menu

Rashômon (1950)

Alternatieve titels: In the Woods | Rasho-Mon | 羅生門

mijn stem
3,72 (776)
776 stemmen

Japan
Drama / Mystery
88 minuten

geregisseerd door Akira Kurosawa
met Toshirô Mifune, Machiko Kyô en Takashi Shimura

In Kurosawa's Rashômon worden vier deels tegenstrijdige versies van de gewelddadige dood van een samoerai verteld door getuigen, onder wie de geest van het slachtoffer.

Trailer

https://www.youtube.com/watch?v=Zqoyl2p8_lw

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van kappeuter
3,5
kappeuter (crew)
Ik had wellicht te hoge verwachtingen, maar de film viel me een beetje tegen.
Ik vind Seven Samurai een rijkere film.
Rashomon is visueel een genot om naar te kijken, zeker. De verhaalstijl zal zeker revolutionair geweest zijn voor zijn tijd, maar dat weegt niet mee in mijn oordeel.
De afzonderlijke verhaaltjes die door de verdachten en getuigen verteld werden vond ik maar tot op zekere hoogte boeiend, vooral omdat er eigenlijk steeds heel weinig gebeurt.

avatar van starbright boy
4,5
starbright boy (moderator)
Nou ben ik dus maar voor de bijl gegaan en ik ben onder de indruk.
Om te beginnen zijn er weinig regisseurs die zo mooi mensen in de natuur kunnen filmen als Kurosawa. Mijn enige vorige Kurosawa-film Dersu Uzala en de schitterende scene waarin de houthakker door het bos loopt bewijzen dat. Prachtig spel met licht en beweging.
Bijzonder mooie muziek. Sloot allemaal erg mooi aan bij de sfeer van het verhaal op dat moment.
Dan het verhaal. Dat deed me bijna Shakespeariaans aan. Als een legende, een verhaal waarmee gedragingen van de mensheid vertelt worden. Een universeel verhaal vanuit de Japanse geschiedenis. Uiteindelijk ook vrij eenvoudig, maar met veel inhoud.
Met het acteren was ook niet veel mis. De mimiek van de vrouw en de verwilderde rover. Mooi hoor. En erg passend allemaal.
Het einde laat zien dat Kurosawa zijn vertrouwen in de mensheid niet geheel kwijt was. Hoewel ze de het niet kunnen opbrengen de waarheid onder ogen te zien, schuilt er in sommigen nog wel iets onbaatzuchtigs, iets goeds van binnen.
Al met al zeker net zo boeiend als mijn vorige Kurosawa-film, maar omdat het verhaal meer te vertellen heeft moet er nog maar een half puntje bij.

4.5*

avatar van BoordAppel
4,0
Mooie film. Al uit 1950 en nog niet verouderd. Slechts enkele details laten zien dat de film zo oud is. Zo is het camerawerk af en toe schokkerig, vond ik de muziek af en toe net iets te dramatisch (heb ik vaker last van bij oude films) en is de beeldkwaliteit natuurlijk niet zo goed als hedendaagse films. Maar als echte filmliefhebber kijk ik daar natuurlijk allemaal doorheen .

Het acteerwerk was redelijk maar twee mensen springen eruit: Machiko Kyô omdat ze zo irritant hysterisch was en Toshirô Mifune omdat hij zo geweldig acteerde. Echt prachtig hoe hij heel zijn hebben en houwen in zijn acteerwerk heeft gegooid (zo leek het mij iig). Prachtige lichaamstaal en mimiek.

Het verhaal zelf vond ik ook erg mooi en het is ook leuk dat het nog positief eindigd. 4* maar dat kan bij herziening (in een iets gemakkelijkere stoel) wel meer worden.

4,5
prachtige film. de manier waarop het verhaal is verteld is geweldig. erg goed vond ik ook dat je aan het eind nog steeds niet precies weet wat de waarheid is, hoewel ik geneigd ben te denken dat het laatste verhaal van de man uit de tempel er het dichtste bij ligt (hij heeft op dat moment geen reden meer om te liegen). Krijg steeds meer waardering voor Mifune. Verder is het camerawerk schitterend (maar dat is in alle Kurosawa's die ik zag zo). Kurosawa begint dan ook steeds meer een van mijn favorieten te worden en niet omdat dat zo hoort (de onzin die ik nu weer lees bij Throne of Blood). 4,5 sterren voor deze film.

avatar van Madecineman
4,5
Madecineman (moderator)
Zo mijn tweede Kurosawa na Seven Samurai en zeer zeker niet de laatste! Wat heb ik weer ontzetend genoten van deze geweldige filmervaring. Kurosawa schept met zijn prachtige beelden en de geweldige muziek een bijna sprookjesachtige atmosfeer, waarin de karakters geheel tot hun recht komen. Bovendien maakt Kurasowa de mooiste filmregens die ik ooit gezien heb.
Het acteerwerk in Rashomon is erg theatraal (deed me denken aan toneelspel) hierdoor komt de film op mij wat meer over als een klassieke film dan Seven Samurai, die ik meer als een vroege moderne film ervaar. Ik vind dit echter geen nadeel aangezien het acteerwerk erg sterk is en omdat het perfect in de film past. Het is ook fantastisch om te zien dat de emoties van de hoofdrolspelers in ieder perespectief weer net anders zijn. Er zitten zulke wonderlijke momenten in deze film, de houthakker door het bos, de vrouw als medium (bijna surrealistisch met die wind en linten), de rover als held en als angsthaas. De film valt met al z'n elementen zo mooi in elkaar voor mijn gevoel lijkt gewoon alles te kloppen aan Rashomon.
Vind het moeilijk om hem te vergelijken met Seven Samurai omdat het toch twee geheel verschillende films zijn. Ook ontbreekt het me een beetje aan een fatsoenlijk referentiekader om een goed weloverwogen oordeel te kunnen geven. Gelukkig hoeft dat ook niet altijd en stem ik nu lekker gewoon puur op gevoel. En dat gevoel zegt dat ik hem minstens even goed vind als Seven Samurai.

