Paths of Glory (1957)

Uiterst krachtige, gevoelige en harde anti-oorlogsfilm met een eenvoudig maar doeltreffend verhaal. Ondanks het zwart-wit heeft deze film de tand des tijds erg goed doorstaan.

4.5*

typische Kubrick film. net als in al zijn films komt zijn pessimistische levensvisie tot uiting, ondersteund door absurditeit in zijn engste vorm.

de film houdt de vaart er stevig in, werkelijk alle acteurs spelen goed (met name die gekke generaal; what's his name) en de film onthoud zich van vervelende clichés. ik verwachtte bijv. dat die drie gasten die neergeschoten werden door het vuurpeloton, nog gered zouden worden maar gelukkig (ivm geloofwaardigheid) was dat niet zo. zo zie je naar hoe verziekt je wordt door te veel Hollywood troep.

ik begrijp nog steeds niet precies wat Kubrick wilde zeggen met die laatste scène, maar vond het toch wel een passend slot. 4 sterren.

Lekker ironische titel (of is het sarcasme?) voor deze mooie film. Het is allemaal nog niet gedateerd en dat is knap. De oorlogsscenes vielen me erg mee, geen The Longest Day taferelen hier al vond ik het geluid niet al te best. Het leek soms ook wel alsof Kubrick de film naar een bepaalde lengte moest terugbrengen want sommige senes faden al uit als er nog gesproken wordt.

Totaal geen standaard film ook de "lafaards" worden gewoon doodgeschoten en niet gered op een of andere lullige manier. Van taalproblemen had ik ook geen last want het wordt consequent gedaan.

4*

De dreigende spanning, gevoed door machteloosheid, wordt opgevoerd in een climax, met de executie als schokkend hoogtepunt, ... waarna het leven weer doorgaat, zoals een rivier die na een donderende waterval, weer zijn weg zoekt en langzaam weer tot rust komt.

Ik had voor een zacht prijsje een Kubrick DVD Box op de kop getikt en wilde eigenlijk de films in chronologische volgorde gaan kijken. Maar was zo nieuwsgierig naar deze dat ik dat principe maar snel heb laten varen. Maar goed mijn eerste prehistorische Kubrick, en wat voor een!
Ik verwachte eigenlijk ook een episch drama van minimaal 2,5 uur maar Paths of Glory heeft dat niet nodig. In nog geen 1,5 uur wordt een ijzersterk verhaal vertelt over de onzinnigheid en waanzin van oorlogsvoering. Veel is al gezegd over deze film en ik kan me uitstekend vinden in de vele positieve commentaren hiervoor al gepost.

Je kan toch wel echt zien dat hier een getalenteerd filmer aan het werk is. Ik was al heel snel vergeten dat ik naar een film uit 1957 zat te kijken. Bovendien zag de actie er erg vloeiend en dynamisch uit, een echte aangename verassing. Paths of Glory is een film zonder bombastische militaire heldhaftigheid maar een film over de smerige zaak wat oorlog is. Het politiek militair apparaat krijgt er flink van langs. Legerleiders die hun soldaten als instrument zien om eigen carrieres vooruit te helpen, onrechtvaardigheid, lafheid en het niet meer denken in mensenlevens maar in getallen en percentages. Ja Kubrick weet als geen ander de inktzwarte kant van onze menselijke soort in beeld te brengen.
Vindt dat je zowiezo duidelijk Kubricks handtekening in deze film kan ontdekken. Op de een of andere manier filmt hij met een bepaalde afstand, de kleine nietige mensjes in het groter geheel. Het geeft ook een soort kilheid maar tegelijk is het zo intens dat het in iedere vezel van je bewustzijn doordringt. Het resultaat hiervan is de ijzingwekkende executie, echt een heftige, onovertroffen scene kreeg er spontaan kippevel van.

