Une Femme Est une Femme (1961)

Bizar, raar, lichtvoetig, veel gehakketak, je moet er maar van houden. Het wist mij niet helemaal te grijpen, desondanks is dit prima door te komen en tsja het heeft toch zijn momenten. 3,5*

Typisch Godard al is het soms nog wat onwennig.

Wie van de 2 mannen ' haar ' het meest weet te vermaken met een improvisatieact, mag een avondje met haar uitgaan. Als ' ze ' zich verveeld wenst ze dat ze vermaakt wordt door een van de mannen met een dansje en vlak voordat ' ze ' een man een nul op zijn request geeft omdat hij met haar mee naar binnen wilde gaan heeft ' ze ' het toch voor elkaar weten te krijgen dat hij zich voor haar uitsloofde.

' Ze ' is natuurlijk Anna Karina, die los acteert ' wat voor speelsheid zorgt ' maar wat ten koste gaat aan haar personage, die uiteindelijk te theatraal blijft net zoals de andere personages in de film. Wel vermakelijk om te zien maar het deed mij allemaal wat minder dan de latere Godard `s die een bepaalde speelsheid ' zoals het spelen met muziek, ' door de geluidsknop abrupt stop te zetten om hem weer voort te zetten om hem weer te onderbreken ' , beter te combineren met emotionele overtuigingskracht van zijn personages.

Een ode aan de wispelturige, naar aandacht hunkerende, vol hormonen zittende en zelfverzekerde vrouw die de touwtjes in handen heeft! 3,5*

Zeer eigenzinnige film, waarbij mij vooral het bizarre gebruik van geluid opviel.

Volgens mij moet je de Franse taal goed machtig zijn om de èchte finesses van deze film te kunnen waarderen. Helaas is mijn Frans van het niveau dat ik nèt een biertje kan bestellen (moet je standaard in ieder taal kunnen!).

Wat dat betreft vind ik deze film vergelijkbaar met Malle's 'Zazie dans le Métro', waar ik ook niet veel touwen aan vast kon knopen!

Godard geeft wel een vette knipoog naar deze film middels een magazine in de kiosk!

Wat een irritante score.

Waar Godard altijd het juiste deuntje op de juiste plaats weet te zetten gaat het hier compleet de mist in. Ik kan wel begrijpen dat het bij de situatie hoort maar zo komt het veel te geforceerd over. Hij levert wel goed werk met zijn handcamera.

De film zelf kijkt goed weg en vermaakt wel maar toch is de humor van een te laag niveau om echt goed over te komen.

Het grootte pluspunt van de deze film is dan dat je 3 acteurs hebt die enorm goed op dreef zijn. Anna Karina is zoals altijd goed in haar rol, Jean-Paul Belmondo acteert zeer leuk en Jean-Claud Brialy doet alles wat rustiger aan maar daarom niet minder goed. De 3 hebben duidelijk een speciale band, dat weten ze goed op het scherm te brengen. Maar verder dus nogal middelmaat.

***

"Is het een tragedie of een komedie?", vraagt een personage zich tweemaal in de film hardop af. "Voor een vrouw zijn die dingen niet altijd even duidelijk te scheiden.", beweert een ander. Een idee dat Godard uit lijkt te buiten in deze film. Niet dat de film ook maar enigzins iets wegheeft van een tragedie, integendeel zelfs. Het is een romantische komedie, maar dan wel in Godardstijl, wat in houdt dat het zo'n onconventionele romkom geworden is dat Punch-Drunk Love een lopende bandproductie lijkt. De tragedie is er vooral voor de mannen, die geen idee hebben hoe ze op de vrouw moeten reageren. Haar gedrag is compleet onmogelijk, zonder ooit een werkelijk vrouwonvriendelijk statement te maken overigens..

Un Femme est une Femme is een van de meest vermakelijke Godardfilms. Qua pure entertainmentwaarde is het misschien zelfs wel de beste. Dat Godard zijn politieke overtuigingen voor het grootste deel in de kast hielt draagt daar aan bij.

Het is echter de perfecte casting die deze film tot een klein feestje maakt. Anna Karina, die door de Godardfilms tot een van mijn favoriete actrices is uitgegroeid, is wellicht de enige actrice die perfect de typische Godardvrouw weet te belichamen. Dat houdt in dat haar personage erg vreemd is, tegelijkertijd erg warm en zeer afstandelijk moet zijn en dat ze een bepaalde speelsheid moet bezitten die complete waanzin zoveel mogelijk als natuurlijk weet over te brengen. Anna Karina laat het simpel lijken. Haar karakter is totaal onrealistisch en eigenlijk gewoon niet menselijk, maar toch vermakelijk en zo heel af en toe kruipt er iets tragisch doorheen. Knap gedaan.

