Les Parapluies de Cherbourg (1964)

Het belangrijkste van de film ontbreekt in bovenstaande beschrijving, en dat is dat de hele film (ALLE dialogen) wordt gezongen. Belachelijk ? Jawel, natuurlijk, maar de muziek (van Michel Legrand) is meesterlijk, en het vreemde experiment valt heel goed uit - tenzij je vantevoren zeker weet dat het niks is. Maar dan heb je pech gehad.

Als ik me goed herinner begint de film met een pompbediende die zingt (!) 'Super of normaal'. Krankzinnig. Maar binnen een minuut ben je ingepakt, en blijkt dat zingen een gouden vondst. Schaamteloze romantiek.

is waar ...

Het titelnummer is subliem !!

(ook schitterend gecovered door Scott Walker)

Leuke Franse musical waar daadwerkelijk elk woord gezongen wordt. Het storende van musicals vind ik meestal dat het opeens losbarst in een dans en zang partij, vooral bij de oude MGM-musicals heeft het ook weinig meer met de plot te maken. Deze film wordt dus gewoon de dialoog gezongen en dat werkt erg goed. De begeleidende jazz-muziek is niet opzienbarend, maar wel erg prettig. Het verhaaltje is ook een stuk minder cliche, dan je aan het begin zou verwachten. ****

Mis, het begint met een klant die vraagt "is hij (= de auto) al klaar"? Niet echt belangrijk verder overigens. Ik heb hem vanavond gezien en ik moet zeggen dat ik zelden zo'n lacherig gevoel in een bioskoopzaal heb zien (of beter gezegd: horen) hangen. Diverse mensen hadden moeite om hun lach in te houden. De gezongen dialogen zijn even wennen, maar al gauw stoort het niet. Verder is het een doorsneeverhaaltje dat vooral door de muziek en de suikerzoete interieurs (die behangetjes!) weet te boeien. 3*.

Gewoon een mooie film. Kan dat toch?!

Beste musical van Jacques Demy. Een van de lievelingsfilms van mijn moeder.

****/*****

Prachtige film. Vergeet mijn in de hemel geprijs van LA CAGE AUX FOLLES: LPDC is dé beste Franse film ooit. Een film die mijn oogjes niet droog liet.

gister gezien en erg goed bevallen. De gezongen dialogen storen totaal niet. het pakt je en laat je niet meer los. Goede acteerprestaties van Deneuve en Castelnuevo. Suikerzoete decors en een ontroerend liefdesverhaal zorgen voor 4*. Geniale introscene trouwens van bovenaf gefilmd met al die mensen met paraplu's die eronderdoor lopen.

Heel gek, ik ben juist wel een musical-liefhebber en toch moest ik echt even wennen aan de gezongen dialogen. Een minpuntje vond ik toch ook wel dat de hoge iele stemmetjes van de dames niet altijd pasten bij de jazzy muziek. Maar verder is dit absoluut een topper; het verhaaltje is lief en ontroerend en de beelden/decors zijn zo kleurig en volmaakt gedetailleerd; heerlijk!

Nah, hier moet je denk ik fan van zijn en dat ben ik niet. Musicals zijn altijd al een wat vreemde eend in de bijt, maar dit slaat echt alles.

Vooral leuk als curiositeit voor 10 minuten, maar daana gaat het me vervelen.

Het wereldberoemde bombastische titelnummer is wel erg mooi.

Ook wel apart om die hoofdrolspeler uit Le Trou hier opeens te zien trouwens..

Een musical is dit eigenlijk niet want een musical kenmerkt zich door gesproken tekst met nu en dan een liedje. Hier wordt alles gezongen dus het lijkt me meer een opera. Bij musicals ligt altijd op de loer dat de liedjes de vaart uit het verhaal halen en dat is gelukkig hier niet het geval. Je bent gauw gewend aan de gezongen dialogen en wordt snel meegezogen in een fantastische film met een dramatisch verhaal en schitterende kleuren. Het toont Frankrijk zoals Frankrijk eigenlijk zou moeten zijn (tenminste, zoals ik vind dat het zou moeten zijn).

