Meningen

Ik heb vorig weekend deze film gezien en hij was beter dan verwacht. De comentaren waren niet zo echt goed over de film (vergelijking kindergardencop enzo...) maar de grappen zijn wel grappig en het verhaal is goed genoeg om de film te onderhouden. Leuke Vin Diesel die het er veel beter van afbrengt dan z'n collega Schwarzenegger in Kindergardencop (om de vergelijking dan ook maar ineens te maken) Een aanrader voor een gewone ontspannende avond entertainment. Niet meer, maar zeker ook niet minder. ***1/2

Ik heb net als lucdecoster de Engelstalige versie gezien, wat heel jammer is. Zo kwamen de dialogen vrij geforceerd over. Ook is de film net iets te lang dan goed is. Ondanks alles is het toch geen slechte film geworden. De actiescenes doen me wat denken aan de Luc Bessonfilms en sommige scenes hebben qua kleur en omkadering veel weg van Vidocq. Misschien dat een herziening in het Frans wel beter gaat. Voorlopig dus toch nog een positieve 3*, wat misschien later nog kan verhogen.

Paintball kent wel spannende momenten. Het werkt altijd als de tegenstander lang niet in beeld komt en de kijker met spanning zich afvraagt met wie of wat de groep te maken heeft. Is het één van hen, is het de tegenpartij, is het een andere moordenaar...? De camera volgt de groep ook vanuit verdoken plaatsen, alsof je er als kijker er bij bent, één van de groep bent of de moordenaar.

Tot daar het positieve, want de moorden zelf zijn verre van origineel en soms zelfs veel te snel. Eens het verhaal vordert lijkt het alsof de scriptschrijvers hun handen opsteken en zeggen 'tja, ik weet het vanaf hier ook niet echt meer'. Het einde is snel afgehandeld en men doet zelfs geen moeite voor een echt open einde of een suggetie naar een vervolg.

Het idee is ook niet origineel trouwens, de moordenaar met nachtvisie die jaagt op de groep paintballers is een variatie op Predator. Alleen kwam die van een andere planeet en was zijn film beter.

Topfilms in Vlaanderen, het is niet echt een combinatie die altijd samen valt. Ons land is te klein en door een kleiner budget en het probleem dat er steeds gevist wordt in dezelfde vijver van acteurs, krijg je veel films die wel leuk zijn om als Vlaming te zien, maar ondertussen al gedateerd zijn.

Deze Pallieter valt onder de reeks boekverfilmingen van Vlaamse klassiekers waardoor je regelmatig met een bokrijkgevoel zit. Het boerengenre is een typisch Vlaams filmgenre met veel g***verdommes erin.

Pallieter is wel een leuk verhaal, dankzij het boek. En dat helpt de film gelukkig een groot deel. En in tegenstelling tot een Conscience krijg je een meer levendig verhaal dan een chauvinistisch epos. Op zich zijn deze films toch nog goed om de vergeten Vlaamse schrijvers nog eens in de kijker te zetten. Al weet ik niet of die schrijvers met vele verfilmingen blij zijn.

Pallieter is een aangename film en één van de betere boerenfilms uit die tijd. Misschien een probleem voor de Nederlanders vanwege het dialect, maar daardoor net dichter bij de Vlamingen. Beetje historisch verhaal trouwens van een jongeman die wil genieten van vrijheid en zelfstandigheid, wat in die tijd niet evident was.

Een film van z'n tijd blijkbaar. De tijd dat je nog kon boeien en/of shockeren met een drugsspuit is (helaas) al even voorbij. De film wil een sfeerzetting neerzetten. Deels lukt het daar wel in. De personages zijn echt producten van de maatschappij, enkel met de gedachte aan 'hoe kom ik aan voldoende geld voor m'n volgende shot'. Levend van week tot week, van dag tot dag. Maar een film van 110 minuten staren naar mensen die stoned zijn, is niet echt boeiend. De film zweeft tussen sfeerzetting en een verhaal. In tegenstelling tot Requiem for a dream, wordt je hier niet echt meegezogen in die sfeer en een verhaal is er ook niet echt. Het einde is bovendien een echte anti-climax, die de boel gewoon doodslaat.

