Paterson (2016)

Ik vond Laura ook leuk. Maar ik begrijp wel dat Paterson iedere avond een biertje gaat drinken. Ze kan nog wel veel zijn .

Je hebt zelf geen relatie zeker?

Omgekeerd lijkt me dat Paterson ook je strot uit kan komen, met z'n rotsvaste routines en z'n angst om zijn ambities te ontplooien. Al verdient hij wél het geld...

Laura vond ik totaal niet dwingend en manipulatief. Liet Paterson gewoon zijn gang gaan met zijn poëzie en biertjes drinken in het café. Ze doet zelf ook gewoon waar ze zin in heeft, wat Paterson ook allemaal goedkeurt. Primair voorbeeld van vrijheid blijheid in een relatie. Liefde spatte op een zeer timide van het scherm af, maar het was er zeker.

Hahah, jawel hoor. Maar zo iemand was echt binnen een uur mn huis uit.

Alleen dat gedoe met dat hondje al en dat geneuzel over die gitaar.

Het is dat die hoofdpersoon zo' n enorm naieve goeie lobbes is..

'Paterson': Cannes Review | Hollywood Reporter - hollywoodreporter.com

dit dus.

Och "zo iemand" zou dan waarschijnlijk ook geen uur bij je in huis willen blijven

En Paterson mag ook wel wat meer op zijn grenzen staan mocht hij dat gitaartje niet voor haar willen voorschieten

Heerlijke herziening. Zelfs nog beter dan de eerste kijkbeurt, en dat is maar weinig films gegeven. Er zit een bepaalde ritme in de film waar ik erg relaxt van wordt. Alsof ik drie weken op vakantie ben geweest. Met heerlijke personages en perfecte acteerprestaties. Paterson gaat erg hoog eindigen in mijn eindejaarslijstje.

Zijn we niet allemaal een beetje Paterson en Laura? Erop afgeven is je reinste zelfhaat.

Was ik maar Paterson, dan zou die mooie Laura tegen me aankruipen in bed...:(

Ik ben ervan overtuigd dat Paterson met zijn poëzie ook jouw leven tot kunst kan verheven, Donkerwoud.

Een hele gewone doorsnee film die je de volgende dag al weer vergeten bent..

Ik snap jullie hoge scores echt niet..

3 sterren

Ik heb hem laatst aangezet, dat herinner ik me nog. Maar ik heb geen flauw idee of ik hem heb afgekeken. Misschien heb je gelijk.

Ik moest bij het zien va deze film denken aan de uitspraak van Einstein: Dat er twee manieren zijn om je leven te leven: Je nergens over verwonderen en je overal over verwonderen.

De hoofdpersoon van deze film behoort duidelijk tot de laatste categorie.

Het gewone bijzonder maken, daar is Jarmusch sterk in. En dat is dan ook wat hij in deze film doet, die eigenlijk over vrij gewone mensen gaat en hun dagelijkse beslommeringen en toch intens weet te boeien. Het is de schoonheid van de eenvoud die hij laat ontvouwen.

Voor wie het zo ook ervaart: 'n juweel van 'n film. Voor anderen misschien 'n tamelijk saai en nietszeggend verhaaltje.

Fijne film met levensechte gesprekken in de bus, prettige personages en hier en daar rake poëtische teksten. Heb me hier erg mee vermaakt, het is al een tijdje geleden dat ik m gezien heb maar staat me nog vrij goed bij.

Zeker niet jarmusch beste..soms wordt het net iets te saai.ma ik geloof wel als je hem een tweede keer bekijkt beter kunt vinden.omdat je weet wat te verwachten dan.

Maar toch net iets te gewoon/simpel

3 sterren

Aha.

Paterson kent een relaxed sfeertje waarbij we een weekje meekijken in het leven van een buschauffeur met poëtische inslag. Tijdens zijn werk hoort de chauffeur gesprekjes tussen zijn passagiers, hij schrijft wat gedichten die me niet erg denderend leken maar ook niet vervelend waren, en eenmaal thuis wacht hem altijd weer een verrassing: wat zal zijn bloedmooie maar ook wat vermoeiende vriendin nu weer hebben uitgehaald met de gordijnen? Paterson vindt rust in het type stamkroeg die alleen in Amerikaanse films lijkt te bestaan. Leuk en ontspannen filmpje dus, er is nauwelijks sprake van actie (en de actie die er wel is komt wat geforceerd over), het kijkt allemaal lekker weg.

Water Falls

Water falls from bright air.

It falls like hair, falling across a young girl's shoulders.

Water falls making pools in the asphalt,

dirty mirrors with clouds and buildings inside.

It falls on the roof of my house.

It falls on my mother and on my hair.

Most people call it rain.

Dit gedicht vat precies de film samen. Het gaat over stilstaan en openstaan voor je omgeving. Je o zo saai leventje kan dan opeens heel veel schoonheid bevatten. Hebben we dan zo'n druk en ambitieus leven nodig zoals in onze huidige tijd (de vraag die de film lijkt te stellen)?

