menu

Paths of Glory (1957)

mijn stem
3,85 (1081)
1081 stemmen

Verenigde Staten
Oorlog / Drama
88 minuten

geregisseerd door Stanley Kubrick
met Kirk Douglas, Ralph Meeker en Adolphe Menjou

Colonel Dax is commandant in het Franse leger tijdens de Eerste Wereldoorlog. Terwijl zijn soldaten in de loopgraven schuilen tegen een Duitse aanval krijgen ze de opdracht om een zelfmoordmissie te beginnen. De missie faalt, waarna de Franse generaals als voorbeeld drie soldaten voor de krijgsraad slepen. Het is aan Dax te voorkomen dat de drie tot de doodstraf veroordeeld worden.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=nmDA60X-f_A

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van Sergio Leone
3,5
Goed.

Paths Of Glory heeft een vrij korte speelduur en dat is misschien wel de sterkte van de film.
Enkele personages zijn karikaturen en dat is spijtig, want voor de rest valt hier weinig op aan te merken. Het oorlogsgedeelte is kort, maar krachtig en het krijgsraadgedeelte wordt gekenmerkt door scherpe dialogen.
De eindscène geeft het zelfs nog wat episch mee (zelfs na de executie).

Kirk Douglas zet hier een dijk van een rol neer. De tijd in acht genomen speelt hij verrassend naturel. Ik heb altijd gedacht dat zoon Michael de betere van de twee is, maar als ik nog wat meer van Kirk zie, zou daar weleens verandering in kunnen komen.
Het is dan ook spijtig dat de andere rollen wél heel erg achterhaald zijn. Overacting spat van het scherm, karikaturen ook.

Stanley Kubrick vind ik doorgaans een overschatte regisseur - ik zal het zo zeggen: geen enkele klassieker van hem heeft me weten omver blazen. Het is dan ook een aangename verrassing wat hij van Paths Of Glory heeft gemaakt. Het camerawerk is 55 jaar na datum nog steeds verschrikkelijk goed. De lange, volgende shots in de loopgraven, maar ook op niemandsland zijn klasse.
Muzikaal is het dan wel weer een beetje melig en typisch Amerikaans met trompetgeschater om horendol van te worden.

Dikke 3,5

avatar van Film Pegasus
2,0
Film Pegasus (moderator)
M'n 9e film van Kubrick en ik had even de hoop dat dit één van de weinig films van hem zou zijn waar ik van kon genieten. Enkel The Shining, Dr. Strangelove en Full Metal Jacket waren leuk om zien en zelfs die waren niet bepaald de topfilms die ze pretenderen te zijn. Kubrick heeft een vrij ruwe stijl die hem denkelijk wel doet opvallen, maar mij toch niet kan bekoren.

2e film van Kirk Douglas die me ook al tegenviel in Spartacus. De combinatie Kubrick en Douglas (net als in Spartacus) hebben me lang doen twijfelen om deze film te zien. Maar tja, je moet de film toch een kans geven en de vele goeie recensies (voor zover je daar qua persoonlijke smaak kan op afgaan) deden toch beter geloven.

Dat deze film voor wat commotie zorgde in zijn tijd kan ik goed geloven. Daar heeft vooral het verhaal verdienste aan. Een verhaal dat niet zo maar over WOI gaat, maar wel over gezag en een vrij symbolische rechtzaak vanuit een legerleiding die enkel aan strategie en promotie denkt. Dat maakt de film nog enigszins interessant. Maar veel acteurs zijn houten klaassen en de Amerikaanse Kubrick heeft duidelijk geen feeling met de Europese oorlog. Weinig sfeer moet ik zeggen en te Amerikaanse bombastisch pattriotisme.

Kubrick blijft een overschatte regisseur die misschien vele filmmakers zal beïnvloed hebben, maar mij nog nooit heeft kunnen overtuigen van zijn kunnen. The Shining is zowat de enige film die in de buurt komt. En op vlak van oorlogsfilms zijn er al veel beter gemaakt. Films als All quiet on the western front, The Hill, Stalag 17 of zelfs Home of the brave zijn evengoed goeie oorlogsfilms waarin de andere kant van de oorlog getoond wordt en de hypocrisie van de legertop.

avatar van The One Ring
4,5
Film Pegasus schreef:
te Amerikaanse bombastisch pattriotisme.


Amerikaans patriottisme in een film waarin geen Amerikaan voorkomt en het land ook niet in genoemd wordt?

avatar van avdj
4,5
Hoewel ik een ontzettende Kubrick-bewonderaar ben is deze film mij altijd ontschoten. De man heeft ook zo'n lange carrière gehad dat deze er bij mij altijd buiten is gevallen. Gisteren dan toch maar eens gekeken en dat was een succes.

