menu

Les Parapluies de Cherbourg (1964)

Alternatieve titel: The Umbrellas of Cherbourg

mijn stem
3,44 (169)
169 stemmen

Frankrijk
Muziek / Romantiek
87 minuten

geregisseerd door Jacques Demy
met Catherine Deneuve, Nino Castelnuevo en Marc Michel

Geneviève, 17, woont in Cherbourg met haar moeder en zij runnen een paraplu-winkel. Zij en Guy, een automecanicien, zijn verliefd en willen trouwen. Moeder wil dat niet, het meisje is te jong en bovendien is Guy niet van goeden huize. Guy vertrekt voor twee jaar naar het leger en Geneviève blijkt zwanger te zijn...

zoeken in:
avatar van Sander14
2,5
Als ze hun bek houden is de muziek goed.

avatar van wwelover
4,0
Een hele fijne film en ook niet zo cliché dus dat is ook wel fijn. Een mooi verhaal met drie interessante delen. De sfeer in deel 1 is heel aanstekelijk. De kalverliefde tussen de twee is zeker met het gezang erg fijn om naar te kijken. Deel 2 valt vooral op door het acteerwerk van Deneuve. En bij deel drie was ik erg geraakt door het verhaal weer. Maar ook door het uitstekende acteerwerk Castelnuevo (die me erg aan Casey Affleck deed denken). De muziek is mooi, en ook al zong niet iedereen even zuiver vond ik het niet storend dat alles gezongen werd al zou ik dit weer geen typische musical noemen want al het gezang is subtiel.

4*

avatar van eRCee
3,0
The One Ring schreef:
Tuurlijk, er is het verhaaltje, maar mijn God wat is dat een cliché. Meisje wordt verliefd op jongen, maar jongen moet gaan vechten in de oorlog. Iedereen die niet weet welke problemen er zich in de tussentijd voor zullen doen zou eigenlijk niet op MovieMeter mogen schrijven (waarschuwing: dit is niet letterlijk bedoelt!).

Grappig dat je het zegt, ik vond de verhaalontwikkeling eigenlijk behoorlijk gedurfd. Net zo gedufd als de gezongen dialogen en de bonte sets. Demy is wat mij betreft genredoorbrekend in al deze drie zaken. In de eerste twee (anderhalf) delen lijkt het verhaal van Les parapluies de Cherbourg sterk op dat van een willekeurige musical, een indruk die nog versterkt wordt door de engelachtige gezichten van de hoofdpersonages, maar deel drie maakt daar toch wel pijnlijk een einde aan. Slotscene bij het benzinestation is ook meteen een van de beste van de film. Je kan dit slot op twee manieren interpreteren. De eerste optie is dat beiden, zowel Guineveve als Guy ongelukkig zijn in hun nieuwe huwelijk. Dat zou een donker en triest einde betekenen, iets wat je toch bij aanvang niet zag aankomen en ook ongebruikelijk is voor een musical (hoewel ik niet erg thuis ben in het genre, de enige van wie ik het ken is Dancer in the dark). De tweede optie is wellicht nog erger en levert een cynisch einde op: Guy lijkt namelijk een stuk gelukkiger dan Guineveve, waardoor de liefde waarmee de film opent eigenlijk ontkent wordt; Guineveve blijkt inwisselbaar te zijn voor een andere vrouw. Vond het dus een interessante film, bij vlagen zelfs behoorlijk goed, hoewel het continue zingen soms wat gaat tegenstaan. Camerawerk was ook verdienstelijk, dat shot van de vertrekkende Guy en de achterblijvende Deneuve, waarbij de camera er eigenlijk een beetje tussenin blijft hangen, vond ik bijvoorbeeld fraai. Ik zal hem geen tweede keer op zetten, maar een terechte klassieker en sympathieke film.

avatar van Ste*
1,5
Godsamme wat een beproeving dit. Een musical met liedjes is tot daar aan toe, maar de hele tijd gezongen tekst? Je denkt dat het even wennen is, maar het wordt hoe langer hoe erger, om gillend gek van te worden. Op een gegeven moment heb ik hem gekeken met het geluid uit, zodat ik wel de tekst nog zag, en op dubbele snelheid, om er maar zo snel mogelijk vanaf te zijn.
Daarnaast heeft het verhaaltje ook weinig tot niks om het lijf. Alleen het kleurgebruik was nog wel aardig, het is een kleurrijke film.
Verder heb ik er niks positiefs over te melden.