Het acteerwerk is nogal wisselend. Meer dan stoned kijken, moeten de meeste acteurs dan ook niet doen. Enkel de rol van Pacino en Winn lenen zich er toe. Vooral Pacino maakt van de rol nog wel iets.

Geen slechte film, maar niet altijd boeiend en dus ook geen blijver. Hier mis je niets mee, tenzij je zoals sommigen hier (en ik ook) de film wil zien omdat Pacino er in meespeelt.

De film haalt niet het niveau van Zware Jongens. De moppen zouden het wel goed doen in een TV-show, maar komen hier niet echt tot hun recht en zijn zelfs af en toe flauw. Kan ook aan de tijd liggen. De film is ondertussen 20 jaar oud...

Ik heb de Vlaamse versie gezien, dus geen idee of de originele versie beter is. Wat wel vast staat, is dat dit echt een geweldige geflipte animatie is. Originele droge humor met veel absurdisme. Geen idee wat kinderen hiervan zouden vinden, ik denk dat dit voor hen vrij abstract is. Alhoewel ze misschien wel meer gewoon zijn dan dat. Wat mij betreft geslaagd, hier mag nog meer materiaal van komen.

Bij herziening toch een halve ster eraf. Op zich zeker geen slechte film, maar voor een persoonlijk onderwerp naar Hollywoodnormen (vandaar Mel Gibson als producer en cameo rollen van Chris Rock en Matthew McConaughey) had ik toch meer verwacht. Los van de kwaliteit even merk je toch dat de films die Gibson regisseerde vrij persoonlijk zijn. Denk maar aan Passion of the Christ. Volgens mij had hij hier als regisseur en hoogstwaarschijnlijk als bekend acteur die ook wel eens met paparazzi te maken heeft, veel meer uit de film kunnen halen dan nu het geval is.

Toch is de film uiteindelijk nog een ontspannende prent geworden, alleen blijf je ietwat op je honger zitten en had er zoals gezegd meer in gezeten.

Het vergelijk met Inception is snel gemaakt, dit is de film die Nolan inspireerde tot Inception. Die laatste film vond ik slecht, maar meestal is het origineel beter dus gaan we ervoor.

Paprika is een echte droomfilm geworden. Waar Nolan speelt met effecten, is dit veel meer droom. Leuke fantasiewereld en visueel ook sterk gemaakt. Qua verhaal is nogal verwarrend soms, al is het ook een mooie sfeer die sowieso al boeit.

De film is een aangename verrassing en zal later nog wel eens bekeken worden. Er was zoveel te ontdekken, dat het interessant blijft bij een herkijkbeurt.

Een film die even nodig had om op gang te geraken. Maar ik moet toegeven dat de sfeer snel gezet wordt. Wat in het begin apatie leek van het hoofdpersonage is net zeer goed gespeeld. Gaandeweg komen de echte emoties boven die geweldig gespeeld werden trouwens. Door de chronologische aanpak wordt het hoofdpersonage goed voorgesteld met de echte ontknoping van de feiten als achtergrond. Eens dat aan bod komt, bekijk je die feiten helemaal anders omdat je het personage beter kent. Ook de randfenomenen komen dan echt tot hun uiting. Kleine schijnbaar onbenullige zaken worden stilaan duidelijk gemaakt.

Een film kortom die me beter bevallen is dan verwacht. Skateboarden lijkt me vandaag de dag wat passé en het duurde voor ik in de film algemeen me kon vinden. Maar eens die loopt ben je zo mee. Zeker niet slecht en een aanrader voor de liefhebbers.

Om opnieuw de vergelijking te maken met de Blair Witch Project. Die film was vernieuwend en het effect kwam vooral in het feit dat je niet wist wat er ging komen. De sugestie maakte de hele film. Bij deze film wordt het vergelijk al op voorhand gemaakt, hangt heel de dvd vol met 'scariest movie ever' 'niet alleen zien' en nog eens extra benadrukken dat het met een laag budget is. Ze hadden er nog het script in bijlage kunnen bijsteken om de verrassing helemaal te verpesten.