Zoals in vrijwel al zijn films heb ik meteen weer feeling met de hoofdpersonages. Hoewel Kirk Douglas een uitstekende rol speelt worden de camera's voortdurend op andere gezichten gericht waardoor er geen gevaar ontstaat voor een one-man-show. Met name in de eindscène vond ik al die gezichten (oud, jong, geschoren, baard, zwarte krullen etc.) ontzettend krachtig.

Het camerawerk is ook prettig, behalve mooie plaatjes is het erg effectief. Het verhaal is bovendien goed uitgewerkt. Geen geromantiseerde weergave maar gewoon gebeurtenissen die één op één in het echt zijn gebeurd. Op de hoes van The Bridge on the River Kwai las ik eens "een ongeëvenaard verhaal over de zinloosheid van oorlog" Eerlijk gezegd vind ik de benaming eerder bij deze film van toepassing. Het gebrek aan kleurbeelden heeft mij ook niet gestoord. Misschien komt het omdat alle foto's uit WOI ook zwart-wit zijn? Al met al een terechte klassieker.

4,5*

avatar van Angelo2
3,5
Wederom een prima film van Kubrick met een simpel verhaal maar een duidelijke boodschap. Iets van alle tijden en dat zal ook nooit veranderen. Dat hoort nou eenmaal bij de mens, iets waar kolonel Dax zich nog bijna voor schaamde om bij te horen. De film wordt vlot verteld en kent geen saaie momenten en heeftbeen aantal sterke dialogen. De scene waar de ene soldaat vraagt hoe hij het liefst/niet gedood wil worden is geweldig De beelden in de loopgraven ogen realistisch en de lange shots op het slagveld zijn prachtig. De laatste scene viel een beetje buiten de boot en de reden daar van/de bedoeling was me niet helemaal duidelijk. Het leven/de oorlog gaat verder? Een 7,5

avatar van Stijn B.
4,5
Ontnuchterende blik op de hoogste regionen van het Franse leger ten tijde van WO I: lafheid vs moed in alle lagen van het leger, en een heel scherpe en ontnuchterende kijk op de rol van krijgsraad ten tijde van oorlog. Ook schokkend hoe de generaals praten over de gewone soldaten.

Deze film is na al die jaren nog altijd actueel en schokkerend te noemen. Ook opvallend is het sublieme camerawerk: zo soepel en bewegelijk (de film dateert van 1957).

Een film die zijn klassieke status dubbel en dik verdient.

avatar van VincentL
3,5
Paths of Glory

Kubrik is voor mij als regisseur nog een beetje onbekend terrein. Nu heb ik al wat van hem gezien, maar dat zijn dan met name zijn latere films. Met The Killing als oudere sluit nu ook Paths of Glory daar bij aan. Ik hoopte gecharmeerd te zijn. Gelukkig kwam ik zeker niet bedrogen uit.

Gebaseerd op het boek, waar ik nog nooit van gehoord heb, was alles dus geheel nieuw voor mij. Kubrik weet een goede opbouw van het verhaal te maken, en alles over een perfecte tijdsspanne uit te smeren. Bijna geen enkele scène duurt te lang ten opzichte van de andere scènes. De duidelijke uitwerking van het verhaal laten dan ook amper ruimte voor vragen open. De beste scène is toch wel de executie. Deze scène duurt net iets langer dan de rest, en weet hiermee een knijpende sfeer te creëren die sterk eindigt. Het uiteindelijke einde is misschien wat verwacht, maar mag zeker niet afdoen voor de rest van de film.

Op acterend vlak springt toch Kirk Douglas hier boven de rest uit. Waar de rest terug valt in militaristische overacting weet Douglas goed natuurlijk te presteren. Een voorbeeld voor latere acteurs bijna. Zo weet hij ver boven Adolphe Menjou en George Macready uit te steken. Deze twee zijn met name bij hun onderlingen conversaties soms niet om aan te zien.
Ook is het geinig om Christiane Kubrick er in voor te zien komen. Met hun huwelijk in '58 vraag ik mij af hoe het daar er op de set aan toe is gegaan

Zoals Kubrik [quote]vaak voor elkaar weet te krijgen zit er een zeer goede sfeer in de film. De wat oudere zwart-wit beelden geven dit soort films een soort van authenticiteit. Ook ziet de film er buitengewoon goed uit. De aanval vanuit de loopgraven deed me veel denken aan die uit The Lost Battalion, misschien dat Kubrik hier een inspiratie is geweest?

Paths of Glory is zeker een goede film. Zijn klassieke status is misschien een klein beetje te veel van het goede, maar herinnert mag hij zeker worden. Tevens duurt de film helemaal niet lang en is hij zeker het kijken waard.

