Meningen

Niet lang na de Baz Luhrmann film Elvis krijgen we nu de kant van Priscilla te zien. Het is niet zo zeer meer van hetzelfde. De stijl van Luhrmann en Coppola ligt ver uit elkaar. Bij de film Elvis krijgen we vooral de magie van de showbizz te zien, de druk van de kolonel en de glitter van Las Vegas. Maar bij Priscilla zien we bewust niet veel van die wereld. Goed dat er geen muziek van Elvis te horen is. Het draait dan ook rond Priscilla, een tiener die verliefd is op één van de grootste sterren ter wereld, maar wel moet leven in een gouden kooi.

De liefde tussen Elvis en Priscilla was ongetwijfeld voor verschillende jaren ook echt, maar de werelden waren zeer verschillend. Vooral omdat Elvis haar niet in zijn wereld toeliet. Voor Elvis was het een vorm van comfort die hij zo probeerde te houden. Door zijn razende succes was de enige plek waar hij zichzelf kon zijn, in Graceland bij Priscilla en zijn vrienden. Maar die groep vrienden, hoe oprecht ook in het begin, vormde gaandeweg de bubbel waarin hij leefde. En het verstikte Priscilla zodra ze ook maar een glimp zag van de buitenwereld.

De film is niet zwart/wit en Coppola zet een film neer over een vrouw die haar weg zoekt tussen liefde, trouw en leven. Hoe mooie momenten tussen het koppel en de spanning van de twee werelden elkaar niet per se afwisselden, maar constant met elkaar botsten. Het doet op één of andere manier denken aan vrouwen (en films) als Jackie (Kennedy) of (Lady) Diana. Visueel mooi aangekleed met tijd voor emoties en karakter.

Prisoners leek een gewone thriller te worden. De cast met Hugh Jackman, Jake Gyllenhaal, Maria Bello, Terrence Howard en de onderschatte Paul Dano, deden in elk geval veel hoop opwekken. Het verhaal is niet echt nieuw, maar de uitwerking is wel sterk. Zonder al te veel prijs te geven, wordt je als kijker constant op het verkeerde been gezet. Waar veel thrillers in de fout gaan, ben je hier wel heel de tijd in het ongewisse. Dat zorgt mee voor de spanning, vooral omdat op de juiste momenten de puzzelstukjes bovenkomen. Daardoor komt al snel het vergelijk met films al Se7en en Silence of the lambs.

Regisseur Denis Villeneuve maakt er een mooie film van en word ondersteund door cinematograaf Roger Deakins (True Grit, Skyfall, Jarhead, Revolutionary Road, ...) en de IJslandse componist Jóhan Jóhannsson die met z'n minimalistische muziek de spanning mee kan ondersteunen zonder bombastisch te worden.

De film is misschien geen titel die in het geheugen blijft hangen, maar is desondanks zo goed gemaakt dat je toch met een goed gevoel achter blijft. Misschien omdat we het al allemaal eens gezien hebben, maar ik moet zeggen dat de kwaliteit ervoor zorgde dat het zich toch kan onderscheiden van de doorsnee Hollywoodfilm en misschien op termijn z'n waardering kan verdienen.

Een film die vroeger wel z'n kwaliteiten kent, maar toch de tand des tijds niet heeft doorstaan. Dit leunt sterk aan bij de stomme film, wat denkelijk de conservatieve erkenning verklaart. Films uit de jaren 30 als Scarface, King Kong of Frankenstein zijn toch beter. Als je de vergelijking maakt met The Tudors zal dit waarschijnlijk wel dichter bij de waarheid zitten trouwens. En Laughton presteert zeker niet slecht. Maar dat is helaas niet voldoende om de film boeiend te houden.

Niet echt sterk uitgewerkte western. Het acteerwerk valt op zich nogal mee, maar het verhaal is net iets te mager om een deftige spanning op te bouwen. Je krijgt een voorloper van The A-Team te zien in westernstijl. Op zich geen verrassingen.

Maar de film is best nog goed terecht gekomen en heeft ook te weinig met echte fouten te maken. Ik heb me dus geen moment verveeld, al zie ik er dan ook weer geen klassieker in. Misschien omdat het net geen typische wraakwestern of American John Wayne film is, dat deze tussen de westerns opvalt. Claudia Cardinale zorgt met haar looks voor enige magie op het scherm trouwens. Niet perse een aanrader, maar op zich zeker niet slecht voor westernliefhebbers.

