Rashômon (1950)

Alternatieve titels: In the Woods, Rasho-Mon

mijn stem
3,71
731 stemmen

Japan
Drama / Mystery
88 minuten

geregisseerd door Akira Kurosawa
met Toshirô Mifune, Machiko Kyô en Takashi Shimura

In Kurosawa's Rashômon worden vier deels tegenstrijdige versies van de gewelddadige dood van een samoerai verteld door getuigen, onder wie de geest van het slachtoffer.

TRAILER

379 BERICHTEN32 MENINGEN
zoeken in:
 
avatar van Ferdydurke
4,0
0
geplaatst op 18 augustus 2011, 23:31 uur, permalink
Ik vermoed dat jouw 'tegeltjes op laag water' en de 'fluitende vogeltjes' snedig bedoeld zijn, maar wat deze vogeltjes te maken hebben met het onder het mom van waarheidsrelativisme ('Wat is waarheid?', vroeg een bepaalde Romeinse prefect zich ooit al af) uit gemakzucht, lafheid of opportunisme vermijden van keuzes, ontgaat mij volledig.

En 'laag water'? Volgens mij is het tamelijk goed mogelijk om in deze kwestie kopje onder te gaan.

avatar van BASWAS
4,5
0
geplaatst op 19 augustus 2011, 14:15 uur, permalink
De opmerking over de vogeltjes sloeg op de mogelijkheid dat je met wat ruimdenkendheid bijna overal iets van moraliseren in kunt horen of zien. Het is een reactie op je opmerking, dat stellen dat waarheid relatief is, ‘zonder te willen moraliseren’ niet neutraal is, maar ook ‘morele’ consequenties kan hebben.

Het relativeren van een waarheid heeft niets van doen met het vermijden van keuzes maken, meer met het vermijden van onverdraagzaamheid.

Maar laten we maar stoppen met deze discussie over laagwatervrees.

avatar van nognooit
3,5
0
geplaatst op 25 september 2011, 20:54 uur, permalinkbevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Een zeer krappe drie-en-een-half.

Mijn eerste Akira Kurosawa en die beviel redelijk.

Visueel is deze film prachtig en ronduit sterk te noemen.
Het verhaal is boeiend en de vertelwijze ook, zeker voor die tijd revolutionair. Echter kent het verhaal soms wat saaie momenten, waarop het even stil lijkt te vallen en er nauwelijks iets gebeurt. Ook vond ik de vrouw die continue huilt en zich letterlijk aan de voeten gooit van de twee mannen erg irritant.
Over-acting, of theatraal acteren, zie je wel vaker terug in oude Japanse films, maar hoe dit personage is neer gezet in het script vind ik al tenenkrommend.

avatar van dave
4,0
0
geplaatst op 7 oktober 2011, 23:43 uur, permalink
Het lijkt erop dat ik in Kurosawa een nieuwe regisseur zie, die mag rekenen op mijn toekomstige interesse. Rashômon is immers in vele opzichten een meesterwerk, want zowel verhaaltechnisch als cinematografisch zijn de duimpjes bereid afgelikt te worden. Bovendien is de muziek contextueel bij wijlen geniaal. Denk aan de bijzonder uitgerekte wandeling van de houthakker, die aan zijn verschrikkelijke ontdekking voorafgaat. Zowel visueel als muzikaal een meesterlijke opvoering. Verder zet Mifune (alweer) een fenomenaal personage neer, dat ons alle hoeken van het bos laat zien. In feite kan ik niets bedenken dat mijn ophemeling een halt toeroept.

Zéér goed.

