Meningen

Ben toch minder overtuigd dan de eerste keer. De reeks is opgeschoven van de tienerhorror naar een vaste formule in de franchise. Weinig verrassing dus en met het verhaal op automatische piloot en een blik b-acteurs. Maar het is popcorn en de killings zijn wel leuk en beter dan in gelijkaardige franchises. Zeker voor een 3e deel.

Deel 1 was geweldig, een echte thriller met spannende scènes. Ik werd toen nog echt verrast en de acteurs deden nog hun best om overtuigend te zijn. Deel 2 ging daarop verder. Maar daarna ging het minder. Net als bij Saw ging het vooral om de manier waarop iemand dood ging en minder om het verhaal. Zelfs de sfeer was helemaal weg en van een thriller kon je al niet meer spreken.

We zijn nu bij film 5 terecht gekomen dat als met 3D als troef uitpakt. Zegt al genoeg als je daar de meeste aandacht aan besteed. Slechte cast en ook hier weinig thriller gehalte. Enkel bij de 'dood'scènes ben je nog benieuwd op welke manier het gaat gebeuren. Maar dat is het dan ook, zelfs schrikwekkend zijn ze al lang niet meer. Daarvoor zijn de effecten er ook te ver over.

Het gaat met deze serie zoals met Saw, waar ik toch een vergelijk mee wil maken. Net op het randje van aangenaam en één film die nog slechter is zal voldoende zijn om de toekomstige films helemaal links te laten liggen.

Ik ben een grote fan van de Final Destination-trilogie. Deel 1 was verrassend, deel 2 had de nodige cynische humor en deel 3 had de nodige humor en over de top ongevallen dat het echt wel leuk werd. Deel 4 (dat dus voor mij buiten de trilogie valt) mist de verrassing, neemt zichzelf al te serieus en je ziet echt wel dat heel de film ondergeschikt is aan de invoering van 3D. Waarmee m'n afkering tegen deze hype nog maar eens bevestigd wordt. Alle voortekens liggen er zo vingerdik op dat je zin hebt om te roepen: 'JAJA WE HEBBEN HET BEGREPEN!!!'. Sommige ongevallen zijn nog wel leuk, maar ze worden helaas te lang gerokken om de aandacht helemaal bij te houden. Een gemiste kans en een slecht vervolg van een mooie reeks. Jammer...

Het 6e deel alweer uit de franchise. Na deel 1 lag de focus vooral op de creatieve manier waarop mensen stierven in deze reeks en minder aandacht (en budget) naar de rest. Dus een hoop mindere sequels helaas. Met deze Bloodlines is de reeks toch wat herpakt. De pauze van 14 jaar na de vorige film heeft duidelijk goed gedaan. Meer verhaal, genoeg diepgang voor dit genre en leuke kills. Alleen jammer van de echt wel lelijke CGI. Maar een boeiende cast en genoeg spanning voor de liefhebbers. De serie voelt nog aan als een B-franchise, maar met deze film is het 1 van de leukere B-franchises.

Abigail Breslin is een opvallende actrice in dit genre. Al eerder kon ze met een kleine rol opvallen in Zombieland. Ook hier trekt ze meteen de aandacht. Het verhaal van een soort Hanna al deed ze me ergens ook denken aan Villanelle uit Killing Eve. Het verhaal is zeer eenvoudig met de nodige humor en actie, zonder al te veel cliché elementen of romantisch gedoe. Straight to the point!

De film oogt vrij minimalistisch, enkele shots die mooi uitgekozen zijn. Goedkoop ogend, maar het werkt wel. Het zorgt voor iets theatraals. Een film in handen van een maker die weet dat er weinig budget is, geen kapsones heeft en toch zijn eigen ding wil doen. Een verhaal dat gewoon thrillerkomedie wil brengen en zich zelf niet serieus neemt. Wat soms ontbreekt aan sfeer, wordt goed gemaakt door het interessant te houden. Leuke personages trouwens, ik hou wel van dit soort films.

Als er één genre is dat toch wel beter is geworden met de jaren is het de horrorkomedie. De jaren van de platvloerse Scary Movie parodieën is al weer een tijd achter ons. The Final Girls parodieert het genre maar maakt er zelf ook een slasherfilm van. Je hebt als kijker ook nog altijd dat beetje spanning om te zien wat de uiteindelijke oplossing voor hun probleem nu gaat zijn.

