Paths of Glory (1957)

Heel interessante vraag waarover je lang kan zitten nadenken, doe ik ook soms.

Het einde vond ik ijzersterk. De waanzin van de oorlog kon niet beter weergegeven worden door de emoties die het lied "Lili Marleen" gezongen door de vijand, een Duitse vrouw, bij de Franse soldaten te weeg bracht.

Deze wat vroeger vannacht bekeken, had hem gekocht, en is me prima bevallen. Na Lolita blijkt weer dat ik de vroegere Kubrick meer kan waarderen dan de recentere films die ik van hem gezien heb. Als je je niets voor oorlog interesseert, je echt niet in de mensen die erin vochten kan verplaatsen of de wereldoorlogen voor jou gewoon een pagina in een geschiedenisboek is, zal deze film je waarschijnlijk niet zo bevallen, maar ik vind de twee wereldoorlogen nog steeds erg interessant en heel erg betreurenswaardig. Daarom dat ik ook veel respect voor een film als deze, die serieus en respectvol de vuile zaakjes in de oorlog tentoonstelt. Inderdaad wel jammer dat de Fransen in deze film Engels spreken.

Een goede film maar in mijn mening hij miste iets dat het naar het briljante zou tillen. Ik zou overigens niet weten wat dat zou moeten zijn, maar ondanks de kwaliteit deed het me allemaal niet zoveel.

Best een aardige film die behoorlijk entertaining is, maar echt veel deed het me niet. Enige scène die eruit sprong was tijdens de krijgsraad, en dan met name het betoog van Dax.

3,5* voor het tonen van de waanzin die heerste bij de legerleiding.

Cinematografisch nauwelijks iets te klagen; de aanval is prima opgezet op enkele knulligheden na. Mooie scènes, prima spanning met ondersteunende muziek (iets te bombastisch dat wel) en een uitstekend verhaal. Geen probleem met de gesproken taal (engels). De personages zijn iets stereotiep en de scènes lijken sterk ingekort waardoor het enige samengang en diepgang mist. In ieder geval een mooie film over de andere zijde van oorlog. Waanzin, moraal, realiteit, … met een zeer sterk laatste half uur.

Stanley Kubrick ligt mij niet zo. Enkel 'Dr Strangelove' heb ik een hogere rating dan het gemiddelde gegeven. Space Odyssey (2*), Clockwork Orange (3*), Shining (3,5*) en Full Metal Jacket (3*) heb ik allemaal lager gewaardeerd dan hun gemiddelde.

Paths Of Glory brengt daar geen verandering in. Het is een matige oorlogsfilm, en gezien de rating en plek in de top250 schromelijk overgewaardeerd.

Verhaal is matig; het heeft eigenlijk weinig om het lijf. Acteerprestaties waren net voldoende, en veel dialogen waren irriterend absurd.

Enkel de scènes van de veldslag waar zoveel doden vielen (wat stierven die soldaten op een vreemde manier trouwens...), en van de 'rechtszaak' waren echt boeiend.

Geen idee waarom dit als klassieker wordt gezien: 2,5*.

Prima Oorlog / Drama met een uitstekende Kirk Douglas.

Omdat deze film, samen met `All Quiet on the Western Front` uit 1930

de eerste oorlogsfilms waren die oorlog niet verheerlijkten. Dit in tegenstelling tot de films uit de jaren 40, die vaak wervingsfilms waren voor het Amerikaanse leger en waarin realiteit meestal ver te zoeken was. ( waarin de hoofdpersoon in zijn eentje op een mitrailleursnest afstormt, pin van zijn handgranaat met zijn tanden eruit trekt, welgemikt 2 a 3 granaten in het schietgat van dat nest gooit om vervolgens een prachtige theatrale heldendood te sterven.)

Interessante vroege film van Kubrick, waarin hij zijn later zo kenmerkende stijl nog niet gevonden heeft. Wel leuk om te zien hoe hij af en toe experimenteert met tracking shots door de loopgraven, maar grotendeels is hij op dit vlak nog zoekende.

