• 150.649 films
  • 8.497 series
  • 25.813 seizoenen
  • 567.502 acteurs
  • 326.158 gebruikers
  • 8.563.754 stemmen
Avatar
 
banner banner

I'm Thinking of Ending Things (2020)

Drama | 134 minuten
3,03 386 stemmen

Genre: Drama

Speelduur: 134 minuten

Oorsprong: Verenigde Staten

Geregisseerd door: Charlie Kaufman

Met onder meer: Jessie Buckley, Jesse Plemons en Toni Collette

IMDb beoordeling: 6,6 (85.595)

Oorspronkelijke taal: Engels

  • On Demand:

  • Netflix Bekijk via Netflix
  • Pathé thuis Niet beschikbaar op Pathé Thuis
  • Videoland Niet beschikbaar op Videoland
  • Amazon Prime Niet beschikbaar op Amazon Prime
  • Disney+ Niet beschikbaar op Disney+
  • Google Play Niet beschikbaar op Google Play
  • meJane Niet beschikbaar op meJane

Plot I'm Thinking of Ending Things

Ondanks de twijfels die ze heeft over hun relatie gaat een vrouw met haar vriend Jake mee naar zijn ouderlijk huis om zijn ouders te ontmoeten. Onderweg ernaartoe hangt er een vreemde sfeer en eens aangekomen komen ze door een sneeuwstorm vast te zitten in het huis. Vanaf dat moment begint de vrouw de aard van alles wat ze weet over haar vriend, zichzelf en de wereld in twijfel te trekken.

imageimageimageimageimageimageimageimage

Externe links

Volledige cast

Acteurs en actrices

Laurey / Tulsey Town Girl 1

Aunt Eller / Tulsey Town Girl 2

Tulsey Town Girl 3

Diner Manager

Reviews & comments


Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van Onderhond

Onderhond

  • 86112 berichten
  • 11110 stemmen

Fisico schreef:

Wat volgt is een soort diepzinnige filosofische, wetenschappelijke en culturele uiteenzetting

Heb me echt de hele film zitten afvragen of het nu ironisch bedoeld was of niet. Of misschien een beetje van beiden.

Ben er na het kijken van deze film trouwens nog steeds niet echt uit. De personages zijn wel erg van die hipstertypetjes, veel van de dialogen wel érg blasé. Die "'Baby, It's Cold Outside'" conversatie kan je toch ook maar moeilijk serieus nemen (zeker niet omdat die gewoon 1 op 1 is overgenomen uit de realiteit).

Maar vooral erg jammer van Collette en die onuitstaanbare 4:3. Twee compleet onnodige keuzes die de film een stuk moeilijker te verteren maken dan nodig was.


Wat een weirdo film. Waste of precious time


avatar van charmie

charmie

  • 157 berichten
  • 0 stemmen

Een Gesamtkunstwerk.


avatar van Redlop

Redlop

  • 8964 berichten
  • 3566 stemmen

De sleutel van de film zit aan het eind en maakt het oeverloze gezwetst meer dan de moeite waard. Mulholland Dr. - achtige ontknoping die door eRCee een pagina terug prima wordt verhelderd. Alles speelt zich af in het door Alzheimer vertroebelde brein van conciërge Jake in de laatste minuten van zijn leven.

4*


Iedereen die hier een voldoende voor heeft gegeven wil denk ik gewoon enorm slim overkomen en duft niet toe te geven dat hij/zij er, net als ik, geen ene REET van snapte. Amen.


avatar van horizons

horizons

  • 5337 berichten
  • 2138 stemmen

Biologiedocent schreef:

Iedereen die hier een voldoende voor heeft gegeven wil denk ik gewoon enorm slim overkomen en duft niet toe te geven dat hij/zij er, net als ik, geen ene REET van snapte. Amen.

Lees de regel in de spoiler tag van het berichtje voor dat van jou.


avatar van DoctorMovie

DoctorMovie

  • 86 berichten
  • 59 stemmen

Aardige romantische musickul


avatar van Henry Spencer

Henry Spencer

  • 465 berichten
  • 1196 stemmen

DoctorMovie schreef:

Aardige romantische musickul


avatar van Henry Spencer

Henry Spencer

  • 465 berichten
  • 1196 stemmen

Heel bijzonder. Charlie Kaufman schrijft in vrije vormen, zal ik maar zeggen. Logica, chronologie en psychologie moeten wijken voor de persoonlijke beleving van alles met alle bizarre, ontroerende, hilarische en ontnuchterende gevolgen van dien.

