Paterson (2016)

mijn stem
3,78
46 stemmen

Verenigde Staten
Drama
113 minuten

geregisseerd door Jim Jarmusch
met Adam Driver, Golshifteh Farahani en Kara Hayward

Paterson is een buschauffeur in de gelijknamige stad Paterson, New Jersey. Paterson hanteert een eenvoudige routine: hij rijdt zijn dagelijkse route, observeert de stad door zijn voorruit en krijgt gesprekken mee die om hem heen plaatsvinden. Hij schrijft gedichten in zijn boekje, gaat met de hond uit, stopt bij een bar en bestelt een biertje. Vervolgens gaat hij richting huis naar zijn vrouw Laura. Laura's wereld daarentegen is elke dag anders. Bijna iedere dag heeft ze weer nieuwe dromen, telkens een ander, inspirerend project. Paterson houdt van Laura en zij houdt van hem. Hij steunt haar ambities en zij bewondert hem om zijn geheime gave voor poëzie.

  • Vanaf donderdag 9 februari in de bioscoop

TRAILER

16 BERICHTEN 1 MENING
zoeken in:

avatar van kappeuter
 
0
kappeuter (moderator)
geplaatst: 8 februari 2016, 11:48 uur [permalink]
Nieuwe Jim Jarmusch! 🙂

 
1
geplaatst: 8 februari 2016, 12:18 uur [permalink]
Leuk!

avatar van John Milton
 
1
geplaatst: 16 oktober 2016, 10:46 uur [permalink]
Voor wie straks het woord 'Saai' in de mond wil nemen, eerst dit lezen 🙂 :

Why Boring Films Like Jim Jarmusch’s Paterson Can Be Great — NYFF | IndieWire

avatar van Brix
 
0
geplaatst: 17 november 2016, 11:12 uur [permalink]
Deze wil ik wel zien 🙂

avatar van Bottleneck
 
0
geplaatst: 25 november 2016, 12:55 uur [permalink]
Jeuh Jarmusch. Gaat op IFFR draaien.

avatar van de grunt
 
0
geplaatst: 30 november 2016, 17:01 uur [permalink]

avatar van John Milton
 
0
geplaatst: 30 november 2016, 18:59 uur [permalink]
zozo. Die Bradshaw strooit even! Dat belooft wat!

avatar van de grunt
 
0
geplaatst: 30 november 2016, 19:21 uur [permalink]
John Milton schreef:
zozo. Die Bradshaw strooit even! Dat belooft wat!


😂

avatar van kappeuter
 
0
kappeuter (moderator)
geplaatst: 5 december 2016, 16:58 uur [permalink]
Vanaf 9 februari 2017 in de bioscoop (Imagine)

avatar van timmienoelie
5,0
0
geplaatst: 8 december 2016, 00:28 uur [permalink]
Een ode aan creëren. Prachtige film. Jarmusch geeft je weer moed om er tegen aan te gaan.

avatar van John Milton
 
0
geplaatst: 8 december 2016, 07:03 uur [permalink]
timmienoelie schreef:
Een ode aan creëren. Prachtige film. Jarmusch geeft je weer moed om er tegen aan te gaan.
draait hij bij jullie al? Valt me dit jaar op hoe vaak dat nog gebeurt, maanden eerder. Ik had hem ook graag meegenomen voor de eindlijst. Helaas!

avatar van timmienoelie
5,0
0
geplaatst: 8 december 2016, 12:33 uur [permalink]
Niet getreurd. Nocturnal Animals is voor ons ook pas voor januari. 🙂

avatar van John Milton
 
0
geplaatst: 8 december 2016, 14:51 uur [permalink]
Ah, ja daar heb ik laatst al van genoten 👍

4,0
0
geplaatst: 24 december 2016, 18:53 uur [permalink]
Alweer zo'n film naar mijn hart. Paterson lijkt een leven te leiden dat niet opbolt van grote gebeurtenissen. De dagen volgen hetzelfde patroon. Maar hij heeft bovenal een liefhebbende vrouw. Hij is dol op haar en zij houdt van hem.
Het bijzondere aan de film is dat Paterson zijn leven zin geeft door het schrijven van poëzie en de liefde voor Laura, zijn mooie vrouw. Zij heeft de ambities die hij niet heeft. Ze vullen elkaar aan.
En dan is er nog de dog Marvin, een merkwaardig dier.
En zo kan minder meer zijn.
Een prachtige film. Vier sterren waard. Ik kan me wel inbeelden dat niet iedereen zo euforisch over deze film is of zal zijn.

avatar van JJ_D
3,5
1
geplaatst: 29 december 2016, 00:19 uur [permalink]bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Heilig de herhaling.