Belmondo en Brialy leveren knap tegenspel, ieder op zijn eigen manier. Belmondo is zo goed omdat hij door de films van Godard loopt alsof het hem niet opvalt wat een waanzin er om hem geen plaatsvind. Hij kijkt wat onverschillig rond alsof hij het allemaal al eens gezien heeft en maakt zich nauwelijks druk over wat Karina's personage allemaal wel niet van hem denkt, zolang ze maar met hem uitgaat. Het gigantische contrast tussen beiden werkt op de lachspieren. Brialy speelt dan meer de man die zijn gedrag probeert aan te laten sluiten bij die van Karina, maar zich beseft dat dit onmogelijk is. Het lijkt een ondankbare rol, maar het wordt toch een levendig karakter.

Verder is er weer de typische Godardregie, waar bijna alles kan en mag. Aangezien deze film zelfs voor een Godard luchtig bedoelt is levert dit veel flauwe grapjes op, die echter met zo'n energie en met zo'n knipoog gebracht worden dat het nooit vervelend wordt. De film bruist gewoon van het leven. Godard is ook de enige die zo'n totaal onlogisch en ongeloofwaardig einde als voor de hand liggend kan laten overkomen.

Zoals uit mijn bericht op te maken valt moeten mensen die niets van Godard moeten hebben absoluut deze film negeren, koste wat kost. Persoonlijk kan ik er wel van genieten en een ietwat moeizame start van de film en een bij vlagen irritante soundtrack kunnen de pret nauwelijks storen.

4*

Godard komt vast nog eens aan een 4.0* of meer bij me, want ik vind zijn films steeds leuker. Dit is een verknipte romantische komedie waar je een heel boek over kunt schrijven aan filmtheorie, maar het is vooral een film die erg lollig is. Wel vaak op een gortdroge en leuk-flauwe manier. En hier zien we nog een prille Godard die allerlei regels breekt om het regels breken. Timing door de war stuurt, grappen uithaald met de geluidsband, muziek op vreemde plekken wel en niet laat horen. Vol gekke verwijzingen naar de filmhistorie en naar de eerste paar nouvelle vague films. En net als je het een beetje gehad hebt is de film klaar.

Dik 3,5*

Deze vanavond voor het eerst gezien.

Tja, wat moet ik hier nu van denken.

Godard is voor velen een superb regisseur, maar wat ik tot nu toe van hem heb gezien overtuigd mij totaal niet.

Wat voor uniek en vooruitstrevend moet doorgaan, komt bij mij vooral als gekunsteld, idioot en amateurachtig over.

Veel gemauw, maar vooral niets zeggend.

Deze film gaat werkelijk weer nergens over.

Een stelletje bv midden in de nacht met een staande schemerlamp naar een boekenkast zien lopen, beschouw ik niet als genialiteit.

Muziek die plotseling begint en net zo snel weer op houdt, komt vooral amateurachtig over.

Is er dan niks goed aan de film?

Oja wel, de acteurs zijn goed.

Karina is als debutante erg sterk en errug mooi,

Belmondo is zoals gewoonlijk goed, maar helaas te weinig daadwerkelijk in de film aanwezig.

Zeker geen meesterwerk, dat valt echt niet te verdedigen.

Een vijf, ofwel 2,5 ster.

Godard's eerste film in kleur en een muzikale komedie van genre. Het eindeloze gekibbel tussen de twee geliefden begon me op den duur wat te vervelen. Wat grappig is, was in 1961 nog heel anders en daarom vond ik het vaak erg flauw. De zelfreferentiële verwijzingen kon ik wel waarderen. Zo vertelt het personage van Belmondo dat À bout de souffle op tv is (Godard's eerste film waar Belmondo de hoofdrol in speelt) en worden geregeld de grenzen van het genre expliciet aan de kaak gesteld. Is dit nu komedie of tragedie, vraagt het personage van Brialy zich hardop af. Al met al kon ik deze film wel waarderen, maar moet verouderde komedie je liggen. Godard's handtekening was zeker aanwezig en dat maakt deze prent wel de moeite waard.