Veel lange dialoogscènes in de auto op de weg, met stiltes, interne monologen erdoorheen geweven.

De thema's wijzen zichzelf toch wel vrij duidelijk aan. Ik vind het een beetje een symbiose van Eternal sunshine of the Spotless mind en Adaptation. Een poging om de emotionele impact van de ene te koppelen aan het intuïtief surreële van de andere. Geslaagd?


avatar van Grindhouse62

Grindhouse62

  • 2054 berichten
  • 14539 stemmen

Biologiedocent schreef:

Iedereen die hier een voldoende voor heeft gegeven wil denk ik gewoon enorm slim overkomen en duft niet toe te geven dat hij/zij er, net als ik, geen ene REET van snapte. Amen.

Ik heb ook geen snars van deze langdradige film, vol gezwets gesnapt. Ik ben 58 jaar en waarvan ik zeker al wel 48 jaar een allround filmkijker, liefhebber en kenner ben en dan niet alleen blockbusters, maar ook volwassen films van bv. Passolini, Fellini en Ingmar Bergman. I'm Thinking of Ending Things is zo'n film waarvan je na het kijken jezelf afvraagt, waar heb ik nou in hemelsnaam naar gekeken. Voor mij als filmliefhebber zijn dit soort films zonde van mijn tijd. En aangezien ik geen recensies lees van anderen en dus alleen met de kennis van het filmverhaal de film ga kijken dan kun ik af en toe flink op mijn bek gaan met dit soort klote films als I'm Thinking of Ending Things. 135 minuten waar persoonlijk drama en tijdverspilling. Gauw vergeten deze meuk.


avatar van Mescaline

Mescaline

  • 6768 berichten
  • 2541 stemmen

Toch wel genoten van de mysterieuze sfeer en de erg boeiende personages, heel de film blijf je je afvragen waar het heen gaat. Eerlijk is eerlijk moet ik wel bekennen dat ik de rol en het personage van Jessie Buckley het meest interessant vond. Jake zorgt voor de mysterie maar als het over de personages gaat lang niet zo boeiend als de vrouwenrol, daarom ook dat ik de twist wel sterk vond en ook niet heb weten te raden, maar tegelijkertijd ook een klein beetje jammer omdat ik juist zijn vriendin en haar innerlijke gedachten het meest boeiend vond. Dat dat dan eigenlijk de gedachten zijn van Jake doet daar weinig aan af.

De film is wel te begrijpen, je hoeft er geen hoog IQ voor te hebben maar opletten en niet verwachten dat je het in hapklare brokken krijgt helpt.

3,5*


avatar van david bohm

david bohm

  • 2664 berichten
  • 3010 stemmen

Interessante film met fijne dialogen over van alles en nog wat, wetenschap, identiteit, kunst. Soms wordt een hele recensie van een film opgelepeld of een gedicht.

Hoewel behoorlijk statisch met veel gepraat vloog de tijd voorbij. Eigenlijk totdat ze bij het schoolgebouw aankomen zat ik er helemaal in. De finale, nu ik wat interpretaties heb gelezen snap ik het idee maar daar raakte ik het wat kwijt.


avatar van missl

missl

  • 3861 berichten
  • 4909 stemmen

Afgezet, raar pretentieus gedoe.


avatar van mrklm

mrklm

  • 5219 berichten
  • 7019 stemmen

De titel verwijst naar de openingsgedachten van een nimmer bij naam genoemde jonge vrouw [Jessie Buckley] die met haar vriend Jake [Jesse Plemons] onderweg is om kennis te maken met zijn ouders [David Thewliss, Toni Collette]. Gesprekken over kunst, cultuur en filosofie onthullen wat meer over hun persoonlijkheden in dit dan nog relatief conventionele psychologische drama. Wanneer de twee op hun eindbestemming komen volgen de jump cuts zich in rap tempo op, waarbij karakters even plotseling verschijnen als verdwijnen en Thewliss en Collette opeens jaren ouder of jonger zijn dan daarvoor. Een intrigerende, complexe puzzel, extreem goed geacteerd (met Buckley als uitblinker) en fraai gefilmd. De scènes in een auto tijdens een sneeuwstorm en de make-up in de finale bevestigen dat Kaufman er niet op uit is om een realistische film te maken. Maar Kaufmans scenario leunt veel teveel op dialoog. Daardoor duurt dit onnodig lang en de frustrerende finale is minstens net zo bizar als al het voorgaande.


