Une Femme Est une Femme (1961)

Dankzij Anna Karina met haar prachtige verschijning en Minnie Mouse stemmetje vol weten te houden tot en met het einde van de film.

Stoorfactor Belmondo, de acteur met twee expressies: mét- en zonder sigaret, hielp niet mee.

Experimentele film wellicht, daarom vind ik hem nog niet vermakelijk.

Ik gun het de liefhebbers van Godard van harte hier van te genieten, maar ik kan niet zoveel met zijn films.

Enfin, weer een om af te strepen op het lijstje.

Zoals wel vaker bij Godard is zijn speelsheid soms erg aanstekelijk en de andere keer weer heel irritant (dat geneuzel met die boeken bvb)

De verwijzingen naar andere films zijn geinig, maar die naar Jules et Jim met Moreau is wel apart aangezien die ook pas een jaar later uit kwam.

p.s.

Ik zie hier trouwens Jean-Claude Tramont ipv Brialy bij de cast staan? waarom? en kan t ook niet verbeteren.

Voor Godards doen is het een tamelijk ongecompliceerde en lichtvoetige film. Maar de film gaat dan ook over de liefde en dat blijkt voor jonge minnaars bovenal een spel waar alle tegenstellingen samenvallen en alles op z’n kop wordt gezet (liefde is ruzie, etc). We denken misschien dat mannen met een vrouw willen spelen maar uiteindelijk is het de vrouw die met mannen speelt: “Tu es infâme!" "Non, je suis une femme!”(waarbij mannen haar wreedheid vergeven vanwege haar schoonheid). Het spel van de liefde met z’n tegenstellingen waarin alles ook z’n omgekeerde is, de waarheid niet bestaat en alleen het niets serieus nemen serieus wordt genomen leidt natuurlijkerwijs tot een driehoeksverhouding die net als de liefde zelf en daarmee de film zowel een komedie als een tragedie is.

Misschien niet zo'n ingewikkeld plot, maar ik kon toch maar weinig hoogte nemen van de film. Misschien omdat het verhaal ondergeschikt is. Wat me het meeste bijblijft is de frivole levendige toon van de film. Sfeervol en kleurvol, het is toch zo hoe de jaren 60 geuit worden, maar het mocht best ietsje meer zijn.

Gelukkig hebben we Anna Karina nog die me een klein anderhalf uur toch min of meer geboeid deed verder kijken. Een plezier om bezig te zien! (K)luchtige losse stijl van verhaal, eentje om vrolijk te worden zonder echt specifieke humoristische scènes.

Een film over mannen en vrouwen, de filmtitel zegt het zelf, maar waarbij we toch niet goed weten wie nu jager of prooi is. Wie heeft er hier de touwtjes in handen? Angela denkt er het hare van!

Een fijn fris filmpje dat inhoudelijk soms nergens op sloeg en de plot eerder als manke kapstok gebruikt voor allerlei speelse onzin. Maar al die losse ideetjes van cameravoering, dat gebruik van boeken om te praten, de eindeloos boeiende Karina, het kleurgebruik, het tempo, de sfeer et cetera: dat is allemaal vaak prima. Al wist de film me als geheel dan niet echt te boeien zit er toch genoeg frivoliteit in om ervan genoten te hebben. Dan scheelt het dat dit filmpje nog geen 85 minuten duurt en daarmee ook geen minuut te veel. 3,5*.

Wat een heerlijkheidje! Zo speels in alle opzichten; visueel, auditief, narratief, acteren... Een snoepje.

Mijn derde Godard pas, na Le Mepris en A Bout de Soufle, en ook deze is wel ok, maar niet meer dan dat. Ik geniet wel tijdens het kijken, maar het gaat het ene oor in en het andere oog uit. Na de aftiteling weet ik al nauwelijks meer iets te reconstrueren van de film.

Op zich hoeft dat niet erg te zijn, en dat is het ook niet. 3 sterren is daarentegen ook niet erg.