Paths of Glory (1957)

Hmm, het einde vond ik niet heel bijzonder, mijn Duits is ook niet wat het geweest was. De rest vond ik bijzonder sterk, en ik had veel conflicten verwacht zonder dat er veel aandacht (actie scenes) werd besteedt aan de Ant Hill. Goede verwachtingen dus.

Vooral die moorddadige generaal zette een goede rol neer, erg hatelijk karakter. Hoe oneerlijk kan een oorlog zijn...

4*

Ah, weer eens een Kubrick. Zijn fascinatie met oorlog is een van de weinige zaken waar ik niets mee heb, om ik grijp elk excuus aan om in zijn oeuvre te duiken. Bij het bekijken kwamen echter al mijn lessen van de middelbare school terug (nou ja, zo lang geleden waren ze nou ook weer niet) en was ik toch opvallend meegesleept door het geheel. Deze film laat op opvallend veel vlakken zien wat de fouten waren in die oorlog, feitelijk een achterhaald idee dat zorgde voor nutteloze verliezen. Iets dat zowel tactisch als humaan gezien een dieptepunt was in oorlogsvoering.

Alle factoren zijn over het algemeen bijzonder subtiel neergezet. Je ziet hoe de mentaliteit van die tijd er voor zorgde dat die manier van oorlog voeren bleef doorgaan, ondanks de gevolgen. Toch sloeg de film over het geheel nét iets te ver door naar zoetsappigheid. Met name Dax's pleidooi bij de rechtszaak was wat mij betreft net iets te sentimenteel, terwijl de hele aanval rationeel gezien toch al niet klopte.

Het kon wat mij betreft nog steeds subtieler en daarmee krachtiger, maar desondanks wist deze film me te raken. Met name het einde, dat nog een hoop toevoegde aan de toch al opvallend complete film.

Zeer boeiende film van Stanley Kubrick, die ik na iedere film van hem steeds meer ga waarderen. Wat kan oorlog toch totale waanzin zijn soms. Kubrick heeft met deze film een stevige portie kritiek op de oorlogsvoering in de Eerste Wereld Oorlog. Waar Engeland niet zo blij was met Kubrick’s A Clockwork Orange, kan ik me bij deze film goed voorstellen dat Frankrijk niet bepaald stond te juichen, want ze komen er behoorlijk bekaaid vanaf.

Kirk Douglas speelt de sterren van de hemel in deze film en geeft de film zeker wat extra glans. Het oorlogsgedeelte van de film is aardig, maar verder niet bijzonder in beeld gebracht. De dialogen in deze film zijn echter zeer scherp en overtuigend. De film bevat een aantal gedenkwaardige scènes, waarbij vooral de eindscène waarin de soldaten eerst de Duitse vrouw als een soort van lustobject zien, maar later door het gezang uiteindelijk weer menselijk worden erg mooi en bijzonder.

Oorlog kent echter alleen maar verliezers, dat blijkt wel weer na het zien van deze indrukwekkende film.

4,5*

Hoe zinloos en weerzinwekkend kan een oorlog zijn, in het bijzonder wanneer deze bepaald wordt door machtswellustige, laffe idioten. Stanley Kubrick maakte een indrukwekkende film gebaseerd op ware gebeurtenissen. Spetie heeft gelijk in zijn commentaar: "Oorlog kent echter alleen maar verliezers". (Wat volgt er allemaal nog over Irak en Afghanistan?)

Vreemd dat niemand hier bezwaar heeft over het feit dat de Fransen, Engels spreken. Als het een hedendaagse Hollywoodfilm was, stond iedereen nu te janken.

Dat is het enigste minpuntje in deze film. Daarom krijgt de film van mij ook geen 5,0*.

Hoezo? Het is toch een Amerikaanse (Engelstalige) film?

Ik heb daar totaal geen probleem mee.

Is ook mijn redenering inderdaad!

No shit. En ik vind het totaal ongeloofwaardig. Het is net of Clint Eastwood de Japanse acteurs voor zijn film Letters from Iwo Jima enkel Engels laat spreken.

Ik zou de film er niet op afrekenen. Het is een beetje vreemd om het script naar het Frans te laten vertalen en een regisseur die de taal niet spreekt de acteurs te laten regisseren. De Engelse taal doet vrijwel niets af aan de kracht van het verhaal en we spreken wel over een Hollywood-film uit de jaren '50: Kirk Douglas zorgde ongetwijfeld voor een groot gedeelte van het budget en een Franstalige film zou door de studiobazen ook niet gewaardeerd worden.