Als Kubrick met deze film echt een van de eerste was die, angstige, smerige en gewonden soldaten en de ranzigheden van oorlogsgeweld liet zien verdient hij daarvoor zeker een extra pluim. Vindt deze film zeker op gelijke hoogte staan van zijn andere anti-oorlogs stuk, 4,5* dus. Een absoluut meesterwerk en bovendien een prima tegenwicht tegen alle zoetsappige, kitscherige kerstfilms van rond deze tijd.

De film was eigenlijk iets anders dan wat ik ervan verwachtte. Hij bevatte veel humor en scherpe dialogen waar legercorporalen en bazen misschien wel eens een nachtje van wakker zouden liggen. De scène waarin de 3 soldaten voor de krijgsraad stonden was ook mooi gefilmd.

Ik had alleen meer verwacht van het stuk toen ze in de loopgraven zaten. Wel mooi om te zien hoe passief iedereen reageerde maar in Saving Private Ryan had de loopgravenscène veel meer impact op mij. Vooralsnog een dikke 3*

en gisteren nog eens een Kubrick gezien, misschien wel de laatste aangezien de andere toch wat extremer zijn voor mijn leeftijd...
het begon allemaal goed in die mooie zaal met prachtig camerawerk en uitstekend acteerwerk.maar daarna werd het een stuk minder in de loopgraven: saai gefilmd, en het verhaal is nog niet echt op gang gekomen. zelf de gesprekken tussen de kolonel en Mireu waren saai.
als ze gaan aanvallen is het een stuk mooier gefilmd in een lange shot alhoewel het soms wat knullig overkwam... ik denk dat kubrick toch niet zo goed in het maken van actiescènes was net zoals de vechtpartij in The Killing. die was ook niet zo best...
een stuk later kwam de rechtbanscène en terwijl ik daarvoor in de zetel bijna lag te slapen stond ik nu rechtop om het allemaal goed te kunne volgen , want dan pas werd het interessant ! Kirk Dougals acteert zeer goed, zeker beter dan in Spartacus en de rest van de cast mag er ook best wezen. en ineens volgden de memorabele scènes elkaar heel snel op: het gesprek met de priester, het hele rechtbankgebeuren,met als toppunt natuurlijk het gezang van het duitse meisje ! ik kon me heel goed meeleven met al die personages zonder dat ze iets hadden gezegd: hun gelaatsuitdrukking waren uiterst overtuigend ! ze vergeten allemaal de oorlog eventjes zelfs kolonel Dax die dan toch terug moet gaan waardoor de muziek ook verandert van een rustig liedje naar een bombastisch orkest. het verhaal is nergens moeilijk verteld zodat ik het ook nog kon volgen.
gelukkig ook geen happy end anders was de sfeer toch helemaal verbrod. camerawerk is in heel de film bovengemiddeld wat ik van kubrick toch had verwacht !
voor het eerste deel zou ik een 2.5 of een 3 gegeven hebben maar het tweede deel verident zeker een 4.5
uiteindelijk toch een 4 gegeven

Goede film, maar geen topper. Typisch Kubrick dus.

Wat me in ieder geval sterk meeviel is het oorlogsgehalte van Paths of Glory. Vechten staat bepaald niet centraal in de film. In plaats daarvan worden machtsspelletjes getoond en morele waanzin. Jammer is dat het er vaak wat te dik bovenop ligt, de tegenstellingen zijn teveel uitgesproken. De eindscene is zelfs ronduit sentimenteel en pathetisch. Ook een fors minpunt zijn de gemaakte dialogen, duidelijk scripttaal die los staat van enige werkelijkheidszin (wat overigens mede wordt veroorzaakt door de acteerprestaties).

Maar zoals gezegd vond ik het toch een behoorlijk goede film. Mooi geschoten vooral; bijvoorbeeld de tracking-shots door loopgraven, de belichting van de verkenningsoperatie en de camerastandpunten tijdens de rechtszitting. Ook de pleidooien van Dax zijn indrukwekkend. Dat gedeelte van de film is wat mij betreft veruit het sterkste.

