Paterson (2016)

Bij Jim Jarmusch:

Adam Driver Leading Jim Jarmusch’s ‘Paterson,’ Which Has Already Wrapped - thefilmstage.com

Nieuwe Jim Jarmusch!

Leuk!

Voor wie straks het woord 'Saai' in de mond wil nemen, eerst dit lezen :

Why Boring Films Like Jim Jarmusch’s Paterson Can Be Great — NYFF | IndieWire

Deze wil ik wel zien

Jeuh Jarmusch. Gaat op IFFR draaien.

Guardian

zozo. Die Bradshaw strooit even! Dat belooft wat!

Vanaf 9 februari 2017 in de bioscoop (Imagine)

Een ode aan creëren. Prachtige film. Jarmusch geeft je weer moed om er tegen aan te gaan.

Niet getreurd. Nocturnal Animals is voor ons ook pas voor januari.

Ah, ja daar heb ik laatst al van genoten

Alweer zo'n film naar mijn hart. Paterson lijkt een leven te leiden dat niet opbolt van grote gebeurtenissen. De dagen volgen hetzelfde patroon. Maar hij heeft bovenal een liefhebbende vrouw. Hij is dol op haar en zij houdt van hem.

Het bijzondere aan de film is dat Paterson zijn leven zin geeft door het schrijven van poëzie en de liefde voor Laura, zijn mooie vrouw. Zij heeft de ambities die hij niet heeft. Ze vullen elkaar aan.

En dan is er nog de dog Marvin, een merkwaardig dier.

En zo kan minder meer zijn.

Een prachtige film. Vier sterren waard. Ik kan me wel inbeelden dat niet iedereen zo euforisch over deze film is of zal zijn.

Heilig de herhaling.

Ze verzaken aan het leven.
Hij en zij.
Hij en zij en de hond.
Paterson en Laura en Marvin.
Hij door zijn gedichten uit de openbaarheid te houden, door de routine en de regelmaat gezapig zijn bestaan te laten dirigeren, door zich in de natuur en in de taal onder te dompelen, meer dan zich als sociaal wezen in een kunstmatige habitat van maten, makkers en cafépraat te willen ophouden.
Zij door een illusoire werkelijkheid van dromen te dromen, fantasieën die ze klaarmaakt in haar oven, schildert op muren en kleren, tokkelt op een gitaar of opbiecht wanneer ze uit haar diepste slaap ontwaakt.
De hond door vooral hond te zijn: weerbarstig, jaloers, nijdig – maar telkens opnieuw onwaarschijnlijk ontwapenend.

Vanuit de gedichten van William Carlos Williams boetseert Jim Jarmusch de contour van een fictief dichter – een poëet die het dagdagelijkse tot kunst verheft. De protagonist beseft evenwel dat de kunst alleen voor hem kunst kan en zal zijn. Zijn verwonderde indrukken zijn kitscherig, sentimenteel of ronduit belachelijk voor de buitenwereld – net als het schrijfsel ‘Water falls’ van een meisje van een jaar of tien.
En toch. De poëzie van figuren als de reële Williams, de fictieve Paterson en het al even gefingeerde meisje, bestaat niet uit de kwaliteit die ze nalaten. Hun dichterschap zelf is de poëzie – hun vermogen om ontroerd te zijn door wat hen omgeeft, en door de taal waarin ze die ontroerde indruk vastleggen.

Kortom, dichter is niet hij die een ander ontroerd, maar hij die zich ontroerd weet.
Paterson dus.

Een voorrecht is het, om als toeschouwer te mogen gluren over de schouder van een man die zich door alledaagse figuren en typische scènes in zijn stad laat bewegen. Jarmusch vertaalt Patersons verwonderde kijk overigens met een rits aan…jawel, bijzonderheden die tot verwondering stemmen. Overal duiken er bijvoorbeeld tweelingen op. Of een man uit Osaka komt ineens de broedbodem van Williams’ poëzie groeten. Of mannen op de bus hebben het over hitsige vrouwen – alleen zonde dat ze daags nadien vroeg moesten opstaan om te werken.
Zucht.
Grijnst.
Schaterlacht.

Tegen de achtergrond van een provinciestad in verval, rijden verder bussen die scheidingen promoten tegen bodemprijzen. Of hoe zelfs het gezinsleven in deze van treurnis doordrongen samenleving is vermarkt. Echter niet ten huize Paterson.
Ten huize Paterson-Laura.
Ten huize Paterson-Laura-Marvin - een drie-eenheid van blinde tevredenheid.
Daar waar men zich niet spiegelt aan de buitenwereld. Daar waar, integendeel, de buitenwereld ophoudt te bestaan. Alstublieft, geen #bucketlist, geen avontuur, geen exclusiviteit.
Daar waar geluk schuilt in gewoonte.
In de sequens van maandag tot en met zondag. En dan weer maandag.
In de belofte van lege bladzijden.
In het onbelangrijke, het banale, het triviale.
In de ingebouwde wekker, in de cirkel van de dagen.
In het potje cornflakes, in het luciferdoosje. En in de pruimen.

This Is Just To Say
(by William Carlos Williams)

I have eaten
the plums
that were in
the icebox

and which
you were probably
saving
for breakfast

Forgive me
they were delicious
so sweet
and so cold

William Carlos Williams,''This Is Just to Say'' from The Collected Poems: Volume I, 1909-1939, copyright ©1938

Bericht verplaatst naar Jim Jarmusch

Erg mooie film over gedichten. Ik kan me voorstellen dat niet iedereen deze film goed trekt door het redelijk trage tempo, maar ik vond het prachtig gedaan. Veel oog voor details en Marvin levert een prachtprestatie!

