Rashômon (1950)

Ik vond het echt een prachtfilm.

Prachtige camerawerk, prachtige muziek. De sfeer vond ik ook heel erg goed.

4,5*.

Nu gezien zonder Duits-schreeuwende hysterische vrouwen Goodfella?

Bij herziening oneindig veel beter dan de eerste keer dat ik 'm zag. ('s nachts, Duits nagesynchroniseerd..)

Ontzettend pakkend en uitdagend verhaal, meesterlijk camerawerk en Mifune vond ik nu helemaal niet irritant. Met stip mijn nieuwe Kurosawa-favoriet. Heel punt erbij.

Jeetje, je zit er wel bovenop hè

Ik heb hem ook gezien, maar ik moet niet zeggen dat ik zwaar onder de indruk was. Wel erg mooi camerawerk (de erg mooie scène's in de regen) en goeie muziek, maar wel vond ik de cast soms irritant aanwezig (de rover met zijn irritante gelach en ook irriteerde ik me aan 'dat jankende wijf'.)
De vertelstijl (*kuch*The Usual Suspects is dus niet zo orgieel*kuch*) vond ik wel heel erg goed, vooral omdat je op het eind eingelijk niet weet wie het gedaan heeft. Deze film heeft wel een dikke voldoende verdient, maar het briljante meesterwerk zag ik hier (nog?) niet in.

Ik wijzig met regelmaat mijn persoonlijke Top 10. Het valt me op dat de top 3 in mijn lijst nagenoeg altijd hetzelfde blijft. (Stalker, Rashomon, Det Sjunde Inseglet)Eerlijk gezegd weet ik niet welke van de drie ik het beste vind; bij elke herziening van 1 van deze 3 films ben ik er weer van overtuigd dat de laatst geziene de beste film ooit is. Nu heb ik Rashomon al minstens 10 keer gezien en ik besef dat elke nieuwe kijkervaring weer een tikkeltje anders is dan de vorige. Ook heb ik vele analyses en reviews op het internet gelezen. Met die 'kennis' (en omdat ik tijd over heb) schrijf ik maar weer een lovende post hier op MM mbt het meesterwerk Rashomon....

Na 10 herzieningen kan ik zeggen dat Rashomon een vreselijke complexe kijkervaring is met meerdere lagen. Op het eerste oog lijkt Rashomon een simpel verhaaltje over een moord en een verkrachting (de flashback), een verhaaltje dat verweven wordt in een groter geheel dat gaat over de slechte inborst van de mens en het sprankje hoop dat het goede in de mens uiteindelijk toch zal zegevieren. (het Rashomon-poort-gedeelte) Wat dat betreft is Rashomon eigenlijk een fabel met een moraal: blijf geloven in de mens, ook al doet ie ooit vreselijk dingen!

Op een ander level is Rashomon een verhaal over waarheid en de leugens die mensen vertellen om deze waarheid te verbergen. Elk van de 4 verhalen in Rashomon is gebaseerd op leugens. De vermoorde man, de vrouw, de rover en de houthakker verdraaien de feiten omdat ze niet willen dat bepaalde negatieve daden van hun zijde aan het licht komen. Iedereen heeft iets te verbergen, iedereen doet zich beter voor dan ie in werkelijkheid is. Akira Kurosawa zegt mbt Rashomon het volgende:

"Human beings are unable to be honest with themselves about themselves. They cannot talk about themselves without embellishing."

Mensen kunnen dus geen waarheid zien…de beschrijving van de waarheid wordt altijd beinvloed door persoonlijke gevoelens. Mensen verdraaien automatisch de waarheid, misschien wel onbewust.

Dan komen we dus eigenlijk bij de diepste laag in Rashomon aan. Absolute waarheid bestaat niet. Alles draait om PERCEPTIE. Als je als kijker alleen van deze filosofie uitgaat, dan is slechts 1 element uit de film waar, nl 'een man is dood'. We weten niet of de man vermoord is, of de vrouw verkracht is, wie er eventueel gemoord heeft, of er iets gejat is, of de vrouw hulpeloos was etc. Hoe ontzettend knap is dit van Kurosawa! Bij mijn zoveelste herziening besef ik dat elke handeling en elk woord op het scherm een leugen KAN zijn, bewust of onbewust. En toch blijf je puzzelen naar de waarheid, omdat je eigenlijk niet wilt acccepteren dat Rashomon geen oplossingen biedt. Wat een geniaal script en wat een meeslepende vertelwijze! Ik probeerde enkele posts eerder uit te leggen waarom elk personage de waarheid verdraait, maar misschien gaat dit dus helemaal niet op. Roger Ebert merkte in een review iets opmerkelijks op:

Although the stories are in radical disagreement, it is unlike any of the original participants are lying for their own advantage, since each claims to be the murderer.