Wat een films maakt die Godard toch. Geestig, vernieuwend en brutaal omschreef de jury in Berlijn zijn winnaar. En dat vat de film (en eigenlijk Godard's oeuvre) wel aardig samen.

Hoogtepunt waren de ruzies (film was sowieso een lange ruzie) met stalamp richting boekenkast en de cynische plaat die Belmondo laat horen aan ontdekking Brialy. 4 sterren. Geweldige film, vol goede vondsten.

Mijn 3e Godard en helaas de eerste onvoldoende die ik uitdeel aan hem. Vooral het komediegedeelte in deze film werkte voor mij totaal niet. Vaak kwam het flauw en niet echt grappig over.

Gelukkig heeft de film ook nog best wat goeds te bieden. Het acteerwerk is goed en ook bevat de film een aantal fijne dialogen. Ook verveelt het allemaal niet, al oogt het nu ook allemaal weer niet zo heel groots.

Iets minder flauwe humor had de film wat mij betreft goed gedaan. De sfeer was ook dan nog wel luchtig geweest. Op de een of andere manier stoorde het mij gewoon teveel en kwam het soms te gemaakt over. Een kleine tegenvaller dus.

2,5*

Wisselvallige film.

Enerzijds de (oude) Godard die me het meest irriteerde tot nu toe door het uiterst zenuwachtige gebruik van de muziek. Dat allergaartje van Hollywood-geluidseffectjes was 5 minuten leuk, halverwege de film begon me het echt erg te irriteren. Wat dan ook de redding voor de film is, is dat juist op dat moment de leukste scene van de film aanbreekt, de scene waarin Brialy en Karina niet meer met elkaar spreken en communiceren via titels van boeken . Zulke creativiteit zijn het die zelfs een film al deze omhoog trekken.

Vanaf dat moment werkt de film ook beter vond ik, paar leuke scenes nog tegen het einde, maar overall toch iets te veel 'het moet een film zijn' dan ik graag zie.

kleine 3*

Verrassend fijn filmpje van Godard. Het was alweer een tijd geleden dat ik een film van hem zag, maar dit beviel me prima. Het lijkt me verstandig om ook wat andere films van Godard te gaan herzien, want waar ik eerst érg aan z'n stijl moest wennen, lijkt het me nu steeds beter te gaan bevallen.

Ik vond het luchtige sfeertje geweldig, die (kleine) bar, de dansclub, de huiskamer, gevuld met rokende mannen en vrouwen. De film kent veel geinige scénes; zoals het moment dat Karina en die andere vrouw door zo'n deur lopen en ineens verkleed zijn, de referentie naar À Bout de Souffle, Belmondo die geen cent terug gaat betalen aan één of andere kroeg. Het voelt allemaal lekker vrij aan, Godard lijkt iedereen maar lekker zijn / haar gang te laten gaan.

De driehoeksverhouding is apart en lijkt regelmatig niet van deze wereld, maar vermakelijk en (bij vlagen) grappig is het wel. Ja, leuke film van Godard, op naar de volgende dan maar. Dikke voldoende.

Ik zie er wel iets heel mooi in en bij sommige scènes (bv. die waar Alfred en Angele in het café zitten) komt dat er ook uit, maar het grootste deel van de film is simpel gezegd niks voor mij.

De vaak flauwe humor, de toch wel vervelende score en te lang uitgerekte scènes helpen de film duidelijk naar een lager niveau.

De films van Godard zijn bewust theatraal met plotse muziek en het doorbreken van de 4e wand. Niet altijd een gemakkelijke zit voor veel mensen. Maar de film duurt niet overdreven lang en af en toe kon ik me toch betrappen op een lach. Anna Karina schittert in dit soort films met de toch wel chauvinistische mannen rond haar, dus desondanks bezwijken voor haar charme. Het is een genre dat nu misschien niet meer zou werken. Maar de films van de Franse new wave hebben toch altijd iets moois. En ik merk dat er meestal veel blijft hangen van Godards films. Het plezier komt soms pas later. Al geniet ik er meer en meer van.

