Meningen

Het verhaal van Parent trap is al meerdere malen verfilmd. Deze versie is een van de betere. Jammer genoeg is het onder tussen al een deel gedateert, maar heeft nog zeker genoeg potentie als familiefilm. Raar dat er nog niemand anders een bericht onder deze film heeft gezet. Is deze film dan zo onbekend?

Deze film is bij herziening zoveel beter meegevallen. Eigenlijk doet Lindsay Lohan het best sterk en kan ze de film zonder probleem dragen. Ze speelt bovendien 2 verschillende personages en komedie is ook geen gemakkelijk genre. De film pakt het niet groots aan, maar de charme werkt en de humor zit op de juiste plek. Een tijdloos verhaal dat nog altijd zou kunnen werken, al lijkt het me moeilijk om deze versie te overtreffen.

Een film met warme personages die elk hun verhaal te vertellen hebben. De opmerking van Onderhond die dit 'Anyway the wind blows voor 40ers' noemt is eigenlijk geen slechte vergelijking. Al is het filmisch iets minder dan die prent. Daardoor is dit één van de vele gelijkaardige drama's en ben ik bang dat ik hem morgen al vergeten ben. Nochtans geen slecht acteerwerk en een rustige aangename sfeer. Maar daar blijft het dan ook bij.

De plot van de film dekt de lading niet genoeg, maar meer prijsgeven zou het alleen erger maken.... Het relaas van de Franse Anna die een relatie heeft met Greg. Gaandeweg merken ze dat hun toekomstbeeld er anders uit ziet. Als het vliegtuig crasht waar ze denkelijk op zou zitten is dat ook meteen symbolisch en schudt Anna's leven compleet door elkaar.

Verder ga ik daar niet teveel op uitweiden, daar is het teveel een belevenisfilm voor waar mensen elk hun ding uithalen. Ik ging ervan uit dat de film wat meer een babbelfilm zou worden met wat zweverig gedoe, weliswaar met de romantische setting van Parijs erbij in contrast met de harde events als Je Suis Charlie en de gele hesjes. Dat is het zeker niet. Creatief met beeldvorming, geluid, camera, kleuren, muziek. De camera kijkt op een kleine afstand naar Anna en Greg, maar zit bijna op haar schouder als de gedachten van Anna centraal staan. De dialoog is aanwezig als een verteller die de gedachtegang van Anna vertolkt. Rustig maar met een duidelijk aanwezige spanning. Via de beelden en de muziek zit je zo mee in de wereld van Anna. Haastig met een portie angst en onzekerheid, onwetend met zichzelf.

Een prachtige film, indrukwekkend en denkelijk een film waar ik opnieuw intens van kan genieten bij een nieuwe kijkbeurt. Een onderschat pareltje. Doet wat denken aan Gaspar Noé, zonder de man te willen kopiëren.

Wat een heerlijke film. Een collectie van liefdesverhalen in de stad van de liefde. Liefde in verschillende vormen, gebracht door verschillende regisseurs. Je merkt wat verschillende stijlen, maar het is nooit drastisch verschillend zodat je mooi overgaat van fragment naar fragment. Sommige maakten op die korte tijd echt wel indruk. En toch zijn ze qua verhaallijn heel eenvoudig, net de sterkte van de film. Het zoekt naar de mooie dingen in het dagelijkse leven. En als er eens iets minder tussen zat, ging dat ook snel verder door de korte tijdspanne. Op het einde had ik toch een goed gevoel en heb ik best wel genoten van de film. Eén van de betere episodefilms.