1,5*

avatar van Spetie
2,0
Musicals zijn niet direct mijn favoriete genre, maar toch heb ik in de loop der tijd best een aantal aardige en zelfs ook goede musicals gezien. Een film waarvan elke dialoog van begin tot einde gezongen is, is echter ook nieuw voor mij.

Hoewel het idee natuurlijk best origineel te noemen is, ben ik niet kapot van Les Parapluies de Cherbourg. Catherine Deneuve is een mooie vrouw, maar die gezongen teksten beginnen op een gegeven moment wel erg eentonig en monotoon te worden. Het grootste probleem is echter dat er lange niet alle emoties goed mee overgebracht kunnen worden, waardoor ik ook totaal niet kon meeleven met de personages.

Wel ben ik positief over het mooie kleurgebruik, waarbij de kleuren helder en fel zijn en vaak op een mooie manier naar voren komen. Ook de diverse periodes waarover wordt verteld zien er goed uit. Desondanks stoorde het zingen op een gegeven moment heel erg en het verhaaltje is verder ook niet zo bijzonder. Een origineel experiment, en leuk om een keer gezien te hebben, maar mijn film is het zeker niet.

2.0*

avatar van BlueJudaskiss
4,0
Fijne film die ik veel beter vond dan ik op voorhand dacht. Prachtige kleuren, een aangename sfeer en een prachtige Catherine Deneuve maakten me erg blij. Wel jammer dat de film na een vlot eerste kwartier wat van zijn pit verliest. Terechte klassieker.

3,75*

avatar van starbright boy
4,0
starbright boy (moderator)
Net zoals bijna iedereen voor me geloof ik zou ook ik musicals niet snel als favoriete films noemen (maar wat niet is kan nog komen...). Maar opvallend genoeg kon ik hier meer mee. Dan maar de hele film zingen in plaats van in een scene in zang uitbarsten.

Er is voor mijn gevoel zoveel moois te zien. De prachtige kleuren, de verrukkelijke intieme decors, fijn verhaal en de fraaie muziek. Zowel begin- als vooral de eindscene zijn echt subliem. Het einde geeft heel veel reliëf mee aan het verhaal. Daar tussen is het net niet zo goed. Maar van deze film werd ik wel een beetje gelukkiger.

4.0*

avatar van Film Pegasus
4,0
Film Pegasus (moderator)
Ik denk dat bij musicals op MM het meest over het genre wordt gesproken en de afkeur bij velen, dan over de films in kwestie zelf. Het moet je dan ook wel liggen, dat er de hele tijd gezongen wordt. Zelfs musicals als Grease, Marry Poppins of Sound of music hebben dit niet. Alle dialogen gezongen heeft dan ook meer weg van opera, maar dan in filmversie. Denk aan Les Misérables en Jesus Christ Superstar. Bovendien heeft Les parapluies de Cherbourg niet zoals de meeste musicals één of meerdere nummers die iedereen kent. 'Je ne pourrai jamais vivre sans toi' heeft dan wel enkele prijzen en nominaties gehad en vooral in de Engelse versie succes gehad, maar weinig filmliefhebbers zullen dit echt kennen. Ik hou wel van de combinatie tussen de opgewekte jazz en melancholische melodieën van Michel Legrand. Geen strijkers dit keer voor de verandering.

Genoeg over de zang want wat mij vooral opviel is het decor. Prachtige setting! Sterk in z'n eenvoud met basic kleurrijke decors. Er wordt gespeeld met kleuren en beelden. De opening nodigt meteen uit met de paraplu's maar ook de winkel, de bar, het tankstation, ... zijn toch kenmerken dat de regisseur weet waar hij mee bezig is. Je zit even in een aparte wereld zodat het verhaal centraal kan staan.