4,00 (4,25)

avatar van wibro
3,0
0
geplaatst op 1 januari 2012, 11:12 uur, permalink
Deze film nu voor de tweede maal gezien en ook nu bij herziening wist deze film mij maar niet te boeien. Dat ligt vooral aan het feit dat het tijdperk in Japan van de samurai mij eigenlijk gewoon niet interesseert. Ik heb er gewoon niks mee. Dat geldt niet alleen voor de films van Kurosawa maar ook voor de Japanse films van de laatste decennia. Ik vind de personages in dit soort films doorgaans oerlelijk en de verhalen - incl dat van Rashomon - boeien mij eenvoudigweg niet. Neen, ik geef toch duidelijk de voorkeur aan de films die gaan over het hedendaagse Japan.
Toch wil ik deze film niet helemaal afkraken want het camerawerk - de prachtig in beeld gebrachte bossen en de neergutsende regen bij de tempel - is uitstekend. De soundtrack van deze film vond ik overigens ook best wel geslaagd, hoewel het voor een deel jatwerk is van het beroemde muziekstuk, de Bolero van Ravel.

3,0* na herziening

avatar van Tanita
5,0
0
geplaatst op 24 februari 2012, 23:59 uur, permalink
Herzag Rashomon, geef later nog een recensie, een 5.0 staat

Ja, waarom staat deze film nog in al zijn pijlers. ? Waarom bestaat moviemeter nog ?

Rashomon gaat over het de beschaving, gaat over mensen en meningen, en vooral die meningen krijgt ie hier te grazen.

Je bent een beroerde film-fan, als je hier geen top-stuk in ziet. Wederom kan ik een dikke vijf uitdelen, en de rest hier ?

avatar van Donkerwoud
4,0
0
geplaatst op 17 oktober 2012, 18:37 uur, permalink
Indrukwekkend epos waarin op bijzondere manier gespeeld wordt met concepten als subjectiviteit en moraal. Helaas had ik op voorhand al teveel gehoord en gelezen over deze film, zodat hij minder nieuws bood dan als ik er helemaal onbevangen in was gegaan.

avatar van russo
2,5
0
geplaatst op 2 april 2013, 6:49 uur, permalink
Niet mijn film, misschien dat ik deze nog een keer moet kijken voordat ik deze kan waarderen, qua cinematografie zitten er inderdaad mooie dingen tussen maar qua verhaal vond ik het tegen vallen. De manier waarop sommige dialogen in beels kwamen vond ik op veel op theater lijken. Ook qua spanningsopbouw vond ik het niets bijzonders.

avatar van Angelo2
3,0
0
geplaatst op 8 augustus 2013, 1:55 uur, permalink
Deze film moet ik echt even laten bezinken en het is me al snel duidelijk dat ik hem binnenkort nog eens moet herzien. Vooral de verschillende motieven van de verhalen zijn interessant. De manier van vertellen is ook erg boeiend en blijkbaar zijn tijd ver vooruit en het thema of de waarheid niet altijd relatief is nog altijd even interessant. Toch was het acteerwerk soms wat matig en het geschreeuw af en toe wat storend. Ik heb Shichinin No Samurai al een hele tijd klaarliggen maar waag me er nog steeds niet aan, ook vanwege de lange speelduur. Voorlopig 3 sterren voor deze film.

avatar van kevin_vp
4,0
0
geplaatst op 28 maart 2014, 15:10 uur, permalink
Baanbrekend en schitterend meesterwerk. Mijn beschrijving komt later. Ik moet alles even op een rijtje zetten want deze film heeft een complex verhaal.

avatar van Black Math
1,5
0
geplaatst op 29 maart 2014, 23:08 uur, permalink
Mijn tweede Kurosawa na in een ver verleden ooit Seven Samurai gezien te hebben. Die vond ik verre van geweldig, en ik heb me ook ernstig gestoord aan Mifune, vandaar dat ik enige twijfels had om deze te zien. De laatste tijd heb ik een aantal samoerai films uit de jaren 70 en 80 gezien, waarbij ik de diepgang soms een beetje mis, vandaar dat ik toch wel nieuwsgierig werd naar meer werk van Kurosawa, waarvan ik vermoed dat hij iets meer te bieden heeft. En over Mifune: ik heb ook ooit de miniserie Shogun gezien. Ik kan me niet herinneren dat ik me heb geërgerd aan de acteur die de (toekomstige) shogun speelde. Ik was dan ook verbaasd toen ik er later achter kwam dat dat Mifune was. In ieder geval reden om hem niet meteen af te serveren.

