Paths of Glory (1957)

Dus in oude films kan men niet optimaal acteren? Wat een onzin.

+ dat het acteren van Ralph Meeker in deze film uitzonderlijk goed is. Zelden zo'n gekwelde rol gezien.

Je kan het acteren van nu moeilijk vergelijken met het acteren van vroeger, zullen we maar zeggen

Ik heb al genoeg oude films gezien waar de acteurs als houten planken of als overdreven mimespelers acteerden.

( zie mijn bericht bij The Treasure of the Sierra Madre )

Maar dat bericht ging dan ook helemaal nergens over.

Goede film, maar geen topper. Typisch Kubrick dus.

Wat me in ieder geval sterk meeviel is het oorlogsgehalte van Paths of Glory. Vechten staat bepaald niet centraal in de film. In plaats daarvan worden machtsspelletjes getoond en morele waanzin. Jammer is dat het er vaak wat te dik bovenop ligt, de tegenstellingen zijn teveel uitgesproken. De eindscene is zelfs ronduit sentimenteel en pathetisch. Ook een fors minpunt zijn de gemaakte dialogen, duidelijk scripttaal die los staat van enige werkelijkheidszin (wat overigens mede wordt veroorzaakt door de acteerprestaties).

Maar zoals gezegd vond ik het toch een behoorlijk goede film. Mooi geschoten vooral; bijvoorbeeld de tracking-shots door loopgraven, de belichting van de verkenningsoperatie en de camerastandpunten tijdens de rechtszitting. Ook de pleidooien van Dax zijn indrukwekkend. Dat gedeelte van de film is wat mij betreft veruit het sterkste.

Oorlogsfilms blijven uiteindelijk toch een heikel punt voor me. Het genre is zeker niet mijn favoriet maar wel maakt het altijd weer indruk. Zo ook nu. Krappe 3,5*.

Ik heb nog nooit iets gelezen waarmee ik het zo oneens ben. De mooiste scène die ik ken!

Overtuig me.

Sentimenteel wel, mag ook wel als je na een paar weken loopgraaf weer eens een vrouw hoort zingen. Pathetisch zeker niet.....

Typisch Kubrick??? Is dit serieus bedoeld?

Bedoelt hij waarschijnlijk enkel mee dat een Kubrick vaak dat effect op hem heeft. Serieus dus.

Film laat goed zien hoe leuk het leger wel niet is!

Die veldslagen in de 1e wereldoorlog zijn echt te erg, je weet zowat van te voren dat je het niet gaat redden.. Het thema is erg interessant. Vind wel dat Kubrick de generaals erg luchtig laat zijn over de levens van soldaten. Het is namelijk ook wel enigsins begrijpelijk dat er straffen zijn tegen weigeraars. Het is erg banaal, maar als je je loopgraaf niet uit kwam werd je meteen neergeschoten, het kon namelijk niet zo zijn dat je niet ging! Wel erg hard, aangezien het oorlogen zijn tussen leiders en regeringen waar dan weer het gewone volk voor wordt opgeofferd. Maar zo gaat het helaas...

Weer een goede Kubrick, 4*

Het is zelfs een zwaktebod dat Kubrick hiervoor Fransen genomen heeft. Als ze toch Engels gaan praten, waarom dan niet gewoon Britten?

is dit serieus bedoeld?

lijkt me niet

Een oudje van Kubrick, maar wel een film die me boeide tot aan het eind. Dat films gedateert raken kan voor velen een euvel zijn, maar als je probeert te kijken zoals ze in toendertijd naar deze film keken, dan is het een topper. Douglas is gewoonweg goed en de film vertelt een prachtig verhaal. 4 *.

Het mooie aan Paths of Glory betreft juist dat de film allerminst gedateerd is.

Het "blind" opvolgen van bevelen gecombineerd met de arrogantie van "leiders" die in deze context onderbouwd advies volledig van de hand wijzen en "blind" zijn voor de realiteit betreft een scenario die heden ten dagen eerder dagelijkse praktijk vormt dan uitzondering.