De verwachtingen lagen heel hoog dus en die worden zo goed als niet ingelost. Ze doen nog hun best om wat spanning te brengen en je wordt een beetje benieuwd wat je nu weer te zien krijgt als het koppel opnieuw tegen beter weten in gaat slapen in die bewuste slaapkamer. Dat gaat nog, ook al heb je na 90 minuten nog steeds het idee dat je niks gezien hebt. Wel wordt de boel verpest door die foto waar verder niets mee gedaan wordt, het voorspelbare gedeelte met het ouijabord en dat gedoe met het medium. Een film waar meer in had gezeten, maar dat helaas beter verkocht als idee dan dat het uitgewerkt werd als film.

Het verhaal van Parent trap is al meerdere malen verfilmd. Deze versie is een van de betere. Jammer genoeg is het onder tussen al een deel gedateert, maar heeft nog zeker genoeg potentie als familiefilm. Raar dat er nog niemand anders een bericht onder deze film heeft gezet. Is deze film dan zo onbekend?

Een film met warme personages die elk hun verhaal te vertellen hebben. De opmerking van Onderhond die dit 'Anyway the wind blows voor 40ers' noemt is eigenlijk geen slechte vergelijking. Al is het filmisch iets minder dan die prent. Daardoor is dit één van de vele gelijkaardige drama's en ben ik bang dat ik hem morgen al vergeten ben. Nochtans geen slecht acteerwerk en een rustige aangename sfeer. Maar daar blijft het dan ook bij.

Geen slechte film, al ben ik er ook weer niet meteen 'wow' van. De film begint nochtans heel sterk en mysterieus. Je krijgt weinig hints over het verloop van het verhaal en vooral het stilzwijgen van Travis is goed gedaan. Als kijker wordt je aandacht getrokken om te weten te komen wat daar achter schuilt. Maar dan komt het 2e gedeelte als je alles stilaan te weten komt en verliest de film z'n mysterieuze sfeer. Wat wel jammer is omdat je zo niet naar een climax kan werken. Alle troeven van het begin zijn op die manier zo goed als verdwenen. Minder mooie beelden, mindere dialogen en een pak meer meligheid. Al moet ik zeggen dat de omkadering van de dialoog op het einde wel wat heeft en een goeie poging is om de boel nog wat te redden. Kinski zit blijkbaar niet helemaal op haar plaats en bloeit nooit echt open. Jammer, want dat was wel belangrijk om charisma op te bouwen en het samenspel met Stanton tot z'n recht te laten komen.

Nog een pluspunt is de prachtige soundtrack van Ry Cooder, al is dat uiteraard meer een kwestie van smaak. De muziek past wel bij deze road-movie en is evengoed zeer mooi om apart zonder film te beluisteren.

Wat het acteerwerk betreft, om terug op de film zelf te komen, moet ik zeggen dat Stanton het er zeer goed van afbrengt en de film vooruit helpt. Ook het samenspel met Stockwell en dat jongetje dat Hunter speelt, zijn leuk om te zien. De vrouwen brengen het er veel minder van af en trekken de film wat naar beneden.

Samengevat kan ik zeggen dat de film wel de moeite is om te zien, maar helaas omgekeerd werkt en sterk begint om dan stilaan af te zwakken, ipv te werken naar een climax. Het einde is ook maar belabberd en TE open om goed te zijn.

Een aparte western die het vooral van de sfeer moet hebben. Coburn en Kristofferson zitten goed in hun rol als Garrett en The Kid. Het is knap hoe de personages worden voorgesteld. Geen goodguy en badguy, maar 2 outlaws die samen ooit iets opgebouwd hebben, door omstandigheden aan de andere kant van de wet staan, maar toch ergens nog wat aversie voor elkaar hebben. Geen zwart wit situaties, maar hier aangetoond dat de lijn zeer dun is. Niet alleen voor de 2 hoofdpersonages, maar bij iedereen uit die tijd. Zowel wetsdienaars, burgers (Amerikanen en Mexicanen), outlaws, ... die telkens voor de keuze staan of ze toch mee in het gareel zullen lopen of zoals vroeger hun eigen weg uitstippelen wat de gevolgen ook mogen zijn. Dat sfeerbeeld is dan ook de sterkhouder van de film. Want qua verhaallijn zelf is het een soort westernroadmovie die niet altijd even snel en samenhangend is. Al is dat hier niet echt nodig ook niet.