Nostalgie in de hoogste graad...

Net als Giglioli Cinquetti in 1964 overtuigend het Europees Songfestival won, zo overtuigend won deze "Parapluies de Cherbourg" het Filmfestival in Cannes.

Melodramatisch, dat wel, maar origineel, fris en renoverend.

Ik heb me nooit van de indruk kunnen ontdoen dat deze film een inleiding was naar een schitterende periode in de franse film, een nieuwe relance met Claude Lelouche ("Un homme et une femme", "Vivre pour vivre"...), Sautet ("Les choses de la Vie"), Cayatte ("Mourir d'Aimer")...

Ik vind "Les Parapluies de Cherbourg" een must voor elke filmliefhebber. Het feit dat er niet gesproken wordt, alleen maar gezongen maakt de film heel speciaal en zeker geen musical.

De film toont ook de vergankelijkheid van gevoelens aan en moet het gezegd dat Catherine Deneuve een schitterende actrice is.

Alle decors zijn merkwaardig kleurrijk.

Les Parapluies de Cherbourg is een film voor de liefhebber van het genre. Voor mij persoonlijk als musical hater gaat deze film nog een stapje verder. Wat dat betreft scoort de film minimaal.

Toch kent deze film best een aantal goede punten als bijvoorbeeld het acteerwerk, de setting en uiteraard de originaliteit. Maar het verhaal is helaas zeer simpel en voorspelbaar en ook dat is niet gunstig voor de uiteindelijk lage beoordeling.

Les Parapluies de Cherbourg

Musicals heb ik al gezien maar een film waarin elke dialoog gewoon wordt gezongen? Nee, dat ging er toch wat over bij mij

Oké, het is origineel en het verhaal is redelijk maar de constante muziek en zang stoorden me echt wel hard. Catherine Deneuve zag er weer wondermooi uit en acteerde ook weer goed. Op de rest was ook niets op aan te merken en ook de verschillende tijdsperiodes werden mooi in beeld gebracht maar dit is toch echt niets voor mij.

2*

Gewaagd, het zingen van alle dialogen. Alleen jammer dat het vaak niet rijmde, wat het wel wat extra's had gegeven. De muziek was best aardig, maar vooral de settings, decors en kleurgebruik spraken mij aan. Maar dan terugkomend op dat zingen... Een fiasco wat de hele film naar beneden trekt.

In tegenstelling tot de kritische schrijvers voor mij vind ik het niet zo erg dat de complete dialoog gezongen wordt. Het is even wennen, maar ik kan er best mee leven. Waar ik minder mee kan leven is dat het uiteindelijk zo weinig toevoegd, maar vooral dat de film maar één noot weet aan te houden. Dodelijk voor veel films, maar vooral voor een musical.

Het geluid en de beelden van de film veranderen van de eerste minuut tot de laatste minuut nauwelijks. Ik weet niet precies of er verschillende melodieën gebruikt werden in de film. Waarschijnlijk wel, maar ik heb er nauwelijks iets van gemerkt. De felle kleuren, hoewel niet helemaal mijn smaak, zijn een leuk curiosum, maar blijven de gehele film hetzelfde zonder dat het ook maar iets lijkt uit te drukken. Gevolg is dat de film bijna ondraagelijk eentonig was. Ik weet niet helemaal wat Demy hier nou precies mee wilde berijken. Ook verbaast het me dat veel critici schijnbaar met gemak naar anderhalf uur hetzelfde kunnen kijken.

Tuurlijk, er is het verhaaltje, maar mijn God wat is dat een cliché. Meisje wordt verliefd op jongen, maar jongen moet gaan vechten in de oorlog. Iedereen die niet weet welke problemen er zich in de tussentijd voor zullen doen zou eigenlijk niet op MovieMeter mogen schrijven (waarschuwing: dit is niet letterlijk bedoelt!). Dat het een droevig einde kent is de enige verrassing die komt na de tien minuten tijd om te wennen aan de stijl. Het deed me dus allemaal opvallend weinig.