Ik heb nog een vraagje voor deze of gene Kurosawa kenner *Kuch... Ramon K... kuch*. Aangezien dit een japanse film van rond 1950 is viel het mij op dat er met de thematiek uit deze film een bepaalde analogie met een land na oorlogstijd te trekken valt. Is dit een hersenspinsel van mijzelf of wil Kurosawa met Rashomon ook aangeven, dat ondanks alle slechte menselijke eigenschappen er toch nog hoop is op een betere toekomst? En in hoeverre staat dat dan in verband met WO II?

avatar van maxcomthrilla
4,0
Met de cameravoering zit het in deze film dik in orde. Neem nou het moment dat Tajumaru over een sloot heen gelegen boomstam loopt, de camera filmt dit niet vanaf een normaal aanzicht maar van onderaf waardoor Tajumaru `s imposante lichaam nog meer gestalte krijgt. Verder vond ik de vele shots van de eindeloze regen ook prachtig. Een goed moment voor een verhaal. De vertelstructuur van de film is interessant, doordat de hoofdpersonen telkens verschillende kanten belichten van telkens weer dezelfde moord, alleen dan met andere details en dialogen. Tot het einde blijft het spannend wat er zich nou precies heeft afgespeeld. En zelfs dan is het nog allemaal even helder, meerdere interpretaties blijven mogelijk . Knap, voor die tijd dat een film zo meerdemensionaal aandoet.

Bovendien vond ik de boodschap die de film brengt subtiel verwerkt, de film lijkt immers alleen om het ontcijferen van een moordzaak te gaan maar heeft meerdere troeven achter de hand. Na gezien te hebben hoe iedereen om de waarheid heen draait kun je inderdaad concluderen dat veel mensen geneigd zijn om eerst hun eigen hachje te redden .

Ik vond Tajumaru trouwens briljant in zijn rol, prachtig hoe hij karakter vorm weet te geven aan meerdere emoties: Dan weer schuw, dan weer een geweldenaar, dan een ( sadistische ) man met gevoel voor humor en dan weer een romanticus. Net wat minder interessant dan Tengoku No Jigoku. 4*

avatar van otherfool
4,0
Mede door de originele opbouw m'n favoriete Kurosawa tot dusverre. Voor mij indrukwekkend genoeg om in de 4* zak te graaien.

avatar van rokkenjager
4,5
Wat een heerlijke film zeg.

Camerawerk is massief, Cinematografie is geweldig(vooral de shots in de regen). Het verhaal wordt op een sublieme wijze verteld, dat de film zijn tijd ver vooruit was kan je zelfs half slapperig zien.

vooral de vertelwijze is geniaal, overigs heb ik zelden zoeen
realistische zwaarscene gezien als hier. het acteerprestaties zijn integrerend vooral Mifune(tevens een van me favourite acteurs). voor de mensen die nogal wat reacties hebben op de over-acting van Mifune:

One result of his closeness can be seen in Toshiro Mifune's performance: while the actors and Kurosawa were waiting for the set to be built, they watched a film on Africa directed by Martin and Osa Johnson. The film included shots of a lion roaming around, and Kurosawa suggested that Mifune play the bandit like a lion. As a result, Mifune gave the wild, nearly inhuman performance that can be seen in the film.

Kurosawa's boodschap ofwel de moraal, wordt in de superbe en emotionele climax goed weergegeven.

ik zit tussen 4 en 4 en half sterren, maar ik denk dat ik 4 en half sterren maar voor herziening bewaar(ik heb nog het gevoel dat ik een al heb gemist).
Maar dat ik nog vaak deze film zal zien is een zekere zaak.

Voor de liefhebbers, je kan de film online bekijken.
http://www.rottentomatoes.com/m/rashomon/trailers.php
Ik zal zelf echter niet aan beginnen.(ben niet echt een fan van online-films kijken.

avatar van Spetie
4,0
Mijn vijfde Kurosawa alweer en het was weer genieten geblazen. Kurosawa is ook in staat een goed verhaal in een kortere film te stoppen, zo blijkt hier maar weer. De sfeer in deze film is enorm goed. Schitterende beelden, prima acteerwerk en een uitstekend verhaal. De beelden spreken echt tot de verbeelding. Het mooie, geheimzinnige bossen en de onophoudelijke mooi regen die maar doorklettert. De acteurs moeten hier echt hun kunnen laten zien en doen dat naar behoren. Dezelfde situatie wordt telkens nagespeeld, maar doordat elk karakter weer andere emoties moet tonen bij de verschillende versies van het gebeuren, wordt er veel gevraagd van de acteurs en daar slagen ze met vlag en wimpel voor. Het blijft heerlijk om Mifune weer eens helemaal los te zien gaan in zijn rol. Man wat legt hij toch altijd een enthousiasme en gedrevenheid in zijn rollen!

