laten boeien.

Laat deze liggen en kijk Black Beauty voor een echte paardenfilm of andere oorlogsfilms voor WOI.

Een leuk onderhoudende film, maar Spielberg kan beter dan dit. Het doet me teveel denken aan Independence Day en Day after tomorrow met een vleugje Signs. Vooral het irriterende Spielberg einde (oeps, de tijd is om, we moeten nu stoppen) is net als tijdens het eten uw bord zien afruimen.

Qua ontspannend avondje is het niet slecht, maar verwacht er niet teveel van. En Cruise kan beter met Holmes trouwen, want het acteerwerk was zeker niet van z'n beste momenten...

The A-Team in het Wilde Westen. Deze film heeft wel wat weg van The A-Team. Het eerste deel is een bekende formule waarbij John Wayne als Taw een team bijeen krijgt. En dan aan een missie begint. De western zit vol met stereotiepe scènes. Van indianen tot een echt saloongevecht. En toch werkt het. De film neemt zich niet al te serieus en vooral door het duo Wayne en Douglas is dit best een aangename film. Eigenaardig, want Douglas ligt me helemaal niet. Voor mij was Spartacus en Paths of Glory niet echt het succes dat hun naam draagt en het is dan des te verrassend dat hij in een western als The War Wagon eigenlijk wel overtuigt. Deze wat rustigere rollen ligt Wayne eigenlijk wel en met de veel vitalere Douglas er tegenover krijgt de film evengoed de nodige pit.

De film is een vrij toegankelijke, maar best onderhouden familiewestern. Het zal nooit een klassieker worden, maar wie zoekt naar entertainment kan hier best van genieten.

Het is altijd een uitdaging om het genre zombiefilms uitdagend te houden. Films als I am legend, Zombieland, Resident evil, Shaun of dead, Dawn of the dead, 28 days later, World War Z, ... zijn mooie voorbeelden. Warm bodies haalt zijn inspiratie bij films als Twilight, Edward Scissorhands en Romeo and Juliet. Veel beter dan Twilight weliswaar en het lukt de film om een zeldzame mix te bezorgen tussen zombies, humor, romantiek en een vleugje actie en avontuur. Opvallend eigenlijk, want actrice Teresa Palmer is dan wel leuk om zien, het is niet zo dat ze meteen een opvallende rol speelt. Wel goed als zombie is Nicholas Hoult. De sterkte van de film is gelukkig niet het uithangbord van schoon volk en bekende namen, maar wel het concept zelf. En op de juiste momenten humor dat werkt en een soundtrack die leuk is om te horen.

Warm bodies is een verrassende film geworden. Ik had eerder een melige romcom verwacht, maar het draaide helemaal uit. Eén van de grote verrassingen in 2013, waarin toch nogal wat teleurstellende films gepasseerd zijn.

Boksen en drama gaan in de filmwereld geweldig samen en leverde eerder al mooie films op. Warrior is de volgende in de reeks en heeft veel in huis om er ook een goeie film van te maken. Het duurt even voor de film op gang komt, Tom Hardy en Joel Edgerton zijn niet meteen de beste acteurs, maar het is ook niet slecht. En eens de wedstrijd begint komt de adrenaline boven. Zonder het te weten trap je in de Hollywoodval met alle bekende truuks van muziek, op het nippertje winnende gevechten en dramatische verhaallijnen van de grote underdog op het toernooi. Maar het werkt wel voor een deel en het is genieten in de tweede helft van de film. Beter zo, opdat je naar het einde toe met een groots gevoel de film blijft volgen.

Wel veel clichés en niet echt een meerwaarder tegenover boksfilms als Raging Bull, Cinderella Man, Rocky, Million Dollar Baby en meer. Maar desondanks heb ik hier toch van genoten en is het wel een aanrader voor liefhebbers van het genre.

Uit de jaren dat Kurosawa zich toelegde op film noir of wat hij met zijn films er van maakte in de buurt van de stijl. Over het algemeen doet hij dat zeker niet slecht, al voelt het soms wat verouderd aan. Een gevoel dat ik ook had bij High and Low. Je moet het hem wel aangeven dat hij verschillende genres mooi aan kan.