Paths of Glory is niettemin een film die het primair van het verhaal moet hebben, waar Kubrick al wel in te herkennen is; de absurditeit van oorlog wordt (zeker voor die tijd) verfrissend open neergezet, wat ongetwijfeld de reden is waarom werd gekozen voor de eerste wereldoorlog, gezien hij zo vlak na die tweede geschoten is. Ook de arrogantie van de hogere generalen, die vanuit hun luxueuze kasteel 'het wel eventjes beter weten' dan de soldaten die daadwerkelijk in de loopgraven hun leven wagen, wordt treffend neergezet.

Niettemin wordt de film onderuit gehaald door slecht acteerwerk, juist in de cruciale laatste scènes, en een misplaatst over-sentimentele slotscène. Emotioneel kon ik dan ook niet meeleven en werd het geheel wat afstandelijk. Als zowat de laatste Kubrick die ik nog moest zien, wel uiteraard zeer interessant. 3*

En dat gegeven maakt dit een goede film?

Dat zeg ik toch ook niet.

Je suggereert het wel. Waarom anders die quote?

Ik was gewoon benieuwd of jij het om de redenen (die ik dus quote) een goede film vindt.

Wat ik zo goed aan deze film vind, is dat er een akelige, ongezonde spanning in zit. Het onheil is bijna tastbaar. De film geeft uitstekend weer wat de denkwijze was van de geallieerde legerleiding gedurende de Eerste wereldoorlog nl. niet zeuren: bevelen opvolgen. Dat Jan Soldaat lichamelijk en geestelijk geknakt wordt, omdat hij constant onder stress staat, daar hadden de heren geen enkele boodschap aan. Niet `over the top` gaan was in hun ogen laf en daar stond maar èèn straf op: de doodstraf. In deze film druipt de onredelijkheid en de wanhoop er vanaf. Zeer waarheidsgetrouw. Het ongelijk van de legerleiding wordt in de laatste scene min of meer bevestigd, waar de Duitse vrouw voor de `vijand` zingt, die op hun beurt weer ontroert raakt. (Ik in ieder geval wel) Als een film mijn ziel zo weet te raken en er speelt ook nog èèn van mijn favoriete acteurs in ( Kirk Douglas), krijgt ie van mij minimaal 4*.

Mooi verwoord Arnhemmer.

Wat later werd erkend als "shellshock *" werd tijdens en na de Eerste Wereldoorlog voor lange tijd aangeduid als "lafhartig" met alle consequenties van dien.

* bevat schokkende beelden.

Sterke oorlogsfilm, misschien wel de sterkste wat betreft het overbrengen van de anti-oorlogboodschap. Vooral het einde is zo misselijkmakend goed. De scene, waarbij de soldaten uit de loopgraven stormen is voor die tijd ontzettend knap gemaakt. Een duidelijk voorbode van nog meer goeie films die Kubrick later zou maken.

Amère Victoire van Nicholas Ray, in datzelfde jaar uitgekomen, is veel beter. Je ziet toch meteen dat dit een studiofilm is. Zwaar overschat, hier en op IMDB.

Wat een slotscène! Eén van de mooiste scènes die ik ooit heb gezien. Alleen al daarom 4*

En voor de rest?

Voor de rest knap regiewerk van Kubrick zoals we gewend zijn. Mooie track-shots en long-takes en ook mooie locaties/sets, zoals de loopgraven en het paleis. Daar bovenop ook nog eens zeer degelijk acteerwerk. De film brengt sterk de gruwelen van de loopgraven in beeld en wat dat met een persoon kan doen. Voor '57 worden de aanvallen ook erg krachtig en realistisch neergezet. Er zit een grote variatie tussen de personages (denk aan de drie gevangenen), wat het verhaal geloofwaardiger en aantrekkelijker maakt. Wel een duidelijk pacifistische moraal, vooral in de slotscène, maar dit is in geen enkel opzicht een negatief punt. Nogmaals, een slotscène die je bij blijft, kijk deze film alleen al voor die geweldige slotscène, maar de rest is ook meer dan de moeite waard.