De gezongen dialogen hebben ook nog een ander nadeel: soms missen ze de emotie die er wel was geweest bij een gewone dialoog. Dit komt dus doordat de onderliggende melodie een vaste toon heeft en als die even niet overeenkomt met wat er gezegd wordt brengen de acteurs hun tekst opeens op een totaal niet passende manier.

Er is wel wat plezier uit te halen. Met name het sterke acteerwerk van Catherine Deneuve en Anne Vernon is de moeite waard en het camerawerk is heerlijk zwevend. En toegegeven, het einde was wel mooi uitgevoerd. Over de gehele linie vond ik het echter voor een vrolijk klinkende en ogende film behoorlijk doods. Demy had vooral een leuk theoretisch idee, maar had wellicht meer aandacht kunnen besteden aan het script en zijn technieken soms wat meer aan kunnen passen aan wat er te zien was.
2*

P.S.: Ik begrijp dat Demoiselles de Rochefort vrolijker en energieker is? Zo ja, dan ben ik toch nog wel benieuwd. Past iets beter bij deze stijl denk ik.

Ik ben niet echt een musical liefhebber, maar dit blijft toch een schitterende film.

Zeer apart, erg gedurfd, en in het genre eigenlijk nooit geëvenaard.

De grote kracht is natuurlijk de muziek met de gezongen dialogen.

Samen met de zeer kleurrijke decors een boeiend geheel.

Deze film betekende het echte begin van de carrière van Catherine Deneuve .

Een aparte ervaring. De giecheligheid zoals titan die beschreef herken ik, ondanks ervaring in het bezoeken van opera's, wel van mezelf (en vooral van degene met wie ik de film keek, die er iets minder in mee kon gaan dan ik), maar het wende al snel dat alles gezongen werd, o.a. dankzij het sterke spel van de hoofdrolspelers.

Echter, de muziek kon me maar matig boeien, waarbij alle vrouwen in een hoog register zingen en de mannen in een middenregister en er eigenlijk maar een man was als ik het me goed herinner, de garagehouder, die een tikkie lager zong. Ook het verhaaltje loopt inderdaad niet over van originaliteit.

Rest me nog de kleuren te noemen: die zijn prachtig, prachtig! Dat was de voornaamste reden dat ik met redelijk veel plezier naar de film heb zitten kijken, hoewel het spel Catherine Deneuve me ook positief verraste en Nino Castelnuevo een mooie man is om naar te kijken.

De behangetjes, ik denk dat ik wel 20 verschillende patronen heb gezien. Het overtreft Almodóvar zelfs, die toch ook flink van de overdaad is in de aankleding.

Ik twijfel tussen 3 en 3,5, en dit laatste vooral om wat Gattopardo ook zegt, dat het erg gedurfd is, en daar heb ik veel waardering voor.

Hugohei verwoordt het voor mijn part ongeveer helemaal juist: schaamteloze romantiek, voor een deel gedragen door het krankzinnige idee om alle dialogen te laten zingen. Ik zeg 'voor een deel', omdat ik af en toe net als The One Ring ook het gevoel had dat bepaalde dialogen beter zouden werken in gesproken dan in gezongen vorm. Sowieso had ik 10 minuten nodig om te wennen aan dit gegeven, en moest ik nog enkele keren lachen wanneer een nevenpersonage een deur binnenstormde om één zinnetje te zingen en vervolgens terug te verdwijnen.

Een gedurfde film die voor iedereen een unieke filmervaring oplevert en dat is sowieso al een pluspunt. Hiernaast oogt de film bijzonder verzorgd, met fenomenaal kleurengebruik, een beweeglijke camera en enkele leuke ideetjes zoals bv. de openingsscène die de straat van bovenuit toont. De romantiek in de film is heerlijk om in mee te gaan, de schitterende soundtrack van Legrand drijft het allemaal heerlijk vooruit richting het mooie bitterzoete einde.

4*

Mierzoet, maar zo liefdevol gemaakt dat het enorm aanstekelend werkt.

Aanrader voor met kerst.

Nou, net ff 10 minuten gekeken, maar langer hieldt ik ook niet vol.