Geen slechte film, al ben ik er ook weer niet meteen 'wow' van. De film begint nochtans heel sterk en mysterieus. Je krijgt weinig hints over het verloop van het verhaal en vooral het stilzwijgen van Travis is goed gedaan. Als kijker wordt je aandacht getrokken om te weten te komen wat daar achter schuilt. Maar dan komt het 2e gedeelte als je alles stilaan te weten komt en verliest de film z'n mysterieuze sfeer. Wat wel jammer is omdat je zo niet naar een climax kan werken. Alle troeven van het begin zijn op die manier zo goed als verdwenen. Minder mooie beelden, mindere dialogen en een pak meer meligheid. Al moet ik zeggen dat de omkadering van de dialoog op het einde wel wat heeft en een goeie poging is om de boel nog wat te redden. Kinski zit blijkbaar niet helemaal op haar plaats en bloeit nooit echt open. Jammer, want dat was wel belangrijk om charisma op te bouwen en het samenspel met Stanton tot z'n recht te laten komen.

Nog een pluspunt is de prachtige soundtrack van Ry Cooder, al is dat uiteraard meer een kwestie van smaak. De muziek past wel bij deze road-movie en is evengoed zeer mooi om apart zonder film te beluisteren.

Wat het acteerwerk betreft, om terug op de film zelf te komen, moet ik zeggen dat Stanton het er zeer goed van afbrengt en de film vooruit helpt. Ook het samenspel met Stockwell en dat jongetje dat Hunter speelt, zijn leuk om te zien. De vrouwen brengen het er veel minder van af en trekken de film wat naar beneden.

Samengevat kan ik zeggen dat de film wel de moeite is om te zien, maar helaas omgekeerd werkt en sterk begint om dan stilaan af te zwakken, ipv te werken naar een climax. Het einde is ook maar belabberd en TE open om goed te zijn.

Altijd boeiend om weetjes achter een film te lezen. Deze Parker met Jason Statham lijkt een doorsnee actiefilm te zijn (wat het uiteindelijk helaas ook is), maar het personage heeft wel een rijke geschiedenis. Terwijl pakweg Jack Reacher, Jason Bourne of Jack Ryan bekender zijn als personage in een reeks films. Parker komt al in de boeken voor van de jaren '60. Schrijver Donald E. Westlake (aka Richard Stark) wilde niet dat de naam van Parker in verfilmingen gebruikt werden, tenzij ze een reeks films van de boeken maakten. Maar zo gaat dat in Hollywood, dan maar de naam veranderen en losse films. Dat werden bvb Point Blank met Lee Marvin en Payback met Mel Gibson. Na de dood van Westlake werden de rechten dan toch verkocht met de voorwaarde dat er meer films zouden volgen als de eerste film een succes was.

Parker werd geen succes, al is het een leuke actiefilm geworden. Jason Statham doet wat hij moet doen, meer ook niet. De rest vult gewoon de tijd in de film. Parker zal geen memorabel filmfiguur worden en ik zit ook niet te wachten op een sequel. Er is nog genoeg actie, maar toch wat te voorspelbaar. En het verhaal rammelt wat of kent totaal geen spanning. Te bekijken met popcorn en frisdrank, maar al vergeten tegen de volgende film.

De titel alleen al verwijst naar de symboliek. Parthenope was een Griekse sirene die mannen verleidde (vooral door aantrekkelijke geluiden). Ze stortte in het water en nadat haar lichaam aanspoelde werd ze begraven in de stad die later Napels zou worden. In de film zien we de aantrekkelijke Parthenope die de harten (en meer) van mannen op hol doet slaan, en dat in de mooie zomerse stad Napels.

Niet de eerste keer dat Paolo Sorrentino met symboliek werkt, in combinatie met prachtige beelden. Het resultaat van deze film is dan wel een hele mooie film geworden, maar qua verhaal is Sorrentino wat verdronken in de hoeveelheid symboliek. Het deed soms denken aan bvb de Italiaanse film Malèna van Giuseppe Tornatore. Hoe mooi ook, is Celeste Dalla Porta geen Monica Bellucci die meer mystiek en charisma in haar personage stak.

Als je van de films van Sorrentino houdt, is dit niet slecht. Maar je blijft op je honger zitten en voelt dat het qua verhaal nogal geforceerd is. Blijft over: de mooie beelden en meestal kleurrijke figuren. Al wordt het nooit echt memorabel. Al wil ik voorlopig toch mijn score iets naar boven afronden...