Ik ben niet bepaald een Belmondo-fans, maar deze film was op zich zeker niet slecht. Je merkt wel dat hij wat verouderd is. Het lukt niet echt om sfeer op te bouwen, maar eens de achtervolging wordt opgedreven wordt het toch wat boeiend. We hebben veel te danken aan de muziek van Morricone. De muziek werd 10 jaar eerder al geschreven en al meerdere keren gebruikt, maar vooral bekend in deze Le Professionnel dankzij Belmondo die het nummer Chi Mai mooi vond.

De film zelf kabbelt wat voort, maar zoals gezegd af en toe opgeleefd door de muziek. Maar ook de autoachtervolging en het einde maken nog wel wat goed.

Slechte actiefilm dat meteen aanvoelt als bandwerk. De acteurs hebben er ook niet bepaald zin in en beseffen dat het script niet veel voorstelt. Het wordt ook nooit boeiend met een plot dat wat wil meesurfen op de superheldenhype. Maar het blijft een cliché good guy, bad guy met wat achtervolgingen en knokpartijen. Alleen komen die helemaal niet goed over. Slaapverwekkend.

Een film met de nodige clichés en door het blik sterren is het nogal geforceerd. Maar op zich is er niets mis mee, als je wat houdt van het genre. Maar de liedjes klinken niet slecht en er is voldoende humor. Het geheel is een nogal gemiddelde feelgood film. Ryan Murphy gaat eigenlijk verder op zijn succesverhaal Glee. De tieners doen het gelukkig beter dan de ervaren namen. Al bij al nog niet zo slecht.

Een prequel van mijn persoonlijke nummer 1: Alien. Ik moest dus zeker Prometheus zien. Met een bang hartje, omdat Alien in gedachten niet kan verbeterd worden en ook omdat Ridley Scott niet de beste films aflevert tegenwoordig. Less is more bewees hij in Alien, maar more is less bewees hij met Robin Hood.

Prometheus is een film die te filosofisch te werk gaat. Wil Scott een prequel maken van Alien of een kruising tussen 2001: a space odysey en The fountain? Alien was een thriller, Aliens een actiefilm en dit is een zweverige film die op de missing link op het einde niet veel met Alien te maken heeft. Niet dat het een slechte film is geworden, maar zeker niet van het niveau van Alien. Prometheus is een mooi drama geworden, met niet zo'n sterke acteurs helaas, dat net voldoende boeit maar nergens origineel uit de hoek komt. Leuk om een keer te zien, maar duidelijk geen lid van de Alienfamilie.

De film heeft tal van oude beelden die mooi gemonteerd werden. Het resultaat is een prachtig overzicht van de creativiteit en de sfeer in de studio's tijdens het maken van dat album. Een documentaire rond een muziekalbum staat ook wel voor een deel met de smaak van de muziek van de kijker, niet alleen met de kwaliteit van de film. Als film heb ik al beter dingen gezien, maar de muziek is prachtig en de film zeer interessant.

Toch een baanbrekende rol voor Carey Mulligan die mooie rollen neerzette in het verleden, maar toch nooit helemaal de spotlights opeiste. Hiermee zet ze een geweldige rol neer en zijn de prijzen en nominaties zeker verdiend. Een aparte wraakfilm met een duistere achtergrond. Het is vooral Mulligan die de film recht houdt. Niet dat de rest zo zwak is, maar ze tilt het toch een eind de hoogte in. Best de moeite om te zien.

Wat een heerlijke film. Een religieus sprookje waarin een soort profeet wordt weergegeven als een wijze poëet die met zijn woorden mensen heeft geïnspireerd. Wat niet past in het strenge regime van het land waar hij woont. Een verhaal naar het gelijknamige boek van de Libanees-Amerikaanse schrijver Kahlil Gibran. Ik kende het boek niet, maar het is blijkbaar één van de best verkochte boeken zijn. Zijn verhalen hebben een duidelijke christelijke achtergrond, maar het verhaal is breder met invloeden van de Islam en wordt tegelijk van het religieuze ietwat onttrokken door het voor te stellen als een parabel over het leven.