Tegenwoordig zou een film er wat meer op afgerekend kunnen worden, maar het blijft zoiets als eisen dat bij Gladiator in het Latijn wordt gesproken, of The Girl With A Pearl EarrIng in het Nederlands.

Klopt, het is vreemd. Toch kan je het ook zien als een uitdaging.

Mijn referentie-kader is vrij nihil. Toch ben er ik vrij zeker van dat er regisseur zijn die zelfs in die tijd het anders zouden of zowaar hebben gedaan.

Daar heb je ongetwijfeld een punt. niettemin vind ik het gewoon kut. Er mag best kritiek op worden geleverd.

Maar dan moet die wel ergen op slaan. Zo kan je de film ook verwijten dat hij niet in kleur is geschoten en geen 3 uur duurt.....

Ik zie net zo min de meerwaarde van frans sprekende acteurs. (Denk ook dat het frans laten praten van Douglas zijn acteerprestatie niet echt goed zou doen.)

Alsof men in moderne Hollywood films wel altijd de authentieke taal hanteert.... Het is misschien meer als vroeger, maar nog altijd gebeurt het praktisch niet. Maar als je referentiekader een film van Eastwood (en misschien een kleine aantal andere als Passion of the Christ) hebt, kan ik niet anders zeggen dan dat je het bij het foute eind hebt.

Het gaat erom dat de films die dat niet doen tegenwoordig op veel meer commentaar kunnen rekenen. Terwijl er hier bijna niemand wat over zegt.

Bron?

Waarom zou ik dat in godsnaam willen doen?juist omdat de film geen gigantische budget of speelduur heeft kan je wat meer op afrekenen.

Je plaatst de discussie van top tot teen. Het is wat Onderhond zegt en dat is simpelweg mijn punt. Het is onzinnig dat de Fransen, Engels spreken. Het is kut. Er mag nu oneindig een nietes/welles discussie zich ontplooien. Het doet de realisme in deze film ook geen goed aan. al niet als op het einde wel Duits wordt gesproken. Laat je haar toch gewoon Spaans spreken. Het is maar dat het Kubriek is.

Kijk, dat het wenselijk is om de film in het Frans te schieten , kan ik heel goed begrijpen. Maar om het onzinnig en kut te noemen dat de Fransen Engels spreken is wel erg overdreven. Zoas ik al zei: het is hetzelfde als het kut vinden dat The Girl With A Pearl EarrIng niet in het Nederlands is. Uiteindelijk draait het om het verhaal en de vertolking ervan, en het enige dat de taal doet is het realisme verhogen.

Je zou zelfs kunnen zeggen dat de Engelse taal ervoor zorgt dat het verhaal een globaler karakter krijgt. Het draait niet om de gebeurtenissen in Frankrijk, maar om de boodschap wat betreft autoriteit in oorlog. De Engelsen maakten dezelfde fouten als de Fransen, maar het historische verhaal waar de film (en het boek, en het toneelstuk) op gebaseerd is zorgde uiteindelijk voor inspiratie.

Je mag een kanttekening plaatsen bij het feit dat het Engels gesproken is, een half puntje aftrek misschien. Maar echt, hoe belangrijk is dat kleine stukje realisme nou als we spreken over een Hollywood-film uit de jaren '50. We kunnen natuurlijk redeneren vanuit ons eigen ideologische bubbel en vragen van filmmakers dat ze zo ver mogelijk gaan om een op alle fronten compromisloze film te maken. Maar god, laten we alsjeblieft een beetje realistisch blijven.

Ik wil de discussie niet een psychologische tintje geven evenwel mijn ideologie staat niet haaks met Kubrieks oorlog visie of die van jouw wat betreft het predicaat realisme. Wellicht gaat het zelfs zo ver hier dat zojuist sprake is van 'naturalisme'. Persoonlijk dilateer kubriek hier geen enkel van de beide. Maar dat is dan iets persoonlijk. Wellicht heb ik ook het foute informatie weggegeven om te beweren, dat de film niet in de originele taal schieten, niet realistisch is. zo lijk erop alsof ik los van dat aspect de rest prijs als een realistische anti-oorlog in zijn geheel. Mijn eisen van een filmmaker wat betreft de historische correctheid, origineel taal, verkeerde locaties, etc, zijn beslist niet aanzienlijk. Maar ik dien ook niet bepaalde zaken over het hoofd zien. Zo beledig ik mijn intelligentie. Althans, zo hou ik me zelf voor de gek. Iets als een hoge cijfer toewijden aan een film enkel omdat de film hoog wordt geprezen. Maar ik vind je aanhaal-punten wel sterk en solide.