Uit het leven gegrepen in Parijs jaren '80. Het verhaal van een jonge vrouw die alleen komt te staan met twee tieners. Verre van evident in een nogal koude tijd. Maar toch is er dat lichtpuntje van hoop en dat lijkt uit de nacht te komen die zoveel mooier is dan de dag. De nacht brengt rust en voor Elisabeth ook troost en hoop. Die probeert ze over te brengen aan haar kinderen, haar gezin en ook de jonge Talulah die nog meer verloren is. Met de jaren lijkt het gelukkig wel goed te komen. De film neemt je mee in een nostalgische reis om je stilaan met een warm deken te omarmen.

Het relaas van een man tussen twee relaties, waarbij liefde en lust elkaar kruisen en het onderscheid soms zoek is. De acteurs zorgen voor een realistische en menselijke intrieste film met karakters die niet altijd zo sympathiek zijn, maar zo is het leven zeker? De drie hoofdacteurs en het relaas trekken de film nog wat op. Maar het blijft iets te veel op de vlakte en de chemie tussen de figuren werkt niet altijd. Hier had zeker meer in gezeten en je blijft wat met honger achter. Maar op zich geen slechte film.

Le passé is op het eerste zicht het verhaal van een gewoon gezin dat te maken heeft met relatieproblemen en gevolgen ervan voor de kinderen. Maar het gaat verder dan dat. Le passé is het realistische beeld van een gezien waarin het tijd wordt dat er terug gekeken wordt naar het verleden. Elk heeft zijn of haar geheim en dat begint een eigen leven te leiden door een gebrek aan communicatie.

De film volgt verschillende personen en focust zich niet helemaal op een hoofdpersonage. En tegelijkertijd neemt het wel de tijd om de personage uit te diepen. Le passé is een film geworden met een zeer herkenbaar verhaal, ook al wordt het nooit echt groots. Maar door die herkenbaarheid en het goeie acteerwerk is dit een sterke film geworden. Mooie film!

Een romantische film in een SF-setting. Het verhaal heeft niet veel om het lijf, maar doordat er weinig personages zijn en de setting best wel mooi gedaan is, wordt het beter dan dit had mogen zijn. Ook de muziek is passend en een ethisch vraagstuk er achter zodat het meer is dan 2 geliefden. Het lokt volgens mij ook 'verkeerde' kijkers die hier een horror, thriller, SF of avonturenfilm van verwachten. Pure romantiek met een verhaal volgens het boekje, maar gelukkig in een andere jasje gegoten.

Mooi regiedebuut, dat door de zwart/wit setting wat doet denken aan het recente Malcolm & Marie al heeft het verder er weinig mee te maken. Passing is de term van Afro-Amerikanen die een lichte huid hebben dat ze kunnen doorgaan (passing) voor een witte Amerikaan. In waarin racisme niet alleen enorm hoog was, maar er nog sprake was van lynching en nog meer geweld voor mensen die niet wit waren. Regie komt van Rebecca Hall die we als actrice kennen van films als The Prestige of Vicky Cristina Barcelona. Ze is zelf deels Afro-Amerikaans via moeders kant. Het thema lag haar dan ook nauw aan het hart.

Mooi geacteerd door vooral Tessa Thompson, al blijft de sfeer van de gehele film iets te oppervlakkig om echt onder de huid te kruipen. Het zwart-wit is wel knap gedaan en de muziek is heerlijk. Het geeft de film de nodige rust.

Een film over Jeanne d'Arc. Of toch over het proces dat ze onderging voor ze uiteindelijk werd verbrand. Qua gegevens baseerde de maker zich op historische gegevens. De juistheid zal dan wel geromantiseerd zijn, maar het ging er toch zo aan toe vroeger. Al is historische correctheid ook niet meteen de basis voor deze film. 2 dingen zijn dat wel.