Toch vond ik zijn acteerwerk hier ook verre van goed, maar daar staat hij niet alleen in. Ook de vrouw en de man die de verhalen aanhoort maakten zich soms aan bijzonder overdreven gelach schuldig. Op zulke momenten zie ik een acteur of een actrice en niet langer meer het personage dat ze dienen neer te zetten. Maar het hard gelach daargelaten, waren de acteerprestaties best aardig. De actie was niet mijn ding. Het dient er realistisch uit te zien, daar is Kurosawa denk ik wel in geslaagd. Maar lijkt het stilistisch nergens op, en dan kan dat achter elkaar gehol voor je gevoel best lang duren. Het is een kwestie van smaak, en dit ligt me niet.

Visueel vond ik de film matig. Niets mis met zwart/wit, maar wel graag contrastrijker dan wat hier vertoond wordt. De soundtrack was interessanter. Een soort nep-Bolero (ik heb het overigens ook niet zo op het origineel van Ravel). Zoiets ben ik wel vaker tegengekomen in Japanse films. Bijvoorbeeld in Helter Skelter waar het derde deel uit de 8e symfonie van Sjostakovitsj gekopieerd lijkt te worden, en in Mizu no Onna waar een soort kopie van het tweede deel uit het strijkkwartet van (alweer) Ravel klinkt. Maar ook de rest van de soundtrack is best interessant, want de muziek lijkt de beelden erg nauwgezet te volgen. Je hoort het als er gehuild wordt, of als de wind waait. Wel moet ik zeggen dat het dusdanig ver doorgevoerd wordt dat het enigszins cartoonesk aanvoelt. Recent een aantal vroege Disney films gezien waar muziek een belangrijke rol speelt. Voor mijn gevoel is daar de koppeling tussen beeld en muziek vergelijkbaar met wat hier gebeurt.

De grootste kracht van de film is de vertelwijze, waarbij eenzelfde gebeurtenis door meerdere mensen wordt beschreven. Dat ben ik al eens eerder tegen gekomen, bijvoorbeeld bij Hero, of bij The Usual Suspects, maar het zou me ook niet verbazen als een animeserie als Higurashi hierdoor beïnvloed is. In ieder geval lijkt dit me de bron voor dit soort verhalen, en dan is het ook nog eens best aardig uitgevoerd. Minder ben ik te spreken over het belang dat aan de gebeurtenissen wordt gekoppeld en aan de bijbehorende moraal. Iedereen liegt, het gehele vertrouwen in de mensheid is verdwenen... Fijn dat Kurosawa inderdaad wat meer diepgang biedt, maar het wordt hier allemaal wel erg dik aangezet. En tenslotte waren de verhoren ook een beetje vreemd: alsof de verhoorden aan het telefoneren waren en je maar één kant van het telefoongesprek hoort.

Desalniettemin een interessante kijkervaring, met name vanwege de vertelstructuur, waar toch redelijk wat invloed van is uitgegaan. En wat invloed betreft: ook hier Star Wars editting! Ik blijf het maar apart vinden, maar gelukkig wordt het hier niet dusdanig vaak gebruikt dat het gaat irriteren.

1,5*.

avatar van erniesam
3,0
0
geplaatst op 12 juni 2014, 7:31 uur, permalink
Tja, wat zal ik zeggen. Ik blijf het een moeilijke film vinden om te beoordelen. Gisteren weer eens gezien en toch wel redelijk genoten. Ik ben een enorm Kurosawa fan, maar dit vind ik toch een van zijn mindere. Hij legt het er in deze veel te dik bovenop en ik ervaar 'm als een beetje pretentieus, iets wat ik niet van zijn andere films kan zeggen. De constructie vind ik interessant: vier verschillende visies op eenzelfde gebeurtenis met elk hun eigen inkleuring waar de verteller voordeel van heeft. Ik vind het ook zeer prijzenswaardig dat Kurosawa in het midden laat wat nu de waarheid is.