Dit zet me wel een beetje aan het denken. Waarom zeggen die getuigen dit? Waarom willen ze deze 'eer'? Komt het door de emoties, de shock of gaat het om een stille wens? Hebben deze gevoelens een vernietigend effect op hun perceptie van de waarheid? Of is dit een fout in het script? Dit kan toch geen fout zijn in drievoud? Dit is bewust door Kurosawa gedaan. Deze film blijft me intrigeren.


De cast in Rashomon acteert voortreffelijk. (de cast bestaat voor de helft uit acteurs die Kurosawa vaker gebruikt). Takashi Shimura en Minoru Chiaki zijn degelijk in de rollen van houthakker en priester, maar ze worden overtroffen door Masayuki Mori (de man), Machiko Kyo (de vrouw) en Toshiro Mifune (Tajomaru de rover). Zij presteren het om vier versies van een personage geloofwaardig neer te zetten en dat getuigt toch van grote klasse. Sommige kijkers storen zich aan de overdreven mimiek en gevoelensexplosies, ik doe dat niet. Ik heb ergens gelezen dat deze acteervorm in meerdere oude Japanse films wordt gebezigd en dat het een uitvloeisel is van het theateracteren en het acteerwerk in stomme films. Bij elke herziening wordt het acteergeweld voor mij mooier, dieper en intenser, maar ik kan begrijpen dat mensen dit bij de eerste kijkbeurt als storend ervaren.

Over de vertelwijze en de muziek in Rashomon kan ik kort zijn: voortreffelijk en vaak gekopieerd in latere films. Het gebruik van flashbacks en verschillende perspectieven pakt heel goed uit. De muziek loopt bijna parallel met de gebeurtenissen op het scherm. Die Japanse muziek in de scene met het boswandelingetje van de houthakker is geweldig en wordt bij elke 'ontdekking' plots onderbroken. Dit heeft een zeer mooi effect op de scene. In de scene waarin de rover wordt verrast door een zuchtje wind (de oorzaak van alle ellende), wordt de muziek onderbroken door een feeeriek harpgeluid. De rover kijkt op terwijl de wind de sluier voor het gezicht van de vrouw op licht….schitterend samenspel van beeld en muziek naar mijn mening. Ook de Japanse Bolero tijdens de getuigenis van de vrouw is erg mooi.

De beelden in Rashomon zijn sprookesachtig mooi. Kurosawa en cinematograaf Kazuo Miyagawa weten een perfecte sfeer te creeeren. Volgens IMDB gebruikten ze spiegels voor de juiste lichtinval en voegden ze zelfs donkere inkt aan de regenmachine toe om de regen meer impact te geven. Kurosawa beweert dat hij de eerste was, die de camera recht in de zon liet kijken. Miyagawa geeft met interessante cameraposities en op het eerste gezicht nietszeggende shots van natuur een sprookjesachtige lading aan de 'gewone' handelingen (een boswandelingetje, het getuigenverhoor met de rover, de korte scene met de rover op een paard en een overweldigende lucht op de achtergrond).
Rashomon bevat zoveel mooie filmische momenten, te veel om op te noemen eigenlijk……hoe schitterend beweegt de camera mee met een vluchtig omdraaiende beweging van de vrouw, hoe mooi is het shot van wolken en zon als de rover tijdens het getuigenverhoor even opkijkt naar de lucht, en dat idylische beeld van de zittende vrouw op een open plek in het bos en de lichtstraal die door de bomen op haar neer kijkt, en dat onkundige gevecht tussen de twee mannen (wat een doodsangst), en de griezelige sfeervolle beelden van het medium, de tranen in de ogen van de man, de plensbui bij de Rashomonpoort, de origineel in beeld gebrachte ontdekking van de houthakker……zoveel mooie momenten.