Verder zit het verhaal gewoon goed in elkaar. Is tijdloos en hoewel het eigenlijk niet echt van belang is, vroeg ik me wel af hoe alles nu eigenlijk in elkaar zit. Ik ben er vrij zeker van dat ik nog wel wat elementen gemist heb, maar dat wordt misschien nog wel duidelijk bij een herziening. Gezien de tijdsduur leent de film zich daar in ieder geval perfect voor. Het enige wat naar mijn mening eigenlijk niet zo goed aan de film is, is de muziek. Hoewel het ook geen afbreuk doet aan de film, voegt het naar mijn mening niet of nauwelijks wat toe aan bepaalde scènes van de film.

Maar goed al met al is deze Kurosawa toch wel weer een zeer bijzondere kijkervaring. Net als anderen ben ik van mening dat bij een tweede kijkbeurt de film hopelijk nog wat duidelijker wordt en dan zit er nog wel kans in op een halfje verhoging.

Voor nu echter een puike 4,0*

avatar van ®Tc
3,5
Een film die me veel beter beviel dan The Hidden Fortress.

Rashomon is een film die in mijn ogen duidelijk wat te vertellen heeft. De verhaallijn met de verschillende getuigen is goed gevonden. Wie heeft er het meeste baat bij te liegen en wat nu klopt kan je later uitmaken, de 4 verhalen even mixen lijkt me het beste want zoals we allen weten ligt tussen de leugen en de waarheid de wil van de verteller. Zeer goede vondst om het overleden slachtoffer nog eens aan het woord te laten door de vrouw. Erg indrukwekkende scène met de kennis dat deze uit 1950 komt, sterk geacteerd ook.

Kurosawa is zeer goed met de camera en ziet het goed. De camerabewegingen en standpunt in Rashomon zijn nagenoeg perfect, de scènes met de regen illustreren dat. Soundtrack zit ook goed. Jammer dat Kurosawa op sommige momenten zijn films saai maakt door een situatie veel te lang te laten aanslepen, al heeft The Hidden Fortress daar meer last van.

Groot hekelpunt aan Rashomon is het acteerwerk. Het acteren is zo zwak dat Rashomon op sommige momenten eigenlijk weinig serieus is om voor een drama aan te nemen. Zelfs Mifune vond ik zwak. Vooral de lachjes en het tieren van de personages waren ronduit belachelijk en totaal niet op zijn plaats. Zoals al eerder gezegd vond ik de scène waarin de geest plaats neemt in de vrouw sterk geacteerd door Machiko Kyô maar dat is dan ook zowat het enige degelijke, meer irritant aanwezig dan wat anders.

3,5*

avatar van Vinokourov
4,0
Aparte film, goed acteerwerk, mooie cinematografie en muziek. Af en toe beetje langdradig en theatraal, maar over het algemeen kon ik hiervan wel genieten. Leuke introductie ook voor diegene die met werken van Kurosawa kennis willen maken .

avatar van wwelover
4,0
Mijn tweede film van Kurosawa, natuurlijk wist ik vooraf dat deze film niet zo goed kon zijn als Seven Samurai, maar ik had wel aardige verwachtingen. Het is een erg goede film, en is geen moment saai. Hij gaat redelijk vlot en ik zal hem zeker een tweede keer moeten zien om hem helemaal te snappen. Het verhaal is ook voor vandaag de dag eentje die bij veel mensen aan kan slaan, als ze maar de moeite nemen. De muziek is ook weer fantastisch en ik heb ook genoten van het camerawerk. Enig minpuntje is het acteerwerk van sommigen. Natuurlijk is Takashi Shimura wel weer geweldig.

4*

avatar van Baggerman
4,0
Alweer eentje van Kurosawa die bij me in de smaak valt. Heeft de man überhaupt slechte films gemaakt?

De 88 minuten vlogen zó om. De film is ook leuke hersengymnastiek, want je gaat je afvragen wat de motieven van de getuigen zijn en waarom ze hun verhaal zo inkleuren.

De lach van Mifune's karakter vond ik wel intzettend irritant.

Prachtig: de onbeholpen gevechten, totaal niet stilistisch, maar puur op overlevingsdrang gebaseerd!

avatar van The One Ring
4,0
Rashômon vind ik een van de betere Kurosawa's en hoewel het niet mijn favoriet is (Seven Samurai blijft onverslaanbaar) is het wel de meest fascinerende film van de regisseur.

Ik wist van te voren wat ik kon verwachten. In films waarin meerdere verhalen vanuit verschillende, tegenstrijdige perspectieven worden verteld spreekt men vaak van het Rashômon-effect en dus wist ik dat ik zo'n structuur hier ook zou aantreffen. Wat dat betrefd op zich geen verrassingen en ook het thema over hoe de waarheid buiten wat je zelf waarneemt om ongrijpbaar is had ik van te voren al zien aankomen. Dit beperkt de filmervaring echter nauwelijks tot niet. De fantastische regie en schitterende beelden ondersteunen namelijk een gewoon sterk verteld verhaal dat op zijn eigen manier spannend is. Dit komt omdat de leugens die Kurosawa zijn hoofdpersonen laat vertellen niet altijd voor de hand liggend zijn. De drie personages waarom de rechtzaak gaat beweren namelijk uniek genoeg allemaal verantwoordelijk te zijn voor de moord. En alledrie hebben ze er nog een goede reden voor ook. Zelfs al wist ik van te voren dat Rashômon een puzzel zonder oplossing zou zijn, toch blijft er genoeg te filosoferen over, rond motivaties om bepaalde acties te brengen op de manier waarop ze gebracht zijn. Let bijvoorbeeld op de opvallend klungelige vechtstijl van de twee mannen zodra de houthakker het verhaal begint te vertellen (hoe vaak struikelen de twee strijders?).