Uniek document van een duistere periode waar wij geen idee van hebben. Bedenk dat in 1957 er nog veel overlevenden van de "Groote Oorlog" waren die dergelijke verschrikkingen meemaakten. Knalprestatie van de toen relatief jonge Kirk Douglas.

4* dus.

Voor mij de beste film van Kubrick, ondanks de soberheid van cameravoering. De dialogen zijn subliem, Kirk Douglas brengt ze vol passie en het is feitellijk één van de enigste oorlogsfilms die oorlog sterk bekritiseren zonder daarbij hevige actiescènes te gebruiken die feitelijk een dubbel doel hebben (gruwelijkheid aan tonen, maar ook al te vaak de mensen entertainen). 4.5*

Eén van de betere Kubrick-oudjes, maar Kubrick blijft verre van mijn regisseur.

In alles, behalve dan het visuele, dreunt weer het bombast door. Vooral de soundtrack heeft er nogal onder te leiden, met zowaar muzikaal artilleriegeluid tijdens de aanval. Het leek nergens naar.

Visueel wordt er mooi gebruik gemaakt van zwart/wit maar de editing is niet altijd even poetisch en het camerawerk is vaak gewoon stroef. Enkele mooie scenes doorheen de loopgraven maar ook daar waggelt het allemaal teveel. Heb er mij in ieder geval niet teveel aan gestoord.

Qua boodschap is er ook weer de nodige bombast, al lijkt de algemene teneur van de film op het eind serieus uit balans gebracht te worden. Tot het moment dat ook de soldaten zich als complete oermensen gedragen lijkt iedereen gewoon een opportunistische lul te zijn, wat het vervolg in de film komt doen weet ik niet maar ik vond het compleet vreselijk.

Verder komt er een hoop hypocrisie en star bevelgedrag aan het licht op een moment dat de oorlog al ver gevorderd lijkt te zijn. Dax komt volgens mij een beetje laat tot iets teveel inzichten. Leek mij verder ook geen dom man te zijn.

Vond het thematisch niet boeiend. Oorlog is slecht (wisten we al), mensen gedragen zich als een kudde (wisten we ook al), we zijn niet bang van de dood maar wel van pijn (tegen recordtempo even een ideetje droppen in een film). En dan op het einde zo'n melig gedoe. Iemand mag mij verlichten.

2*, bij momenten erg saai, aardig voorspelbaar en te bombastisch.

Zoals je zelf toegeeft, onbedoeld weliswaar, is deze beoordeling net zo goed voorspelbaar.

Je komt opdraven met een heuse drogreden aan de hand van verschillende thema's die de film zou omvatten zoals je zelf schrijft: "de mens als kuddedier" , "de oorlog als kwaad gegeven" zijn als thema's niet langer onbekend en dus zou het vergane glorie betreffen; "wisten we al".

Dat soort dooddoeners kan men te pas en te onpas hanteren alleen behoeft het geen betoog dat je hier net als bij Rashômon voorbij gaat met betrekking tot de essentie van de film om maar te zwijgen wat de film heeft teweeggebracht in de tijd dat deze werd uitgebracht. Daar hoor ik je als "recensent " in deze met geen woord over reppen.

Mag hoor! En zoals je wellicht zult stellen interesseert het je gewoon niet, maar voor iemand die zwaait met het woord "thematisch" mag je als lezer toch op z'n minst verwachten dat in ieder geval de thema's worden aangeschreven waar een film daadwerkelijk op fundeert.
Met andere woorden, betreft het een oorlogsfilm? Ja! Maar dat kan elke "jan met de pet op wel concluderen".
Betreft het een kritische anti oorlogsfilm? Ja? Nee? Waarom zou deze gedateerd zijn?
Een "waggelend" camera-beeld beantwoord zulke essentiële vragen niet, net zomin als de drogreden die je aanhaalt dat "een oorlog als slecht bestempelen een bekend gegeven betreft"; "wisten we al", en dus schijnbaar achterhaald.