Oorlogsfilms blijven uiteindelijk toch een heikel punt voor me. Het genre is zeker niet mijn favoriet maar wel maakt het altijd weer indruk. Zo ook nu. Krappe 3,5*.

Eén van de betere Kubrick-oudjes, maar Kubrick blijft verre van mijn regisseur.

In alles, behalve dan het visuele, dreunt weer het bombast door. Vooral de soundtrack heeft er nogal onder te leiden, met zowaar muzikaal artilleriegeluid tijdens de aanval. Het leek nergens naar.

Visueel wordt er mooi gebruik gemaakt van zwart/wit maar de editing is niet altijd even poetisch en het camerawerk is vaak gewoon stroef. Enkele mooie scenes doorheen de loopgraven maar ook daar waggelt het allemaal teveel. Heb er mij in ieder geval niet teveel aan gestoord.

Qua boodschap is er ook weer de nodige bombast, al lijkt de algemene teneur van de film op het eind serieus uit balans gebracht te worden. Tot het moment dat ook de soldaten zich als complete oermensen gedragen lijkt iedereen gewoon een opportunistische lul te zijn, wat het vervolg in de film komt doen weet ik niet maar ik vond het compleet vreselijk.

Verder komt er een hoop hypocrisie en star bevelgedrag aan het licht op een moment dat de oorlog al ver gevorderd lijkt te zijn. Dax komt volgens mij een beetje laat tot iets teveel inzichten. Leek mij verder ook geen dom man te zijn.

Vond het thematisch niet boeiend. Oorlog is slecht (wisten we al), mensen gedragen zich als een kudde (wisten we ook al), we zijn niet bang van de dood maar wel van pijn (tegen recordtempo even een ideetje droppen in een film). En dan op het einde zo'n melig gedoe. Iemand mag mij verlichten.

2*, bij momenten erg saai, aardig voorspelbaar en te bombastisch.

Bij herziening is Paths of Glory iets minder krachtig. Hoewel de hand van de meester nog duidelijk is te ontdekken is, zijn een aantal karakters in de film iets te eenzijdig en te makkelijk neergezet. Gelukkig maakt Kirk Douglas als Colonel Dax veel goed.

Verder bevat het verhaal nog steeds een universeel en vooral actueel thema, dat maakt van Paths of Glory een tijdloze film. Ook het feit dat de film er totaal niet verouderd uitziet, zorgt ervoor dat de film niet snel vergeten zal worden. En wat betreft het einde: Wat mij betreft een tegenvallend einde. Van een stel hooligans tot kerkbezoekers in een paar seconden is in mijn ogen niet geloofwaardig. De overgang was simpelweg te groot.

Zeer boeiende film van Stanley Kubrick, die ik na iedere film van hem steeds meer ga waarderen. Wat kan oorlog toch totale waanzin zijn soms. Kubrick heeft met deze film een stevige portie kritiek op de oorlogsvoering in de Eerste Wereld Oorlog. Waar Engeland niet zo blij was met Kubrick’s A Clockwork Orange, kan ik me bij deze film goed voorstellen dat Frankrijk niet bepaald stond te juichen, want ze komen er behoorlijk bekaaid vanaf.

Kirk Douglas speelt de sterren van de hemel in deze film en geeft de film zeker wat extra glans. Het oorlogsgedeelte van de film is aardig, maar verder niet bijzonder in beeld gebracht. De dialogen in deze film zijn echter zeer scherp en overtuigend. De film bevat een aantal gedenkwaardige scènes, waarbij vooral de eindscène waarin de soldaten eerst de Duitse vrouw als een soort van lustobject zien, maar later door het gezang uiteindelijk weer menselijk worden erg mooi en bijzonder.

Oorlog kent echter alleen maar verliezers, dat blijkt wel weer na het zien van deze indrukwekkende film.