Niks voor mij :s

Op papier een pracht gegeven, maar uitgewerkt niet te behappen. De voortdurend gezongen dialogen worden al snel erg monotoon. Zowel de acteurs als actrices zingen de dialogen op hun eigen toonhoogte zonder dat daar ooit een echte variatie in te bespeuren valt. En hoewel de muziek van Michel Legrand behoorlijk goed is, begint deze muziek langzaam maar zeker ook een gebrek aan variatie te vertonen. Naast het befaamde thema is niet alle muziek hetzelfde, maar de melodieën zijn wel zo gecomponeerd dat deze goed samen gaan met de dialogen. En laten die nu toevallig monotoon zijn... Dat komt de ervaring dus niet bepaald ten goede.

De film was de eerste Franse musical in kleur en op dat punt is deze film een waar genot voor het oog. Prachtige felle kleuren, mooi aankleding en decors. Ook zijn de hoofdrolspelers uitstekend en zitten er toch enkele hele mooie scenes in. Het is helaas de ergernis die ernstig overheerst.

Ik bedoelde musical.

Oh dit is verschrikkelijk kon het niet volhouden.

Hadden ze het met pratende stukken gedaan was het beter geweest.

Niet alles zingen dat wordt oersaai.

1,5 ster

Een zeer originele en gewaagde film, door alle dialogen te laten zingen, waardoor het meer weg heeft van een opera dan een musical. Het moet ook een flinke uitdaging zijn geweest voor de acteurs/actrices, maar het resultaat mag er zijn. De Franse taal leent zich misschien ook meer voor deze vorm, want ik vraag mij af of je een dergelijke film in het Nederlands zou kunnen maken, zonder de film belachelijk te maken. 4.5*

ik zou normaal geen musical kijken, maar er was verder niks op de buis dus ik wilde deze wel een kans geven.

leuke film, goed gezongen en geacteerd met een interessant verhaal

Unieke film, die meer is dan alleen heel speciaal. Geen typische musical, aangezien er niet echt liedjes in de film zitten, maar dialoog gewoon is vervangen door zang. Moest er aan wennen, maar niet meer dan 5 min. En toen werkte het eigenlijk wel voor me. Vond het de dramatische scenes versterken en op een gegeven moment valt het zelfs helemaal niet meer op. Vreemd.

Daarnaast ziet de film er echt geweldig uit. De kleuren spatten van het doek. Geweldige artdirection, maar ook heel mooi gefilmd. Toch wel een echte kunstenaar die Demy.

Speciale vermelding voor de begingeneriek, die een van de beste is ooit. Heerlijk. 4 sterren.

Zeer kleurrijk aangeklede musical met een concept dat veel van zijn acteurs vergt, maar toch weten ze stuk voor stuk te overtuigen. Er is zelfs heel wat chemie tussen Deneuve en Castelnuevo. Helaas lijkt een film met non-stop zang me enigszins gedoemd te mislukken. De kijker krijgt als het ware geen ademruimte tussen de scènes, waardoor een deel van de 'magie' verloren gaat. Tot overmaat van ramp draagt ook de keuze van set-ups bij tot die eentonigheid. Demy gebruikt eerder kleine en vaak dezelfde ruimtes (dat paraplu winkeltje was ik echt kotsbeu gezien na een tijd). Veel dynamiek is er m.a.w. al evenmin. Als ik dat moet vergelijken met de virtuoos geregisseerde massascènes van Vincente Minnelli..

Buiten deze film kan ik mij geen enkele film herinneren waarin alle dialogen werden gezongen of het zou een verfilming van een opera moeten zijn. Origineel is deze film dus wel, de muziek is niet direkt mijn ding hoewel ik de main song "Je ne pourrai jamais vivre sans toi" best wel aardig vind. Het verhaal geeft wel een mooi beeld van de jaren vijftig waar truttigheid troef was. Dat stukje wat zich in 1963 afspeelde gaf een prachtig beeld van de afgrijselijke dameskapsels die toen in de mode waren. Lelijker kan het gewoon niet. Ik kan mij die tijd nog goed herinneren en ik waande mij ook weer helemaal terug in die tijd toen ik deze film zag.

3,0*