De film is mooi gemaakt en de combinatie van decor en muziek werkt perfect. Wel is het verhaal ook weer niet zo bijzonder en is het eerder een gemoedelijke sfeertje dat blijft voortdrijven zonder echte scènes die je als kijker bij de keel grijpen. Het einde was zeker niet slecht, maar ook weer niet memorabel. Dit is gewoon een goeie film waar je van geniet maar die niet op het netvlies gebrand is.

avatar van The One Ring
3,0
Herzien. Ik kon er nu iets meer mee. De loop van het verhaal vond ik ondanks dat ik wist hoe het ging nu wat boeiender en ik moet ook toegeven dat het slot subliem is. Verder natuurlijk zoals gewoonlijk bij Demy erg verzorgd op het gebied van camerawerk en decors. Erg kleurrijk op een manier dat enerzijds duidelijk een eerbetoon is aan klassieke Hollywoodcinema, maar anderzijds ook gewoon een heel eigen en ook zeer Franse identiteit heeft.

Gek genoeg viel ik dit keer meer over de continue zang. Niet zozeer dat ze steeds zongen, maar vooral hoe matig dat aspect van de film is uitgevoerd. Er wordt nauwelijks op de melodie gezongen en de teksten van de liedjes zijn eigenlijk gewoon dialogen en totaal niet ritmisch, rijmend of op enige andere manier muzikaal van aard. Het zijn ook niet echt grootse dialogen. De acteurs spreken op zingende toon, maar liedjes willen het niet worden. De score van Legrand is terecht befaamd, maar de slappe zing-dialogen doen het toch wat tekort. Waar Les Parapluies des Cherbourgs het meest bekend door is, is voor mij de zwakste kant van de film.

Ik verhoog van twee naar drie sterren.

avatar van John Milton
3,5
Ook voor mij behoort de musical (absoluut) niet tot mijn favoriete genres. Desalniettemin kon ik stiekem Alan Parkers Evita behoorlijk waarderen, en vond ik Singing in the Rain echt ontzettend goed. Ook hier moest ik echt even wennen, maar zodra je je neerlegt bij de andere vorm waar de dialoog in gegoten is (en nee dat kan niet iedereen denk ik, het lukt mij ook vaak niet) valt er een hoop te genieten. De restauratie brengt de intense kleuren echt tot leven en Deneuve... Twintigjarige Deneuve... Het is niet moeilijk te snappen dat ze zoveel jaar, zoveel mannenharten sneller heeft doen kloppen.

Toch, ondanks enkele mooie nummers bevalt het grootste gedeelte van de muziek en zang mij niet genoeg om groots uit te pakken qua sterren.

avatar van maxo922
2,5
Ja die geluidband was gewoon verrekte irritant. De muziek te zoet en oppervlakkig. En de zang ergens een soort van lelijk. Het supersimpele verhaal werd hierdoor nog langdradig ook. Ik had al gelijk een aardige hekel aan de film.

Tot ik besloot, op de helft ongeveer, om het geluid af te zetten en de film iets te versnellen (1,5 x +-). Stukken beter! In mijn hoofd hoorde ik acteurs spreken. En de stemmen in de stilte klonken in mijn hoofd veeeeel mooier en effectiever. Toen ineens viel mij pas op, ook door de snelheid, dat de beelden hier en daar heel mooi waren. Het einde vond ik ook (verrassend) effectief.

avatar van Biosguru
3,0
Ik kon er op Catherine Deneuve en het art design weinig spectaculairs aan ontdekken. Het was wel leuk om te zien hoe de vormgeving van deze film, latere Franse films beinvloed heeft. Of dat meende ik me tenminste zo voor te stellen. Bv Le Magasin du Suicide om er maar 1 te noemen.


5,0
Jacques Demy bouwt in 1964 verder op een verhaallijn uit zijn drie jaar eerder verschenen 'Lola' en doet dat in een volledig gezongen film (muziek: Michel Legrand). Het is geen opera en eigenlijk ook geen musical en na een minuut of twintig ben je gewend aan deze aanvankelijk zwaar irritante stijl. Demy laat de kleuren schijnen als Douglas Sirk in zijn beste dagen (let op de explosieve soorten behang aan de muren) en eindigt met een onvergetelijke slotscene die een tot leven gewekt schilderij van Edward Hopper lijkt.

Gast
geplaatst: vandaag om 21:25 uur

geplaatst: vandaag om 21:25 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

*

* denotes required fields.