Geen animatie voor iedereen dus, de aandacht gaat duidelijk naar dat verhaal en de teksten. Maar dat is net de kracht van de animatie. Mooi in de eenvoud met warmte geanimeerd. Geen drukke westerse interpretatie, maar een verhaal met een boodschap. 'Van de regisseur van The Lion King' geeft misschien wel een verkeerd beeld. Het kan wel te maken hebben door de producer van dienst: Salma Hayek, die zelf van Libanese achtergrond is. De muziek komt van Gabriel Yared (The English Patient, Das Leben der Anderen, The Talented Mr. Ripley en meer) die ook een Libanese achtergrond heeft. De liedjes van de Ierse artiesten Damien Rice en Lisa Hannigan passen er ook mooi bij.

De film is best wel mooi, je moet er wel voor zijn met de monologen van het hoofdpersonage, maar door de diverse bijhorende animatie (telkens andere animators) bleef ik toch met volle aandacht kijken. Het blijft mooi in de eenvoud en haalt geen trucs uit om een groter publiek te willen aantrekken. Dat doet het al met de stemmen. Ik snap de keuze van Liam Neeson wel die niet slecht is met zijn rustige diepe stem. Maar over het algemeen komen de stemmen over alsof de film vertaald is en je de originele uitvoering gemist hebt. De film was een flop aan de kassa, het is ook minder toegankelijk dan veel andere animatiefilms. Het kon wel wat nominaties verzamelen bij filmprijzen en werd door critici goed onthaald. En hopelijk leren mensen deze film toch nog kennen.

Un prophète is een gangsterfilm binnen de gevangenis. Of een gevangenisfilm met gangsterpraktijken als je wil. De harde stijl is mooi om zien. Geen romantisch verhaal van een rise & fall van een crimineel. Malik is geen brave jongen die per toeval in de cel zit. Maar hij blijft een jonge man waarvoor het wennen is in de gevangenis. Hij doet het nodige om er te overleven. In het begin lijkt er weinig verrassend te gebeuren, maar gaandeweg komen enkele stevige scènes.

Pas later merk je wat Malik doet om te overleven. De keuzes die hij maakt. Voor mij zit daar het profeet-element in, naast de zeer evidente profeet-scène ergens halverwege de film. Bewuste keuzes die hij maakt, om uiteindelijk enkel zichzelf en z'n familie er beter van te laten worden.

De film is een hard drama geworden, de actie is droog en kort maar wel passend. Un prophète is geen topfilm misschien, maar wel een hele goeie. En ik denk dat dit zo'n film is die na een volgende kijkbeurt nog beter zal smaken.

Een vakantie in de Provence met 3 kinderen. Op een leeftijd waarin elk jaar wel een generatie verschil lijkt te zijn. Op zo'n vakantie ben je even weg van de je gekende wereld en hang je af van elkaar, tenzij je iemand op die vakantie leert kennen. Kleine dingen die voor de kinderen een grote impact heeft. Toch voor even...

De film is heerlijk in haar eenvoud. Waarin je (zoals Fisico al wat schreef) meer te weten komt in de dingen die niet uitgesproken worden. Na een vakantie vol niets doen is er in verhouding veel veranderd.

De master of suspence laat die 'suspence' vooral in het begin werken. Als Marion de stad uit rijdt en paranoia wordt van alles rond haar. Je weet wat ze op haar kerfstok heeft en het is net de spanning dat alles uitkomt waarin Hitchcock zo sterk in is. Dan volgt er een 2e gedeelte van de film in het hotel van Norman Bates. En daar is Hitchcock wel wat gedateerd ondertussen. Ongetwijfeld verrassend toen die uitkwam. Nu zijn er nog wel wat scènes die leuk om te zien zijn. Maar over het algemeen wordt het wat knullig. Beste is nog de figuur Norman Bates zelf. Geen monster, maar een gewone jongeman. Weliswaar met een donkere kant, maar van buiten een lieve persoonlijkheid. Dat maakt het effect zo sterk. Psycho heeft zeker zijn verdienste in het genre. Maar een topfilm zie ik er ondertussen niet meer in. Hitchcock heeft nog beter gemaakt en in het genre is het voorbijgestoken door de films die dankzij Psycho groot zijn geworden.