Ze verzaken aan het leven.
Hij en zij.
Hij en zij en de hond.
Paterson en Laura en Marvin.
Hij door zijn gedichten uit de openbaarheid te houden, door de routine en de regelmaat gezapig zijn bestaan te laten dirigeren, door zich in de natuur en in de taal onder te dompelen, meer dan zich als sociaal wezen in een kunstmatige habitat van maten, makkers en cafépraat te willen ophouden.
Zij door een illusoire werkelijkheid van dromen te dromen, fantasieën die ze klaarmaakt in haar oven, schildert op muren en kleren, tokkelt op een gitaar of opbiecht wanneer ze uit haar diepste slaap ontwaakt.
De hond door vooral hond te zijn: weerbarstig, jaloers, nijdig – maar telkens opnieuw onwaarschijnlijk ontwapenend.

Vanuit de gedichten van William Carlos Williams boetseert Jim Jarmusch de contour van een fictief dichter – een poëet die het dagdagelijkse tot kunst verheft. De protagonist beseft evenwel dat de kunst alleen voor hem kunst kan en zal zijn. Zijn verwonderde indrukken zijn kitscherig, sentimenteel of ronduit belachelijk voor de buitenwereld – net als het schrijfsel ‘Water falls’ van een meisje van een jaar of tien.
En toch. De poëzie van figuren als de reële Williams, de fictieve Paterson en het al even gefingeerde meisje, bestaat niet uit de kwaliteit die ze nalaten. Hun dichterschap zelf is de poëzie – hun vermogen om ontroerd te zijn door wat hen omgeeft, en door de taal waarin ze die ontroerde indruk vastleggen.

Kortom, dichter is niet hij die een ander ontroerd, maar hij die zich ontroerd weet.
Paterson dus.

Een voorrecht is het, om als toeschouwer te mogen gluren over de schouder van een man die zich door alledaagse figuren en typische scènes in zijn stad laat bewegen. Jarmusch vertaalt Patersons verwonderde kijk overigens met een rits aan…jawel, bijzonderheden die tot verwondering stemmen. Overal duiken er bijvoorbeeld tweelingen op. Of een man uit Osaka komt ineens de broedbodem van Williams’ poëzie groeten. Of mannen op de bus hebben het over hitsige vrouwen – alleen zonde dat ze daags nadien vroeg moesten opstaan om te werken.
Zucht.
Grijnst.
Schaterlacht.

Tegen de achtergrond van een provinciestad in verval, rijden verder bussen die scheidingen promoten tegen bodemprijzen. Of hoe zelfs het gezinsleven in deze van treurnis doordrongen samenleving is vermarkt. Echter niet ten huize Paterson.
Ten huize Paterson-Laura.
Ten huize Paterson-Laura-Marvin - een drie-eenheid van blinde tevredenheid.
Daar waar men zich niet spiegelt aan de buitenwereld. Daar waar, integendeel, de buitenwereld ophoudt te bestaan. Alstublieft, geen #bucketlist, geen avontuur, geen exclusiviteit.
Daar waar geluk schuilt in gewoonte.
In de sequens van maandag tot en met zondag. En dan weer maandag.
In de belofte van lege bladzijden.
In het onbelangrijke, het banale, het triviale.
In de ingebouwde wekker, in de cirkel van de dagen.
In het potje cornflakes, in het luciferdoosje. En in de pruimen.

This Is Just To Say
(by William Carlos Williams)

I have eaten
the plums
that were in
the icebox

and which
you were probably
saving
for breakfast

Forgive me
they were delicious
so sweet
and so cold

William Carlos Williams,''This Is Just to Say'' from The Collected Poems: Volume I, 1909-1939, copyright ©1938