De film gaat over Paterson in het plaatsje Paterson die een op het oog saai leven lijdt met een strakke routine. Overdag is hij buschauffeur en tussendoor schrijft hij gedichten geïnspireerd op situaties en mensen die hij tegenkomt tijdens de busreis of daarbuiten. Zijn vriendin is een 'creatief' en werkt overdag thuis aan patronen op gordijnen, muffins bakken en soms speelt ze opeens gitaar. Gelukkig wordt de film met humor (bijv. de hond) in beeld gebracht, de film neemt zich gelukkig niet enorm serieus. Er gebeurt niet veel in de film, maar Paterson is altijd positief omdat hij niet in de toekomst leeft en geen ambitie heeft (in tegenstelling tot zijn vriendin die hem daartoe aanzet). Het mooie eraan is ook dat je ziet hoe zijn normale leventje zijn gedichten en kunst inspireert.

Ik snap het zeker als je deze film saai vind, dan is het niet voor jou weggelegd. Naar mijn mening is de filmmaker grotendeels wel in zijn opzet en doel geslaagd. Het was alleen ietwat saai zo nu en dan, dat heb je snel met films die het thema 'saaiheid' behandelen (denk aan Somewhere van Sofia Coppola).

Wat een saaie saaie film die me totaal niet boeide. Ik zal vermoedelijk niet poetisch zijn aangelegd. Snap niets van die hoge scores. Traag en er gebeurd helemaal niks. Heb een uur gekeken zat te wachten tot de hond gejat werd, dat zou mogelijk nog enige spanning opleveren. 1.0

“I would say poetry is language charged with emotion. It's words, rhythmically organized . . . A poem is a complete little universe. It exists separately. Any poem that has any worth expresses the whole life of the poet. It gives a view of what the poet is.”

― William Carlos Williams, Paterson

Erg mooi.

Paterson is op het eerste gezicht een klein, rustig filmpje, waarin ogenschijnlijk geen grote dingen gebeuren. Adam Drivers buschauffeur leidt een bijna routinematig leven, waarin veel constanten dagelijks terugkeren. Hij wordt wakker, checkt hoeveel minuten over zes het is, knuffelt zijn vrouw, en wandelt met zijn lunchbox naar het werk. Hij schrijft een stuk van een gedicht, rijdt zijn bus, luncht in het park en schrijft wat verder. Na het eten laat hij de hond uit en drinkt een paar biertjes in een rustig stamkroegje, waar iedereen elkaar kent.

Waar een van zijn collega's voornamelijk redenen tot klagen ziet, lijkt Paterson het leven vooral met een gevoel van verwondering in zich op te nemen, en de schoonheid te zien in het alledaagse. Poëzie lijkt zich voor hem niet louter op pagina's in een boek te bevinden, maar ook om zich heen. Wanneer hij uit zijn werk komt, neemt hij met zijn vrouw hun dag door, waarbij ze hem vertelt over de creatieve dingen die ze gedaan heeft, en eventuele nieuwe dromen. Soms letterlijk, soms een nieuw pad wat ze graag zou willen bewandelen. Een cupcake-bakker worden, een country zangeres... Paterson steunt haar om dergelijke doelen te bereiken, in plaats van te wijzen op praktische hindernissen of een eventuele geringe kans op succes.

Jarmusch gaf aan op Cannes dat Paterson een tegengif moest zijn voor de moderne actiefilm. Wachten tot de hond gejat wordt of er iets spannends gebeurt, is in die context bezien dus misschien niet helemaal reëel. Ik zie zelf in Paterson en Laura twee mensen die onvoorwaardelijk van elkaar lijken te houden, en de ander accepteren in wie ze zijn, en daarin willen steunen. In mijn eerste zin schreef ik dat er 'ogenschijnlijk geen grote dingen gebeuren', en ik wil eigenlijk niet in clichés of platitudes vervallen. Maar wat ik me tijdens het kijken van Paterson (andermaal) realiseerde, is dat die kleine dingen helemaal niet klein zijn. De manier hoe je in het leven staat is bepalend voor hoe je de hele dag door voelt. Wie je kiest om je leven mee te delen en hoe je beiden in je relatie staat, heeft verregaande consequenties. Eigenlijk doe ik Jarmusch tekort door een simpele boodschap te willen destilleren uit zijn film; zo is Paterson ook niet bedoeld, lijkt het. En je kunt er evenzeer andere zaken uithalen als je zou willen. Maar het stemde mij wel degelijk tot nadenken, en raakte bepaalde snaren.

Hoe dan ook werd ik tijdens het kijken van Paterson overspoeld met een gevoel van rust en ik moet zeggen, schoonheid. En ergens benijd ik Paterson een beetje, die voor zijn geluk geen bepaald soort carrière nodig heeft, of materialistische zaken. Hij haalt zijn inspiratie uit het leven van alledag, of dat nu gesprekken zijn die hij opvangt, of wat hij ziet tijdens zijn dagelijkse routine.