Het is daarmee een film waarin ik als kijker actief meedacht met het verhaal. Een van de leukste filmmysterie's ooit in ieder geval. Twee dingen springen eruit. De scènes rond het medium en de plensbuiten. Heeft iemand ooit zo goed regen kunnen schieten als Kurosawa?

Jammer alleen van de eindscène. De film is nogal nihilistisch, met uitzondering van dat laatste moment. Die baby heeft weinig met de film te maken en ik had de indruk dat die er alleen maar in zat omdat Kurosawa niet wilde dat de kijker met een al te hopeloos gevoel de zaal verlaatte. Nergens voor nodig. Zoals bijna alle Kurosawa's is er weer sprake van een hoop overacting. Die priester was gewoon afschuwelijk. Aan de rest moest ik weer even wennen, maar daarna zag ik er wel goede acteerprestaties in.
4*

avatar van Montorsi
4,5
Mooie Kurosawa alweer, al vond ik Seven Samurai wel wat beter.

Zitten echt fantastisch mooie lichtinvallen in, net als erg goed camerawerk. Mifune doet hier ook al erg goed, in een ietwat gelijkende rol als in Seven Samurai. Goed uitgangspunt ook, vrij uniek, al is dit volgens mij nog vrij vaak nagedaan, al kan ik niet zo snel bedenken in welke film.

3.5*

avatar van Zinema
2,5
Zinema (crew)
Invloedrijk.

Dat deze klassieker van Kurosawa invloedrijk is geweest, moge duidelijk zijn. Zestig jaar geleden werkte het natuurlijk anders, maar heden ten dage is er meer dan een baby voor nodig om onschuld aan te wijzen als zijnde de tegenhanger van volwassen leugens. Alhoewel. Toch werkt een en ander nog steeds, maar is het vooral het fenomenale sfeertje en later veelvuldig gekopieerde camerawerk dat de de tand des tijds heeft doorstaan. Een interessante film.

Redelijk.

avatar van Chainsaw
3,5
Chainsaw (moderator)
Stond al een tijdje op het programma, deze Kurosawa. Over het algemeen niet echt mijn filmmaker, maar de mooie plaatjes maken dit al snel erg de moeite waard voor elke filmliefhebber. Evenals bij Ikiru komen hier weer fantastische beelden naar voren, ik zou elk shot wel boven mijn bank willen hebben hangen. Verder is het af en toe een beetje wennen aan het overacteren, maar was tegelijkertijd snel gecharmeerd van de heerlijke rol van Mifune. En het is natuurlijk erg interessant om te zien waar deze, inmiddels veel gebruikte, vertelstructuur vandaan komt. Toch zijn het vooral de mooie plaatjes die Rashomon voor mij een intrigerende film maakten.

3,5 sterren.

avatar van Jessen0wnt
3,5
Mijn derde Akira!

Na een klein artikel te hebben gelezen op het internet over de interpretaties, en de invloed die deze film heeft gehad, zowel voor als na de productie, geeft toch wat meer vorm aan mijn film ervaring. Dat dit de eerste film is met flashbacks, dat verschillende visies op een gebeurtenis is, is moeilijk voor te stellen. Het is nu een soort stijl of een keuze van het concept i.p.v. een hele vernieuwing. Dit kan je waarschijnlijk alleen maar als iets nieuws ervaren als je in die tijd hebt geleefd. Er komt nu meer waardering.

Begin vond ik iets te vlot gaan, te rommelig, maar na dik 20 minuten hervatten de Akira-sfeer en had 'ie me beet. Het overdreven acteren kent wederom zijn charme, ditmaal wat meer gedoseerd. Of zo lijkt het in ieder geval omdat de film, zelf in deze tijd, toch wel wat heftige scènes bevat (meer de gebeurtenis dan wat we echt te zien krijgen). De film heeft een hart, kennis over het vertrouwen in elkaar en van elkaar. Maar ook vergeving komt aanbod. Dat de film uiteindelijk het mysterie niet eens oplost, vond ik persoonlijk juist het sterkste van de hele film. Anders zou dat de hele boodschap ten onder gedaan hebben.

Muziek mocht van mij wat meer aanwezig zijn, het bleef allemaal te veel op de achtergrond, zeker in de laatste paar scènes mocht het van mij veel sentimenteler aangepakt worden, maar al met al de muziek die werd gebruikt was wel oké. Niet te onderscheiden van Seven Samurai. Visueel een plaatje, vooral de natuur scènes en de shots van het medium waren heel creatief geschoten.

3,5 ster voor nu, wellicht een herziening met de kennis die ik achteraf had gelezen. Voorlopig nog niet klaar met dit regiespel.

avatar van Zeriel
2,5
Toch wel teleurstellend.

Subliem camerawerk, mooie shots, vooral de vervallen tempel in de stortregen.