avatar van mjk87

mjk87

  • 11876 berichten
  • 3468 stemmen

Deze film is gewoon raar en ik vond er werkelijk geen drol aan. Ergens begint de film nog wel aardig hoor, maar uiteindelijk is allen dat meisje nog wel oké en de rest van de personages is gewoon vreemd. Ik kan daar niks mee. Visueel ook erg saai, soms zelfs lelijk en jammerlijk in 4:3 wat een extra benauwend effect geeft en de film was al niet bepaald een bad van gezelligheid. Dat eerste uur duurt al lang maar is nog enigszins te volgen, daarna houdt het op. Er zijn goede theorieën over maar tijdens het kijken zelf boeit me dat dan totaal niet. Een Mulholland Dr is zelfs op haar basisniveau bijvoorbeeld nog net te volgen en is daardoor wel genietbaar (ook om duizend-en-een andere zaken, maar goed). Deze film heeft me vooral verveeld en wist me ook niets maar echt niets anders te bieden. 0,5*.


avatar van rik2

rik2

  • 9 berichten
  • 9 stemmen

Heb deze film vorig jaar zomer gezien en heb ervan genoten. Lees nu hier dat velen hem vervelend, langdradig en te complex vinden, maar dat vind ik juist bij veel blockbusters en superhero films die ik soms met mijn kinderen (teenagers) in de bioscoop zie.

Misschien was het verhaal wel begrijpelijker geweest als vanaf het begin duidelijk was dat alles zich afspeelt in het hoofd van de eigenlijke hoofdrolspeler Jake, dat zou verder niets hebben afgedaan aan het verhaal. Dan zou je jezelf tijdens de film niet steeds hebben hoeven af te vragen wat er gebeurd en kun je je beter concentreren op de eigenlijke thema's van de film. Een twist op het einde is meer iets voor een ander soort film.


avatar van Lucinda

Lucinda

  • 1 berichten
  • 0 stemmen

De film I'm thinking of ending things.

Soms kan een film zoveel diepgang hebben dat het zijn doel voorbij schiet en dit is zo'n film.

Heel gevaarlijk om zoiets te zeggen als het ook nog eens een zeer gewaardeerd regisseur betreft.

Ik ga de inhoud van de film niet beschrijven , ik zou zeggen kijk hem eens.

Er worden teveel metaforen gevisualiseerd en de meeste raken kant nog wal.

Dit geld ook voor de citaten van bekende intellectuele dichters , het is teveel.

Ik hou wel van wat diepgang in een film maar hier wordt het zo bont gemaakt dat de film op zich een groot onsamenhangend geheel is geworden ; dit overigens zonder afbreuk te doen aan de geweldige acteurs.

Deze film is weggelegd voor een select groepje film liefhebbers.

Zo'n groepje dat je kunt vergelijken met kenners van abstracte kunst die 80.000 euro willen betalen voor een schilderij dat onder een mooie belichting in een atelier hangt en waar ze van alles in zien.

Het schilderij blijkt gemaakt te zijn door een peuter die willekeurig met wat verf op een doek heeft zitten te flodderen.

En het zou goed eens kunnen dat de regisseur van deze film zich op zijn knie slaat van de pret ................


avatar van Johnny007

Johnny007

  • 31 berichten
  • 34 stemmen

Wat een bagger film. Men probeerd hier te artistiek te zijn.

Gaat nergens heen.


avatar van EmanuelScheper

EmanuelScheper

  • 62 berichten
  • 1491 stemmen

Nheeeeeeee dje wat een shit


avatar van Collins

Collins

  • 5160 berichten
  • 3206 stemmen

En het had in beginsel heel goed allemaal de aftrap voor een goedaardige romantische komedie kunnen zijn. Lucy is een student kwantummechanica met een talent voor het schilderen van landschappen. Met haar nieuwe vriend Jake is zij middenin een sneeuwstorm onderweg naar zijn ouders om kennis te maken. Een vreemde gozer, die Jake. Controlerend, betweterig, met weinig ruggengraat. Samen in de auto onderweg. Twee solitaire zielen naast elkaar. De gespreksvoering is cultureel geladen en gebeurt met analytische zakelijkheid. Een vermoeiende bezigheid. Voor Lucy. Misschien voor Jake. Zeker voor de kijker.

Geen wonder dat Lucy in een innerlijke monoloog kenbaar maakt de relatie met Jake te willen beëindigen. Onderwijl bekijkt de toeschouwer in een visuele verpozing het interieur van de boerderij van Jake’s ouders. Een bloemetjestapijt, een nostalgisch ingerichte eetkamer, een merkwaardig schilderij, veel portretfoto's en het bot van een hond aan de voet van een houten trap. Bevreemding maakt zich van mij meester. Ondertussen is de innerlijke monoloog van Lucy helder. De relatie voelt aan alsof die vanaf het prille begin al was afgelopen. Iedere volgende stap is een bevestiging daarvan. Een herhaling. Hetzelfde. Zinloos. I’m thinking of ending things.