Apart verhaal is de aanwezigheid van Bob Dylan. Dylan als muzikant en Dylan als acteur. Beiden blijkbaar wel in hun vel en met de nodige mysterie. Als muzikant zorgt hij voor een aangename soundtrack. Tenslotte is hij vooral sterk in het Amerikaanse genre met z'n mengeling van blues, western en folk. Leuk is het nummer Knockin' on heavens door dat hier mooi tot z'n recht komt. Als acteur speelt hij de rol die op z'n lijf geschreven is. Als jonge outlaw met een waas van mysterie over zich speelt hij een opvallende bijrol. Dylan zal geen hoofdrol aankunnen denk ik, maar hier zit hij mooi op z'n plaats.

Het verhaal is wel leuk. Mooie gedachte, beetje feelgoodmovie met de nodige romantiek en filosofie. Als boek moet dit nog beter werken volgens mij. Als film is dit op het randje. Visueel is het nergens speciaal en met momenten is het echt wel iets te licht en te zoet. Het acteerwerk maakt wel wat goed, maar de film zelf stijgt nergens op. Het blijft een gewoon goeie aangename film zonder meer. En die 'zonder meer' is wel jammer. Ik had hier meer van verwacht. Goed begonnen, maar gaandeweg vrij ongeloofwaardig. Jammer...

De film weet niet goed welke kant hij uit moet gaan. Wat drama rond de pr-figuur Pacino, een thrillerverhaal rond Téa Leoni, wat melodrama met Kim Basinger, hier en daar een verdoken vleugje humor... Pacino is trouwens niet slecht hier, al is hij niet altijd even aangenaam om te zien als ziek filmkarakter. Eens het verhaal loopt valt het nog wel mee, maar je verwacht de hele tijd meer. Elke scène opnieuw hoop je dat er meer gaat komen en blijf je wat op je honger zitten. Beetje mislukt als film dus, maar dankzij enkele leuke elementen toch nog draagbaar om te zien. Zeker geen topper.

De film is erg low budget. Er was blijkbaar weinig geld voor special effects of uitgebreide montage, maar toch is het naar normen van de jaren '70 niet slecht geworden. Geen echte hoogvlieger, maar wel een leuk avonturenfilmpje voor een luie zondagmiddag...

Dit zijn nog eens jeugdfilms die ik ook wel graag zie. Net als pakweg een Narnia of Golden Compass. Ik had meer schrik toen de film begon en Poseidon uit de zee kwam. Als de rest van de film dezelfde slechte computertechnieken gebruikt hoeft het voor mij niet. Gelukkig valt dat nog best mee. Af en toe zie je het nog wel eens, maar minder irritant.

Ook het vergelijk met Potter is snel gemaakt. Onze held met een vriend en vriendin op pad, waarbij ze gebruik maken van bepaalde magie. Verander enkele personages en je hebt een Potter-film. Op zich niet slecht natuurlijk, zolang je maar de originele verhaallijnen niet copieert. Beter een goeie (geripte) inspiratiebron dan een slecht origineel verhaal. Alleen is Columbus niet echt de topregisseur. Dat viel al op in de Potter-reeks toen het verschil in niveau echt merkbaar werd als Alfonso Cuarón het roer overnam. Zet Cuarón achter deze film en het ziet er helemaal anders uit. Het gedoe met die goden is blijkbaar moeilijk te verfilmen. Andere films met Griekse goden zitten blijkbaar met dat probleem. Gelukkig zijn het halfgoden die de film moeten dragen, zodat alles wel meevalt.

Dit is gewoon een brok avontuur geworden voor de liefhebbers van het genre. Ik maak zelfs het vergelijk qua genre met een Librarian of National Treasure. En zelfs de laatste Indiana Jones film. Zoveel beter zijn die ook weer niet. Gewoon genieten dus en niet te veel vragen stellen welke zaken ze van Potter geript hebben en welke niet.