Aardig concept, maar niet wereldschokkend vernieuwend. Een filmvariant op het eeuwenoude Zen-verhaal over de blinden en de olifant

De film kon me gewoon niet echt boeien. Storend was o.a. het wat theatrale acteren, vooral van de vrouw, sowieso niet bepaald een pin-up-girl, ook de gevechten zien er nogal stuntelig uit.

avatar van AGE-411
4,0
Mijn 3de Kurosawa na het steengoede Shichinin no Samurai en het haast perfecte Ran.
Deze mag dan wel de mindere zijn van de twee andere, toch slaagt men er weer in een film af te leveren die menig regisseurs vanzelevens nooit kunnen maken.

Het blijft maar een subtopper omdat het – in tegenstelling tot zijn grotere broertjes – ambitie mist. Het is net allemaal ietsje kleiner (kleiner budget?) en minder episch. Minder acteurs, minder decors (Verlaten tempel, 10m² bos, en een binnenkoertje van een gebouw … en dat is het).

Wat hij dan weer wel gemeen heeft is dat hij het menselijk wezen voorop stelt. Ook hier wordt een instinctieve emotie van de mens benadrukt: egoïsme (mogelijks uit de drang om te overleven.)
In de film heeft men net oorlogen en plagen over zich gehad, en in zulke perioden komen er vaker zulke beestigheden voort. Men mag niet vergeten dat de film actueel was bij het moment van uitkomen: Japan was net zwaar getroffen door de tweede wereldoorlog.

Je kent het begin en het einde van het verhaal; het is enkel niet duidelijk welk pad gevolgd is om die twee te verbinden. Maar eigenlijk is dat allemaal maar bijzaak. Het moraal van het verhaal wordt maar goed duidelijk nadat die reiziger de baby besteelt, en men mekaars motieven voor de handelingen (het bestelen van de baby, het stelen van de dolk) naast mekaar legt.


Waar de film voor mij ook scoorde waren de dialogen. Deze waren over de hele film van een zeer hoog niveau, maar laat ik er toch 2 quote’s uit pikken:
- “Als je niet egoistisch bent, kan je niet overleven”: Pas als de mensen weer menselijk worden zal de oorlog en de miserie gedaan zijn. Daarnaast kan deze quote ook toegepast worden op ons maatschappelijk model. De kapitalistische samenleving is namelijk gebaseerd op egoïsme en het profijt dat men haalt uit andere mensen.
- “Een mensenleven is zo kwetsbaar als het ochtenddauw”. De laatste maanden ben ik eigenlijk ook tot die conclusie gekomen.

Zonder twijfels de sterkste filmquote’s in een hele tijd … en dan nog in één film.

Al bij al valt het praten nog mee. Er zitten verschillende stukken in waar minutenlang niets gezegd wordt.


De acteerprestaties zijn – hoe kan het anders - zeer theatraal. Pff, dat klinkt toch pejoratief? Ik heb er echter geeneen probleem mee. Het is dan ook niet de bedoeling van de film om een levensecht verhaal op te zetten, maar ons een aantal emoties te laten beleven. In dat opzicht is het overacten prachtig, want het snijdt als een mes van emotie door je.

Een ander pluspunt is de muziek. Net als het overacteren zet de muziek alles nog net ietsje meer in de verf. Het accentueert de gebeurtenissen.




U hoort het: niets dan pluspunten, maar desalniettemin net niet sterk genoeg.
4,0*

avatar van Ferdydurke
4,0
Fraai gefilmd verhaal met een aardige structuur, waarin ook nog eens gepoogd wordt wat interessants te vertellen over waarheid en perceptie, de leugenachtigheid van mensen en hun motieven daarvoor. Is er wel een waarheid, of zijn er alleen verschillende percepties van die waarheid? Ik geloof het graag dat vorm en inhoud van 'Rashomon' toendertijd veel stof deden opwaaien.

Maar bij nadere beschouwing zit het me allemaal niet erg lekker, en ik ben er nog steeds niet uit of dat Kurosawa's bedoeling was, of dat de film dat bedenkelijke alleen maar reflecteert.

Het merkwaardige is namelijk dat in de film bij bijna alles wat ons getoond wordt, vraagtekens bij het waarheidsgehalte worden geplaatst, maar eigenlijk niet bij het belangrijkste: de misdaad zelf. Het relaas van Tajomaru over de overmeestering van de samoerai en de verkrachting van de vrouw is de enige versie van dat gebeuren; van alles wat daarna plaatsvindt krijgen we vier varianten voorgeschoteld. En het verbijsterende effect dáárvan is dat de aandacht wordt gevestigd op de twijfelachtigheid van ondergeschikte details, en de hoofdzaak 'uit beeld' verdwijnt, ondanks dat dat laatste steeds weer terugkeert, en ons door Tajomaru ook in geuren en kleuren uit de doeken wordt gedaan.

Hoewel de struikrover in eerste instantie quasi-poetisch de opstekende wind de schuld geeft van alle ellende, vertelt hij de rechter even later blijmoedig dat hij vooral werd gedreven door begeerte en jaloezie. Het is haast grappig hoe deze toch tamelijk elementaire drijfveren door de film voor kennisgeving worden aangenomen, en er ook geen enkele poging wordt gedaan door de betreffende persoon om deze te verhullen. Die begeerte en jaloezie werden wie weet ook wel opgeroepen door de samoerai die met zijn vrouw als een soort trofee in het rond paradeerde, maar zelf zegt hij dat hij werd 'getriggerd' door de blik van angst en bezorgdheid in de ogen van de vrouw in reactie op zijn leugen over de slangenbeet. En tot welke daden zet deze reactie hem nu aan? Hij wil de man overmeesteren en hem laten toekijken terwijl hij zijn vrouw verkracht. En beiden daarna in leven laten. Bij mij thuis - en ik heb ook nog even bij de buren gevraagd - noemen we dat een ten hemelschreiende, demonische wandaad. Het 'in leven laten' daarna is zonder betekenis, of zelfs een extra straf. Die levens zijn al kapot. En niet alleen in een eer-gerelateerde cultuur.