Charlie Kaufman stuurt twee mensen op een roadtrip. Twee mensen op een troosteloze reis die is behangen met moeizame intermenselijke relaties en moeilijk te plaatsen flashbacks. De plaatsen van handeling klinken normaal maar blijken stuk voor stuk bizarre omlijstingen te zijn. Een oude boerderij, een besneeuwde weg, een ijssalon en een highschool. De locaties duiken als flarden van een herinnering uit de nachtelijke sneeuwstorm op en lijken op een vage manier met elkaar te zijn verbonden.

Onwezenlijke bestemmingen die een huisvesting bieden voor verloren zielen of voor hen die op weg zijn om een verloren ziel te worden. De sfeer van eenzaamheid, verlorenheid en claustrofobie die al vanaf de scène in de auto onderweg naar Jake’s ouders aanwezig is, dringt steeds penetranter de film binnen. Het 4:3-beeldformaat dat de film gebruikt is lelijk maar versterkt een akelig claustrofobisch gevoel dat opduikt bij het kijken naar een roadtrip door een sneeuwstorm op weg naar de onherroepelijke troosteloosheid van het menselijke bestaan.

Als Lucy en Jake de oude boerderij betreden dat het woonhuis is van Jake’s ouders en nadere kennismaking volgt, blijkt dat de film niet enkel om de abnormale relatie tussen Lucy en Jake handelt, maar dat het in de film gaat om alle pathologische relaties van alle personages. Tot elkaar en tot zichzelf. De situatie op de boerderij heeft veel van een situatie waarvan je in een gekkengesticht niet vreemd zult opkijken. Warrig, hilarisch en surrealistisch.

Het verhaal heeft geen lineair verloop maar springt heen en weer in de tijd. Soms zijn de ouders bejaard en dement en niet ver verwijderd van de dood. Soms zijn de ouders stukken jonger en vol levenslust. Het daagt me. Iemand is onderweg in de tijd. Iemand bezoekt de toekomst, het heden en het verleden. De vraag is wie. Lucy? Jake? Beide? Of is het gewoon de weergave van de niet-lineaire manier waarop de wereld functioneert. Vragen. Vragen. Ik hield me tijdens de film maar vast aan een uitspraak van Lucy. “Seems. That's the operative word. Time's another thing that exists only in the brain”. Het citaat helpt even om de enigszins irritante gedachtenstroom die de film bij mij op gang weet te brengen te cultiveren. Maar al snel gaat de stroom weer door: Hm, ja, maar wiens brein?…

In de film komt de voorliefde van Kaufman voor raadselachtige verhalen en voor personages die (opzettelijk of opzettelijk onbewust) in absurde verwikkelingen verstrikt raken, goed tot uiting. En steeds weer die levensvragen waarmee hij de kijker confronteert. Bevinden we ons in een permanente staat van zelfbevreemding. Het gevoel vervreemdt te zijn van eigen lichaam en geest? Is ons bestaan niet slechts de projectie van een mogelijkheid die zich in ons hoofd afspeelt? Is het leven niet gewoon een equivalent van een musical als Oklahoma? (Een heel naar beeld overigens. Ik haat musicals). Vragen. Vragen. De grenzen waarop de realiteit van Kaufman balanceert zijn rekkelijk. Zoveel is in ieder geval duidelijk.

Ik heb de film tot op zekere hoogte als een boeiende reeks beelden en gedachten beleefd. Wat overheerste was echter een verrekt vermoeiend gevoel. Ik was blij dat aan het eind van de film de sneeuwstorm eindelijk ging liggen.


avatar van charmie

charmie

  • 157 berichten
  • 0 stemmen

Wat is dit toch een prachtige film met geweldige acteurs en ontroerende dialogen.

Vanavond maar weer eens bekeken.

Voor de vijfde keer.


avatar van Sergio Leone

Sergio Leone

  • 3257 berichten
  • 2392 stemmen

Pfft.

Ellenlang gezwets en erg veel interessantdoenerij in dit bevreemdend drama. Niets is wat het lijkt, maar dat is erg snel duidelijk. Enige emotionele binding ontbreekt volledig, wat toch wenselijk is met dat einde. De personages zijn vervelend en de bekendste acteurs zijn het saaist om zien.