The Bad Sleep Well kent vooral een eerste boeiende deel met de spanning op de gezichten van de personages die zich in het nauw gedreven voelen. Je voelt dat er iets in de lucht hangt, maar weet nog niet goed wat. Dat is ook voor de kijker spannend natuurlijk. Eens je meer te weten komt, valt die sfeer wat weg. Als je van de films van Kurosawa houdt uit die tijd (er is toch een verschil met de samoerai films of zijn pareltjes uit de jaren '80) is dit zeker een aanrader. Hij mag zich gerust meten met andere Westerse namen die wat de film noir betreft toch sterke dingen maakten in de jaren '50.

Een film van Ishana Night Shyamalan, al zie je toch duidelijk de invloeden van haar vader. Die kijkt als producer mee achter de schermen. Echte horror is het niet, en dat moet ook niet. Het is eerdere een mysterieuze griezelfilm met de nodige folklore. Toch wel mooi gedaan met de nodige sfeer. Dakota Fanning is leuk om bezig te zien, de rest is weinig bijzonder. En de plot zie je wel wat aankomen, maar echt storend is het niet. Net als de films van haar vader, is dit een film die je moet liggen. Liefhebbers van zijn films, zullen ook genieten van de dochter.

Tijd voor een herziening. Ergens had ik het idee dat de film beter was dan de 3* die ik er aan gegeven had anno 2010. Ik hield wel van de film 300, een film die een verdeeld publiek achter liet en een verzameling superhelden is toch een vorm van guilty pleasure.

Ik weet meteen waarom ik de recensie van toen zo had opgemaakt (ettelijke bladzijden terug waarschijnlijk ergens terug te vinden). Zack Syder wil deels origineel uit de hoek komen met z'n visuele interpretaties, maar evengoed bij de originele strips blijven. Dat laatste kan mij worst wezen, in tegenstelling tot The Smurfs of The adventures of Tin Tin heb ik totaal geen feeling met het origineel. Ik wil gewoon een leuke actiefilm met liefst een originele insteek of wat knappe actie en droge oneliners. Watchmen duurt helaas zo'n 3 uur en Snyder bewijst dat als hij echt moet regisseren (geen blufcinema zoals 300) de man vreselijk tekort komt. Snyder haalt helemaal het ritme uit de film en durft blijkbaar niet te knippen. Elk personage krijgt z'n persoonlijke diepgang in die zin dat hij ze elk één voor één via flashbacks een achtergrond mogen laten zien. Het idee van superhelden met hun andere zijde van de medaille is wel leuk, maar voor de film mocht het toch iets beknopter. Maak er anders een serie van of zo.

De personages dan. Heel wisselende kwaliteit helaas. Dit zijn superhelden, maar geen superfiguren. The Comedian valt wel op en Silk Spectre is een lekker ding. Het enige echt interessante personage is Rorschach. Adrian Veith is gewoon saai net als de kitcherige Dr. Manhattan, Dr. Owl is een Batman-wannabe en het complete dieptepunt is wel de potsierlijke voorstelling van Nixon. De toenmalige president was misschien wel een soort stripfiguur, maar dit is er gewoon over.

De soundtrack is er één om Snyder om de oren te slaan. De muziekkeuze zou gebeuren op basis van wat er verwezen werd in de strips, maar het werkt niet echt. Enkele nummers zijn wel leuk, maar dan vooral omdat ik die nummers wel goed vind. Maar nooit toepasselijk qua timing en zeker niet sfeervol voor de film.

Samengevat heeft deze film wel z'n leuke momenten, maar telkens komt Snyder achter de hoek piepen met de boodschap 'wat denk je hiervan?' om dan het niveau terug omlaag te trekken. Slecht verhaal, veel te lang en onsamenhangend. Ik zou bijna denken dat dit gewoon een slechte strip is, maar het zal wel aan de verfilming liggen...

Dat is het voordeel natuurlijk als je verwachtingen laag zijn is de kans groot dat het toch nog kan meevallen.Het leek allemaal tegen te zitten. Een romantische melige film, met de verschrikkelijke Christopher Waltz, de houterige Robert Pattinson, een hoop dieren om het publiek mee te krijgen en dan nog een circus er boven op. Maar dat circus viel best wel mee en er werd vooral gefocust op het leven achter de schermen. Het romantische ging ook wel met voldoende drama. En Waltz zie ik voor de eerste keer niet in een irritante rol. Bovendien valt zelfs Pattinson goed mee.