Je kunt natuurlijk volhouden - verleid door de teneur van de film - dat Tajomaru ook dit allemaal uit zijn duim zuigt. En quasi-wijsgerig opmerken dat de mens door zijn leugenachtigheid nu eenmaal een raadsel is voor anderen, en zijn ware motieven niet te achterhalen. Maar dat is volgens mij de levensgrote valkuil waar de film je toe uitnodigt om in te tuimelen. Tajomaru is een outlaw, die gepakt is, en weet dat hem so wie so de doodstraf staat te wachten. Hij heeft geen denkbare reden meer om hierover te liegen. Die lijn van redeneren waartoe de film wil verleiden, is typisch voor elke mythevorming, in welke vorm dan ook. Als dit verhaal steeds weer verteld zou worden, zou op een gegeven moment de misdaad verdwenen zijn, en alleen de leugenachtigheid en de onbetrouwbaarheid van 'de mens' als 'moraal' overblijven.

Die uitwissing van de misdaad, het werpen van vals licht op gebeurtenissen, die paradoxaal genoeg een duisternis creëren waarin alle katjes grauw zijn, en dader en slachtoffer(s) gelijkgeschakeld worden; het twijfel zaaien over details teneinde alles betwijfelbaar te maken, is ook kenmerkend voor bepaalde juridische praktijken. Dat is nog een manier om uit te drukken waartoe de film ons verleidt: met die juridische blik worden we advocaat van kwade zaken, of zelfs advocaten van de duivel.

Als we de teneur van de film volgen, bevinden we ons inderdaad al snel in een atmosfeer waarin we de diefstal van een baby-dekentje denken te kunnen rechtvaardigen met het argument dat de ouders óók niet deugen.

De priester heeft het in het begin van de film over een geschiedenis die gruwelijker is dan alle denkbare natuurrampen, oorlogen en bandieten-terreur. Voor mij kan die 'gruwelijkheid' alleen maar verwijzen naar de neiging om onder het mom van wijsheid elke waarheid in twijfel te trekken, en de horizon van een wereld waarin menselijk leven mogelijk is, uit te wissen.

Vooropgesteld dat het verschil tussen een steek van een dolk en die van een sabel in de twaalfde(?) eeuw nog niet uit maken was, heb ik voor de volgende globale reconstructie juridisch natuurlijk geen poot om op te staan:

1. Het verhaal van de bandiet is waar, tot en met het moment dat hij tevreden het echtpaar in ontreddering achterlaat. En hij is gewoon van dat paard gedonderd.
2. Het verhaal van de vrouw is waar.
3. Het verhaal van de samoerai is alleen waar mbt zijn zelfmoord en het feit dat de dolk door iemand uit zijn borst werd gehaald. Zijn verhaal reflecteert overigens het duidelijkst die klassieke, diep ingekankerde neiging, voortkomend uit mannelijke angsten en projecties, om vrouwen hun verkrachting als een schuld aan te wrijven.
4. Het verhaal van de houthakker is compleet gelogen.


Er zullen ongetwijfeld mensen zijn die denken: 'Ik herken dit helemáál niet. Ik heb een heel andere film gezien'.
Daarop kan ik alleen antwoorden: ja, hij is niet slecht, die film .

avatar van nognooit
3,5
Een zeer krappe drie-en-een-half.

Mijn eerste Akira Kurosawa en die beviel redelijk.

Visueel is deze film prachtig en ronduit sterk te noemen.
Het verhaal is boeiend en de vertelwijze ook, zeker voor die tijd revolutionair. Echter kent het verhaal soms wat saaie momenten, waarop het even stil lijkt te vallen en er nauwelijks iets gebeurt. Ook vond ik de vrouw die continue huilt en zich letterlijk aan de voeten gooit van de twee mannen erg irritant.
Over-acting, of theatraal acteren, zie je wel vaker terug in oude Japanse films, maar hoe dit personage is neer gezet in het script vind ik al tenenkrommend.

avatar van dave
4,0
Het lijkt erop dat ik in Kurosawa een nieuwe regisseur zie, die mag rekenen op mijn toekomstige interesse. Rashômon is immers in vele opzichten een meesterwerk, want zowel verhaaltechnisch als cinematografisch zijn de duimpjes bereid afgelikt te worden. Bovendien is de muziek contextueel bij wijlen geniaal. Denk aan de bijzonder uitgerekte wandeling van de houthakker, die aan zijn verschrikkelijke ontdekking voorafgaat. Zowel visueel als muzikaal een meesterlijke opvoering. Verder zet Mifune (alweer) een fenomenaal personage neer, dat ons alle hoeken van het bos laat zien. In feite kan ik niets bedenken dat mijn ophemeling een halt toeroept.

Zéér goed.

