Meningen

del Toro, wat doe je nu! Na topfilms als Hellboy II en El laberinto del fauno had ik toch wel wat hoop in z'n nieuwe film. Ik merkt dat de man veel geleerd had de laatste jaren en creatief uit de hoek kon komen. Zelfs z'n zijstapje om de intro te maken van The Threehouse of Horror van de Simpsons, was de moeite. En dan komt hij met een Pacific Rim af, die een mix is tussen Godzilla en Power Rangers. Ik zie hier enkele lofbetuigingen voor de effecten, maar anno 2013 mogen we van een regisseur met dergelijk palmares en een groots budget toch niets anders verwachten eigenlijk. 't Is niet omdat de effecten goed gedaan zijn dat ik er creatief door verrast ben. En ik had meer fantasie van del Toro verwacht. Jammer, maar dit is zeker niet mijn ding.

Ik heb vorig weekend deze film gezien en hij was beter dan verwacht. De comentaren waren niet zo echt goed over de film (vergelijking kindergardencop enzo...) maar de grappen zijn wel grappig en het verhaal is goed genoeg om de film te onderhouden. Leuke Vin Diesel die het er veel beter van afbrengt dan z'n collega Schwarzenegger in Kindergardencop (om de vergelijking dan ook maar ineens te maken) Een aanrader voor een gewone ontspannende avond entertainment. Niet meer, maar zeker ook niet minder. ***1/2

The Hangover met pubers. Een groep tieners gaan kamperen waar het uiteraard misloopt en we vanaf dan naar één grote penisgrap zitten te kijken. Een hoop flauwe humor en voorspelbare platte grappen. Maar de cast is minder cliché dan je zou verwachten bij dit genre. Al bij al valt het nog wel mee, maar dit zal vooral bij pubers die zat zijn na 2 slokken drank wel meer inslaan.

Ik heb net als lucdecoster de Engelstalige versie gezien, wat heel jammer is. Zo kwamen de dialogen vrij geforceerd over. Ook is de film net iets te lang dan goed is. Ondanks alles is het toch geen slechte film geworden. De actiescenes doen me wat denken aan de Luc Bessonfilms en sommige scenes hebben qua kleur en omkadering veel weg van Vidocq. Misschien dat een herziening in het Frans wel beter gaat. Voorlopig dus toch nog een positieve 3*, wat misschien later nog kan verhogen.

Ik kende Paddington enkel van afbeeldingen die mijn moeder heeft op diverse prularia. Ze houdt wel van het beertje en een klein beeldje of een tas met de beer zal ze dan ook niet snel laten liggen. Niet dat het een verzameling is, maar ze had er toch genoeg van opdat ik de beer kende. Ik had dus verder totaal geen idee wat de film mij zou brengen. Verrassend genoeg dus.

De film is een heerlijke familiefilm geworden. Vooral voor kinderen met een simpel verhaal en enkele cartooneske figuren. Voor mij is Kidman zelfs wat storend, maar kinderen zullen hier wel van houden. De grappen zelf werkten vooral in het begin goed. Lekker Brits zonder in clichés te vervallen. Rustig en met een eigen insteek.

Ik ben het doelpubliek duidelijk niet, maar desondanks is deze film mooi gemaakt. Niet origineel misschien, maar wel met liefde voor Paddington. En op maakt van kinderen. Dat mag ook wel eens. Beter zo dan een infantiele film voor volwassenen.

Paddington 2 gaat verder op het niveau van haar voorganger. Een zeer toegankelijke familiefilm met een nodige sprookjessfeer die doet denken aan bvb The Shape of Water of de films van Wes Anderson. Maar dan wel met het doelpubliek van de hele familie steeds voor ogen. Ik ben al blij dat het niet zo'n druk gedoe is of een weinig creatieve straight-to-download film is geworden. Ik zal iets te oud zijn om helemaal verrast te worden hierdoor, maar het is duidelijk onderhouden entertainment. Knap werk!

Een film die ik ergens qua titel had opgepikt, maar nu toch uiteindelijk gezien dankzij het Tip Topper spel.