De film verwijst naar diverse films uit het genre, maar met de kampplaats en het masker zit het wel dicht bij Friday the 13th. The Final Girls blikt terug naar de 80s, al is het geen 80s sfeertje. Gezien het concept hoeft dat eigenlijk ook niet. De finale was - voor dit soort films - wel mooi gedaan. De cast doet het best goed. Sommigen hebben al in grotere titels gespeeld trouwens, het is geen samenraapsel van C-acteurs.

Ik was al niet bepaald wild van Finding Nemo, maar de Pixar-fabriek bracht toen wel een kwalitatieve animatie. Boeiend verhaal, wat leuke figuren, vrij voorspelbaar maar met voldoende humor en drama. Finding Dory pikt dan weer in op meer van hetzelfde, en vooral de gemakkelijke grappen en nog jongere insteek. Dory's geheugenverlies verveelt na een tijd en ik mis vooral de chemie die zo'n film groot moet maken. Nu zijn het grapjes voor de kleinsten. Het tempo is ook voor hen hoog met snelle korte grappen. Geen tijd voor wat rust of drama. Een jong publiek zal hier nog van kunnen genieten. Maar verder is het een overbodige sequel.

Een recensie schrijven over één van de kortste films hier op de site. Een zeer goedkope short, als je het al zo wil noemen. Dit lijkt eerder een outtake en heeft dan ook niets te vertellen. Geen idee of het uit de film geknipt is of nadien bijgemaakt. Veel meerwaarde heeft het niet. Dan kan je beter iets doen over een personage met een bijrol waar je iets kleins over wil vertellen maar wat niet echt past in de grote film.

Na 4 jaar tijd voor een herziening. Finding Forrester was een film die niet echt uitblonk van topkwaliteit of visuele hoogtepunten. Maar toch blijft de film indruk maken. Een zeer goed onderhouden gezellig verhaal met een groot sprookjesgehalte. Rustig verteld met mooie muziek, leuke figuren, ... Soms moet dat niet meer zijn.

Gus Van Sant zet hier een film neer in de sfeer van Good Will Hunting. Na Finding Forrester maakt hij wel een ommekeer, want na deze film brengt hij meer arthousefilms (of toch in die sfeer) als Gerry, Elephant en Last days. Hij zorgt in elk geval voor een vooral rustieke sfeer in de film wat wel past bij het literaire onderwerp, zonder in saaiheid te vallen.

Ik las hier een opmerking rond het voorlezen van de tekst van Jamal, waarbij na enkele zinnen de scène overging in muziek. De tekst zelf is op zich niet het belangrijkste, wel de hele sfeer errond en het gegeven dat Forrester die voorleest. De geschreven teksten inhoudelijk beginnen weergeven zou enkel het verhaal afleiden. Het is geen verfilming van Forresters boek of Jamals tekst, maar wel over een schrijver en z'n pupil.

Met Finding Nemo brengt Pixar een film volgens het (eigen) boekje waar de liefhebbers zeker van kunnen genieten. Marlin en Dory zijn de vis-versies van Toy-Story figuren Woody & Buzz Lightyear. En uiteraard komen ze nodige figuren tegen die voor de nodige humor moeten zorgen. Visueel valt het best goed mee, zeker in verhouding met Toy Story dat wel last heeft van de tijd.

De film is best gezellig en kabbelt net als de vissen gezellig voorbij. Nergens echt verrassend, maar gemikt op een breder publiek. Viel beter mee bij herziening dan verwacht.

Film met de kwaliteit van een doorsnee tv-film. Niet echt speciaal en net leuk genoeg om te volgen op een zondagavond als er voor de rest niet veel te zien is. Maar kom ik al heb slechter films gezien. Deze ontbreekt gewoon aan kwaliteit, dat is al. Zeker geen aanrader, maar als ze het op tv uitzenden kan het toch voor een gezellig luie zondagavond zorgen. 2*

Ik heb ooit wel eens enkele boeken gelezen van John Grisham en The Firm was daar één van geloof ik. Het verhaal is een mix tussen The devil's advocate en Enemy of the state. Beide films zijn later gemaakt en moeten dus terecht opkijken naar The Firm. Anderzijds zijn die twee genoemde films wel beter uitgewerkt.

Grisham is zo'n beetje de Aspe van Amerika met als gevolg ook een groter publiek, maar vooral vlotte toegankelijke verhalen. En vooral rechtbankdrama's. The firm valt daar ook onder. Een vlotte thriller om van te genieten met een verhaal dat iets te bieden heeft. Maar die toegankelijkheid heeft wel z'n prijs en het plot is vrij voorspelbaar. Gelukkig is de achtervolging te voet tegen het einde van de film voldoende spannend. En ook de 2 hoofdrollen Gene Hackman (toevallig ook in de eerder genoemde Enemy of the state) en Tom Cruise, vallen best wel mee. Cruise zal nooit mijn favoriet worden, maar doet het hier niet zo slecht. Andere figuren zijn nogal karikaturen met momenten.