3.5*

avatar van Filmkriebel
3,5
Schreeuw van woede tegen de onrechtvaardigheid van de militaire bevelhebbers tegen hun eigen soldaten. Kubricks anti-militaristische prent wist me te verontwaardigen over het arbitraire karakter van de processen die gevoerd werden tijdens WOI (hoewel dit eerder uitzonderlijk was). De overwinning is blijkbaar zo hemelsbelangrijk dat elk rationeel menselijk argument (in dit geval het niet kunnen innemen van een strategische positie met terugtrekking van troepen tot gevolg) niet meer telt. De absurditeit van de oorlog vanuit een andere hoek bekeken. Prettige rol van Kirk Douglas, gladde regie van Kubrick.

avatar van RuudC
4,0
Knap werk van Stanley Kubrick om in slechts tachtig minuten alle absurditeiten van de eerste wereldoorlog bloot te leggen. We hebben de compleet zinloze bestormingen en de executies in een perfecte samenvatting gezien. Tussendoor kronkelen eervolle mensen die, als ze niet door de tegenstander gedoodt worden, wel een mes in de rug krijgen. Wat een waanzin laat de cynische titel Paths Of Glory zien. We zien het beste, maar ook het slechtste in de mens naar voren komen. Heel keurige antioorlogsfilm. Visueel ziet het er een stuk beter uit dan ik verwacht had en het acteerwerk is goed. Met uitzondering van Timothy Carey dan die als jammerende soldaat ernstig tekort schiet. In ruim tachtig minuten weet Kubrick de kern heel goed te raken.

avatar van Metalfist
4,5
There are few things more fundamentally encouraging and stimulating than seeing someone else die

Paths of Glory. Het was één van de weinige films die ik nog van Kubrick moest zien. Ik ben dan ook niet zo'n uitgesproken fan van oorlogsfilms waardoor het een genre is dat ik meestal links laat liggen. Deze film leek me echter wel een goede afsluiter van het jaar 2014, toch een jaar dat vooral is gekenmerkt door de 100-jarige 'verjaardag' van de Eerste Wereldoorlog, te zijn. Gisteren dan ook naar de voorstelling op het grote witte doek gaan zien.

Het nadeel bij oorlogsfilms vind ik meestal dat die zo ellenlang lijken te duren, maar Kubrick lijkt daar precies een uitzondering op te zijn. Full Metal Jacket rond ook af op ongeveer 2 uur en Paths of Glory duurt zelfs geen anderhalf uur. Hier bewijst de regisseur dan ook dat je alle gestoordheid van de oorlog perfect in zo'n korte tijdspanne kan weergeven. Kubrick houdt er een serieus tempo op na en het resulteert in een erg vlotte film. Het blijft wel een misser natuurlijk dat een film die zich concentreert op het Franse leger geheel Engelstalig is, zeker als je dan ook nog eens Frans klinkende namen zoals Arnaud en Broulard gebruikt, maar het is een kleine smet op een voor de rest meer dan uitstekende film. De oorlogsscènes op zich zijn sterk in beeld gebracht (zowel de beelden in de loopgraven alsook de aanval op de Mierenhoop) en het pleiten van Dax is sterk.

Iets wat voornamelijk ook te wijten is aan een degelijke Kirk Douglas. Niet meteen een acteur waar ik speciaal een film voor zal kijken (hoewel ik hem eigenlijk enkel in Grand Prix vond tegenvallen), maar hier steelt hij toch wel de show. Zeker in de scènes waar hij de 3 zogenaamd laffe soldaten verdedigt is hij erg goed op dreef. Tof ook om Adolphe Menjou nog te zien verschijnen in een redelijk grote bijrol. Pas recentelijk voor het eerst gezien in A Farewell to Arms waar hij een goede Rinaldi neerzet en met zijn rol van Broulard bewijst hij dat het een acteur is waar ik wel eens meer van wil gaan zien. Paths of Glory werd geweerd in een aantal landen (in België moest er een voorwoord aan te pas komen waarin stond dat dit een geïsoleerde zaak was die niet de algemene tendens toonde aan het front), maar het feit dat Winston Churchill dit een getrouwe weergave van het leven van een soldaat vond lijkt me genoeg.

Weinig op aan te merken eigenlijk. Kubrick is ondertussen zo'n regisseur waar ik op zijn minst een 4* van verwacht en ook hier stelt hij niet teleur. Paths of Glory wordt door velen een anti-oorlogsfilm genoemd, maar mij lijkt het gewoon een film te zijn die voor een keer probeert een niet romantisch beeld van de oorlog te schetsen en een getrouwe weergave probeert te zijn.

4.5*

avatar van blurp194
2,5
Weinig subtiel.