Het gebeurt heel zelden dat een animatiefilm op de eerste plaats een ander genre is met als stijlmiddel animatie. Gewoonlijk is het een animatiefilm die als subgenre de weg kiest van fantasy, avontuur, humor, sprookje, .... Perfect blue is in de eerste plaats een psychologische thriller die qua stijl gekozen heeft om het als animatiefilm te brengen. Hitchock meets Aronofsky en dat levert een geweldig resultaat op.

Je moet er wat inkomen in het begin, de film lijkt daar wat houterig door de groffe tekenstijl. Maar eens je meezit in het verhaal is het de sfeer en de spanning die domineert. Sterke montage tussen droom en realiteit, passende muziek, interessante karakters en spanning tot het einde. Perfect blue is een volwassen film geworden die zowel in het genre van animatie als psyhologische thrillers zich mag meten met de andere grote namen.

Ik ben blijkbaar een uitzondering, maar dit is toch één van de meest irritante films die ik de laatste tijd gezien heb. Michael Bay maakt vooral over de top actiefilms, maar hier mikt hij vooral op humor. En die is echt wel puberaal. Je hebt dan een hoop sterke jongens bij elkaar en dan laat je ze een testosteron versie van dumb and dumber spelen. De humor op de Druivelaar is nog beter dan dit. De film komt wel eens voor in lijstjes hier en daar, maar ik zie echt niet de fun hier in.

Ik hou enorm van westerns en musicals, maar als de twee te samen in een blender worden gegoten krijg je een onsmakelijke maaltijd. Vooral om het van beide genres de beste elementen weglaat. Zo mis ik enige vorm van avontuur of actie in het westernverhaal en blijft het bij liedjes zingen zonder echte meerwaarde of deftige choreografie bij het musicalgedeelte. Van die nummers blijft enkel Wandrin' star en I'm on my way overeind. Eastwood in een musical is als Stallone of Schwarzenegger in één van hun komedies, akword...

De film zelf is nergens boeiend en ik mis de nodige pit in zowel de komische scènes als de gezongen stukken. Anno 1969 hebben we toch al gezien dat musicals in Hollywood een ander niveau hadden dan hun mindere voorgangers in de 50's. En deze is daar nog een zeer late nakomer van helaas. Geen aanrader dus, zowel niet voor westernliefhebbers als musicalliefhebbers.

Paintball kent wel spannende momenten. Het werkt altijd als de tegenstander lang niet in beeld komt en de kijker met spanning zich afvraagt met wie of wat de groep te maken heeft. Is het één van hen, is het de tegenpartij, is het een andere moordenaar...? De camera volgt de groep ook vanuit verdoken plaatsen, alsof je er als kijker er bij bent, één van de groep bent of de moordenaar.

Tot daar het positieve, want de moorden zelf zijn verre van origineel en soms zelfs veel te snel. Eens het verhaal vordert lijkt het alsof de scriptschrijvers hun handen opsteken en zeggen 'tja, ik weet het vanaf hier ook niet echt meer'. Het einde is snel afgehandeld en men doet zelfs geen moeite voor een echt open einde of een suggetie naar een vervolg.

Het idee is ook niet origineel trouwens, de moordenaar met nachtvisie die jaagt op de groep paintballers is een variatie op Predator. Alleen kwam die van een andere planeet en was zijn film beter.

Ik treed de mening van velen hierbij in die zin dat dit een goed onderhouden western is met Eastwood als lonesome gunmen, maar meer ook niet. Weinig memorabel te zien en ik heb gewoon het gevoel dat dit al vele keren beter is gedaan. Maar slecht is de film ook weer niet. Ik vrees dat ik dit helaas snel zal vergeten zijn...

Topfilms in Vlaanderen, het is niet echt een combinatie die altijd samen valt. Ons land is te klein en door een kleiner budget en het probleem dat er steeds gevist wordt in dezelfde vijver van acteurs, krijg je veel films die wel leuk zijn om als Vlaming te zien, maar ondertussen al gedateerd zijn.