Wat een lelijke film. Geen idee wat Mann bezielde, maar de film mist gewoon enig gevoel van warmte. De personages stralen amper persoonlijkheid uit. Gelukkig zijn de acteerprestaties niet zo slecht en valt het verhaal wel mee, ook al hebben we dit genre al tal keren (beter) gezien. Kan er nog net door, maar er mist zeer veel aan de film. Mann levert wel meer blockbusters af, maar hier gaat hij toch de verkeerde kant uit jammer genoeg.

Bij films in de jaren '30 (vooral begin jaren '30) zie je hoe snel Hollywood evolueerde. Elk jaar lijkt wel een vooruitgang te zijn tegenover het vorige jaar. Enkele jaren eerder was de stomme film nog aan de leiding, nu is het vooral uitspitten van de geluidsfilm en dat brengt een hele andere vorm van acteren met zich mee. Ook het verhaal, want je moet niet alles visueel maken. Meer suggestie, meer dialoog, ander types verhaal. En je merkt dat ook aan acteurs of ze gewoon zijn om te spelen in theater, stomme film of geluidsfilm. The Public Enemy is het prototype van de gangsterfilm, een genre dat vele navolgers kreeg. En niet alleen 'de goeien tegen de slechten' maar ook het verhaal van de gangsters zelf.

Een film is niet per se goed omdat hij ooit de eerste was. Dat is uiteraard een prestige, maar het gaat over het genieten van de film zelf natuurlijk. James Cagney is gegoten in dit soort films en de veel te vroeg gestorven Jean Harlow zit hier ook wel op haar plaats. Regisseur William A. Wellman had al laten zien met Wings dat hij een sterke film kon maken. De film is een echte Hollywoodfilm geworden, hier hou ik wel van.

Benieuwd eigenlijk of Al Capone deze film ooit gezien heeft. Het personage van Cagney is op hem gebaseerd, en Capone leefde nog toen de film uitkwam. Het is een leuke film en past mooi in dit genre, dat zichzelf niet al te serieus moet nemen maar ook geen slapstick mag zijn. Soms is het wel wat verouderd, maar het is best genieten.

Als je een lijstje zou opmaken met 'iconische films' uit de jaren '90, zou deze natuurlijk niet mogen ontbreken. Of het dan ook een goeie film is, hangt dan weer van je smaak af. Tarantino is sowieso een man met een uitgesproken filmstijl. Goed gepikt is half gewonnen, hij steekt het ook niet onder stoelen of banken dat hij zowat alles uit oude films haalt om er zijn ding mee te doen. Maar welke filmmaker doet dat niet, kun je je afvragen. Tarantino maakt knappe films, maar ik ben over het algemeen niet bepaald fan. Het ego van Tarantino schijnt nogal hard door in zijn films en het is in veel gevallen toch wat kitch en dialogen die wat gedateerd zijn of geforceerd grappig. Over het algemeen zijn ze nog wel genietbaar, maar eigenlijk zijn er maar 3 films van hem die ik echt waardeer en dat zijn Jackie Brown, The Hateful Eight en deze Pulp Fiction!

De film begint goed met leuke dialogen. Op het randje van Tarantino-filosofie misschien, maar het gaat nog. De grote troef is de aanwezigheid van Samuel L. Jackson en John Travolta die één van de beste rollen uit hun carrière spelen. De mozaïek zit op dreef met scènes die elkaar opvolgen. Ondertussen al zoveel keer geparodieerd, dat ze in het geheugen gegrift staan.

Maar dat niveau kan het niet helemaal vasthouden helaas. Het stuk met Bruce Willis is wat minder, ook al is de scène in de winkel legendarisch. Tarantino die zelf meespeelt in zijn films is nooit een goed idee. En dan begint Samuel L. Jackson nog wat religieuze praat te verkopen. Jammer, want het eerste deel is ijzersterk.

Ik erken absoluut de status van deze film. Misschien is het wat slachtoffer geworden van zijn eigen succes. En het tweede gedeelte heeft de tand des tijds minder overleefd. Omdat het eerste deel zo goed is, blijft er genoeg in het collectieve geheugen hangen. Maar misschien moeten mensen de film nog eens terug opzetten.