4,5*

Mijn 5e Kubrick. En weer eentje waar ik van genoten heb. Een zeer origineel verhaal. Het laat eens iets anders zien van de oorlog. In plaats van allemaal gevechten. (Waar niks mis mee is overigens). Kubrick heeft er meer een film met een moraal van gemaakt, en hoe.
Ondanks dat de meeste karakters niet echt veel voorstelde waren Kirk Douglas en George Macready erg goed in hun rol. Ik had van te voren ook niet door dat Kirk de vader van Michael was, maar vond hem er al zo op lijken, achteraf natuurlijk simpel gezien de achternaam, maar ja.
Ook geinig dat RIchard Anderson in de film meedeed, als Maj. Saint-Auban. Speelde een jaar later een paar keer mee in mijn favoriete serie, 'Zorro'.
Ik vond het einde erg mooi gedaan. Hoeveel inpact een simpel melodietje kan hebben op een groep 'echte' mannen
Niet de beste van Kubrick maar wel een dikke 4*

Een film over de onmenselijkheid die de oorlog met zich meedraagt.

Goed verhaald en meerdere scènes goed in beeld gebracht.

Kirk Douglas speelt perfect als de rechtvaardige, andersdenkende, maar helaas machteloze overste.

Heb ik niet ergens gelezen dat er nog altijd officiële, rechterlijke klachten en verzoeken tot schadevergoeding en eerherstel lopende zijn voor dergelijke onzinnige oorlogsfeiten ?

Kubrick laat hierin meteen al zien wat voor genie hij was. De camera laten meelopen met de personages door de loopgraven, niemand deed het hem voor. Het is en blijft een meester.

Wat ook heerlijk is aan deze film is dat hij nergens onnodig blijft haperen, het tempo zit er goed en snel in zodat langdradige scènes vermeden worden, het maakt het verhaal er alleen maar sterker op. En snel gaat het zeker en vast voor je het weet zit je meteen aan de schitterende scène waarin de "lafaards" geëxecuteerd worden. Een heerlijk anti-oorlogsgevoel wandelt er dan door je heen. Gecreëerd door de meester hemzelf.

Zeker ook niet te vergeten is de scène in het café Iedereen lacht met de Duitse vrouw (mevrouw Kubrick overigens) maar vanaf ze huilend begint te zingen zit iedereen gekluisterd en stil aan zijn stoel. Echt super gedaan.

Kubrick is de man, dat wordt nu stilaan wel duidelijk voor mij enkel jammer de cast in mijn ogen niet meewil. Kirk Douglas doet het meer dan degenlijk maar de rest vind ik onder niveau acteren vooral die ene soldaat die niet wil sterven. Dat begon meer op een parodie te lijken dan op goed acteerwerk.

4,5*

Prima Oorlog / Drama met een uitstekende Kirk Douglas.

Interessante vroege film van Kubrick, waarin hij zijn later zo kenmerkende stijl nog niet gevonden heeft. Wel leuk om te zien hoe hij af en toe experimenteert met tracking shots door de loopgraven, maar grotendeels is hij op dit vlak nog zoekende.

Paths of Glory is niettemin een film die het primair van het verhaal moet hebben, waar Kubrick al wel in te herkennen is; de absurditeit van oorlog wordt (zeker voor die tijd) verfrissend open neergezet, wat ongetwijfeld de reden is waarom werd gekozen voor de eerste wereldoorlog, gezien hij zo vlak na die tweede geschoten is. Ook de arrogantie van de hogere generalen, die vanuit hun luxueuze kasteel 'het wel eventjes beter weten' dan de soldaten die daadwerkelijk in de loopgraven hun leven wagen, wordt treffend neergezet.

Niettemin wordt de film onderuit gehaald door slecht acteerwerk, juist in de cruciale laatste scènes, en een misplaatst over-sentimentele slotscène. Emotioneel kon ik dan ook niet meeleven en werd het geheel wat afstandelijk. Als zowat de laatste Kubrick die ik nog moest zien, wel uiteraard zeer interessant. 3*

Sterke oorlogsfilm, misschien wel de sterkste wat betreft het overbrengen van de anti-oorlogboodschap. Vooral het einde is zo misselijkmakend goed. De scene, waarbij de soldaten uit de loopgraven stormen is voor die tijd ontzettend knap gemaakt. Een duidelijk voorbode van nog meer goeie films die Kubrick later zou maken.