Op de eerste plaats is dit vooral een film die opvalt vanwege zijn aanpak. Geen veredeld theater of slapstick, maar creatief omgaan met de camera. Vrij minimalistisch met vooral close-ups, weinig decor en origineel ook geen muziek. Niet meteen mijn stijl, al moet ik zeggen dat Renée Falconetti op deze manier echt wel schittert in de rol van Jeanne. De opening is prachtig en de ondervraging krijgt wel extra kracht doordat de mimiek in beeld komt.

Op de tweede plaats is dit een film die Jeanne d'Arc in ere hersteld. Een heldin voor Frankrijk die pas 8 jaar voordien heilig werd verklaard door paus Benedictus XV. Je merkt direct ook de gelijkenis met het lijdensverhaal van Jezus. Al kan dat ook te verklaren zijn doordat dit een oude manier van schrijven was die zowel werd toegepast bij het opmaken van de testamenten als de oude geschriften over Jeanne d'Arc. Door vooral het proces in de film weer te geven, wordt die gelijkenis nog extra benadrukt.

De film is vooral mooi om zien vanwege de sprekende beelden. Als verhaal is het niet altijd even boeiend, maar het is maar wat je in een film zoekt. Ik vond het zelf wel een mooie ervaring, maar kon er toch niet helemaal van genieten. Daarvoor ligt mijn filmsmaak toch ergens anders. Al kan je in de filmgeschiedenis niet rond dit pareltje.

Ik heb al veel geschreven over deze film in dit topic, maar wel enige jaren terug. The Passion of The Christ filmt een stuk uit de bijbel dat het belangrijkste verhaal is voor christenen: het lijden van Christus en de verrijzenis 2 dagen later. Over historische feiten kan je discussiëren, Gibson's insteek was ook die vanuit zijn geloof. En net dat belangrijke onderdeel uit de Bijbel wordt hier in 2 uur tijd naar voor gebracht. Om te laten zien wat dat lijden is. Dat het meer is dan een wandeling naar de berg om gekruisigd te worden en 2 dagen zonder probleem terug op te staan.

En daarmee heb je een film die nogal confronterend is voor veel gelovigen, aanstootgevend kan zijn voor mensen met een ander geloof (ik denk dan vooral aan de joodse gemeenschap die vooral in dit verhaal wat met de vinger worden gewezen) en verwarrend of zelfs saai voor mensen die niet vertrouwd zijn met de bijbel of gewoon niet gelovig. Het lijden wordt dan wel weergegeven, een beeld scheppen van Jezus doet het niet en ook de kracht van geloof mis ik in deze film als je het langs die kant wil bekijken.

Toch een relatief hoge score van mij. Ik ben vertrouwd met de bijbel en heb wel wat interesse in de geschiedkundige kant van Jezus en co. Maar zelfs los daarvan maakt het wel indruk en is zelden een marteling zo hard in beeld gebracht. In één beeld zie je meer bloed dan in de hele Expendables-franchise samen. Maar ik begrijp wel dat The Passion of the Christ niet iedereen zal bekoren. Dit moet je liggen en ook al klinkt het vrij raar, is dit eerder gedoemd tot een soort cultfilm die het van een klein publiek moet hebben.

Een mooi portret van twee jeugdvrienden die elkaar vele jaren later terug tegen komen. Met de vraag of afhangt van het lot dat ze terug samen zijn, of dat ze teren op mooie herinneringen. De rustgevende manier van vertellen en de heerlijke score, nemen je mee in dit liefdesverhaal. Ik moest even denken aan de film Perfect Days (2023) van Wim Wenders, ook al heeft dat een ander thema en speelt dat zich af in Japan. Maar de stijl lijkt wel wat op elkaar, al maakte Perfect Days dan weer meer indruk op mij. Past Lives blijft van de clichés weg en heeft vooral een mooi warm einde, zodat de film zich niet vast rijdt in filosofische gedachten maar het geheel ook perfect weet af te ronden. Eén van de mooiere films van 2023.