Een film die al meteen boeit vanaf het begin, je meteen meesleept en niet meer los laat tot het einde. Net als je denkt dat de film dreigt te hervallen in een gewone romantische komedie komt de regisseur met een verrassing op de proppen. Scènes te over om op te noemen, visueel prachtig, muziek dat alles mooi onderstreept.

Na veel goedkope komedies met Adam Sandler te zien was ik al gewoon tevreden met Bedtime Stories, maar nog lang niet overtuigd. Door de goede recensies en de reputatie van de regisseur heb ik dit toch een kans gegeven. Vergelijk het (al is het in zeer grote lijnen en bedoel ik gewoon de visie op komische acteur Sandler) met Jim Carrey die eens echt acteerde in The Truman Show. Een topacteur zal Sandler nooit zijn, al is komedie sowieso een moeilijk en ondankbaar genre. Maar hier is hij in elk geval overtuigend. Bovendien brengt Paul Thomas Anderson er zoveel sfeer in dat de film automatisch wordt opgetilt uit het genre.

Een pracht van een film, maar denkelijk onder de noemer Love it, or hate it.

The Punisher is een Marvel-film die nogal stiefmoederlijk behandeld wordt. Terwijl ik enkele scènes (afslachting familie en knokpartij van de blonde reus in het appartement) best wel goed vond en me altijd zijn bijgebleven. Kan ik niet van alle Marvel-films zeggen. Het verhaal is nogal voorspelbaar met een hoofdpersonage dat wraak neemt als zijn dierbaren vermoord worden. Maar het geheel is best wel leuk als actiefilm.

Na enkele vergeten pogingen kwam Marvel in 1998 met een sterke verfilming: Blade. The Punisher is een pak minder heroïsch dan deze film en opvolgers als Spider-Man, X-Men of Iron Man. Maar langs de andere kant was The Punisher nog wel een film die er niet voor schuwde om geweld te laten zien, terwijl de meeste Marvel-films nogal braaf zijn en vooral voor tieners gemaakt lijken te zijn. Thomas Jane valt nog best mee in de film, maar het ontbreekt hem aan een passende tegenpartij.

Deze film met een wat creatievere regisseur, de nodige aanpassingen aan de cast maar wel behoud van de gewelddadige scènes en het was een veel betere film geworden.

Na de leuke voorganger met Thomas Jane en Travolta ook dit vervolg een kans gegeven. Vrij saai gedeelte met weinig empathie van de personages. Er komt wel wat actie, maar buiten geschiet en gespring van hier naar daar zit er niet veel in. Alsof iedereen tegen z'n zin bezig is. Het motief 'wraak' dat cruciaal is voor The Punisher lijkt enorm geforceerd. En The Jigsaw lijkt wel een copy van The Joker met een naam uit Saw en het charisma van een figuur uit Star Wars. Triestige film...

Een indrukwekkende documentaire over Punk, ook al is die standaard gemaakt met archiefbeelden en interviews. Maar de makers geraken wel aan veel beelden uit een genre dat vroeger vooral underground zat. Je moet maar aan de beelden geraken, die niet zomaar in grote tv-shows of festivals te zien waren. Naast die beelden heb je ook zowat alle grote spelers in het genre aan het woord. Dat maakt van deze docu een zeer interessant en vrij volledig (als overzicht van de hele punkgeschiedenis toch) beeld van het genre.

Degelijke thriller met een originele insteek. Is als een alternatief voor de huntinggame films. Voor ons Europeanen misschien wel de bevestiging van de Amerikaanse fetish rond wapens. De opzet is wel veelbelovend en de spanning wordt mooi opgebouwd. Het gezin is vrij clichématig en ook de andere personages vallen weinig op. Dat hoeft op zich niet, maar daardoor stijgt de film ook niet boven de middelmaat. Begrijpelijk dat het uitgevouwen is als franchise, hier is best wel een publiek voor.

Zoals wel meer gelijkaardige franchises verschuift de aandacht van spanning naar actie. En gelukkig maar. Er is meer te zien met enkele kleurrijke figuren. Alles is mogelijk nu. De acteurs zijn wat minder. Frank Grillo is een flauwe acteur. En hier en daar mag het wel wat meer pit hebben. Leuk om te zien, maar meer ook niet.