Degelijke oorlogsfilm, maar mischien wat overrated imo.

Want, er zijn aardig wat pluspunten maar ook minpunten.

De pluspunten zijn:
- De scene waarin de soldaten uit hun loopgraven kwamen en probeerden de heuvel te bereiken. Deze was echt formidabel goed, en zag er super uit voor die tijd.( Behalve wanneer er een soldaat op de grond valt, dood moet zijn, maar nog duidelijk zijn ademhaling kan zien door het op en neer gaan van zijn buik) Maar dat vergeven we de film.
- De krijgsraad scene waarin Kirk Douglas een mooi betoog houdt.
- De Executie van de drie soldaten, waarin Wayne Morris zegt: "het spijt me".
- Ook de dialogen tussen Macready en Douglas zijn goed.
- De cinematografie. Het zwart wit stoorde mij totaal niet.

Maar dan de Minpunten:
- Er is eigenlijk weinig spanning op de executie en het vonnis na.. Gelukkig duurt de film dan ook niet lang en houd je dus gefocust, want als hij langer had geduurd op deze manier was ik mijn aandacht verloren.
- De personages werden niet echt uitgediept.
- Hij mistte gewoon iets wat hem wat meer spanning had kunnen geven, of iets anders waar ik nu niet op kan komen.

Hierdoor was het niet een erg speciale film, wat ik wel verwacht had na deze rating en top 250 notering. Als er wat meer spanning had ingezeten, was hij me wellicht beter bevallen. Ik vind hem nu wat overgewaardeerd.

Een 3*

Een beetje een saaie oorlogsfilm. Ik kwam niet echt in het verhaal en het bouwde bij mij niets van spanning of medelij op. Hij kon me niet boeien. Wel was het goed gedaan rondom de loopgraven, niets mis meer. Zeker niet voor die tijd. Maar dat was het enigste van de film dat mij nog een beetje boeide. Helaas.

Mijn 7e Kubrick alweer. Ook Paths of Glory is een prachtige film. Het geeft perfect weer hoe de situaties er voor staan in bij een oorlog. De waanzin, de naïviteit en de idioterie van de oorlog (en zijn "werknemers") zet Kubrick als geen ander neer. Een prachtig (neergezet) stukje oorlog, een zeer intrigerend vonnis en een nog killere executie.
Voeg daar nog geweldig bombastische muziek en een topper is geboren.

Het einde snap ik echter niet, waarom begonnen ze allemaal mee te neuriën?

Het had net niet de impact van een echte topper.
4,0*

Jammer dat hij maar zo kort duurde zeg, want er had wat mij betreft best een halfuurtje bijgemogen voor de extra uitdieping.

Maar verder gewoon een uitstekende (anti-)oorlogsfilm. De aanval op Ant Hill in het begin was echt waanzinnig, groots in beeld gebracht en echt met het gewenste effect, wat mij betreft het hoogtepunt van de film. Het verhaal is simpel maar goed uitgewerkt, en de acteurs maken het helemaal af. Ook nog alle lof voor het camerawerk (op zijn mooist in de scenes in het celletje).

4*

Alweer een bijzonder sterk gemaakte film van Kubrick.

De film komt ietwat traagjes op gang, maar zodra het onrecht helemaal is geschied blaast de film je omver. Het is bijzonder goed in beeld gebracht hoe de machtsverhoudingen liggen binnen het leger. Nog schrijnender is het complete gebrek aan inlevingsvermogen die leidinggevenden in het Franse leger hebben. Hierbij worden de foute menselijke trekken ook erg goed weergegeven, het hypocriete, egoïstische en vooral ook gruwelijk wrede karakter van velen is toch behoorlijk verontrustend. Dit is oorlog vanuit een ander perspectief, oorlog voeren vanuit een ivoren toren. Waar mensen strategieën bedenken en daarbij geen zier geven om de menselijke slachtoffers. Nog erger is het bevel voor het doden van de eigen manschappen, zolang de eige promotie maar wordt veilig gesteld.