Ik weet niet of ik je laatste bericht helemaal begrijp, maar wat ik eruit opmaak is dat je commentaar wat betreft de historische juistheid wat verder gaat dan slechts de taal. Ik weet niet of ik het verder op die punten met je eens zou zijn, maar iedereen stelt gewoon andere eisen. Je moet vooral niet zomaar je criteria laten varen omdat de meerderheid het niet met je eens is. Maar dat vraag ik ook natuurlijk niet van je.

Denk dat we elkaar wel begrijpen. Nu maar snel dit venster sluiten voordat ik weer afgeleid wordt van m'n huiswerk...

Dit moet wel één van Kubrick's beste werken zijn, kan niet anders. Die man komt steeds hoger en hoger bij mij te staan en ik neig naar steeds meer films van hem.

Wat een spektakel weer, en nee, dan bedoel ik niet (alleen) de gevechten uiteraard, maar als één geheel maakt dit een verpletterende indruk. Een zeer gedurfde film (kubrick's handelsmerk inmiddels?) voor z'n tijd, met een sterk gevatte script en een bijna aanbiddelijke Douglas.

Het meeste is al gezegd hier.... Uitstekende anti-oorlogsfilm die zich zonder moeite met de groten uit dit genre kan meten en misschien wel de beste Eerste Wereldoorlog-film is. Dik 4,5*.

Ik snap dus écht niet wat mensen zo geniaal vinden aan deze film. De film was vandaag op MGM (digitaal) en ik vond de film alles behalve geniaal. De film was absoluut niet slecht en had zo zijn hoogtepunten (of dieptepunten). Een stukje dat mij veel aansprak, was het stukje dat de 3 soldaten opgehaald werden om geëxecuteerd te worden.

Wat er allemaal aan vooraf ging was wel interessant, maar het was te beperkt. Het verhaal bleef zich veel afspelen in de gevangenis en soms speelde zich het ook buiten de gevangenis af, alleen dat kwam helaas weinig voor. Ook had ik meer actie in de film willen zien, de film krijgt niets voor niets het genre:
oorlog / drama.

Wat ik wel een pluspunt vond, (en nog steeds vind) is dat je meegesleept wordt in het verhaal. Je beleeft als het ware hoe het geweest moet zijn voor soldaten die de dood afwachten door het eigen leger. Ook krijg je een betere indruk over de geallieerde officieren tijdens de Eerste Wereldoorlog. Je ziet in de film duidelijk dat zij weinig tot niets gaven om hun eigen mannen. Ze maakten hun eigen mannen zelfs belachelijk en terwijl ze al zoveel verliezen leden, executeerde ze hun eigen mannen om belachelijke redenen. En dat is toch wel iets, dat je van de geallieerden nooit zou verwachten.


Al met al vind ik de film niet meer waard dan een 3.5*, maar zeker ook niet minder!

Mijn 5e Kubrick. En weer eentje waar ik van genoten heb. Een zeer origineel verhaal. Het laat eens iets anders zien van de oorlog. In plaats van allemaal gevechten. (Waar niks mis mee is overigens). Kubrick heeft er meer een film met een moraal van gemaakt, en hoe.
Ondanks dat de meeste karakters niet echt veel voorstelde waren Kirk Douglas en George Macready erg goed in hun rol. Ik had van te voren ook niet door dat Kirk de vader van Michael was, maar vond hem er al zo op lijken, achteraf natuurlijk simpel gezien de achternaam, maar ja.
Ook geinig dat RIchard Anderson in de film meedeed, als Maj. Saint-Auban. Speelde een jaar later een paar keer mee in mijn favoriete serie, 'Zorro'.
Ik vond het einde erg mooi gedaan. Hoeveel inpact een simpel melodietje kan hebben op een groep 'echte' mannen
Niet de beste van Kubrick maar wel een dikke 4*

Een film over de onmenselijkheid die de oorlog met zich meedraagt.

Goed verhaald en meerdere scènes goed in beeld gebracht.

Kirk Douglas speelt perfect als de rechtvaardige, andersdenkende, maar helaas machteloze overste.