Ik ben weer lyrisch genoeg geweest….Rashomon is absouluut een meesterwerk.(sommigen beweren dat Rashomon de reden was waarom de Academy de 'Oscar Beste Buitenlandse Film' toevoegde)De beste film van Kurosawa is voor iedereen een aanrader en meerdere herzieningen waard.

Mooie Rashômonoloog Ramon!

Dank je! Ik moet Gotti toch op 1 of andere manier zien te overtuigen he?

Er staan wel een beetje veel spoilers in Ramon

Echt waar? Ik heb me slechts gehouden aan 'onthullingen' die al bekend waren uit vorige posts.....iig dat denk ik. Wijs me anders de spoilers aan, dan kan ik ze alsnog tussen spoilertags zetten kos.

Beetje late reactie, sorry.

Ik heb de voorgaande posts niet allemaal gelezen, maar als ik jouw post zo lees beschrijf je gewoon letterlijk hele scenes.

Ik heb 'm al gezien dus voor mij hoef je het niet te doen maar ik kan me voorstellen dat mensen na het lezen van die post de film zien en zoiets hebben van: o ja, dat is die scene die hij bedoelde... o ja dat is die..etc. Maar goed, aangezien ik er als enige op reageerde zal het wel meevallen dan

Omdat Ramon constant over deze film doorfilosofeert, ga ik hem binnenkort ook maar eens zien

Ik beschrijf alleen maar beelden kos, ik heb iig geprobeerd geen scene's en gebeurtenissen weg te geven. Maar als er meer zijn die deze omschrijvingen als spoilers zien, dan gebruik ik direct de spoilertags.

Heb Rashomon dan ook eens gezien en....eerste wat in me opkwam was : iedereen spreekt voor eigen parochie

Heb zojuist dan ook maar even uitgebreid Ramon's beschouwingen gelezen en kan me zijn verklaringen goed inleven. Maar om deze film nu 10 keer te gaan zien....nee, dat niet.

Verhaal op zichzelf vond ik niet superboeiend, maar de acteerprestasties en de beelden waren wel bovengemiddeld, zeker wel.

Omdat ik meestal waardeer op het boeiende aspect van een film, geef ik Rashomon slechts:

***

Al die moeite weer voor niks........

Weer, heb destijds ook Stalker gezien na jouw filosofische inslagen....

Maar er komt nog eens een tijd.....

Rashomon komt bij mij na Seven Samurai en Ran in mijn lijst van Kurosawa's. Ran blijft voor mij de standaard voor epiek en tragedie, terwijl Seven Samurai een complete ervaring is.

Klagen over het acteerwerk vind ik onterecht.

Japanse cinema komt in principe voort uit het verfilmen van de theatrale Noh-spelen. [kabuki's en geisha's]

Het is daarom niet verwonderlijk dat alles te overdreven lijkt. Persoonlijk vind ik dat mooi. Is het niet zo dat Amerikaanse films uit die tijd dat ook niet hadden?

Neem nu een schurk, dame in nood en de koele held uit een Hollywood productie uit diezelfde periode.

Ik kan de stereotypes nu al uittekenen:

Cagney, Dietrich, Bogart

Anyway, Rashomon is een unieke ervaring die van je vereist om jezelf in die personen te verplaatsten, wil je het werkelijke verhaal snappen en beleven. Anders blijft het voor de meeste onoplettende kijkers gewoon een voorstelling met feiten.

Rashomon is een absoluut meesterwerk. Staat helemaal aan de top.

Madadayo op 2 en the hidden fortress op 3.

Heb weinig feeling "gevoel" met seven samourai

1 Rashomon

2 Seven Samurai

3 Ikiru

Maar ik ben dol op alle films van Kurosawa!

1. Seven Samurai

2. Throne of Blood

Deze twee steken er voor mij bovenuit.

het is moeilijk...

1.seven samurai

2.ran

3.rashomon

...

-throne of blood

het blijft moeilijk he.

zo vind ik yojimbo minstens zo goed als sanjuro, maar het lijkt appels en peren vergelijken aangezien beide films totaal verschillende sferen bevatten.

actie tegenover thriller.

Persoonlijk twijfel ik altijd tussen Yojimbo en Ikiru voor mijn 3e plekje in de lijst....maar dat zijn dan ook films uit twee zeer verschillende genres. Yojimbo vind ik een tikkeltje sfeervoller en epischer dan Sanjuro...

Throne of Blood, Ran, High and Low, Red Beard en Sanjuro zouden de lijst in onwillekeurige volgorde afmaken als zijnde de beste Kurosawa's...