Niet alleen in de boodschap van de film, maar ook in de editing zit een erg lompe hand. Zo overdreven en bombastisch als het verhaal is, zo lomp en onsubtiel is de editing - het lijkt er in mijn ogen op alsof Kubrick zijn gevoel voor timing en dosering nog niet gevonden had. Evenzo de dialogen - geen karakterontwikkeling, geen franje, alles direct in je gezicht.

Eigenlijk het enige dat een positieve indruk op me maakt is de cameravoering, hoezeer die ook afbreuk gedaan wordt doordat de scenes vaak te lang doorgaan nadat het punt al gemaakt is. En Kirk Douglas komt nog enigzins over. Maar een brilliant meesterwerk kan ik het toch echt niet vinden - ook niet voor die tijd. Er waren toen allang betere antioorlogsfilms gemaakt, en ook gewoon betere films.

avatar van erniesam
4,0
Wat is een anti oorlogsfilm? Tja, een film met kritiek op het voeren van oorlog. Is dat zo bijzonder? Er zijn toch geen mensen die van oorlog houden afgezien van mensen die eraan kunnen verdienen? Iedereen is tegen oorlog en niemand wilt oorlog, maar het hoort bij het menselijk bestaan. Soms zijn oorlogen werkelijk nodig. Niemand wilt ruzie, maar soms is het niet te vermijden. Het fenomeen oorlog is vreselijk en het is heel gemakkelijk en goedkoop om te zeggen dat je anti-oorlog bent, maar wat heeft dit voor betekenis?

Persoonlijk zie ik geen anti oorlog boodschap in deze film, maar meer een van anti-bureaucratie. Een boodschap van menselijke eer en ijdelheid die de levens van ondergeschikten verspeelt. Een aanklacht tegen het militair apparaat, hoewel dit enkel deze specifieke gebeurtenis betreft. Het is gebaseerd op incidenten die werkelijk zijn gebeurt; ik weer echter niet of deze slag om de Ant Hill ook echt heeft plaatsgevonden. Ik weet ook niet in hoeverre Kubrick en de schrijvers van het script het karakter en de handelingen van de hoge officieren hebben gedramatiseerd. Ik zie geen veroordeling van de absurditeit van het slagveld zelf, maar enkel die van de motieven van de officieren zoals reputatie en promotie. Bovendien gaat het hier om deze specifieke veldslag en niet om oorlog in het algemeen.

Erg mooi gefotografeerd, interessante dialogen, goede acteerprestaties en een erg geslaagd verhaal. Het einde vind ik net wat te geforceerd. Best een mooie, ontroerende scene, maar het past net niet bij het geheel van de film. Ik denk dat ik de strekking van die scene wel begrijp en het is wel relevant, maar het doet mij net iets te pretentieus aan. Dat vind ik jammer, want ik vind het een erg mooie en indrukwekkende film. Ik zie het niet als een meesterwerk zoals latere films van Kubrick, maar een goede stap in de richting. Hoewel ik The Killing net zo goed vind als deze film, hoewel kwa inhoud ze heel verschillend zijn, natuurlijk.

avatar van stephan-0115
4,5
Gewoonweg fascinerend. 80 minuten waren zo voorbij. De missie is op voorhand al kansloos maar Mireau stuurt ze gewoon door aangezien hij dan promotie krijgt. Als er dan van alles misgaat wil hij z'n eigen mensen zelfs laten neerschieten. De krijgsraad is nutteloos aangezien het vonnis al vast staat. De executie is uitstekend in beeld gebracht.

4,5*, maar kan naar herziening nog hoger worden.

avatar van Tom-Hanks
3,5
Een mooie zwart-wit film over de Eerste Wereldoorlog. Deze film wilde ik graag zien omdat oorlogsfilms meestal over WO II of Vietnam gaan. In het begin leek het mij maar niets, totdat het proces begon. Tegen mijn verwachting in verloor Kolonel Dax het proces en bij de executie bleef ik op het laatste moment hopen op een goed einde. Aangezien dat niet gebeurde zal het verhaal lang bijblijven.
De laatste scène waarin gezongen werd, snapte ik niet. Het was ook een open einde. Allemaal kleine minpuntjes voor mij waardoor ik op een 3.5* kom.

avatar van Arnhemmer
4,5
Tom-Hanks schreef:
De laatste scène waarin gezongen werd, snapte ik niet. Het was ook een open einde. Allemaal kleine minpuntjes voor mij waardoor ik op een 3.5* kom.
De eigenaar van het etablissement bespot en beledigt de jonge Duitse vrouw, die gedwongen wordt om voor de Franse soldaten te zingen. En aangezien de Duitse vrouw de `vijand`is, gaan de soldaten hier aanvankelijk in mee. Totdat de vrouw onder het zingen, om de bespottingen en gefluit, begint te huilen. Als het gejoel van de soldaten ophoudt, herkennen zij het liedje dat de vrouw zingt. Dit is voor de soldaten een `wake-up call`. Ze beseffen ineens dat de `vijand` er één is die ook emoties kent en, doordat zij dezelfde liederen delen, eigenlijk helemaal niet zoveel van hen verschilt. Dit emotioneert de soldaten weer op hun beurt. Door op deze manier aan te geven hoe zinloos oorlog is, prikt Kubrick keihard door de ziel van de soldaten. ( ...en de mijne.)