Deze Pallieter valt onder de reeks boekverfilmingen van Vlaamse klassiekers waardoor je regelmatig met een bokrijkgevoel zit. Het boerengenre is een typisch Vlaams filmgenre met veel g***verdommes erin.

Pallieter is wel een leuk verhaal, dankzij het boek. En dat helpt de film gelukkig een groot deel. En in tegenstelling tot een Conscience krijg je een meer levendig verhaal dan een chauvinistisch epos. Op zich zijn deze films toch nog goed om de vergeten Vlaamse schrijvers nog eens in de kijker te zetten. Al weet ik niet of die schrijvers met vele verfilmingen blij zijn.

Pallieter is een aangename film en één van de betere boerenfilms uit die tijd. Misschien een probleem voor de Nederlanders vanwege het dialect, maar daardoor net dichter bij de Vlamingen. Beetje historisch verhaal trouwens van een jongeman die wil genieten van vrijheid en zelfstandigheid, wat in die tijd niet evident was.

Beter dan verwacht. Sterk zijn de Peter Pan verfilmingen helaas nooit. Hier gaan we naar de aanloop van het bekende verhaal. We krijgen dan ook de usual suspects te zien en de film is duidelijk gemikt op een jong publiek. Niet onlogisch, gezien het verhaal. Maar de film is zeker niet slecht en kan genoeg boeien. De special effects ontsporen tegen het einde aan wat, maar verder is het wel goed gedaan. En met Blackbeard ipv Captain Hook (die wel meespeelt, maar nog geen bad guy is) is deze film ook niet helemaal het herkauwen van de vorige Peter Pan films.

Leuk om te zien, beter dan Neverland en Hook, maar ik ben denkelijk toch wat te oud voor dit soort films.

Pandorum lijkt de mosterd bij een reeks films te halen: Alien, The Descent, Aliens en Resident Evil. Het is ook een mix van stijlen die passeren. Het begint spannend waarbij men werkt met suggestie, maar eens het verder gaat, komt er meer actie en dat werkt iets minder goed. Naar het einde komt er dan nog een hoop gerommel waarbij het niet lukt om een verklaring te geven aan alles of er een einde aan te bouwen. Jammer, want het ging de goeie kant op. De vrouwelijke overlever (Nadia) lijkt wat op Alice uit Resident Evil.

De makers maken 2 grote fouten. Less is more! Als ze wat meer hun tijd hadden genomen om sfeer op te bouwen, had dit een veel betere film geweest. Het start immers goed en je weet totaal niet wat er gaat komen. Maar jammer genoeg verandert dat snel. En ten tweede mag er meer gedaan worden met de personages. Doe die onnozele flashbacks weg en neem even tijd om de personages weer te geven. Toch zeker als je niet meer mikt op sfeer in de film. En dat hoeft niet veel zijn, maar nu zijn ze soms toch wel wat inwisselbaar.

Pandorum is een film om van te genieten, maar kan niet tippen aan de gelijkaardige films die ik in het begin van mijn tekst heb vermeld.

Een film van z'n tijd blijkbaar. De tijd dat je nog kon boeien en/of shockeren met een drugsspuit is (helaas) al even voorbij. De film wil een sfeerzetting neerzetten. Deels lukt het daar wel in. De personages zijn echt producten van de maatschappij, enkel met de gedachte aan 'hoe kom ik aan voldoende geld voor m'n volgende shot'. Levend van week tot week, van dag tot dag. Maar een film van 110 minuten staren naar mensen die stoned zijn, is niet echt boeiend. De film zweeft tussen sfeerzetting en een verhaal. In tegenstelling tot Requiem for a dream, wordt je hier niet echt meegezogen in die sfeer en een verhaal is er ook niet echt. Het einde is bovendien een echte anti-climax, die de boel gewoon doodslaat.

Het acteerwerk is nogal wisselend. Meer dan stoned kijken, moeten de meeste acteurs dan ook niet doen. Enkel de rol van Pacino en Winn lenen zich er toe. Vooral Pacino maakt van de rol nog wel iets.