Een aparte western die het vooral van de sfeer moet hebben. Coburn en Kristofferson zitten goed in hun rol als Garrett en The Kid. Het is knap hoe de personages worden voorgesteld. Geen goodguy en badguy, maar 2 outlaws die samen ooit iets opgebouwd hebben, door omstandigheden aan de andere kant van de wet staan, maar toch ergens nog wat aversie voor elkaar hebben. Geen zwart wit situaties, maar hier aangetoond dat de lijn zeer dun is. Niet alleen voor de 2 hoofdpersonages, maar bij iedereen uit die tijd. Zowel wetsdienaars, burgers (Amerikanen en Mexicanen), outlaws, ... die telkens voor de keuze staan of ze toch mee in het gareel zullen lopen of zoals vroeger hun eigen weg uitstippelen wat de gevolgen ook mogen zijn. Dat sfeerbeeld is dan ook de sterkhouder van de film. Want qua verhaallijn zelf is het een soort westernroadmovie die niet altijd even snel en samenhangend is. Al is dat hier niet echt nodig ook niet.

Apart verhaal is de aanwezigheid van Bob Dylan. Dylan als muzikant en Dylan als acteur. Beiden blijkbaar wel in hun vel en met de nodige mysterie. Als muzikant zorgt hij voor een aangename soundtrack. Tenslotte is hij vooral sterk in het Amerikaanse genre met z'n mengeling van blues, western en folk. Leuk is het nummer Knockin' on heavens door dat hier mooi tot z'n recht komt. Als acteur speelt hij de rol die op z'n lijf geschreven is. Als jonge outlaw met een waas van mysterie over zich speelt hij een opvallende bijrol. Dylan zal geen hoofdrol aankunnen denk ik, maar hier zit hij mooi op z'n plaats.

Blijkbaar heeft deze film een Palm Dog Award gewonnen. Die prijs geven ze al sinds 2001 aan een hond in een film. Er is meer aandacht voor dieren in een film dan voor diversiteit bij de genomineerde acteurs of filmmakers...

Paterson brengt een mix van creativiteit en een vrij depressieve levensstijl. Minimalistisch misschien, de mensen zien er toch quasi gelukkig uit met kleine dingen. Het gaat dan ook over poëzie over de kleine dingen van het leven. Een leven dat weliswaar bijna letterlijke rond de kerktoren draait. In een busroute, thuis en de route van de hond via de pub. Een ode ook aan poëet William Carlos Williams.

De film is als een rustige bries die heerlijk voorbij kabbelt. Aangenaam om te zien, misschien wel af en toe iets te rustig naar mijn smaak. De personages mogen dan wel van kleine dingen houden, op den duur zijn ze even zwart wit als de kunst van Patersons. Die kleine dingen zijn wel leuk, maar het blijft niet echt hangen. En ik heb niets met de poëzie van Williams (of Paterson). Niet helemaal mijn stijl. Maar verder is de film zeker niet verkeerd.

Een film die al lang passeerde, maar ik nooit echt wilde opzetten. De trailer zag er mooi uit, maar toch leek het niet mijn ding te zijn. Toch maar een poging gegeven. Visueel is dit inderdaad een mooie film met enkele mooie shots. Ik ben wel geen fan van de muziek van Shankar en naast mooie beelden kan de film me jammer genoeg weinig boeien. Ik had ook niet veel met de personages. Ik begrijp wel dat veel mensen hier van houden, maar voor mij is deze film jammer genoeg niet weggelegd.

Bij herziening is dit beter meegevallen. Kubrick levert een visueel pareltje af waarbij hij kritiek geeft op het oorlog voeren in WOI. Een oorlog waarin zoveel slachtoffers vielen doordat ver weg generaals hun soldaten zagen als strategische pionnetjes waarbij het niet erg was om er een hoop op te geven in de hoop een overwinning uit de brand te halen. Zonder enig greintje aandacht aan de mannen zelf. In de loopgraven sneuvelden 1.000en soldaten soms voor een paar meter die ze kort nadien al terug moesten afgeven...