En ook zijn laatste werk Madadayo is natuurlijk prachtig.

Zoals ik al eens eerder opgemerkt heb: Kurasawa is een van de grootste filmers van de vorige eeuw!

Na drie keer gezien te hebben, ga ik er maar vanuit de film niet op zijn juiste waarden te kunnen beoordelen. Het metaforische karakter is mij ontgaan. Maar mochten anderen mij daarbij willen helpen...ga je gang.

1) het verhaal - interessante perspectiefwisseling. Voor die tijd zeker origineel, maar de dramatische handelingen binnen het verhaal waren dermate oninteressant dat de verschillende visies mij om het even waren.

2) De cinematografie: bejubeld door velen maar ook door de zwart/wit beelden heenkijkend kon ik geen moment koud of warm worden van de beelden. De regenbui vond ik zelfs erg theatraal aangedikt.

3) Het acteerwerk: Goed...het is 1951 en het is Japan, maar ik heb geen zin om me in de Japanse traditie te verplaatsen om dit soort acteerwerk ineens dan maar als hoogstaand te gaan beoordelen.

Nog afgezien dat ik zwaardgevechten erg vervelend vind, vind ik deze zwaardgevechten erg slecht en ongeloofwaardig in beeld gebracht. Ze raken elkaar nooit bijvoorbeeld. De ene mist en de andere wacht tot hij zijn zwaard weer te pakken heeft om het gevecht voort te zetten.

4) De onderliggende lagen:

Ieder mens liegt zijn eigen waarheid. Mooi gegeven maar al zo vaak tegengekomen.

De dialogen tussen de houthakker en de priester waren m.i het hoogtepunt van de film. De realist vs de mysticus. Daarbij de ontsluiering van de onschuldige vrouw in een bloeddorstig egowezen. Sterkste punt van de film.

Ik ben niet echt onder de indruk. 2*

3x gekeken en toch vindt je er niks aan!? Dat je deze film toch drie maal uitgezeten hebt ondanks dat ie zo matig is, zegt mij al genoeg. Wil je je niet verplaatsen in de Japanse mimiek? Heb je het verhaal over perspectief en waarheid al eens eerder gezien? (ook al was dit misschien wel de eerste film met die vertelwijze en thema)Zie je liever gevechten a la First Knight waar ontieglijk dappere mannen de zwaarden tig maal kruisen voor ze elkaar afmaken?.....sorry, ik kan me totaal niet vinden in je argumenten en ik kan je 2 sterren totaal niet rijmen met je drie (opeenvolgende?) kijkbeurten redlop. Daarbij doet je onwil om je te verplaatsen in de Japanse cultuur niets af aan de kwaliteit van deze film.....

Dat ik drie keer gekeken hebt, kwam omdat ik het idee had dat mij iets essentieels ontgaan was. Zoals ik al aangaf...het kan heel goed aan mezelf liggen dat ik de film gewoon niet goed begrijp aangezien er velen met jou deze film bejubelen. Daarom dan twee dagen later ook maar een derde keer gekeken.

Nee.

Het verhaal over perspectief en waarheid komt wel veel in literatuur voor in ieder geval. Maar...dat gegeven vind ik ook prima! Maar alleen vond ik dat het verhaal inhoudelijk vrij weinig voorstelde.

Nee. Ik zie liever helemaal geen zwaardgevechten. Maar als het dan toch moet, een beetje realistisch graag.

Daar heb je 100% gelijk in. Ik snap ook dat je mijn argumenten onzin vindt. Maar daarom had ik er ik mijn reactie ook bijgezet dat het aan mij zal liggen en niet aan de film. Vandaar 3x kijken in de hoop dat ineens mijn ogen werden geopend. Wat niet gebeurde.

Je kunt altijd nog een vierde keer kijken Redlop.

De zwaardgevechten in Rashomon vind ik juist zeer geloofwaardig en realistisch; geen Hollywood-geneuzel waarin dappere mannen de meest onverwachte klappen met het zwaard weten af te weren, geen zwaardgevecht dat een toonbeeld van perfectie is en waarin de mannen hun zwaardkunsten niet laten beinvloeden door hun doodsangst.

Natuurlijk vind ik het ook raar dat het drama en de prachtige beeldenstroom je helemaal niks deden...maar ja, ieder zijn meug.