Tragedie of komedie. Deze vraag wordt door de personages in de film verschillende keren opgebracht. Naar mijn aanvoelen gaat het toch om een komedie, zij het een komedie die zich meer fixeert op kluchtige situaties dan uitgekiende humor. Het stemt alvast overeen met de komedie in de oorspronkelijke betekenis van het woord, zoals bij de oude Grieken; een verhaal dat goed afloopt. En tussendoor worden voortdurend knipoogjes uitgedeeld - het doorbreken van de vierde wand staat hier bijna centraal - met talrijke verwijzingen naar contemporaine films met o.a. Vera Cruz, A Bout De Souffle, Tirez sur le Pianiste en verwijzingen naar Amerikaanse musical. Het scenario stelt geen zak voor, al is dat geen bezwaar om van deze film te genieten - als je daarvoor openstaat. Het gaat vooral om de sfeerschepping, het kluchtige aspect van ernstige zaken, waarbij de circusachtige toestanden in de strip tease bar sterk bijdragen aan het onzingehalte van het verhaal. Anna Karina is erg sterk - en knap - in de hoofdrol, als vrouw die heen en weer geslingerd wordt tussen vriend aan huis Jean-Paul Belmondo en haar partner Jean-Claude Brialy in haar wens om te gaan voor een baby.
Wat visueel opvalt aan deze eerste kleurenfilm van Godard is het springerige beeld, de jump cuts, en soms leek het beeld me opzettelijk wazig gemaakt. En er wordt gespeeld met de soundtrack in interactie met dialogen en gebeurtenissen, wat zorgt voor een artificiële ondertoon.

Ik kan me voorstellen dat deze film stilistisch inhakte op de conventies van die tijd, nog gesierd door enkele naaktshots wat voor die tijd ook al gewaagd is, en hij kan best ook bekeken worden vanuit die pioniersrol. Niettegenstaande een scenario dat in twee lijntjes beschreven kan worden, hangt er dus een vermakelijke en visueel verrassende film aan vast.

Dankzij Anna Karina met haar prachtige verschijning en Minnie Mouse stemmetje vol weten te houden tot en met het einde van de film.

Stoorfactor Belmondo, de acteur met twee expressies: mét- en zonder sigaret, hielp niet mee.

Experimentele film wellicht, daarom vind ik hem nog niet vermakelijk.

Ik gun het de liefhebbers van Godard van harte hier van te genieten, maar ik kan niet zoveel met zijn films.

Enfin, weer een om af te strepen op het lijstje.

Voor Godards doen is het een tamelijk ongecompliceerde en lichtvoetige film. Maar de film gaat dan ook over de liefde en dat blijkt voor jonge minnaars bovenal een spel waar alle tegenstellingen samenvallen en alles op z’n kop wordt gezet (liefde is ruzie, etc). We denken misschien dat mannen met een vrouw willen spelen maar uiteindelijk is het de vrouw die met mannen speelt: “Tu es infâme!" "Non, je suis une femme!”(waarbij mannen haar wreedheid vergeven vanwege haar schoonheid). Het spel van de liefde met z’n tegenstellingen waarin alles ook z’n omgekeerde is, de waarheid niet bestaat en alleen het niets serieus nemen serieus wordt genomen leidt natuurlijkerwijs tot een driehoeksverhouding die net als de liefde zelf en daarmee de film zowel een komedie als een tragedie is.

Misschien niet zo'n ingewikkeld plot, maar ik kon toch maar weinig hoogte nemen van de film. Misschien omdat het verhaal ondergeschikt is. Wat me het meeste bijblijft is de frivole levendige toon van de film. Sfeervol en kleurvol, het is toch zo hoe de jaren 60 geuit worden, maar het mocht best ietsje meer zijn.

Gelukkig hebben we Anna Karina nog die me een klein anderhalf uur toch min of meer geboeid deed verder kijken. Een plezier om bezig te zien! (K)luchtige losse stijl van verhaal, eentje om vrolijk te worden zonder echt specifieke humoristische scènes.

Een film over mannen en vrouwen, de filmtitel zegt het zelf, maar waarbij we toch niet goed weten wie nu jager of prooi is. Wie heeft er hier de touwtjes in handen? Angela denkt er het hare van!

Een fijn fris filmpje dat inhoudelijk soms nergens op sloeg en de plot eerder als manke kapstok gebruikt voor allerlei speelse onzin. Maar al die losse ideetjes van cameravoering, dat gebruik van boeken om te praten, de eindeloos boeiende Karina, het kleurgebruik, het tempo, de sfeer et cetera: dat is allemaal vaak prima. Al wist de film me als geheel dan niet echt te boeien zit er toch genoeg frivoliteit in om ervan genoten te hebben. Dan scheelt het dat dit filmpje nog geen 85 minuten duurt en daarmee ook geen minuut te veel. 3,5*.