De film kan voldoende sfeer brengen en het koppel Pattinson -Witherspoon deed me wat denken aan DiCaprio-Winslet. Het verhaal is ook niet zo slecht. En vooral de setting met een 30's sfeertje val best wel mee. Vooral het eerste deel dat meer drama in zich heeft en de spanning van de directeur August met zijn ijzeren hand, tillen de film omhoog. Daarna volgt het helaas teveel het boekje en verlies ik toch wat de aandacht. Al bij al is het nog zeer goed meegevallen, zeker omdat ik er eigenlijk niet zoveel van verwachtte. Gelukkig toch nog een kans gegeven.

Een film waar je meer van verwacht, maar dan vooral omdat het figuur Napoleon zoveel te bieden heeft als filmkarakter. Deze film is Der Untergang voor de Franse keizer. De meeste oorlogsfilms gaan over WO II, de burgeroorlog of de Vietnamoorlog (tegenwoordig komt daar de Golfoorlog en Afhanistan bij), terwijl stratego slagvelden uit de tijd van Napoleon veel minder voorkomen. Van die tijd mogen er best meer films gemaakt worden.

Het is een Amerikaanse cast, wat toch vreemd aandeed bij de vertolking van Napoleon. Zelfs Wellington was met Plummer een Amerikaan. Een gemiste kans, maar met Schotse Spartanen in 300 kan het met momenten nog erger.

Uiteraard draait het in de film vooral rond de slag van Waterloo en daar is het ten slotte toch in gelukt. Dergelijke veldslagen mogen wel wat filmtijd in beslag nemen. Ik ben niet helemaal vertrouwd met de slag zelf (buiten de feiten uit de geschiedenislessen) en ik moest meteen denken aan 1302 toen de Fransen ook problemen hadden omdat hun paarden en geharnaste soldaten in de modder vast kwamen te zitten.

De film geeft een duidelijk beeld van de veldslag en een mooi overzicht van de feiten. En doet smaken naar meer uit deze periode. Hopelijk met de juiste talen en nog iets dieper in te gaan op Napoleon en Wellington. Al vond ik de monologen van hun gedachtengangen wel een mooi extraatje.

De eerste film van Vivien Leigh na haar daverend succes in Gone With the Wind. De film heeft er toen ook van geprofiteerd natuurlijk. Leigh wou graag haar geliefde Laurence Olivier in de film, maar die was bezig met de verfilming van Pride & Prejudice. Wie weet had het de chemie tussen beide personages nog meer doen opflakkeren. Maar het gaat best wel goed met Robert Taylor, al zie je wel dat die van een ander kaliber is.

Waterloo Bridge is een romantisch verhaal met gaandeweg een tristesse er in. Niet moeilijk met de link naar de oorlog. De film werd op dat moment ook weer heel actueel door het begin van WO II. In z'n geheel is het geen grote klassieker geworden, maar dankzij Vivien Leigh, het mooie verhaal en de cinematografie (kreeg Oscarnominatie) is het toch een zeer aangename film geworden.

Eén van de weinige animatiefilms die het effect van Bambi kan evenaren. Net als Bambi een film die waarschijnlijk vooral bij jongere leeftijd zal aanslaan, al kan je er als oudere kijker (misschien wel door de nostalgie) eveneens van genieten. Grote verschillen met de Disneyfilms van toen is het tragere tempo en de hardere scènes. De konijnen kennen evengoed de dood en hier komen bloederige scènes WEL in beeld.

Grote troef van de film is wel het verhaal, dat nog beter tot z'n recht komt in het originele boek natuurlijk. Qua beeldvorming is het eigenlijk nog niet zo slecht, ondanks het lage budget. Vooral de dromerige delen hebben wel iets filosofisch en psychedelisch zelfs. Iets meer persoonlijkheid had wel gemogen, al is dat eigenlijk niet per se nodig. De sfeerzetting en het verhaal komen er gelukkig wel goed uit.

Ik weet het niet, dit komt me over als een veredelde B-film. Mooie beelden en qua actie wel leuk om te zien. Maar ondanks die mooie beelden en het vele geld dat er tegenaangesmeten is, vind ik de cinematografie nogal zwak. Ook het script is niet echt formidabel, met de karakters werd nogal weinig gedaan en men valt veel terug op clichés. Costner en dat kleine meisje acteren nog wel goed, maar Dennis Hopper is zo'n typisch figuur dat je tegenkomt in foute 80's actiefilms. Hopper is ook niet bepaald m'n favoriete persoon. Buiten z'n rol in Apocalypse Now heeft Hopper mij nog niet kunnen aanspreken.

Maar als actiefilm is dit wel eens leuk om te zien.