avatar van Tom-Hanks
3,5
Arnhemmer schreef:
(quote)
De eigenaar van het etablissement bespot en beledigt de jonge Duitse vrouw, die gedwongen wordt om voor de Franse soldaten te zingen. En aangezien de Duitse vrouw de `vijand`is, gaan de soldaten hier aanvankelijk in mee. Totdat de vrouw onder het zingen, om de bespottingen en gefluit, begint te huilen. Als het gejoel van de soldaten ophoudt, herkennen zij het liedje dat de vrouw zingt. Dit is voor de soldaten een `wake-up call`. Ze beseffen ineens dat de `vijand` er één is die ook emoties kent en, doordat zij dezelfde liederen delen, eigenlijk helemaal niet zoveel van hen verschilt. Dit emotioneert de soldaten weer op hun beurt. Door op deze manier aan te geven hoe zinloos oorlog is, prikt Kubrick keihard door de ziel van de soldaten. ( ...en de mijne.)


Nu ik dit zo lees, ziet het er inderdaad zo uit. Dankuwel!

avatar van BlueJudaskiss
4,0
Wauw. Ik ben totaal geen Kubrick-fan zoals de meesten hier, en oorlogsfilms doen me ook weinig, maar dit was prachtig. Lekker compacte speelduur voor een verhaal dat me elke minuut heeft geboeid - tot het nogal aparte (maar hierboven goed uitgelegde) open einde aan toe. TImothy Carey vond ik overigens wél erg sterk.

4,0*

avatar van baspls
3,5
"Gentlemen of the court, there are times that I'm ashamed to be a member of the human race and this is one such occasion."

Over de eerste wereld oorlog zijn niet erg veel films gemaakt, althans niet in vergelijking met bijvoorbeeld de tweede wereldoorlog en de (naar mijn mening nogal overgedocumenteerde) Vietnam-oorlog. En al helemaal niet in de jaren '50. Van te voren verwachte ik een epische nationalistische film, met name door de titel Paths of Glory. Kubrick kennende had ik beter kunnen weten, de titel is cynisch bedoelt en dit is een echte anti-oorlogsfilm. Wat misschien wel beter en zeker veel origineler is dan wat ik had verwacht.

Kirk Douglas speelde een sterke hoofdrol en vond het acteerwerk van de andere ook allemaal zeker niet slecht. Alleen die jammere soldaat was een beetje jammer.

De film is erg sterk opgenomen. Vooral de beelden van de loopgraven en het niemands land vond ik erg sterk gedaan. De explosies en beelden van gewonden maken het helemaal af. Wat ik wel jammer vond is dat de film niet zozeer over de veldslag zelf gaat, maar meer over de schandalen die hier aan verbonden zijn.

Kubrick's stijl is toch wel zeer duidelijk aanwezig in deze film al. Het moraal dat hij erin wil krijgen kan ik wel waarderen. Oorlog word alles behalve eervol uitgebeeld, laffe sergeanten, generaals die enkel uit zijn op hogere titels en hier de levens van hun soldaten best voor willen riskeren en belachelijke krijgsraad taferelen. Ik moet zeggen dat ik er best boos van werd, wat voor smerig spelletje er werd gespeeld door die generaals. Je riskeert je leven voor je land en dan wordt je gewoon door je eigen generaals ter dood veroordeeld omdat je laf zou zijn... Walgelijk. Uiteraard weet ik niet in hoeverre het op de waarheid is gebaseerd, maar dit soort zaken zullen echt zijn voorgevallen. Wat het voor mij helemaal afmaakte en wat ik erg mooi gedaan vond was het einde, als een bespotte Duitse vrouw zingt en de soldaten ervan moeten huilen... prachtig.

De titel van de film en het boek waar de film op gebaseerd is komt trouwens van een gedicht van Thomas Gray: The paths of glory lead but to the grave.

Al met al een goede top 250-ervaring. De film is niets te lang en dat is waarschijnlijk ook een van zijn sterke punten. Een aanrader en een goede vroege Stanley Kubrick.


avatar van DVD-T
4,0
Nice! Al had ik verwacht dat t.z.t. Criterion UK de Blu zou uitbrengen.


avatar van JDSsmetje
3,5
Kubrick verafschuwt de oorlogspraktijken niet door het tonen van hoge dosissen lichamelijk geweld, maar wel door middel van een slim scenario en weinig subtiele maar scherpe rechttoe-rechtaandialogen. Hoewel de opbouw van de film wat te vluchtig is en Kubrick de karakterontwikkeling van de personages niet helemaal mee heeft, is de executie vrij intens. Prima.

avatar van tbouwh
3,5
Ready to kill more Germans?