Het enige dat ik uit je relaas kan concluderen, zoals je zelf al toegeeft, is dat je Kubrick als regisseur je totaal niet ligt, prima, meen ik, maar als je dan zo nodig zijn films, ondanks je aversie, wilt beoordelen en voorts spreekt over "thematisch" geef daar dan wel enig betekenis aan die verder reikt dan de constatering dat het hier gaat om een "Oorlog is slecht (wisten we al),".

Alleen maar een film "afschieten" omdat men ermee zou "koketteren" zoals je eerder schreef en deze "klassiekers" bij jou de haren overeind doen komen is wel erg kort door de bocht redenatie en komt mijns inziens pathologisch over.

Ik kijk uit naar een inhoudelijke onderbouwing die verder reikt dan het niveau: "oorlogsfilm over goed en fout; een achterhaald fenomeen".

Te gemakkelijk

Voor jou is dit misschien een interessante vraag, voor mij nogal irrelevant.

Maar ik zou de film allerminst kritisch willen noemen, daar mist de film realisme en nuance voor. 't Is een hoop kritiek bij elkaar, vooral op de mens met de oorlog als achtergrond. Sowieso is oorlog daar al een té makkelijk onderwerp voor.

De film is gedateerd omdat het bekende menselijke problemen voor de zoveelste keer op ondertussen weinig vernieuwende manier aan de kaak stelt. Dat na 50 jaar machtsmisbruik, kuddegedrag, eigen overtuigen vs persoonlijke vrijheid en andere themas nog steeds niet gedateerd zijn lijkt mij logisch. Maar daar een film over maken is an sich niet bewonderenswaardig. Hoe je zoiets benadert is wat zulke zaken interessant maakt.

Verder heb ik trouwens om verlichting gevraagd wat betreft de thematiek van deze film, want van het einde begreep ik niet al te veel.

Ik heb nergens geschreven dat ik films "afschiet" omdat mensen ermee coquetteren. Ik vind ze gewoon kut. Mijn reactie op de film zelf zal wel beïnvloed worden door de reacties van anderen. Als iedereen het heeft over een fantastisch idee waar ik het niet mee eens ben is het dan ook zinvoller om daar iets verder over uit te wijden, ook al gaat het over iets wat mij verder niet zo boeit.

Anyway, ik zou hiermee ook graag de "dragreden" introduceren:

1. een voor iemand relevante reden die door een ander afgeschoten wordt omdat het niet binnen zijn persoonlijke leefwereld valt.

Nu nog de Vandale inkrijgen.

.

Melig? Humanisme in optima forma. Eerst zou ik willen verzoeken wat je zag en je ideeen daarover? Enig idee wat daar gebeurde, of zijn de menselijke emoties uitgeschakeld?

Je hebt het woord ter degen bij Rashômon gebruikt hoor, maar inmiddels verwijderd.

De uitdrukking bij deze ook.

De vraag is dan, waarom films bekijken die je "gewoon kut" vindt enkel en alleen om een logische wijze slechte beoordeling te gaan schrijven?

Je getuigd hiermee een gebrek aan argumentatie.

Een prettige dag verder.

Wat ik zag was een zaal vol soldaten die zich van hun meest beestachtige kant lieten zien. Een dame wordt opgevoerd als respectloos lustobject waar een kudde soldaten op kan joelen. Op dat moment had het mij ook niet verbaasd wanneer de vrouw verder gedegradeerd zou geweest zijn tot publiekelijk lustobject.

Ze gaat dan maar zingen en plots keert iedereen en zitten ze allemaal te snotteren, wegens haar engelachtige (binnen de filmrealiteit dan) stem.

Mijn idee daarover is dat het té ver doorgevoerd kuddegedrag is, zonder nuance en té afgestompt om enige echte emotie in zich te dragen. Een typische iedereen wit -> er gebeurt iets -> iedereen zwart scene. Beetje zoals 12 Angry Men maar dan ingekort.