Ondanks dat de film meer dan 50 jaar oud is, is het nog altijd een zeer goede prent die maar al te goed de gruwelen toont uit de Eerste Wereldoorlog.

Maar vooral ook de onkunde van de bevelhebbers en de manier waarop ze daarmee omgaan, zelfs hun eigen mensen de dood injagen is voor hen de normaalste zaak te wereld.

Als aanklacht kan deze film wel tellen, maar dat is ook de bedoeling van Kubrick geweest.

Een van zijn eerste filmen, en zeker een van zijn beste.

Net geen 5 sterren omdat ik het geluid niet al te best vond, maar dat het een zwart-wit prent is stoorde me niet, integendeel, het komt de prent net ten goede.

een werkelijk ongelofelijke film, zoniet de allerbeste stanley kubrick. De grootste anti-oorlog film ooit gemaakt. De marmeren vloeren van de generaals zijn als het ware schaakborden waar hun soldaten de pionnen van zijn. Kubrick toont hier onbeschaamd de onverschilligheid van Franse generaals in WO 1. Dax wordt in zijn laatste dialoog met Broulard als onnozele idealist beschouwd, maar de film eindigt toch met een positieve noot, namelijk de soldaten in het café die zich in stilzwijgen hullen na het horen zingen van een duits meisje (de vrouw van Kubrick). Dax blijft vechten voor zijn idealen, want er is nog altijd een soort "menselijkheid" aanwezig, mensen zijn geen mieren.

Degelijke oorlogsfilm, maar mischien wat overrated imo.

Want, er zijn aardig wat pluspunten maar ook minpunten.

De pluspunten zijn:
- De scene waarin de soldaten uit hun loopgraven kwamen en probeerden de heuvel te bereiken. Deze was echt formidabel goed, en zag er super uit voor die tijd.( Behalve wanneer er een soldaat op de grond valt, dood moet zijn, maar nog duidelijk zijn ademhaling kan zien door het op en neer gaan van zijn buik) Maar dat vergeven we de film.
- De krijgsraad scene waarin Kirk Douglas een mooi betoog houdt.
- De Executie van de drie soldaten, waarin Wayne Morris zegt: "het spijt me".
- Ook de dialogen tussen Macready en Douglas zijn goed.
- De cinematografie. Het zwart wit stoorde mij totaal niet.

Maar dan de Minpunten:
- Er is eigenlijk weinig spanning op de executie en het vonnis na.. Gelukkig duurt de film dan ook niet lang en houd je dus gefocust, want als hij langer had geduurd op deze manier was ik mijn aandacht verloren.
- De personages werden niet echt uitgediept.
- Hij mistte gewoon iets wat hem wat meer spanning had kunnen geven, of iets anders waar ik nu niet op kan komen.

Hierdoor was het niet een erg speciale film, wat ik wel verwacht had na deze rating en top 250 notering. Als er wat meer spanning had ingezeten, was hij me wellicht beter bevallen. Ik vind hem nu wat overgewaardeerd.

Een 3*

Een beetje een saaie oorlogsfilm. Ik kwam niet echt in het verhaal en het bouwde bij mij niets van spanning of medelij op. Hij kon me niet boeien. Wel was het goed gedaan rondom de loopgraven, niets mis meer. Zeker niet voor die tijd. Maar dat was het enigste van de film dat mij nog een beetje boeide. Helaas.

Mijn 7e Kubrick alweer. Ook Paths of Glory is een prachtige film. Het geeft perfect weer hoe de situaties er voor staan in bij een oorlog. De waanzin, de naïviteit en de idioterie van de oorlog (en zijn "werknemers") zet Kubrick als geen ander neer. Een prachtig (neergezet) stukje oorlog, een zeer intrigerend vonnis en een nog killere executie.
Voeg daar nog geweldig bombastische muziek en een topper is geboren.

Het einde snap ik echter niet, waarom begonnen ze allemaal mee te neuriën?

Het had net niet de impact van een echte topper.
4,0*

Plus het feit dat het liedje bekend is bij vriend en vijand, wat de soldaten doet beseffen dat er ook overeenkomsten zijn tussen hen en de vijand.