Ik heb mbt deze film vaak vernomen dat waarheid relatief is. Dat vind ik een zeer onzinnige uitspraak: dat het moeilijk is om de waarheid te bevatten, betekent niet dat er geen waarheid is. Het feit dat mensen de waarheid inkleuren, betekent niet dat we niet tot een consensus kunnen komen. Daarvoor hebben we het rechtenstelsel en wetenschap uitgevonden. Het simpele feit dat er IETS gebeurd moet zijn zegt toch al dat er een waarheid is? Het is de kunst op deze op de meeste logische wijze te herstructureren. Relatieve waarheid is pertinente onzin. dat het moeilijk is de waarheid te (leren) kennen, daar ben ik het mee eens.

Terug naar de film. Het einde van de films haalt heel wat puntjes van mijn waardering af. Zoals ik al zei: normaal gesproken vind ik Kurosawa alesbehalve sentimenteel, maar die baby vind ik echt te ver gaan. Ik snap dat Kurosawa nog eventjes egoisme en betrouwbaarheid aan wilde kaarten, maar dit is een kleine smet op de film voor mij. Al met al een interessante, kleine film.

avatar van mayhemblik
4,0
0
geplaatst op 14 november 2014, 4:01 uur, permalink
Prachtige film die qua moraal tot mijn groot verdriet tijdloos is.

avatar van RuudC
4,0
0
geplaatst op 9 december 2014, 23:11 uur, permalink
Een interessant filmpje over de menselijke psyche. Het helpt wel wanneer de mentaliteit van Japanners beter begrijpt. Dit is een prent waarbij Jan met de pet al binnen tien minuten bij in slaap is gevallen. Dat soort mensen lopen hier toch wel met een grote boog omheen, gezien de score. Ikzelf heb er best van genoten. Mooie omschrijvingen van wat er gebeurd zou moeten zijn. Ik vind het ook prima dat er in het midden wordt gelaten over wie gelijk heeft, al vermoed ik dat niemand het bij het rechte eind heeft. Alle personages hebben baat bij een ander verloop en dat maakt van Rashomon een interessant document. Wel jammer dat het zwaardgevecht echt te belabberd voor woorden is. Zelden gezien dat acteurs zo hun best doen om mis te slaan. Toch heb ik hier wel iets meer van genoten dan Seven Samurai.

avatar van eRCee
3,0
0
geplaatst op 18 januari 2015, 12:13 uur, permalink
Het eerste deel van de film vond ik erg goed, vooral dankzij de veel geroemde cinematografie, maar ook (nog meer!) de montage, die in sterke mate de dynamische en niet-verouderde uitstraling van Rashomon bepaalt. Vooral de "jump-cut-achtige" montage bij enkele scenes waarin personages door het bos lopen is erg sterk, en zou later opnieuw worden gebruikt in Seven samurai.

Vanaf halverwege ging het voor mij echter mis. Ik snap dat het verhaal een soort homerische vertelling is waarbij theatrale elementen horen, maar vooral de rol van die vrouw is er echt over. Sterker nog: eigenlijk is elk personage ergerniswekkend en hun lotgevallen boeiden me hoe langer hoe minder. Vreemd is ook dat Kurosawa aan het einde toch nog wat serieus drama probeert te introduceren terwijl dat wringt met de verdere toon van de film. Daarnaast mogen de gevechtsscènes dan misschien realistisch zijn, of in elk geval niet heroïsch, ik vind het oninteressante cinema.

Daar staat dan weer tegenover dat de vertelwijze (een raamvertelling en flash-backs vanuit verschillende perspectieven) uitstekend werkt, en de muziek overwegend ook. Rashomon is dus vooral geslaagd als het aankomt op stijl en vormgeving, terwijl de personages en het vertelde wat mij betreft teleurstellen. Misschien wel een film om nog eens te kijken.

avatar van Insignificance
2,0
0
geplaatst op 23 maart 2015, 15:19 uur, permalink
Zo ongeveer dezelfde bezwaren die ik had bij The Seven Samurai, alleen dan in een korter tijdsbestek. Mifune gaat er weer op en volledig over. Stevige uitstraling zolang hij zijn kop houdt, maar het gebrul, de bulderende lach en die tics, nee, dank je. Dat gaat bij de meeste anderen iets beter, maar ik moet simpelweg weinig hebben van dat theatrale.