Qua acteerwerk is het soms wat minder. De meestal stijvere Douglas past wel in de rol als kolonel. Maar de film moet het vooral van de symboliek en het visuele hebben. De korte tijdsduur zocht dat het nooit vervelend wordt. En ongetwijfeld was dit in zijn tijd, niet zo lang na WO II en de oorlog in Korea, vrij actueel denk ik.

Een film met een aparte setting in een nudistenkamp. Het is weer wat anders. Kevin Janssens is 2 jaar na een gespierde rol in de wraakfilm Revenge, een gezette simpele man die op het eerste zicht meer last heeft van het verlies van zijn hamer dan van zijn vader. Een sfeervolle film met een vrij eenvoudig verhaal. Een groep kleurrijke mensen, al wordt het nooit echt groot en lijkt het soms of figuren meer te betekenen hebben in deze film dan ze uiteindelijk blijken. Maar de film kan genoeg boeien en dat is toch een kunst als de verhaallijn vrij dun is. Janssens is ook vrij goed in deze rol.

Als je een Amerikaanse tegenhanger van James Bond zoekt, komen veel mensen terecht bij Jason Bourne (de man heeft zelfs de initialen van Bond gepikt). Maar echte tegenhanger lijkt me toch wel Jack Ryan. Anno 2014 zijn er al 5 films van Jack Ryan verschenen. Schrijver Tom Clancy overleed in 2013, maar dat weerhoudt de filmwereld niet om nog meer films rond de Amerikaanse agent uit te brengen. Een tijd geleden heb ik opnieuw The hunt for Red October nog eens herzien. Het eerste boek en de eerste verfilming uit de reeks. Toen nog met Alec Baldwin in de hoofdrol. In de twee opvolgende films zou Harrison Ford de fakkel overnemen: Patriot Games en Clear and present danger.

De stijl is steeds dezelfde met een Amerikaanse geheim agent die eerder achter de schermen werkt als analist. Maar daardoor wel het beste inzicht krijgt in bepaalde zaken en door z'n gedrevenheid toch het veld op gaat. Hij is geen actieheld als James Bond, maar is wel gemotiveerd om de zaak op te lossen. De verhalen van Tom Clancy zijn politiek geïnspireerd. Zo draaide The hunt for Red October rond de Koude Oorlog en de strijd tussen oost en west. Patriot Games is dan weer de strijd van het IRA in Noord-Ierland. In beide gevallen is de echte vijand iemand die er los van staat. Zo wordt het voor één van de IRA-strijders persoonlijk als Jack Ryan zijn broer doodt.

In tegenstelling tot de toch wat luchtige James Bond films met de nodige oneliners en explosies, werkt de Jack Ryan filmserie vooral met spanning en een (voor de filmwereld toch) meer realistisch beeld. Dat vraagt een ander type aanpak, maar gelukkig kan de film rekenen op een onderhouden verhaal van Tom Clancy en een reeks acteurs die wel wat kunnen acteren. Naast hoofdrol Harrison Ford zien we zo bvb Sean Bean, Samuel L. Jackson, James Earl Jones en een piepjonge Thora Birch die later nog zou floreren in films als American Beauty en Ghost World. Het resultaat is een goed gemaakte film die eerder als een 'boek kijkt' dan als een 'film leest'. Door z'n kwaliteit stijgt het toch nog boven het gemiddelde, maar overweldigen doet het niet. Misschien is het genre net iets te serieus en te braaf om van Jack Ryan ook qua populariteit de evenknie van Bond te maken.

Een tijd terug had ik Braveheart nog eens opgezet en dat was me niet zo goed bevallen. Benieuwd of The Patriot beter zou meevallen. Historisch vol fouten, maar regisseur Roland Emmerich (Independence Day, The Day After Tomorrow en Godzilla) weet wel hoe hij een blockbuster moet maken. De film is een typische Hollywoodfilm met vooral een reeks grote namen, maar niet de groots acteerprestaties. Maar het is best wel entertainend. Met de nodige drama en veldslagen en de strijd tussen good guy vs bad guy. Dat je wat Amerika-patriotisme moet slikken en de zwarte bladzijden van de historische feiten onder de tapijt werden geveegd, was wel wat te verwachten. Het is Emmerich grotendeels wel wat vergeven. De film valt nog best goed mee voor deze tijd.