De grootste kracht van Paths of Glory ligt besloten in het effectieve scenario. Op subtiele wijze brengt Kubrick zijn anti-oorlogsboodschap over. Het maakt deze film mede tot een stabiele factor in Kubricks immer indrukwekkende oeuvre.

Paths of Glory confronteert de kijker met een aantal pijnlijke waarheden met betrekking tot la grande guerre. Het suïcidale karakter van niemandsland, het al even suïcidale karakter van sommige officiers (lees hier: generaal Mireau) en de wijze waarop (in dit geval) de Fransen uiteindelijk its own worst enemy waren. De meeste verbeelding zit hem nog wel in de laatste scène van de film. Massale spot en hoongelach verworden tot emotie en muzikale eenwording. De vele voorbeelden van dehumanisatie monden uiteindelijk uit in een toonbeeld van menselijkheid. Krachtiger had Stanley Kubrick niet kunnen afsluiten.

Het maakt Paths of Glory voor mij alleen nog niet die perfecte oorlogsfilm die sommigen hierin zien. De relatief korte speelduur mag er dan voor zorgen dat de boodschap krachtig overkomt, de personages missen hierdoor wat uitdieping en het narratief oogt in zijn totaliteit wat beperkt. De dialogen zijn bij vlagen briljant, maar niet altijd even geloofwaardig. Personages als de drie 'slachtoffers' (waarvan er trouwens twee sprekend leken op Mark Wahlberg en Nicolas Cage, maar dat verder terzijde) vond ik zodanig karikaturaal dat ik moeite had ze voor te stellen in de zeer realistische setting die Paths of Glory verder representeert. Tevens is het erg jammer dat er m.b.t. het Franse kamp toch voor de Engelse taal is gekozen.

De tand des tijds heeft Paths of Glory weinig goed gedaan. Zwart-wit beelden vormden geen probleem, maar de editing was van bedenkelijk niveau, de beeldovergangen waren weinig subtiel en ik vond niemandsland er ook niet al te best uitzien. Daarbinnen voltrekt zich ook het narratieve dieptepunt: de tamelijk ongeloofwaardige scène waarin drie mannen 's nachts de oversteek maken naar het Duitse kamp. Het contrast is (te) groot met de soldaten die tien minuten later nog niet eens over het eigen prikkeldraad heen weten te komen.

Uiteindelijk zijn het puntjes van de kritiek die het sterke scenario en de degelijke uitwerking niet aan kracht laten inboeten. Mijn oordeel: niet Kubricks sterkste werk, maar wel een belangrijk anti-oorlogsdocument, dat het bekijken zeker waard is.

avatar van tbouwh
3,5
baspls schreef:
Ik moet zeggen dat ik er best boos van werd, wat voor smerig spelletje er werd gespeeld door die generaals. Je riskeert je leven voor je land en dan wordt je gewoon door je eigen generaals ter dood veroordeeld omdat je laf zou zijn... Walgelijk. Uiteraard weet ik niet in hoeverre het op de waarheid is gebaseerd, maar dit soort zaken zullen echt zijn voorgevallen.


Schaamteloos van de Engelse wikipedia geplukt, maar daar valt dit te lezen:

'Paths of Glory is based loosely on the true story of four French soldiers, executed in 1915 during World War I under General Géraud Réveilhac for failure to follow orders. The soldiers were exonerated in 1934. The novel is about the French execution of innocent men to strengthen others' resolve to fight. The French Army did carry out military executions for cowardice, as did most of the other major participants, excluding the United States of America and Australia. The United States sentenced 24 soldiers to death for cowardice, but the sentences were never carried out. However, a significant point in the film is the practice of selecting individuals at random and executing them as a punishment for the sins of the whole group. This is similar to the Roman practice of decimation, which was rarely used by the French Army in World War I. A little known exception is the French decimation (the shooting of every tenth person in a unit) of the 10e Compagnie of 8 Battalion of the Régiment Mixte de Tirailleurs Algériens. During the retreat, at the beginning of the war, these French-African soldiers refused an order to attack. They were shot on December 15, 1914, near Zillebeke in Flanders.'

avatar van arno74
3,5
Gezien de hoge score en de status als klassieker had ik best hoge verwachtingen van dit oorlogsdrama. Die zijn niet helemaal ingelost. De film komt wat moeizaam op gang en een beetje voorkennis kon (achteraf) eigenlijk geen kwaad. Het begin kwam bij mij weinig geloofwaardig over. De kwaliteit van de film wordt echt opgebouwd, het begint slecht en wordt daarna steeds beter. Pas tijdens de Franse aanval om een heuvel van de Duitsers in te nemen begint het interessant te worden. Als de film met die aanval was begonnen en de eerste minuten waren weggeknipt had het misschien wel 4* van mij gekregen. De film gaat immers niet over de aanval, maar over wat erna gebeurt. Daardoor is alles wat daaraan voorafgaat niet zo interessant. De manier waarop Kubrik de film begint heeft ook weinig of geen toegevoegde waarde.