Een doorsnee horrorfilm met weinig echte inhoud. Over vampieren is ondertussen al zoveel in films gezegd, dat je wel origineel moet zijn. Weeral dat gedoe met virussen, weeral een gemengd koppel tussen twee rassen, weeral een slechte vampier die alleenheerser wil worden, ... We hebben het allemaal al eens beter gezien. Het acteerwerk is niet zo heel sterk en ook het script is vrij pover. De film zelf blijft nog net genoeg boeien om de film uit te zien en ook het decor oogt niet zo slech (de CGI in dit geval). Net genoeg om de film uit te zitten, maar evensnel in de vergetelheid.

Dit soort films doet veel kijkers blijkbaar vragen stellen naar het 'waarom' en of de verhaallijn wel klopt. Een teken dat het de kijker wel bezig houdt maar tegelijkertijd ook onvoldoende afleidt met andere trucs. De sfeer zit wel goed met een prachtig uitzicht natuurlijk. Je wordt op het verkeerde been gezet, maar eens je weet hoe het zit is de fun er deels wel af. Er mochten iets meer verrassingen in gezeten hebben, nu is het gewoon een doorsnee film geworden. Leuk om een keer te zien, maar that's it. Jammer van het einde, hier had meer mee kunnen gedaan worden.

Vrij standaard Duff filmpje in de lijn van Olsson Sisters en Lohan, wat een soort romantische tienerkomedie oplevert. Het verhaal klopt maar is verre van origineel. De film is in elk geval niet hyperkinetisch, wat tegenwoordig bij komedies soms wel voorvalt. Ik kan me voorstellen dat dit bij tieners wel moet aanslaan (ken genoeg tienermeiden die de film al 3-4 keer gezien hebben) maar voor mij is hij te saai om als film te kunnen boeien. Duff is in elk geval aangenamer om naar te kijken dan Lohan.

Mmm... de film leek niet slecht te beginnen. Leuke acteurs, op zoek naar een moordenaar... Maar dan komt het weer vol plotwendingen die zover gezocht zijn en clichés die je zelfs op de zwarte markt niet kwijt raakt. Halle Berry heeft ook al betere tijden gekend. Bruce Willis doet enkel 'aanwezig zijn' en is niet meer dan bladvulling blijkbaar. Ribisi viel wel mee, maar kan in z'n bijrol de film zeker niet redden. Een misser...

Zeer moeilijk te verfilmen verhaal. Niet alleen zit je met een bestseller waar je als regisseur toch trouw aan wil blijven, je zit ook met de weergave van ruiken en een breed gamma geuren. Iets dat in het boek nog kan beschreven worden, maar visueel moeilijk is. Toch heeft Tom Tykwer dit magnifiek gedaan. De film is eens streling voor het oog geworden en toont zowel het in zichzelf teruggetrokken hoofdpersonage, het belangrijke element van de geuren in het verhaal en ook een sterke verhaallijn met de nodige thriller elementen. Daarmee wil ik ook Ben Whishaw complimenteren die de rol zeer goed heeft gespeeld. Geen gemakkelijke rol trouwens. Verder nog prachtige muziek en vooral de finale is een enorm beklemmende scene die je aan het scherm gekluisterd houdt. Lang geleden dat ik zo gefacineerd naar een film gekeken heb. Daarom ook direct een plaats in mijn top 10 en de volle 5 sterren dus.

Een Disney classic die ik nog niet had gezien en die ook niet echt door Disney als beste wordt naar voorgeschoven blijkbaar. De combinatie van film en animatie is Disney niet vreemd en met momenten lukt het wel. Mary Poppins en Song of the South zijn ware familiefilms. Hier is de animatie beperkt tot één draak en nog niet echt van grote kwaliteit. Er zit wel wat verhaal in, maar de makers mikken duidelijker op een jonger publiek dan de 2 eerder genoemde films.

Het acteerwerk is ook niet echt om naar huis te schrijven. Zowel die jongen als Mickey Rooney hebben last van overacting. En ook die 2 'vijanden' zijn een soort verfilmingen van de kat en de vos uit Pinocchio, maar dan met een Bassie en Adriaan gehalte. Misschien wel leuk voor de jongeren kijkers, al hebben die tegenwoordig andere eisen.