Visuele schoonheid, die er wél degelijk is in de kleurrijke sets, wordt teniet gedaan door de keuze voor 4:3. Totaal geen begrip voor. Ik had enige verwachtingen maar kom van een kale reis thuis. Zelden zoveel moeite gehad om het einde van een film te halen.

1


avatar van charmie

charmie

  • 157 berichten
  • 0 stemmen

Laat mij het nou eens even uitleggen. Zo moeilijk is het toch niet?
Het leven van Jake, de conciërge, is mislukt. Mislukt omdat er nooit een vrouw in zijn leven is gebleven die dat met hem had willen delen. Al zijn vriendinnetjes hebben op enig moment een eind aan de relatie gemaakt. 'Lucy' is de personificatie van die meisjes.
Het gedicht 'Bonedog' is volgens mij cruciaal, met name de eerste regel: 'Thuiskomen is vreselijk'. Want dat is wat Jake elke dag, na het beëindigen van zijn dienst, weer moet ondergaan: terug naar dat doodse en uitgeleefde huis waarin hij na de dood van zijn ouders is blijven wonen. En op het eind van de film, op het punt van weer-naar-huis-moeten, neemt hij het besluit waarover hij al zo lang heeft lopen nadenken......
Hoe anders zou dat leven gelopen zijn met een vrouw aan zijn zijde. Hij had het heel ver kunnen schoppen en wellicht de Nobelprijs kunnen winnen; iets waar zijn vader al op zinspeelde. Maar dat mocht niet zo zijn en in de laatste scène is Jake terug in de Loneley Room uit zijn jeugd, vastbesloten om een vrouw te veroveren....."to call my own".

Verder moet je van alle wijdlopige (maar bloedmooie) uiteenzettingen van de hoofdpersonen gewoon proberen de essentie eruit te pikken: het universele in het specifieke. Dat kost misschien wat moeite, maar je wordt er wel weer een stukje wijzer van en wat is daar op tegen?


avatar van Japio58

Japio58

  • 3 berichten
  • 4 stemmen

Wat een butt film. 3 x niks


avatar van flaphead

flaphead

  • 540 berichten
  • 796 stemmen

Kaufman, dus dan moet ik hem kijken. Altijd bijzonder en spraakmakend, terwijl -zo terugkijkend- ik zie dat ik zijn (geregisseerde of geschreven) films niet eens altijd heel hoog waardeer. Dus blijkbaar een hoge aantrekkingskracht (ik hou van mindfuck), maar dan toch te moeilijk.
Dat is bij deze film eigenlijk niet anders. Te beginnen met de aparte keus voor 4:3, al viel het me pas later op. De sfeersetting en beeldvorming zijn heel fijn. De scenes in het huis zijn geweldig en veruit de beste van de film; ongemakkelijk, bevreemdend, humoristisch, aandoenlijk. Genieten. Van mij had dat de hele film gemogen.
De autorit heen, de start van de film, begint ook interessant als we niet alleen de -deprimerende- wisselwerking tussen het nieuwe koppel leren kennen, maar ook meteen te zien krijgen met wat voor film we te maken hebben als Jake lijkt te reageren op Lucy's gedachten. Het autoritje duurt alleen wat lang, met lange citaten en filosofische en literaire verwijzingen die langs me heen gaan. Bijzondere keuze ook om de vierde muur te doorbreken.
De autorit terug gaat een beetje dezelfde kant op en dat is dan weer een teleurstelling na de huis-scenes. Wel komt er uiteindelijk meer bevreemde sfeer in met oa de ijskraamscene, maar lijkt het ook wat de bocht uit te schieten in het laatste deel. Of misschien kan ik beter zeggen: raak ik het aardig kwijt.
Ik zie enkele links, maar het grotere plaatje ontgaat me denk ik, er zijn meerdere invalshoeken (wie wat inbeeld, wat echt is en wat symbolisch, en welke psychologische spelletjes er gespeeld worden met de kijker). En met het rollen van de credits denk ik wéér 'wat is er allemaal over mijn hoofd gegaan?' en wordt mijn idee dat ik toch wel intelligent denk te zijn weer een beetje de kop ingedrukt, zoals ik vaker met dit soort films heb. De vele verwijzingen naar voor mij onbekende zaken maakte het voor mij ook een stuk minder boeiend. Doe mij nog maar een film in de stijl zoals in het huis (6,5)


avatar van Capablanca

Capablanca

  • 899 berichten
  • 1318 stemmen

Mooie en vervreemdende film over dementie, tenminste, dat is hoe ik hem duid.