Die aanval vormt het echte beginpunt van de film. De aanval flopt en er moeten zondebokken worden gezocht. Dan ontstaat een film waarin het verschil tussen de good guy en de bad guy vervaagt. De vijand is niet langer de echte vijand (sterker nog, er komt niet één Duitse soldaat voor in de film), en de vriend is ook niet meer de vriend. Dan krijg je een soort schaakspel met echte pionnen die worden opgeofferd en er wordt getoond dat het leven van een soldaat dezelfde waarde heeft als dat van een pion. Meer dan een leger leiden wordt het dan je eigen nek sparen door de schuld bij iemand anders te leggen, en zo over de hele hiërarchische keten tot de zondebok wordt bereikt die zich uiteraard in de onderste regionen bevindt en de schuld niet kan afschuiven omdat er niemand meer zich onder hem bevindt. Vrienden zijn geen vrienden, helden worden slachtoffers, en lafaards worden helden. Iets wat typisch is van elk autoritair systeem.

Het waargebeurde, en het uitgangspunt van de film, schijnt te liggen in het feit dat de Franse troepen met hun aanvallen geen meter vooruitkwamen tijdens W.O. I, de troepen sneuvelden daar alleen maar mee en soldaten gingen zich uiteindelijk tegen de leiding keren, waarop executies volgden. Daarna veranderde het Franse leger schijnbaar wel van tactiek en gingen ze over van vijandige posities aanvallen naar eigen posities verdedigen, het verzet werd duurbetaald maar had dus wel effect. De film werd in Frankrijk tot 1975 gecensureerd.

De slotscene met het zingende Duitse meisje (waar Kubrik later mee trouwde) verzorgt kippenvel en geeft alle onmenselijkheid van de oorlog weer. Daar bereikt wat mij betreft de film zijn hoogtepunt. 3,5*.

avatar van mrklm
5,0
“Paths Of Glory” is een vlijmscherpe veroordeling van de hoogste officieren, die hun soldaten beschouwden als onderdelen van een rekensommetje waarvan de precieze uitkomst niet zoveel uitmaakt, als het maar redelijk ruim in de plus zit. Zoals de geschokte Colonel Dax [Kirk Douglas] de orders van General George Broulard [Adolphe Menjou] samenvat: Broulard heeft er geen moeite mee dat Dax meer dan de helft van zijn manschappen verliest, want dan houdt hij voldoende manschappen over om een strategisch belangrijke heuvel te verdedigen totdat de versterkingen arriveren. Minstens net zo verwerpelijk is Generaal Paul Mireau [George Macready] die aanvankelijk de waanzin van deze orders inziet, maar zich gemakkelijk laat verblinden door zijn ambitie wanneer Broulard hem een extra ster belooft.

Ondanks de waanzin van deze orders leidt Colonel Dax zijn manschappen door Niemandsland, maar de missie faalt hopeloos: een deel van het regiment sneuvelt vrijwel volledig onder het vuur van machinegeweren, een ander deel van het regiment komt de loopgraven niet eens uit omdat ze weten dat ze binnen een paar tellen neergeschoten zullen worden. Paul Mireau probeert zijn eer te redden door zijn manschappen te beschuldigen van lafheid en eist dat Dax van elk regiment 12 soldaten uitkiest voor publieke executie. In een tenenkrommende onderhandeling brengt George Broulard het aantal terug tot 1 soldaat per regiment, in totaal 3 man.

Deze mannen kunnen er met hun verstand niet bij dat zij nu moeten sterven omdat zij hun leven op het spel hebben gezet voor een volstrekt zinloze missie. Colonel Dax, een afgestudeerd advocaat, weet een rechtszaak af te dwingen en neemt met hart en ziel de verdediging op zich, maar komt er al snel achter dat het proces niets meer is dan een dekmantel om het al vastgestelde doodsvonnis voor de drie soldaten te voorzien van enige juridische rechtvaardiging.