Een film die je op tv zou zien en door het goeie verhaal niet meteen afzet naar een andere zender. Ik had enkele boeken gelezen van Grisham en verfilmingen gezien, en toch blijft er niet veel hangen. Ik weet dat het goed is en ik kan genieten van de film, maar het is nooit echt overdonderend of verrassend.

Het begon wel goed, maar veel verrassing kwam er niet langs. Eentje uit de stal van Tex Avery met opnieuw Tex Ritter als verteller van dienst. Blijkbaar werkte ook Ed Benedict mee aan deze animatie. Hij legde er de blauwdruk voor zijn latere werk met The Flinstones.

Avery kwam zelf uit Dallas, waar de animatie begint. Er staat geen gevangenis uit de oertijd, wel een replica van het houten huisje waar Dallas-stichter John Neely Bryan in gewoond zou hebben.

Probleem bij deze film, is dat ik deel 2 eerst heb gezien, dan het boek heb gelezen van First blood (dit deel dus) en nu pas de film. Het boek is in elk geval veel sterker en volgt de gedachtengang van Rambo. Hierdoor krijg je een groter psychologisch effect dan in de film wordt weergegeven en kan je het vergelijken met Taxi Driver, Deer Hunter of Platoon die de gevolgen van De Vietnamoorlog weergeven. De film twijfelt tussen deze 'Vietnam'aanpak en een meer actiegenre. De film op zich wel een topfilm, maar door deze twijfelachtige aanpak van het script geeft ik het maar 4 sterren. Deel 2 werd veel populairder omdat men van het Vietnam-verwerkingsproces afstapte en gewoon actiefilms wilde maken met Rambo. Toch blijft deze film op zich veel sterker, en moet het zeker van belang geweest zijn die tijd. Zet ipv Stallone een mondigere acteur en de nodige dialogen in het script en je hebt een film die bij de andere Vietnamfilms mag gaan staan.

Ik ben niet meteen wild van deze film, maar toch heeft het een schoonheid waar ik van kan genieten. Een trage film over twee mannen die creatief zijn in de 19e eeuw om hun brood te verdienen en iets te maken van het leven. Een leven vol dromen, maar tegelijk ook met de ruwe waarheid. We krijgen de vriendschap tussen beiden te zien en hun (over)leven. First Cow is wel een mooie film, maar voor mij net iets te traag om er echt van te kunnen genieten.

Eens prookjesachtig misdaadverhaal in de stijl van Charles Dickens. Sean Connery is weer in goeie doen, Donald Sutherland is op het randje. De film neemt z'n tijd en Crichton (Jurassic Park, Sphere, Timeline) laat zien dat hij sterk is in het avonturengenre. Dit is gewoon een gezellig film die nergens verveeld. Verwacht geen hoogstaande cinema, maar wel een sterk onderhouden avonturenfilm die vrijwel heel de tijd z'n niveau kan behouden en spannend blijft. Het einde is wat minder, maar dit vraagt nu eenmaal een happy end. Een aanrader.

Connery maakt de film nog wel goed, maar verder is dit een overbodige film. Gere is ongelofelijk miscast hier en maakt hij van Lancelot allesbehalve een ridder. Waarschijnlijk mocht hij enkel meedoen vanwege het vrouwelijk publiek. Volgens Connery deed Gere nogal moeilijk op de set en had hij veel streken. Er zijn al zoveel verhalen rond Koning Arthur, dat je origineel of goed moet zijn om eruit te springen. En hier zijn het enkel de namen van de acteurs die bijblijven, meer niet.

Een prequel van de Purge films, maar qua concept bouwt het verder op het zelfde traject. Je krijgt dus wat je kan verwachten, op zich niet abnormaal in een franchise. Het idee om één nacht alles toe te laten. De elite die van zogezegde 'probleemwijken' af wil en er van af wil. Al was het door met geld te strooien, toe te laten om elkaar af te maken en daarboven nog eens een duwtje in de rug te geven door zelf mee te moorden.

De film is nooit bijzonder. De makers gaan er al wat van uit dat de kijkers wel volgen bij een nieuw deel. Maar eens de actie begint valt het nog best wel mee. Al zal je met dit deel geen nieuwe zieltjes winnen.