Als je het over coquetteren hebt, dat staat er nog steeds. Alleen nergens in een context rond het "afschieten" van een film.


Die vraag heb ik al meer dan eens beantwoord, ook in discussies waarin jij betrokken was. Ik ga er dan maar vanuit dat een herhaling van schrijven in dit stadium geen meerwaarde meer brengt.

Met menselijke emoties bedoelde ik eerder 'menselijkheid', maar dat zou wel weer opgevat kunnen worden als "ben je eigenlijk wel menselijk?"

Nee, de eindscene is niet (naar mijn mening) emotioneel, maar een grote metafoor voor 'humanisme'. Een metafoor werkt het beste als een kenmerk 180 graden draait, wat je hier ook erkent (de 180 graden draai, niet de metafoor an sich).

Tevens komt de plotselinge ommekeer niet alleen door de engelachtige stem, maar juist door een blijkbare herkenning van een melodie, dat leidt tot melancholie en waardigheid.

Melig? Dat mag je me nog uitleggen.

Wat er melig aan is ? Een groep boeren (zonder uitzondering) die door een simpel iets allemaal herleid worden tot kleine huilende jongetjes vol gevoelens en menselijkheid ? Ik geloof het gewoon niet, vals sentiment en georchestreerde emotie. Melig dus.

Als tegenprestatie mag je mij dan even de metafoor voor "humanisme" uitleggen, en daarbij ook even verduidelijken waarom een metafoor het beste zou werken als een kenmerk 180° draait. Zoals nu gesteld kan ik er geen touw aan vastknopen.

Ten eerste heb ik de metafoor al uitgelegd: humanisme = menselijke waardigheid. Ik weet niet wat jij er onder verstaat? Misschien gaan we daar de mist in. Maar dat betwijfel ik. W.b. de 180° statement: je noemde zelf al eerder in de discussie bij 12 Angry Men, die ook doodbloeide, en waar zeer duidelijk was dat onze standpunten linea recta tegenover elkaar staan. In de tussentijd is het duidelijk dat beide personen niet eens 1° van positie is veranderd.

Je bedoeling kenbaar maken naar het grote publiek (niet het intellectuele) werkt het beste met uitvergrotingen en grote verschillen. Als de kenmerken 180° draaien, is dat herkenbaar en wordt het meegenomen in de ideeenwereld van de mens.

Filosofische stroming dacht ik.

Leuk voor het grote publiek, maar da's gewoon een strategie die Hollywood continue gebruikt (en er ook continue op afgerekend wordt). Daarbij blijf ik het ironisch vinden dat een punt rond menselijkheid op de minst menselijk mogelijke manier (maw zonder nuance) gemaakt wordt. Ik kan er niks mee.

Het liedje dat in de eindscène gezongen wordt is een Duits volksnummer uit de 19e eeuw en staat hier > http://ingeb.org/Lieder/dertreue.html - http://www.youtube.com/watch?v=TH09cX_Sd4M

Der Treue Hussar (The Faithful Hussar), a sentimental song of the death of a soldier's love

Bij herziening is Paths of Glory iets minder krachtig. Hoewel de hand van de meester nog duidelijk is te ontdekken is, zijn een aantal karakters in de film iets te eenzijdig en te makkelijk neergezet. Gelukkig maakt Kirk Douglas als Colonel Dax veel goed.

Verder bevat het verhaal nog steeds een universeel en vooral actueel thema, dat maakt van Paths of Glory een tijdloze film. Ook het feit dat de film er totaal niet verouderd uitziet, zorgt ervoor dat de film niet snel vergeten zal worden. En wat betreft het einde: Wat mij betreft een tegenvallend einde. Van een stel hooligans tot kerkbezoekers in een paar seconden is in mijn ogen niet geloofwaardig. De overgang was simpelweg te groot.