Een film die niet goed weet welke kan het uit wil. De film mist in elk geval de charme van de versie uit 2004, die er een prachtig liefdesverhaal van maakt met een dramatische tint. Deze wil ook romantiek weergeven, maar slaagt er niet in. Nooit ben je overtuigd van enige liefde tussen Jane Seymour en de phantom die meer een psychotische stalker blijkt te zijn. Dat zorgt voor enige thrillermomenten, al komen die niet goed over omdat het nooit de intensie was volgens mij.

Het griezelige hier moet vooral komen van de slechte beeldkwaliteit door een laag budget en de donkere lelijke decors. Een effect dat b-horrorfilms soms wel hebben. Maar daar blijft het dan ook bij.

De muziek is trouwens bar slecht, wat een slag in het gezicht is tegenover de versie van Andrew Lloyd Webber...

De film herbekeken en het valt toch wel op dat de film gewoon beter en beter wordt als een wijn die jaren heeft liggen rijpen. Van musicals hou ik vooral van de 60's musicals. West Side Story, Sound of Music, Oliver!, ... Films die niet enkel muziek brachten, maar ook verder keken. Mooie settings, leuk verhaal, betere choreografieën, ... Films die meer waren dan musicals, maar musicalfilms werden. Vanaf toen ging het echter terug berg af en waren de muziekfilms meer gericht op het promoten van hits denk ik. Zal wel met de tijdsgeest te maken hebben. Grease en Saturday Night Fever zijn ondertussen wat gedateerd en verre van tijdloos (als film). Jaren '80 met commerciële als Fame, Annie, Dirty Dancing, Footloose en dergelijke hadden ook maar trendy musicals en enkel voor de liefhebbers. Enkel biografische films als Amadeus werkten nog origineel.

Tot er een kering kwam met opnieuw echte musicals met een verhaal zoals we dat gewoon waren in de '60s: Beauty & The Beast en deze Phantom of the opera. Prachtig in de kostumering, het drama, de setting en uiteraard de muziek.

Ik heb echt genoten van de film, want dit is meer dan een gewone musical. Joel Schumacher heeft er een sterke film van gemaakt, die niet enkel hoeft te teren op bekende melodietjes. M'n complimenten voor Webber trouwens die er muzikaal één van de betere filmmusicals mee heeft recht gezet sinds 10-tallen jaren. Samen met Beauty & The Beast het beste sinds bijna 40 jaar film.

Bwa, een film die niet echt gelopen is zoals het had moeten lopen. Er zitten leuke ideeën in, maar het is slecht uitgewerkt. Alsof er iemand in 10 zinnen een briljant idee heeft en dan een echte amateur carte blanche gegeven heeft om de film uit te werken. De figuren in New York zijn stuk voor stuk karikaturen die in de meeste gevallen irritant uitvallen. Het leukste idee (maar weerom slecht uitgewerkt) is het gebruik van metaforen om de gedachtengang van Phileine te volgen. Jammer genoeg is het soms te overdreven en misplaatst zodat het wederom gaat irriteren. Niet echt een aanrader in mijn ogen. 1,5*

Op zich een simpel concept met iemand in een telefooncel. Het doet me denken aan Liberty stands still, dat wat van het zelfde niveau is. Acteerprestaties vallen uiteindelijk wel mee, vooral als je rekening houdt met het feit dat A) Collin Farell de film praktisch op zichzelf draag (buiten de stem aan de andere kant van de lijn) en B) dat er weining beweging in komt omdat je qua locatie nu eenmaal vastzit met die telefooncel. Toch krijg je een sterke thriller en wordt de spanning goed opgebouwd. Iets dat we van Schumacher niet altijd gewoon zijn. Ik hou het op 3.5*

Film die wel goed gemaakt is, maar net door de psychische problemen van de pianiste niet altijd even leuk is om te zien. Je wordt wel meegesleurd in haar wereld, maar de regisseur laat veel (soms te veel) ruimte over voor interpretatie bij de kijker. Waar ligt de oorzaak? Omdat ze bij haar moeder blijft wonen, door haar passie vanwege Schubert, haar onderdrukte seksuele interesses zodat ze onbewust de lat alsmaar hoger legde en zo al bij de eerste echte seksuele contacten tot extremen moet overgaan,... ?