4,00 (4,25)

avatar van wibro
3,0
Deze film nu voor de tweede maal gezien en ook nu bij herziening wist deze film mij maar niet te boeien. Dat ligt vooral aan het feit dat het tijdperk in Japan van de samurai mij eigenlijk gewoon niet interesseert. Ik heb er gewoon niks mee. Dat geldt niet alleen voor de films van Kurosawa maar ook voor de Japanse films van de laatste decennia. Ik vind de personages in dit soort films doorgaans oerlelijk en de verhalen - incl dat van Rashomon - boeien mij eenvoudigweg niet. Neen, ik geef toch duidelijk de voorkeur aan de films die gaan over het hedendaagse Japan.
Toch wil ik deze film niet helemaal afkraken want het camerawerk - de prachtig in beeld gebrachte bossen en de neergutsende regen bij de tempel - is uitstekend. De soundtrack van deze film vond ik overigens ook best wel geslaagd, hoewel het voor een deel jatwerk is van het beroemde muziekstuk, de Bolero van Ravel.

3,0* na herziening

avatar van Donkerwoud
4,0
Indrukwekkend epos waarin op bijzondere manier gespeeld wordt met concepten als subjectiviteit en moraal. Helaas had ik op voorhand al teveel gehoord en gelezen over deze film, zodat hij minder nieuws bood dan als ik er helemaal onbevangen in was gegaan.

avatar van Black Math
1,5
Mijn tweede Kurosawa na in een ver verleden ooit Seven Samurai gezien te hebben. Die vond ik verre van geweldig, en ik heb me ook ernstig gestoord aan Mifune, vandaar dat ik enige twijfels had om deze te zien. De laatste tijd heb ik een aantal samoerai films uit de jaren 70 en 80 gezien, waarbij ik de diepgang soms een beetje mis, vandaar dat ik toch wel nieuwsgierig werd naar meer werk van Kurosawa, waarvan ik vermoed dat hij iets meer te bieden heeft. En over Mifune: ik heb ook ooit de miniserie Shogun gezien. Ik kan me niet herinneren dat ik me heb geërgerd aan de acteur die de (toekomstige) shogun speelde. Ik was dan ook verbaasd toen ik er later achter kwam dat dat Mifune was. In ieder geval reden om hem niet meteen af te serveren.

Toch vond ik zijn acteerwerk hier ook verre van goed, maar daar staat hij niet alleen in. Ook de vrouw en de man die de verhalen aanhoort maakten zich soms aan bijzonder overdreven gelach schuldig. Op zulke momenten zie ik een acteur of een actrice en niet langer meer het personage dat ze dienen neer te zetten. Maar het hard gelach daargelaten, waren de acteerprestaties best aardig. De actie was niet mijn ding. Het dient er realistisch uit te zien, daar is Kurosawa denk ik wel in geslaagd. Maar lijkt het stilistisch nergens op, en dan kan dat achter elkaar gehol voor je gevoel best lang duren. Het is een kwestie van smaak, en dit ligt me niet.

Visueel vond ik de film matig. Niets mis met zwart/wit, maar wel graag contrastrijker dan wat hier vertoond wordt. De soundtrack was interessanter. Een soort nep-Bolero (ik heb het overigens ook niet zo op het origineel van Ravel). Zoiets ben ik wel vaker tegengekomen in Japanse films. Bijvoorbeeld in Helter Skelter waar het derde deel uit de 8e symfonie van Sjostakovitsj gekopieerd lijkt te worden, en in Mizu no Onna waar een soort kopie van het tweede deel uit het strijkkwartet van (alweer) Ravel klinkt. Maar ook de rest van de soundtrack is best interessant, want de muziek lijkt de beelden erg nauwgezet te volgen. Je hoort het als er gehuild wordt, of als de wind waait. Wel moet ik zeggen dat het dusdanig ver doorgevoerd wordt dat het enigszins cartoonesk aanvoelt. Recent een aantal vroege Disney films gezien waar muziek een belangrijke rol speelt. Voor mijn gevoel is daar de koppeling tussen beeld en muziek vergelijkbaar met wat hier gebeurt.

De grootste kracht van de film is de vertelwijze, waarbij eenzelfde gebeurtenis door meerdere mensen wordt beschreven. Dat ben ik al eens eerder tegen gekomen, bijvoorbeeld bij Hero, of bij The Usual Suspects, maar het zou me ook niet verbazen als een animeserie als Higurashi hierdoor beïnvloed is. In ieder geval lijkt dit me de bron voor dit soort verhalen, en dan is het ook nog eens best aardig uitgevoerd. Minder ben ik te spreken over het belang dat aan de gebeurtenissen wordt gekoppeld en aan de bijbehorende moraal. Iedereen liegt, het gehele vertrouwen in de mensheid is verdwenen... Fijn dat Kurosawa inderdaad wat meer diepgang biedt, maar het wordt hier allemaal wel erg dik aangezet. En tenslotte waren de verhoren ook een beetje vreemd: alsof de verhoorden aan het telefoneren waren en je maar één kant van het telefoongesprek hoort.

Desalniettemin een interessante kijkervaring, met name vanwege de vertelstructuur, waar toch redelijk wat invloed van is uitgegaan. En wat invloed betreft: ook hier Star Wars editting! Ik blijf het maar apart vinden, maar gelukkig wordt het hier niet dusdanig vaak gebruikt dat het gaat irriteren.