Een film die me behoorlijk aangreep, mede dankzij de fenomenale Douglas en de droge aanpak van Kubrick.

4*

Sterke anti-oorlogsfilm, met een goeie rol van Kirk Douglas. Een goed verhaal, dat blijkbaar gebasseerd is op een waargebeurd voorval. Sterke dialogen. En uiteraard draagt deze film ook het stempel van Kubrick d.m.v. het camerawerk en de effectieve montage. Er zit zeker geen shot of regel tekst te veel in deze film, en alles is even doordacht uitgevoerd.

Het blijft toch fascinerend en bijzonder om te zien hoe Stanley Kubrick van elke film die-ie gemaakt heeft (en die ik tot nu toe zag) met een speciaal eindresultaat op de proppen komt. Echt elke film van 'de meester' heeft gewoon iets meer over zich dan de ''normale'' film, zo ook deze Paths of Glory.

Ten 1e is deze film op visueel vlak gewoon ver z'n tijd vooruit; de manier van filmen, de locaties, camerastandpunten en een paar bijzonder fraai gefilmde scénes, zoals de long take(s) door de loopgraven. Daarnaast breng Kubrick het anti-oorlogsverhaal bijzonder indrukwekkend. Soms moeilijk om enige geloofwaardigheid te ontdekken, gewoon omdat het zó vreselijk krankzinnig is allemaal.

Het verhaal(tje) is redelijk simpel, maar uitermate effectief uitgewerkt. Geen enkele scéne is overbodig en elke dialoog staat in dienst van de sterke opbouw naar het indrukwekkende einde toe. Eén van de sterkste scénes vond ik toch wel de monoloog van Kirk Douglas, wanneer-ie de drie mannen die voor de krijgsraad moeten komen op een bijzonder indrukwekkende manier verdedigd en probeert duidelijk te maken hoe onmenselijk de oorlog (én op dat moment, die figuren daar) zijn. Kippenvelscéne.

De aanval zelf én uiteraard de uiteindelijke executie van de drie mannen zijn ook sterk en imponerend. Mijn medeleven met de drie mannen was behoorlijk - vooral extra pijnlijk om te zien dat ze gewoon uit de ''stapel'' gepakt zijn en er evengoed een ander persoon in hun schoenen zou kunnen staan.

Bij het einde met de zingende Duitse vrouw had ik eerst een klein moment nodig om daar in te komen, maar uiteindelijk is de boodschap gewoon prachtig en erg sterk. Heb genoten van dit meesterwerk.

Oorlogsgekonkel met verbaal en visueel geweld. Zodra Kubrick het in de steigers heeft staan, is er geen houden meer aan. De thematiek laat zich gemakkelijk ontrafelen, de aflevering in beeld en woord is grotendeels grandioos en ook nog eens buitengewoon strak in elkaar gezet. De beroemde wandeling van Dax door de loopgraven, met de angstige soldaten, explosies en inslaande brokken aarde, is inderdaad een sieraad.

De aanvalsscène, vormgegeven door dolly shots, Dax' fluitje en het onafgebroken gehuil van mortiergeweld, die volgt, staat ook nog altijd fier overeind. De immense zaal waar het ridicule proces (het balanceert op 't randje) wordt gehouden en de manier waarop Kubrick de aanwezigen onder de loep neemt, heeft al een ontluisterend effect, maar de echte klap komt nog.

In de vorm van een lange, slepende tocht van drie veroordeelde soldaten, een door merg en been gaande opmerking van een decadente generaal meteen na dat hartverscheurende tafereel en zomaar een scène in een barretje, die, zeker wanneer je er niet op bedacht bent, je eigenlijk niet onberoerd kán laten. Ook eentje die op het hoogste volume dient te worden afgespeeld. Die Trauer nimmt kein Ende mehr. Het werkt zowaar. En hoe.