Ik had eerst de neiging te zeggen "behaaglijk wegkijkertje" maar in alle eenvoud met mooie goed uitgewerkte karakters en leuke gebeurtenissen met een heerlijke sfeer, creëert Jarmusch iets wat zich zalig onder de huid nestelt en propt er stiekem ook nog levenswijsheid in. Erg fijne ambachtelijke film.

“Without love, what reason is there for anything?”

Paterson is een ode aan het alledaagse, de kleine dingen, aan creativiteit en je best doen om van iedere dag iets te maken. Het is een shitzooi op dit moment in de wereld, maar Paterson is het tegengif. Toen de aftiteling begon zat ik met een grijns op mijn gezicht en had ik het gevoel dat de wereld weer een klein beetje mooier was. Paterson doet dat door de nadruk te leggen op het alledaagse.

De onvoorwaardelijke liefde tussen twee mensen, je hond uitlaten, een biertje pakken in de kroeg, een gesprek voeren met een vreemde, een verschrikkelijk slechte maaltijd eten die je vriendin heeft klaargemaakt en het toch kunnen opeten en glimlachen tegelijk, samen naar oude films kijken, iedere dag naar je werk etc. Met als rode draad Paterson’s passie voor poëzie. Je komt heel weinig te weten over de personages (Paterson heeft in het leger gezeten wat zijn levenswijze zou kunnen verklaren), en toch had ik het gevoel alsof ik ze al jaren kende. Klassewerk van Jarmusch, de acteurs en MVP Marvin de hond. Driver draagt de film op zijn schouders en zet een weergaloze prestatie neer. Maar de Iraanse actrice Farahani doet niet voor hem onder en ik moest soms keihard lachen om haar onbegrensde positiviteit en creativiteit. De scene waarin ze voor Paterson een maaltijd heeft gemaakt van taart met daarin kaas en sperziebonen zou iedereen moeten zien. Paterson is zeker niet voor iedereen, maar ik heb genoten.

Marvin heeft zelfs een eigen IMDB pagina, Nellie - IMDb. Volledig terecht, van die hond gaan we nog veel horen. Wat een talent

Deze zal Pathé Groningen wel weer overslaan. Maar voor Jim Jarmusch wil ik wel een keer betalen, dus dan maar naar Forum Images. Wel jammer dat zoveel arthousefilms bij Pathé alleen in Amsterdam en nog een paar steden draaien. Laat die films dan daarna gewoon rouleren door het land in de andere Pathé bioscopen.

Misschien op het verkeerde moment gezien, maar ik vond deze Jarmusch toch wel wat tegenvallen. Hoewel het onderwerp sympathiek genoeg is en er mooi uitkomt, betekent het nog niet meteen een interessante en spannende film - en voor twee uur tamelijk gebeurtenisloos dobberen, tsja, daar moet je wel voor in de stemming zijn. Hoewel er ook wel een paar echt geniaal mooie beeldgrappen in zitten - alleen net niet genoeg om m'n aandacht vast te houden.

En wat me misschien in het begin ietsje op het verkeerde been zet, Driver overtuigt me niet als buschauffeur - hij kijkt niet genoeg in z'n spiegels. Mijn ouwe instructeur zou 'm zo uit de wagen gemept hebben.

We volgen voor één week de hoofdrolspeler Paterson die woont in de gelijknamige stad in New Jersey.

Die week begint op maandag, hij staat 's ochtends op, ontbijt en gaat naar zijn werk als buschauffeur

's Avonds keert Paterson ( Adam Driver) huiswaarts naar zijn vriendin Laura. Na het avondeten laat hij de hond, een Engelse bulldog, uit en bezoekt hij de plaatselijke bar waar hij een biertje drinkt, weer naar huis gaat en het bed in duikt. Ergens tussendoor schrijft hij gedichten en de volgende dag herhaalt het zich allemaal weer met slechts minieme variaties. Je kijkt dus naar de sleur van alledag. Is dat dan niet Saai? Eigenlijk wel, maar de saaiheid die je in deze film ziet is zo verfrissend, zo gaaf, dat het ook echt weet te boeien. Gefascineerd blijf je kijken naar alledaagse beslommeringen van Paterson. Terwijl er weinig gebeurt in zijn leven, maar daar zit hij dan ook helemaal niet op te wachten. Hij is gelukkig met zijn simpele bestaan. Daartegenover staat zijn vriendin Laura (de Iraanse Golshifteh Farahani ) in schril contrast. Elke dag bedenkt ze een nieuw plan om haar stempel op de wereld te drukken. De ene dag wil ze een beroemde gitariste worden, de andere een kunstenares. Met deze twee karakters wordt getoond hoe komisch, weemoedig en wonderlijk het alledaagse leven kan zijn. Zijn film is tegelijk ook een ode aan de poëzie van William Carlos Williams, een kinderarts uit Paterson die na de werkuren gedichten schreef. Ook Paterson schrijft poëzie en wel over alledaagse dingen als lucifers of regen. Regisseur Jim Jarmusch rijmt deze dagelijkse gang van zaken aaneen tot een cinematografische ode aan de banaliteit en schoonheid van het bestaan. Gewoonweg een fascinerende film en een hommage aan al die mensen die simpelweg hun leven leven.

http://www.volkskrant.nl/recensies/schoonheid-onopvallende-gaat-opvallen-in-paterson~a4459725/ Mooie recensie. En vijf sterren, dat komt bij de Volkskrant niet heel vaak voor.

Weer nergens in Limburg (zowel NL als BE) te zien

Cacaofabriek Helmond

Richardus

Dankjewel, maar dat is toch al N-Brabant

(Wel sympathiek )

Echt waar joh? Stom van mij. Ook in Eindhoven dus een beetje reizen...is het toch wel waard?

Volkskrant