Naast het willen maken van een meer verstilde film, zijn er ook een aantal zaken in de film die opvallen, zoals het opvallende aantal tweelingen dat Paterson tegenkomt nadat Laura erover gedroomd heeft. Of de willekeurige ontmoeting met 4 mannen die hem erop wijzen dat zo'n hond wel eens 'ge-dog-jacked' kan worden. We zijn gewend dat films hiermee een voorzetje doen, op een gebeurtenis die zich op een later ogenblik openbaren zal. Zo niet hier. Anti-significant, kenmerkte Jarmusch deze zaken. Het is geen nadrukkelijk aanwezig standpunt, en wat we hiermee aan moeten, laat hij gelukkig volledig aan de kijker over. Maar het valt wel op, wanneer je erover nadenkt.

Is het nodig om van gedichten te houden, om plezier aan Paterson te beleven? Niet noodzakelijkerwijs. Sowieso vermoed ik dat er talloze mensen zijn, die simpelweg nog niet ontdekt hebben dat er in hen een voorliefde sluimert voor dat soort zaken, of voor bijvoorbeeld klassieke muziek. Simpelweg door er nooit voor open te hebben gestaan, of het een kans te hebben gegeven. Maar: het helpt wellicht wel. Wie absoluut de schurft aan poëzie heeft, zal aan Paterson vermoedelijk een zware dobber hebben.

Adam Driver gaat met onverminderde vaart door, ik kan weinig acteurs bedenken die de afgelopen jaren zo'n opmars hebben gemaakt in mijn waardering. Golshifteh Farahani maakte op haar beurt grote indruk in About Elly, en is iemand waarvan ik ook graag meer wil zien. Verder lijken bij Jarmusch zelfs de bijrolletjes verzorgd, en de karakters een complete voorgeschiedenis te hebben. Ze komen niet te tonele om even hun functie te vervullen in het verhaal van Paterson, maar hun levens doorkruisen elkaar kort, waarbij hij een vluchtig moment getuige is van het leven en de bekommeringen van die ander(en), of het nu een hiphopper is die in zijn eentje staat te rappen in de wasserette, of een jong stelletje anarchistische alto's in de bus. Dit klinkt niet als een grote prestatie, maar het gevoel en de betekenisgeving die Jarmusch in Paterson heeft weten te stoppen, maken wel degelijk indruk. Al doen we dat betekenis geven misschien grotendeels zelf.

Ik hoog bij nader inzien mij waardering op met een afronding naar boven. Na het uitstekende Only Lovers Left Alive, flikt Jarmusch het weer.

4,5*

Mooi John Milton, ik krijg weer zin in die film...!

Thanks!

En ik krijg zin in Jarmusch's andere werk

Hier hetzelfde; dankjewel voor het stukje, John Milton. Binnenkort maar weer eens gaan herzien; ik zag dat hij inmiddels op dvd is verschenen. En dat andere werk, ach, dat andere werk! Met mijn vriendin ben ik laatst naar Down By Law geweest in het Louis Hartlooper Complex en goddank vond ze het leuk: nu heb ik een excuus om haar al Jarmusch' films te gaan voorschotelen.

Prachtig klein filmpje over de poezie van het gewone leven. Paterson gaat over de gelijknamige buschauffeur in de gelijknamige stad, en we volgen een week in het dagelijkse leven van hem. Aan de ene kant weinig enerverend, zou je denken. Paterson is een man van routine die domweg gelukkig is met zijn leven met Laura, zijn baan als buschauffeur, dichten als zijn hobby en zijn avondrondje met de hond waarbij hij bij de lokale kroeg stopt. Maar Paterson is hier tevreden mee. Hij heeft niet de ambitie om iets anders te gaan doen, hij is zen met zijn situatie, en zet de poezie in de kleine dingetjes van het leven op papier. Laura heeft aan de andere kant wel wat ambities, maar ook dat zijn meer dromen - en Paterson en Laura gunnen elkaar die kleine pleziertjes.

En ook als de film regelmatig hint naar aankomend spektakel, door een kapotgaande bus, een auto met gasten die uit het niets beginnen over dog-jacking, een kroeggast die met een pistool binnenkomt - nergens escaleert het op Hollywoodse wijze maar steeds gaat het zoals het in het gewone leven meestal gaat. Gedurende de film zien we hem allerlei mensen in de stad ontmoeten of (als buschauffeur) overhoren; niks heel bijzonders, ook gewone mensen, maar die allemaal op hun eigen manier interessant zijn. Het meisje dat ook poezie schrijft, de Japanse toerist, de rapper in de wasserette, de figuren in de kroeg, de anarchistisch geinteresseerde studenten/scholieren, het levert allemaal een boeiende blik in de wereld van Paterson, New Jersey. Het is een liefdevol, warm portret over de beide Patersons, zowel de buschauffeur als de stad, over de pracht van een van buiten weinig intrigerende persoon cq plaats, maar waar alsnog in het gewone leven overal schoonheid te vinden is.

Net een prachtige companion piece gezien voor Paterson: Columbus (2017)

Wie dat rustige, kabbelende tempo kan waarderen, moet die zeker even op gaan zoeken. Mooi.