Geen slechte film, maar niet altijd boeiend en dus ook geen blijver. Hier mis je niets mee, tenzij je zoals sommigen hier (en ik ook) de film wil zien omdat Pacino er in meespeelt.

De film haalt niet het niveau van Zware Jongens. De moppen zouden het wel goed doen in een TV-show, maar komen hier niet echt tot hun recht en zijn zelfs af en toe flauw. Kan ook aan de tijd liggen. De film is ondertussen 20 jaar oud...

Ik heb de Vlaamse versie gezien, dus geen idee of de originele versie beter is. Wat wel vast staat, is dat dit echt een geweldige geflipte animatie is. Originele droge humor met veel absurdisme. Geen idee wat kinderen hiervan zouden vinden, ik denk dat dit voor hen vrij abstract is. Alhoewel ze misschien wel meer gewoon zijn dan dat. Wat mij betreft geslaagd, hier mag nog meer materiaal van komen.

Bij herziening toch een halve ster eraf. Op zich zeker geen slechte film, maar voor een persoonlijk onderwerp naar Hollywoodnormen (vandaar Mel Gibson als producer en cameo rollen van Chris Rock en Matthew McConaughey) had ik toch meer verwacht. Los van de kwaliteit even merk je toch dat de films die Gibson regisseerde vrij persoonlijk zijn. Denk maar aan Passion of the Christ. Volgens mij had hij hier als regisseur en hoogstwaarschijnlijk als bekend acteur die ook wel eens met paparazzi te maken heeft, veel meer uit de film kunnen halen dan nu het geval is.

Toch is de film uiteindelijk nog een ontspannende prent geworden, alleen blijf je ietwat op je honger zitten en had er zoals gezegd meer in gezeten.

Eén van de betere Disney shorts uit de latere jaren. Het romantische verhaal van een jonge man die een vrouw tegenkomt met liefde op het eerste gezicht. Als hij haar meteen kwijt speelt maar wat later terug ziet, wil hij er helemaal voor gaan. De beelden spreken voor zich, in eenvoud gebracht door het zwart/wit met een vleugje rood. Voor de rest spreekt de muziek op de tonen van de beelden. Heerlijke animatie!

Algerije begin jaren '90 als het extremisme opkomt en vrouwen onderdrukt worden. De film toont die kant als vrouw. Het zegt genoeg dat de film wel in aanmerking kwam voor de Academy Awards foreign movie (wel de shortlist niet gehaald), maar dat een première in eigen land niet werd toegestaan door de overheid.

Papicha (slang voor cool/rebel girl) volgt de modestudente Nedjma en haar vriendinnen. Het relaas is wel een mix van plezier, drama, soap, geweld, ... en het lukt de regisseuse niet om een hechte lijn er in te brengen. Het script hapert wel wat, maar door de focus op de personages en de sterke actrices, krijgen de personages wel de nodige aandacht. Het maakt de film zeker goed. Bovendien zijn er verschillende scènes die echt wel inslaan. Het gaat soms hard. Ook qua thema is dit een verhaal dat zeker moet verteld worden.

Jammer dat de sfeer zo wisselend is, dat had de film nog een pak beter gemaakt. Dan denk ik aan een quasi gelijkaardige film als Mustang (2015) over 5 zussen in Turkije. Het einde van Papicha is ook niet in de lijn met het verhaal. Maar over het algemeen is dit wel een goeie film!

Papillon is een mix van avontuur en een gevangenisfilm rond de figuren van Steve McQueen en Dustin Hoffman in sterke rollen. Spannend is het niet helemaal, daarvoor is het teveel Hollywood, maar wel boeiend en leuk om te zien. Er is voldoende interactie tussen de twee hoofdpersonages en het verhaal is best wel goed geschreven. Hier en daar wat gedateerd misschien, maar op zich wel een goeie film.

Pope Joan is een fictief verhaal, ook al zou het mooi geweest zijn. Een legende die, als het waar zou zijn, verdrongen is door het Vaticaan. Blijft gissen waar de waarheid zit. Over die periode is sowieso al relatief weinig bekend. Maar de film schept wel een tijdsbeeld en kan teren op een sterk verhaal. Met de verdrukking van de vrouw als bron van waarheid in het algemeen. Het was een tijd waarin de macht van de Katholieke Kerk veel groter was en intriges ook daar verweven waren.