Deze film is alweer 54 jaar oud maar daar lijd het niks onder. Kubrick doet gewoon z'n ding en pikt weer de mooiste locaties uit. Het zwart/witte zorgt sowiezo voor wat extra sfeer maar dat trackingshot in de loopgraven met al die soldaten erin heeft toch iets kenmerkends. Ook het verhoren is heel rustig in beeld gebracht en niets gaat vanzelfsprekend.
Ik vroeg me wel af of dat in het echt er ook zo aan toe ging... zo overdreven om iemand te berechten.

Klassieke muziek is ook hier aanwezig.

Jammer dat ik een montage-fout had opgemerkt bij een scène in dat huisje waar de drie veroordeelden soldaten in zaten. Pierre Arnoud(?) drinkt wat wijn uit de rieten fles en kijkt naar rechts. In het volgende, totale shot, kijkt hij omlaag. Geen ramp ofzo, maar het viel me wel op.

Kirk Douglas vond ik zeer goed.

Hoewel het er allemaal erg formeel aan toe ging met salhoueren en marcheren in uniforms, werd het nergens saai. De scène op het slagveld was zelfs spannend.


Weer een fijn werkje.

If it's death that you're really afraid of why should you care about what it is that kills you?

Vandaag mijn Kubrick collectie uitgebreid met onder andere Paths of Glory. Een van de zo vele meesterwerken van mijn held Kubrick, die me eigenlijk in verhouding tot al zijn andere werken niet zo heel nieuwsgierig heeft gemaakt. Des te meer reden om hem als eerste aan te zetten, en te genieten van perfectie. Net zoals velen concluderen is dit toch wel een menselijke film, mooie quotes en verhaal, vooral het gesprek tussen de twee soldaten over het verschil tussen angst voor pijn en dood, vond ik erg mooi en goed overkomen. Audiovisueel ziet het er weer prachtig uit, hoogtepunt zijn wel de loopgraaf-scènes en het shot van de wandeling naar de executie. Muziek keuze vond ik dit keer niet heel bijzonder, kwam ook niet erg goed naar voren zoals bij zijn andere werk. Wellicht komt het door de techniek a la 1957. Gelukkig heb ik wel weer het Kubrick-gevoel terug, de hoop, de aanwezigheid van belachelijke goede cinema die ik na Spartacus even kwijt was. Kubrick je bent mijn held.

4 sterren

Uitstekende (anti-)oorlogsfilm, zeker voor die tijd 1957.

Geweldige slagveldscenes.

Laat goed de waanzin zien van vooral die oorlog. De onmenselijkheid van de officieren, aristocraten over het algemeen vs Jan soldaat.

Nog steeds actueel, want nog niet zo lang geleden weigerde Chirac nog zo'n door het Franse leger geëxecuteerde soldaat te rehabiliteren. Want officieel waren het landverraders, en dat blijven ze dan, ook al deden ze moreel het juiste.

Het grote minpunt vond ik het gebruik van de Engelse taal, en de rechtszaak doet ook wat te amerikaans aan mede daardoor.

Dat Duitse zangersje werd de vrouw van Kubrick.

Deze film heeft de tand des tijds goed overleefd. Dit is de 5e Kubrick die ik zie in 4 maanden en vind ook deze beter dan Clockwork en 2001. Zijn typische stijl kom ik zelf tegen in het fantastische camerawerk. Vooral de veldslag is mooi gefilmd. Integenstelling tot Spartacus speelt Douglas hier een fantastische hoofdrol, de rest van de cast is ook goed.

Aardige oorlogsfilm van Kubrick, die de waanzin van de oorlog goed in beeld brengt. Goede rol van Douglas als Colonel Dax. Dat is dan ook meteen het enige personage waarmee je je kunt identificeren, want er zijn verder best veel personages die weinig in beeld komen.

De film had nog wat langer mogen duren en zeker in het middendeel van de film had wat meer diepgang gemogen. Het einde vond ik ook niet heel veel meer toevoegen aan het verhaal.