Meningen

Blijkbaar dacht men te scoren met de effecten en 'leuke' gaven die de figuren meekregen. Een verhaal was dus niet nodig volgens de makers, maar daar vergisten ze zich dan toch wel in. Het geheel is een triestige bedoeling, de chemie werkt niet tussen Fanning en Evans. Logisch omdat Fanning nog maar een kind is. Hier had een volwassen vrouw beter geweest. Evans zelf is al niet de figuur om een film te dragen. Lelijke setting, slechte verhaal en weinig flair in deze film. Een misser.

Een hoge score voor deze misdaadfilm. Het is nochtans vrij standaard. Wat we hier zien, komt wel meer voor in dit genre. Gelukkig wordt het nog goed gemaakt door de ruwe aanpak van Refn. En hoofdrolspeler Kim Bodnia trekt de film omhoog. Maar verder heeft Pusher weinig te bieden. Refn had nog veel te leren denk ik. Want de film kent wel wat potentieel. Ik ben dus wel benieuwd naar de sequels. Waarbij ik er van uit ga dat Refn ervaring op heeft gedaan en het alleen maar beter wordt.

De eerste animatie met Tom & Jerry, al komen die namen pas later. En vooral de look van Tom veranderde later nog. Maar toch al de bekende strijd tussen kat en muis, bovendien al direct genomineerd voor een Oscar. Tijd voor verandering bij de Academy Awards, want sinds de start ging de prijs van korte animatiefilm altijd naar Walt Disney. Tom & Jerry wonnen niet, maar maker Fred Quimby wel met een andere animatie. Geen klassieker, maar de toon is alvast gezet.

Beter dan verwacht, maar het is eigenlijk vooral bandwerk dit. Een spinoff die geld moet opbrengen. Puss in Boots is een kruising tussen zorro en de sprookjeswereld van Shrek. Met de nodige knipogen naar bekende films en sprookjes, de ene grap werkt al wat beter dan de andere. Zo kabbelt het geheel rustig voorbij, je had ondertussen gerust kunnen strijken of zo. Maar er zijn animatiefilms die harder op de zenuwen werken.

Iets beter dan de voorganger. Op zich is de animatie niet speciaal, maar er gebeurt genoeg om je de hele tijd te amuseren. Net als de andere films uit de franchise krijgen we ook hier weer fijne verwijzingen naar de sprookjeswereld. Antonio Bandera is geweldig in de titelrol en als Florence Pugh mee mag doen is dat ook leuk meegenomen.

La puta y la bellena is een boeiend verhaal geworden van een schrijfster die ziek is en ondertussen zich verdiept in een nieuw verhaal op basis van enkele foto's en brieven. De stijl past hier wel bij met enkele beelden uit het verleden die uit het creatieve brein van de schrijfster lijken gelopen. Wat ook zo zal zijn denkelijk. De Argentijnse tango als muzikale omlijsting zorgt meteen voor de nodige sfeer.

De film heeft zoveel te bieden, maar mist evengoed de nodige creatieve aankleding om er echt bovenuit te steken. Nu is het gewoon een sterke gemaakte en geacteerde film geworden. Maar soms is 'heel goed' ook niet slecht.