De film lijkt een doorsnee middeleeuws epos te zijn met geloof als rode draad. Maar het is meer dan dat. De kern van de film is niet geloof, maar de strijd van een vrouw op gehoord te worden en vooral de spanning om niet betrapt te worden. Je hoeft dus zeker niet gelovig te zijn om deze film te kunnen smaken. Conservatieve aanhangers van Rome zullen deze film ook niet kunnen smaken trouwens.

Het vergelijk met Inception is snel gemaakt, dit is de film die Nolan inspireerde tot Inception. Die laatste film vond ik slecht, maar meestal is het origineel beter dus gaan we ervoor.

Paprika is een echte droomfilm geworden. Waar Nolan speelt met effecten, is dit veel meer droom. Leuke fantasiewereld en visueel ook sterk gemaakt. Qua verhaal is nogal verwarrend soms, al is het ook een mooie sfeer die sowieso al boeit.

De film is een aangename verrassing en zal later nog wel eens bekeken worden. Er was zoveel te ontdekken, dat het interessant blijft bij een herkijkbeurt.

Een mozaïekfilm over enkele mensen met buitenlandse roots die om verschillende redenen in Amsterdam zitten. Elk met hun verhaal en dat is niet bepaald rooskleurig. Amsterdam is hier dan vooral een 'vreemde locatie' en voor geen van hen een echte thuis. Ze doen wat ze moeten doen voor hun werk of om te overleven, in de hoop snel terug in hun eigen thuis te zijn.

Het verhaal is niet zo bijzonder en vrij voorspelbaar. We hebben al meer van dit soort films gezien, en deze springt er niet bepaald boven uit. Gelukkig is de toon consequent en doen de acteurs het zeker niet slecht. Visueel is het passend triestig, maar ook hier niets speciaal. Het levert een meer dan gemiddelde film op.

Een film die beter scoort dan verwacht, maar ook niet meer is dan wat het verdient te zijn. Het is de debuutfilm van Raf Reyntjens. Hij levert wel kwaliteit af, maar creatief is het niet echt. Enkel de tripscène was een leuk idee. Verder blijft het een wat braaf gezellig verhaal dat met dank aan acteurs als Gene Bervoets en Jeroen Perceval wat meer wordt. Bervoets acteert gewoonlijk in het geschaafd Nederlands en ik ben blij hem nog eens met wat dialect bezig te zien. Jeroen Perceval speelt ook een boeiende rol. Maar beide heren weten zo te zien ook wel dat ze niet in de volgende Vlaamse kaskraker spelen.

De film kent haar momenten en is ook weer niet slecht. Maar buiten de grenzen zal dit niet veel doen, visueel is het niet opvallend en het verhaal is ook niet bijster origineel. Een lokale parel van 13 in een dozijn.

Een film die even nodig had om op gang te geraken. Maar ik moet toegeven dat de sfeer snel gezet wordt. Wat in het begin apatie leek van het hoofdpersonage is net zeer goed gespeeld. Gaandeweg komen de echte emoties boven die geweldig gespeeld werden trouwens. Door de chronologische aanpak wordt het hoofdpersonage goed voorgesteld met de echte ontknoping van de feiten als achtergrond. Eens dat aan bod komt, bekijk je die feiten helemaal anders omdat je het personage beter kent. Ook de randfenomenen komen dan echt tot hun uiting. Kleine schijnbaar onbenullige zaken worden stilaan duidelijk gemaakt.

Een film kortom die me beter bevallen is dan verwacht. Skateboarden lijkt me vandaag de dag wat passé en het duurde voor ik in de film algemeen me kon vinden. Maar eens die loopt ben je zo mee. Zeker niet slecht en een aanrader voor de liefhebbers.