1,5*.

avatar van RuudC
4,0
Een interessant filmpje over de menselijke psyche. Het helpt wel wanneer de mentaliteit van Japanners beter begrijpt. Dit is een prent waarbij Jan met de pet al binnen tien minuten bij in slaap is gevallen. Dat soort mensen lopen hier toch wel met een grote boog omheen, gezien de score. Ikzelf heb er best van genoten. Mooie omschrijvingen van wat er gebeurd zou moeten zijn. Ik vind het ook prima dat er in het midden wordt gelaten over wie gelijk heeft, al vermoed ik dat niemand het bij het rechte eind heeft. Alle personages hebben baat bij een ander verloop en dat maakt van Rashomon een interessant document. Wel jammer dat het zwaardgevecht echt te belabberd voor woorden is. Zelden gezien dat acteurs zo hun best doen om mis te slaan. Toch heb ik hier wel iets meer van genoten dan Seven Samurai.

avatar van eRCee
3,0
Het eerste deel van de film vond ik erg goed, vooral dankzij de veel geroemde cinematografie, maar ook (nog meer!) de montage, die in sterke mate de dynamische en niet-verouderde uitstraling van Rashomon bepaalt. Vooral de "jump-cut-achtige" montage bij enkele scenes waarin personages door het bos lopen is erg sterk, en zou later opnieuw worden gebruikt in Seven samurai.

Vanaf halverwege ging het voor mij echter mis. Ik snap dat het verhaal een soort homerische vertelling is waarbij theatrale elementen horen, maar vooral de rol van die vrouw is er echt over. Sterker nog: eigenlijk is elk personage ergerniswekkend en hun lotgevallen boeiden me hoe langer hoe minder. Vreemd is ook dat Kurosawa aan het einde toch nog wat serieus drama probeert te introduceren terwijl dat wringt met de verdere toon van de film. Daarnaast mogen de gevechtsscènes dan misschien realistisch zijn, of in elk geval niet heroïsch, ik vind het oninteressante cinema.

Daar staat dan weer tegenover dat de vertelwijze (een raamvertelling en flash-backs vanuit verschillende perspectieven) uitstekend werkt, en de muziek overwegend ook. Rashomon is dus vooral geslaagd als het aankomt op stijl en vormgeving, terwijl de personages en het vertelde wat mij betreft teleurstellen. Misschien wel een film om nog eens te kijken.

avatar van Insignificance
2,0
Zo ongeveer dezelfde bezwaren die ik had bij The Seven Samurai, alleen dan in een korter tijdsbestek. Mifune gaat er weer op en volledig over. Stevige uitstraling zolang hij zijn kop houdt, maar het gebrul, de bulderende lach en die tics, nee, dank je. Dat gaat bij de meeste anderen iets beter, maar ik moet simpelweg weinig hebben van dat theatrale.

Bij het medium gaat het nog wat meer mis. Met die verdwaalde wenkbrauwen en vervormde stem zit het in ieder geval dicht tegen onnozel aan. Dan wordt het toch weer zo'n filmpje dat best een aantal aansprekende ideeën en plaatjes in de gelederen heeft, maar de verschillende getuigenissen weten ondertussen hooguit mondjesmaat te boeien.

Het zwaardgevecht is pure comedy capers, het hysterische wijf wordt meer en meer een ramp en het plot tooltje waar Rashômon blijkbaar om geroemd wordt, is inmiddels niet meer zo fris. Daar kan de film niks aan doen, maar toch. De slotsom smaakt iets beter. Speciaal rolletje voor de muziek, vaak te veel van het goede, maar daarbij wel gedienstig.

avatar van Film Pegasus
4,0
Film Pegasus (moderator)
Ik had de film 7 jaar geleden al een keer gezien. Tijd voor herziening en het is me nu beter bevallen. Wat meer filmervaring zal misschien wel geholpen hebben. Ik blijf erbij dat de uitvoering ondertussen al niet meer bij tijds is, maar het idee staat er wel. Er bestaat ondertussen zoiets als het Rashomon-effect, maar bij al die voorbeelden is het duidelijk dat amper begrepen werd wat regisseur Kurosawa bedoelde. Waar de meeste films of series die het Rashomon-effect gebruiken zich vooral richten op de uiteindelijke waarheid, was Kurosawa het vooral erom te doen dat elke versie van bepaalde feiten gekleurd is door de verteller.

De film draait dan ook om 4 getuigenissen rond dezelfde gebeurtenissen. Elk van hen geeft de feiten weer, maar zo verdraaid met de eigen ervaring maar ook met de intentie om er zelf beter uit te komen. Om het gezicht niet te verliezen. Feiten worden anders gekleurd of soms zelfs weggelaten. Als kijker ben je ook gefascineerd om te volgen wat er nu gebeurd is. Het draait over amper 2 mannen en 1 vrouw en toch is het niet klaar helder wat er juist is voorgevallen, net door die verschillende versies.

Ook al zijn de vertolkingen niet altijd even fris zullen we maar zeggen, zijn de karakters ook weer niet zwart-wit. Door de verschillende verhaallijnen, leer je ook de verschillende kantjes van die personages kennen.

De setting van de globale verteller (met de getuige) van de mannen die schuilen voor de regen, is wel mooi gedaan maar af en toe stoort het ook. Het zal als buffer gediend hebben voor de verschillende verhalen, maar breekt daardoor ook wel de film teveel.

Een goeie film dus die me beter beviel dan de eerste kijkbeurt. Maar vooral qua idee en uitwerking goed, maar qua acteerwerk en enkele andere minpunten wat verouderd.

Gast
geplaatst: vandaag om 13:32 uur

geplaatst: vandaag om 13:32 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.