Een film met een boodschap, maar dit komt er niet helemaal uit. Het is wat veel tegelijkertijd aangekaart en er is gekozen om het klein te houden zodat het drukkend wordt. De confrontatie van geloof, verlies, klimaatopwarming, drank, liefde, religie, depressie, ziekte en meer. Ethan Hawke doet het niet slecht in deze film, maar echt omvergeblazen wordt ik niet. En het aandeel van de mooie Amanda Seyfried is ook maar klein. Ik denk dat de maker wel wat ideeën op papier had om uit te werken, maar niemand echt wist wat te doen met deze film. De acteurs hebben weinig interactie met elkaar. Het draait hoofdzakelijk om Ethan Hawke alleen, zodat het niet echt moet. Maar het eindresultaat is toch wat teleurstellend helaas.

Een ruwe film. Deed me soms denken aan de stijl van de broers D'Ardenne. Al schreeuwt Fish Tank nog meer woede uit, terwijl de films van D'Ardenne eerder depressief overkomen met momenten (vooral de vroegere films). Katie Jarvis speelt een jonge tiener die geen zicht heeft op een toekomst. Het lukt niet op school en is toch wel ongewenst door haar moeder. Dat reageert ze op haar omgeving af zodat ze geen vrienden heeft. Er is geen uitweg met enkel haar muziek als vluchtweg. En dan komt de reddingsboei in haar leven. De nieuwe vriend van haar moeder. Een man met een andere achtergrond. Veel stabieler en iemand die even naar haar omkijkt. Voor haar het lichtpuntje in het donkere leven dat even doet hopen dat het ook anders kan. Al zullen er meer lichtpuntjes nodig zijn om het leven helemaal om te draaien.

Fish Tank is een zeer boeiende film. Ik zie de titel dan ook als een echte viskom met een goudvis die enkel maar rondjes kan zwemmen, dromend van een grote vijver met andere vissen.

Ik wist niet meteen dat het een vervolg was van een serie. Het ziet er ook nogal chaotisch uit met de look van een lange serie aflevering. Slecht geacteerd en de vechtscènes zijn rommelig. Misschien dat fans van de serie hier wat van kunnen maken, maar als het de bedoeling is om mensen naar de serie te lokken met deze film is dat toch niet geslaagd.

Deze film moet het vooral van z'n hardheid hebben. Geen special effects of grappige oneliners, maar recht voor de raap, gefilmd als een documentaire met een draagbare camera. Toch is het niet zo druk als Blair Witch Project of Cloverfield (alhoewel die qua scenario en opbouw van de spanning dan weer veel beter zijn). Het acteerwerk is niet alles, maar de actie is wel sterk. In die zin dat ze realistisch overkomt. Geen zombies, geesten of kannibalen, maar gewoon ('t is te zeggen gewoon...) een psychopate die zich laat gaan op meisjes. Geen aanrader, maar ik heb al veel slechter gezien.

Een wat verouderde film over een tijdloos gegeven. Een man die z'n verleden heeft achtergelaten en de enige troost aan zijn nieuwe leven, is dat het niet dat oude is. Maar dan wordt hij terug geconfronteerd met dat nieuwe leven. De bubbel waarin hij gevlucht kwam, barst open. Hij komt zijn verleden en dus ook zichzelf terug tegen. Om uiteindelijk te beseffen dat hij zijn verleden niet zomaar kan achter laten en voor zichzelf kan weglopen. De reden waarom hij op het einde ook z'n vriendin achterlaat. Misschien wel omdat die zich tegen zijn zin nestelde in het ouderlijk huis en daardoor wat deel ervan begon uit te maken. Hij laat alles achter, tot zijn jas, auto en portefeuille om duidelijk afstand te nemen van zijn eigen identiteit. In hoop opnieuw elders antwoorden te vinden.

Dat worstelen met identiteit is van alle tijden. In films zie je dat het vooral samen hangt met een grootse tragedie. Terwijl het hier echt tot de kern gaat met het hoofdpersonage centraal. Minder vuurwerk misschien, maar wel wat rauwer. Met Nicholson duidelijk in vorm.

Als ik op Wikipedia naar de film zocht, kreeg ik eerst de game waar het op zou gebaseerd zijn en dan pas de film. Ik heb sowieso al weinig met games, maar dit zal dan iets bekend zijn zeker? We krijgen een toch wat absurde Scooby Doo film, maar ipv het viertal zitten we nu met een semi-depressieve nachtwaker die de job ook maar doet om een job te hebben. De film zoekt een mix tussen horror en wat absurde humor, maar slaagt er in beide gevallen maar deels in. Het oogt allemaal slecht en voorspelbaar, en desondanks heb ik meer geamuseerd dan verwacht. Al lag de lat ook wel heel laag. Misschien dat fans van de games hier meer aan hebben met de nodige nerdy links en zo.