Heb ik niet ergens gelezen dat er nog altijd officiële, rechterlijke klachten en verzoeken tot schadevergoeding en eerherstel lopende zijn voor dergelijke onzinnige oorlogsfeiten ?

Een paar fraai geschoten scenes zijn niet voldoende om hier een echt goede film van te maken. Het camerawerk - vooral de scenes in de loopgraven - maakt veel indruk, maar dat kan ik van de rest van de film niet echt zeggen.

De karakters zijn zo eendimensionaal dat het bijna karikaturen worden, en dat komt de geloofwaardigheid niet ten goede. Mireau - compleet met 'evil' scar -, de papperige Broulard, de stoere opstandige kolonel Dax, de gladde, gniffelende majoor Saint-Auban, en ja hoor, daar is ie, de 'dikke' sergeant Boulanger lijken allemaal weggelopen uit een B-film.

Allemaal vlakke persoonlijkheden, met blijkbaar slechts één karaktertrek, die verder in de film niet worden ontwikkeld of uitgediept.

Tot slot vond ik het einde (de scene in de kantine) een ernstig staaltje van melodramatisch effectbejag.

Als anti-oorlogsfilm komt dit wat mij betreft dan ook niet in de buurt van films als Cross of Iron of All Quiet on the Western Front (1930)

Ik begrijp de kritieken op de karakters totaal niet, dat zijn nou typische kenmerken waar je je bij zulke films helemaal niet aan hoeft te storen. Wie zegt dat het in Godsnaam om een 3 uur durend epos gaat? Paths of Glory is een amper anderhalf uur durende oorlogsdrama die de zinloosheid van de (Eerste) oorlog weergeeft. Ditmaal in een indrukwekkend rechtelijk 'gevecht' tussen een advocaat/kolonel & 3 onschuldige soldaten en een tot wanhoop gedreven generaal(s).

Kubrick laat hierin meteen al zien wat voor genie hij was. De camera laten meelopen met de personages door de loopgraven, niemand deed het hem voor. Het is en blijft een meester.

Wat ook heerlijk is aan deze film is dat hij nergens onnodig blijft haperen, het tempo zit er goed en snel in zodat langdradige scènes vermeden worden, het maakt het verhaal er alleen maar sterker op. En snel gaat het zeker en vast voor je het weet zit je meteen aan de schitterende scène waarin de "lafaards" geëxecuteerd worden. Een heerlijk anti-oorlogsgevoel wandelt er dan door je heen. Gecreëerd door de meester hemzelf.

Zeker ook niet te vergeten is de scène in het café Iedereen lacht met de Duitse vrouw (mevrouw Kubrick overigens) maar vanaf ze huilend begint te zingen zit iedereen gekluisterd en stil aan zijn stoel. Echt super gedaan.

Kubrick is de man, dat wordt nu stilaan wel duidelijk voor mij enkel jammer de cast in mijn ogen niet meewil. Kirk Douglas doet het meer dan degenlijk maar de rest vind ik onder niveau acteren vooral die ene soldaat die niet wil sterven. Dat begon meer op een parodie te lijken dan op goed acteerwerk.

4,5*

Jajaja, goed hoor. In 1957 al typisch Kubrick, hetgeen me toch verraste. Frankrijk, loopgravenoorlog. Kolonel Dax moet een onmogelijke missie uitvoeren, faalt en het regiment wordt lafheid verweten. Drie random gekozen soldaten komen voor de krijgsraad en worden ter dood veroordeeld. Over het algemeen heb ik een broertje dood aan een overdaad zieligheid en onrechtvaardigheid, maar hier ga ik erin mee. Er is visueel spektakel. Vooral aan het begin zitten prachtig geschoten scenes en vondsten die niet alleen virtuoos zijn maar echt bijdragen aan de stemming en de beklemming. En aan het einde zit een scene waar kennelijk nogal wat om te doen is geweest. De soldaten luisteren naar een liedje gezongen door een panisch nerveuze gevangen genomen Duitse en barsten massaal in snikken uit. Gezien als een stijlbreuk, maar ik vond het juist prachtig om te zien dat de jonge Kubrick nog eens koos voor het sentiment.

Mooie film over hoe belachelijk oorlog is en wat het met mensen doet, ik vraag me wel eens af of ik ook zo gemeen kan worden tijdens een oorlog. ( ik weet haast wel zeker van niet, maar toch)

Ik hoop er in elk geval nooit achter te komen!

Verder kost het deze film een halve* voor het in mijn ogen zeer irritante einde, maar zeker een film die je gezien moet hebben.