En we mogen blij zijn dat Heath Ledger meespeelt. Hij was van plan te stoppen met acteren omdat hij enkel rollen kreeg voor romcoms, maar werd gelukkig gevraagd door Mel Gibson. Anders was het misschien al gedaan voor hij nog mooie rollen zou spelen.

Deels herkenbare film omdat ikzelf van Antwerpen ben, maar tegelijk heerlijk overdreven. Het echte drugsleven zal er ook wat tussen zitten. Adil El Arbi en Bilall Fallah maken een moderne film en wijken wat af van de standaard Belgische film. Dat zorgt alvast voor een creatieve originaliteit. Al zien we het qua verhaal wel meer terug in series en buitenlandse films. Alleen blijf ik wat hangen in het 'voor een Belgische film', omdat het zeker goed is voor een film van hier, maar internationaal wat in het niets valt.

Een flitsende film waarin genoeg gebeurd en ik denk dat dit mee gespeeld heeft om na het sterke Black in Hollywood blockbusters te kunnen opnemen. Patser is op zich geen hele goeie film, maar het doet wel benieuwen naar hun volgende film. Ze tonen alvast dingen die we niet al te veel tegenkomen in de Belgische filmwereld.

Fast & Furious of Bad Boys aan de Schelde. Adil El Arbi and Bilall Fallah maakten jaren geleden met Black al een Belgisch pareltje en opvolger Patser werd een blockbuster die duidelijk het budget miste van Hollywood, maar toch weinig gezien was in de Lage Landen. Het opende deuren voor de Bad Boys franchise en Ms Marvel. En ook al ging het niet door, kwamen ze ook in de picture bij de nieuwe Beverly Hills Cop en de helaas gecancelde film Batgirl.

Hollywood omarde het duo en ondertussen straalt het duo ook wat meer Hollywood uit in hun nieuwere films, zoals de sequel Patsers. Vervolgen zijn al schaars in België, terwijl dat in Hollywood weer net de regel lijkt te zijn. Patsers (deel 2) dus, gaat verder op dezelfde stijl als haar voorganger. Het voelt hier en daar wat knullig, maar misschien komt dat ook wel door het mindere budget en de beperkte middelen. Tegelijk werkt het soms wel. Ik woon zelf in Antwerpen en ook al is het geheel opgeblazen, zit er enorm veel gelijkenissen in met de realiteit. Het verhaal en de spektakel is beter dan deel 1, maar het script zelf is wat minder en er zijn teveel personages zodat de focus wat verloren gaat. En dat heeft niets te maken met het hoge tempo van de film. Maar wie houdt van de nodige entertainment, kan bij Patsers wel terecht. En het is leuk om naast de Belgische drama's (die weliswaar absoluut de moeite zijn), ook nog eens een (naar Vlaamse normen) blockbuster te zien met wat actie of humor.

Ik kende eerlijk gezegd generaal Patton niet. Wel enkele van z'n veldslagen zoals in Noord-Afrika en het Ardennenoffensief. Als Amerikanen een film over WO II maken is dat meestal over de strijd in Frankrijk, waaronder de landing in Normandië. Ik wist dus niet wat ik moest verwachten van deze film die toch al uit 1970 dateert. Het leek me een lang episch verhaal te worden met de zoveelste blik op de oorlog.

Ik werd meteen verrast door de opening met een overweldigende speech van Patton voor de Amerikaanse vlag. Niet alleen was dat beeld een mooie opener, qua beeld dacht ik even dat ik een film aan het zien was van eind jaren '80. Het lijkt veel eerder op films als Full Metal Jacket of Platoon (qua stijl, andere oorlog natuurlijk) dan op bvb Dirty Dozen (3 jaar eerder) of MASH (zelfde jaar).