Ik was niet echt een fan van Ezra Miller als The Flash, maar wel benieuwd naar deze film door de cameo's en nieuwe figuren. Het ligt er wel vrij dik op dat de film hengelt naar het geklap van de fans en minder bezig is met een goeie film. Hier en daar is het wel fun en je merkt wel dat The Flash een groter budget heeft dan de tv-serie. Maar het verhaal rammelt nogal en de overvloedige CGI is weinig inspirerend en niveau Cats. Sasha Calle was wel goed als Supergirl en Keaton een leuke cameo, maar ze blijven helaas nogal op de zijlijn.

Een dansfilm die ik lang links liet liggen. Dit komt uit een tijd dat er een film werd gemaakt om een liedje te promoten zoals Top Gun. Niet ontoevallig van de zelfde producers. En goed is de choreografie in deze film niet bepaald.

Maar de film heeft wel meer te bieden. Het is niet zo de brave tienerdansfilm, maar kent een randje sex en geweld. De grote troef van de film (buiten Jennifer Beals natuurlijk) is de cinematografie. Mooi om te zien, helemaal 80's maar ook met mooie lichtinvallen en camerawerk. Werd terecht genomineerd voor een Oscar. Ook de muziek heeft wat dreigends. Doet denken aan de revival in de serie Stranger Things. Componist Giorgio Moroder bouwt z'n hit Flashdance stilaan op in de film. En ik moet toegeven dat dit lied veel beter klinkt dan bvb Take my breath away van hem.

De film is mooi te zien en vooral door de lage score een aangename verrassing. Het verhaal is dun en Jennifer Beals is ook niet de actrice waar je nog meer films van wil zien. Maar Flashdance ligt haar wel en vooral haar dansen in de Mawby's zijn goed gedaan. Weer eerder dankzij de cinematografie dan aan de choreografie. Het einde is wat teleurstellend met een flauwe dans. Maar 'what a feeling' zat er gelukkig nog wel in.

Net iets minder dan de 2 voorgangers, maar als thriller is dit nog altijd te genieten. Er is minder karakteruitwerking en het verhaal is iets meer voor de hand liggend. Een andere regisseur aan het stuur, wat het verschil misschien kan gemaakt hebben. Al ligt ook veel aan het script natuurlijk. Ik hoop in elk geval nog op een vervolg. Deze filmserie blijft goed en weinig 3e delen in een filmserie scoren zo goed.

Een mooi visitekaartje gemaakt door Jonas Geirnaert die bij het afstuderen aan het KASK in Gent met deze Flatlife meteen op Cannes terecht kwam. Nog veel groeiwerk te gaan, maar toch al een eigen stijl en een filmpje met de nodige humor. Eenvoudig verhaaltje van 4 flats, maar toch boeiend genoeg met een snuifje humor.

De carrière van Fleetwood Mac in een notendop, maar zeker niet volledig. Het is maar een uur natuurlijk. Slechts 10 minuten over de periode met Peter Green (die pas in 2020 overleed, maar hier zelf niet aan 't woord komt) en ook Christine McVie blijft bij archiefbeelden. Al zijn dat 2 figuren die minder in de media willen komen. We kijken even naar de solo carrière van Stevie Nicks, maar weinig naar dat van de andere leden.

Het geeft wel een beginbeeld van de groep en ook met 4 van de 5 leden uit het 2e deel van de groep, heb je enkele mooie getuigenissen. Zeker voor een eerste kennismaking is dit wel goed. Maar de band verdient een betere en meer volledige documentaire.

Heel bizarre film waarvan ik niet weet of het allemaal wel serieus bedoeld is. Het acteerwerk is erbarmelijk, maar lijkt langs de andere kant zo bedoeld omdat het een toneel betreft. Al lijk het stuk in het dialect op een theaterpodium veel meer tot z'n recht te komen. Dit zijn geen acteurs die AN kunnen praten.

Het idee achter het verhaal is niet slecht gevonden, en wordt soms wel intrigerend naar voor gebracht. Al is het geheel meer een 'What the F*** is dit voor een film' dan dat je geniet van een standaard horrorfilm. Daar waar veel andere (B-)horrorfilms met special effects hun gebreken verbergen is er in deze Vlaamse film geen budget voor. Misschien nog eens moeten herzien, maar al zeker geen klassieker en weinig kans op verbetering.