Bij het medium gaat het nog wat meer mis. Met die verdwaalde wenkbrauwen en vervormde stem zit het in ieder geval dicht tegen onnozel aan. Dan wordt het toch weer zo'n filmpje dat best een aantal aansprekende ideeën en plaatjes in de gelederen heeft, maar de verschillende getuigenissen weten ondertussen hooguit mondjesmaat te boeien.

Het zwaardgevecht is pure comedy capers, het hysterische wijf wordt meer en meer een ramp en het plot tooltje waar Rashômon blijkbaar om geroemd wordt, is inmiddels niet meer zo fris. Daar kan de film niks aan doen, maar toch. De slotsom smaakt iets beter. Speciaal rolletje voor de muziek, vaak te veel van het goede, maar daarbij wel gedienstig.

avatar van Film Pegasus
4,0
0
Film Pegasus (moderator)
geplaatst op 11 mei 2015, 19:38 uur, permalink
Ik had de film 7 jaar geleden al een keer gezien. Tijd voor herziening en het is me nu beter bevallen. Wat meer filmervaring zal misschien wel geholpen hebben. Ik blijf erbij dat de uitvoering ondertussen al niet meer bij tijds is, maar het idee staat er wel. Er bestaat ondertussen zoiets als het Rashomon-effect, maar bij al die voorbeelden is het duidelijk dat amper begrepen werd wat regisseur Kurosawa bedoelde. Waar de meeste films of series die het Rashomon-effect gebruiken zich vooral richten op de uiteindelijke waarheid, was Kurosawa het vooral erom te doen dat elke versie van bepaalde feiten gekleurd is door de verteller.

De film draait dan ook om 4 getuigenissen rond dezelfde gebeurtenissen. Elk van hen geeft de feiten weer, maar zo verdraaid met de eigen ervaring maar ook met de intentie om er zelf beter uit te komen. Om het gezicht niet te verliezen. Feiten worden anders gekleurd of soms zelfs weggelaten. Als kijker ben je ook gefascineerd om te volgen wat er nu gebeurd is. Het draait over amper 2 mannen en 1 vrouw en toch is het niet klaar helder wat er juist is voorgevallen, net door die verschillende versies.

Ook al zijn de vertolkingen niet altijd even fris zullen we maar zeggen, zijn de karakters ook weer niet zwart-wit. Door de verschillende verhaallijnen, leer je ook de verschillende kantjes van die personages kennen.

De setting van de globale verteller (met de getuige) van de mannen die schuilen voor de regen, is wel mooi gedaan maar af en toe stoort het ook. Het zal als buffer gediend hebben voor de verschillende verhalen, maar breekt daardoor ook wel de film teveel.

Een goeie film dus die me beter beviel dan de eerste kijkbeurt. Maar vooral qua idee en uitwerking goed, maar qua acteerwerk en enkele andere minpunten wat verouderd.

5,0
0
geplaatst op 19 juli 2016, 21:21 uur, permalink
Vier keer hetzelfde verhaal, telkenmale door een andere verteller. Overtuigend wordt aangetoond dat getuigenverklaringen weinig waard zijn. De film moet vooral worden geëerd voor de manier waarop natuurlijk licht (onder andere door middel van spiegels) in de buitenscenes wordt gebruikt. De zon speelt zo een belangrijke rol. Net als de regen trouwens, die in grote zwarte druppels naar beneden valt.

avatar van BBarbie
3,0
0
geplaatst op 22 augustus 2016, 19:33 uur, permalink
Ook na herziening kan deze beroemde Kurosawa mij niet echt bekoren. De cinematografie en settings zijn verreweg het beste deel van deze film. Het verhaal over wat je denkt/wilt dat er gebeurd is, is niet erg bijzonder in mijn ogen en het acteerwerk vind ik ronduit veel te theatraal met als negatieve uitschieters de lachsalvo’s. Het zal door Kurosawa zo wel bedoeld zijn, maar bij mij schoten daarbij de veters uit mijn schoenen.