De scènes op het slagveld in “Paths Of Glory” zijn indrukwekkend, of het nou gaat om het trackingshot, gefilmd met een holle lens, waarin Kirk Douglas vlak voor de noodlottige aanval door de loopgraven en langs zijn soldaten loopt, of wanneer de camera vloeiend over het slagveld beweegt en toont hoe de soldaten in bosjes sneuvelen. En dat terwijl Colonel Dax zijn mannen zo goed en zo kwaad als dat kan probeert aan te moedigen door voorop te gaan in de strijd, gewapend met een pistool en een fluitje. Deze scènes staan in schril contrast met de scènes in het chateau van waaruit General Broulard zijn beslissingen neemt: regisseur Kubrick gebruikt hier shots die de grote, veilige ruimte uitvergroten. Let ook op het verschil in belichting!

Op basis van dit verhaal zou je denken dat dit een deprimerende aanklacht is, maar de meest indrukwekkende scène komt helemaal aan het einde wanneer Colonel Dax luistert aan de deur van een café waar de resterende Franse soldaten zich vermaken door een jonge Duitse vrouw te vernederen en te dwingen om voor hun op te treden. Er is een handvol scènes die mij keer op keer tot tranen ontroeren en deze slotscène behoort tot dat selecte gezelschap. Een oorlogsfilm met scherpe kritiek, maar met het duidelijk kloppende hart op de juiste plaats.

avatar van IH88
4,0
geplaatst:
“Gentlemen of the court, there are times that I'm ashamed to be a member of the human race and this is one such occasion.”

IJzersterke oorlogsfilm van Stanley Kubrick. Het oorlogsgeweld zit in het begin, en daarna schetst Kubrick vooral een schrikbarend beeld over de zinloosheid en gekte van oorlog. Er zit ook veel zwarte humor in de film, en van mij had Kubrick zelfs nog wat meer de kant van Dr. Strangelove mogen gaan. Want sommige scènes zijn behoorlijk karikaturaal (de tribunaal scene), maar Kubrick vergeet nooit om de onderliggende emotie te tonen en serieus te nemen. Het is een moeilijke balans, maar Kubrick laat met Paths of Glory weer eens zien wat voor briljant regisseur hij is. Ook door het uitstekende acteerspel van Kirk Douglas en de andere acteurs.

avatar van Fisico
4,5
Er zijn niet zo gek veel films over WOI gemaakt, zeker niet in vergelijking met WOII, laat staan dat er steengoede zijn gemaakt. Un Long Dimanche de Fiançailles (2004) is er eentje, de originele All Quiet on the Western Front (1930) is een ander voorbeeld. Ze zijn ook niet zo algemeen gekend bij het grote publiek. Deze Paths of glory van Kubrick staat mee in de top wat betreft dé referentiefilm over WOI.

Kirk Douglas speelt in deze film de hoofdrol van kolonel Dax, een charismatisch en aimabel officier in het Franse leger tijdens WOI. En zoals dat vaak gaat in het leger dient hij hogere orders op te volgen. Generaal Mireau (Paul Macready) beveelt de onmogelijke opdracht om een oninneembare Duitse heuvel te bestormen. De aanval(len) worden een ware slachtpartij en de overgebleven soldaten weigeren zich opnieuw in de vuurlinie te plaatsen. Het levert erg mooie, maar huiveringwekkende emotionele beelden op. Het zijn situaties die me ook doen terugdenken aan de echte massamoordenaars uit WOI, met name Douglas Haig en Charles Mangin, "The Butcher" genaamd.

De generaal, die denkt uit eigenbelang, omdat hij zelf kans zag om een promotie te verwerven, was woedend en stelt onmiddellijk orde op zaken. De weigering om nog aan te vallen wordt gezien als muiterij. Een fenomeen dat in 1917 destijds schering en inslag was in het Franse leger. Op zoek naar zondebokken worden willekeurige soldaten aangewezen en worden ze na een schijnproces geëxecuteerd. Deze drie soldaten worden opgeofferd voor de reputatie en de glorie van het Franse leger, de pogingen van kolonel Dax om hen vrij te pleiten ten spijt.

Het is de verdienste van Kubrick om veel emotie te leggen in de film, door de harde beelden, maar ook door de sterke personages. Alle personages, ook de drie ter dood veroordeelden laten zich van hun slechtste kant zien – dat is dan ook de kant die tijdens een oorlog tot uiting kan komen. Alleen Dax lijkt er immuun voor te zijn.

Ook de slotscène speelt in op de balans tussen goed en kwaad. Een gevangen genomen Duits meisje wordt in een café gedwongen te zingen voor een bende dronken Franse soldaten. Ze zingt timide en heeft moeite om boven het lawaai uit te komen. Opeens worden de soldaten stil, en langzaam zien we de soldaten weer tot zichzelf komen, de waanzin van zich afschuddend, weer heel even mens worden. Knap!

Gast
geplaatst: vandaag om 01:52 uur

geplaatst: vandaag om 01:52 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.