Je moet het wel aangeven dat de reeks haar (weliswaar gemiddelde) niveau kan houden. Waar veel franchises vanaf deel 2 of 3 stijl bergaf gaan is dit nog wel leuk om zien. B-acteurs met weinig charisma, wat wordt goedgemaakt met enkele relatief kleurrijke figuren. Geen spanning, maar wel voldoende actie. Dit zijn geen topfilms, maar ik zal deel 4 zeker wel opzoeken.

Ik heb wel een waardering voor Prince als artiest. Een groot talent, alhoewel ik met zijn muziek niet altijd veel moet. Het album Purple Rain is best wel de moeite met leuke funky danshits. Dus toch maar eens de bijhorende film opgezet. Daar is toch wel duidelijk dat Prince een genie is in de muziek, maar knullig overkomt in film. Het is niet zo slecht, maar doet soms denken aan de Elvis-films. Van Prince zou je trouwens ook meer creativiteit verwachten. Mooi is de film niet en zowel qua verhaal als acteerwerk is het soms ver zoeken.

De nummers maken gelukkig veel goed en je kan de artiest aan het werk zien op het podium. Fans zullen hier dan ook wild van zijn. Maar als film is dit zeker geen topper.

Blijkbaar dacht men te scoren met de effecten en 'leuke' gaven die de figuren meekregen. Een verhaal was dus niet nodig volgens de makers, maar daar vergisten ze zich dan toch wel in. Het geheel is een triestige bedoeling, de chemie werkt niet tussen Fanning en Evans. Logisch omdat Fanning nog maar een kind is. Hier had een volwassen vrouw beter geweest. Evans zelf is al niet de figuur om een film te dragen. Lelijke setting, slechte verhaal en weinig flair in deze film. Een misser.

Een hoge score voor deze misdaadfilm. Het is nochtans vrij standaard. Wat we hier zien, komt wel meer voor in dit genre. Gelukkig wordt het nog goed gemaakt door de ruwe aanpak van Refn. En hoofdrolspeler Kim Bodnia trekt de film omhoog. Maar verder heeft Pusher weinig te bieden. Refn had nog veel te leren denk ik. Want de film kent wel wat potentieel. Ik ben dus wel benieuwd naar de sequels. Waarbij ik er van uit ga dat Refn ervaring op heeft gedaan en het alleen maar beter wordt.

De eerste animatie met Tom & Jerry, al komen die namen pas later. En vooral de look van Tom veranderde later nog. Maar toch al de bekende strijd tussen kat en muis, bovendien al direct genomineerd voor een Oscar. Tijd voor verandering bij de Academy Awards, want sinds de start ging de prijs van korte animatiefilm altijd naar Walt Disney. Tom & Jerry wonnen niet, maar maker Fred Quimby wel met een andere animatie. Geen klassieker, maar de toon is alvast gezet.

Beter dan verwacht, maar het is eigenlijk vooral bandwerk dit. Een spinoff die geld moet opbrengen. Puss in Boots is een kruising tussen zorro en de sprookjeswereld van Shrek. Met de nodige knipogen naar bekende films en sprookjes, de ene grap werkt al wat beter dan de andere. Zo kabbelt het geheel rustig voorbij, je had ondertussen gerust kunnen strijken of zo. Maar er zijn animatiefilms die harder op de zenuwen werken.

Iets beter dan de voorganger. Op zich is de animatie niet speciaal, maar er gebeurt genoeg om je de hele tijd te amuseren. Net als de andere films uit de franchise krijgen we ook hier weer fijne verwijzingen naar de sprookjeswereld. Antonio Bandera is geweldig in de titelrol en als Florence Pugh mee mag doen is dat ook leuk meegenomen.

La puta y la bellena is een boeiend verhaal geworden van een schrijfster die ziek is en ondertussen zich verdiept in een nieuw verhaal op basis van enkele foto's en brieven. De stijl past hier wel bij met enkele beelden uit het verleden die uit het creatieve brein van de schrijfster lijken gelopen. Wat ook zo zal zijn denkelijk. De Argentijnse tango als muzikale omlijsting zorgt meteen voor de nodige sfeer.

De film heeft zoveel te bieden, maar mist evengoed de nodige creatieve aankleding om er echt bovenuit te steken. Nu is het gewoon een sterke gemaakte en geacteerde film geworden. Maar soms is 'heel goed' ook niet slecht.