Om opnieuw de vergelijking te maken met de Blair Witch Project. Die film was vernieuwend en het effect kwam vooral in het feit dat je niet wist wat er ging komen. De sugestie maakte de hele film. Bij deze film wordt het vergelijk al op voorhand gemaakt, hangt heel de dvd vol met 'scariest movie ever' 'niet alleen zien' en nog eens extra benadrukken dat het met een laag budget is. Ze hadden er nog het script in bijlage kunnen bijsteken om de verrassing helemaal te verpesten.

De verwachtingen lagen heel hoog dus en die worden zo goed als niet ingelost. Ze doen nog hun best om wat spanning te brengen en je wordt een beetje benieuwd wat je nu weer te zien krijgt als het koppel opnieuw tegen beter weten in gaat slapen in die bewuste slaapkamer. Dat gaat nog, ook al heb je na 90 minuten nog steeds het idee dat je niks gezien hebt. Wel wordt de boel verpest door die foto waar verder niets mee gedaan wordt, het voorspelbare gedeelte met het ouijabord en dat gedoe met het medium. Een film waar meer in had gezeten, maar dat helaas beter verkocht als idee dan dat het uitgewerkt werd als film.

Dat er een vervolg kwam was te verwachten. Maar dit is gewoon opnieuw hetzelfde. Alleen is er nu een baby bij. Verder een believer tegen non-believers, een huis vol camera, deuren die op en toe gaan en af en toe een schrik moment. Jammer, want dit kan toch op dezelfde manier ook helemaal anders uitgewerkt worden. Geef het een andere locatie of een andere situatie voor mijn part. Weinig variatie dus en enkel leuk om bij de camerabeelden te zien en beetje te gokken wat er nu gaat gebeuren. Jammer van het einde trouwens, dat ook maar snel werd afgerafeld. Had toch beter gekunnen.

Toch wel de minste uit de Laika-stal. De creativiteit van Coraline is al helemaal zoek. En het thema van griezelige animaties werd al beter gedaan. Denk maar aan Monster House, Corpse Bride, Frankenweenie, Hotel Transylvania en natuurlijk Nightmare before Christmas. De humor is nogal flauw, het verhaal geraakt niet van start en ik mis de charme van stop-motion. Gelukkig bewijst een recente film als Shaun the Sheep wel dat het genre nog niet dood is. Deze animatie zal snel in de vergeethoek belanden.

Ik denk dat bij musicals op MM het meest over het genre wordt gesproken en de afkeur bij velen, dan over de films in kwestie zelf. Het moet je dan ook wel liggen, dat er de hele tijd gezongen wordt. Zelfs musicals als Grease, Marry Poppins of Sound of music hebben dit niet. Alle dialogen gezongen heeft dan ook meer weg van opera, maar dan in filmversie. Denk aan Les Misérables en Jesus Christ Superstar. Bovendien heeft Les parapluies de Cherbourg niet zoals de meeste musicals één of meerdere nummers die iedereen kent. 'Je ne pourrai jamais vivre sans toi' heeft dan wel enkele prijzen en nominaties gehad en vooral in de Engelse versie succes gehad, maar weinig filmliefhebbers zullen dit echt kennen. Ik hou wel van de combinatie tussen de opgewekte jazz en melancholische melodieën van Michel Legrand. Geen strijkers dit keer voor de verandering.

Genoeg over de zang want wat mij vooral opviel is het decor. Prachtige setting! Sterk in z'n eenvoud met basic kleurrijke decors. Er wordt gespeeld met kleuren en beelden. De opening nodigt meteen uit met de paraplu's maar ook de winkel, de bar, het tankstation, ... zijn toch kenmerken dat de regisseur weet waar hij mee bezig is. Je zit even in een aparte wereld zodat het verhaal centraal kan staan.

De film is mooi gemaakt en de combinatie van decor en muziek werkt perfect. Wel is het verhaal ook weer niet zo bijzonder en is het eerder een gemoedelijke sfeertje dat blijft voortdrijven zonder echte scènes die je als kijker bij de keel grijpen. Het einde was zeker niet slecht, maar ook weer niet memorabel. Dit is gewoon een goeie film waar je van geniet maar die niet op het netvlies gebrand is.