Nog te vermelden is de vertolking van George C. Scott. Hij kan het mankement van de lange tijdsduur vrij goed opvangen met z'n prestatie. De makers zorgen niet per se voor een puur Amerikaanse beleving (uiteindelijk gaat het over een Amerikaanse generaal) maar geven ook een duidelijk beeld van de gebeurtenissen op weg naar de bevrijding van Europa. Met de strategieën, de groffe bek van Patton, zijn verhouding tot Montgomery en de Russen en de reactie van de Duitsers.

Jammer van het einde wel. Er wordt enigszins verwezen naar het einde van Patton door die kar tegen de auto te laten rijden en het ietwat op opzet te doen lijken. Maar de echte Patton stierf wel degelijk doordat vrachtwagen tegen zijn auto reed, en dat al in december 1945. Waarom ze dan niet aansluitend de scène hebben laten zien is mij een raadsel. Misschien om het heroïsche van dit historisch figuur te benadrukken en niet te eindigen met z'n dood? Om complottheorieën geen voeding te geven? Omdat het Amerikanen zijn die een happy end willen? Ik weet het niet.

De film viel beter mee dan verwacht. Vooral de commentaar op de lange zit, hield me wat tegen. Het duurt inderdaad bijna 3 uur, maar het viel nog best mee. Zoals gezegd kunnen de vertolking van Scott en de beelden van de oorlog nog veel goedmaken.

Leuke onderhouden film. Die agenten hebben helaas het niveau van de boeven uit Bassie & Adriaan en dat doet de film geen deugd. Wel aangenaam om te zien is dat hier wel degelijk een verhaaltje aanwezig is (geen al te sterk, maar toch nog een verhaal) en de grappen en verwijzingen naar SF-films best wel werken. Ze zijn niet van het niveau van Scary Movie. De humor blijft toch één van de sterkhouders van Pegg en Frost. Geen topper, maar heb me toch best geamuseerd.

Een persoonlijke getuigenis van een jong meisje over haar geaardheid. Het is mooi en oprecht weergeven, maar voor een film (zelfs kortfilm) is het helaas weinig boeiend. Het verhaal houdt de boel recht, maar dat is niet genoeg om de film zelf op te tillen. Door het concept lijkt het ook eerder een voorgedragen monoloog dan een oprechte getuigenis. De boodschap is in elk geval mooi, maar dat is voor de film niet genoeg.

Het lijkt op Kung Fu Panda (maar met een hond), maar qua verhaal is het een remake van Blazing Saddles. Daar was het een zwarte sheriff in een conservatief stadje. Hier krijgen we een hond in een stad vol katten. Een manier om het verhaal opnieuw te vertellen zonder tegen teveel schenen te stampen. Al deed Mel Brooks (origineel regisseur en schrijver; stemmenrol in Paws of fury) dat met de nodige hilarische zwarte humor.

De film zoekt heel de tijd een balans tussen een kinderfilm en zwarte humor, tussen scherpe grappen en clichés, tussen visuele humor en eenvoudige animatie. Origineel is de film niet en de animatie zal geen potten breken. Tegelijk heb ik meer moeten lachen dan ik had verwacht en was het al lang geleden dat ik met een gelijkaardige animatiefilm mij zo heb geamuseerd. De film hoeft geen prijzen te winnen, maar verdient zeker meer aandacht dan veel andere animatiefilms.

Het verhaal is wel leuk. Mooie gedachte, beetje feelgoodmovie met de nodige romantiek en filosofie. Als boek moet dit nog beter werken volgens mij. Als film is dit op het randje. Visueel is het nergens speciaal en met momenten is het echt wel iets te licht en te zoet. Het acteerwerk maakt wel wat goed, maar de film zelf stijgt nergens op. Het blijft een gewoon goeie aangename film zonder meer. En die 'zonder meer' is wel jammer. Ik had hier meer van verwacht. Goed begonnen, maar gaandeweg vrij ongeloofwaardig. Jammer...