I'm Thinking of Ending Things (2020)

Moet bij mij ook nog even bezinken.

Na een uur ongeveer, tijdens de scène dat Louisa naar het raam liep, zich omdraaide en zag dat Jake en zijn ouders weg waren, had ik het idee dat het niet echt gebeurt allemaal.
Dat heel Jake en zijn ouders niet bestaan.

Toen Louisa in de kinderkamer van Jake kwam, kreeg ik ineens het idee dat Louisa niet bestaat. Dat het de waanwereld van Jake is dat we zien.

Bijzonder was ook de autoscene tijdens de terugreis.
Je zag Louisa vanaf de zijkant gefilmd en een heel klein momentje, zat niet Louisa daar, maar de serveerster van The Red Line Dining uit de film die de conciërge zat te kijken.

Dit is een film die ik absoluut nog eens ga kijken!

Erg van genoten. Redelijk originele invalshoek, omdat je je in het begin wellicht afvraagt wat er allemaal echt is, en wat de vrouwelijke hoofdpersoon zich al dan niet inbeeldt, en het richting het eind steeds meer duidelijk lijkt te worden dat het allemaal juist de fantasie van Jake lijkt te zijn. Ik ga gelijk het boek lezen, benieuwd of dat eea duidelijker maakt

Dit is binnenkort toch even het herkijken waard. Zonder verwachtingen of voorkennis de film aangezet. Ontroerend, herkenbaar en ook wel moeten gniffelen van het gedrag van de ouders zo nu en dan. Elke scene - soms elk shot - lijkt een andere "mood" of ander personage te bevatten, en die weten ze super uit te voeren. Het gaat geweldig vloeiend in elkaar over.

Ik ben benieuwd of ie het goed zal doen bij groot publiek, maar ikzelf zal hem (dit keer broodnuchter) nog eens aanzetten.

Tegenvallende film over een vrouw die met haar vriend onderweg is om zijn ouders voor de eerste keer te ontmoeten. Bevreemend en ongrijpbaar, en alhoewel dat positief opgepakt kan worden, was dat bij mij niet het geval. Ik kon er simpelweg niet veel mee. Ook de lange dialoog-scenes in de auto wisten me totaal niet te boeien.

Wat een prikkelende enerverende filmervaring was mij dit. Charlie Kaufman is een briljant man, die nu bewijst vanuit andere bronmaterialen, enorm sterke vertaling kan maken naar het scherm.

Eerst wil ik al zeggen dat ik het jammer vind dat ze deze niet in de bioscoop hebben uitgebracht. Het leent zich wel perfect voor de huiskamer, maar de intensiteit van deze film lijkt me wel wat voor op het grote scherm.

Maar het is een best kleine film in opzet, met momenten bijna een theaterstuk. Deze film zit bom vol met dialoog en het gaat over enorm veel dingen. De film knipoogt naar literatuur, poëzie, filosofie, wetenschap, film,... Ik had soms zin om een blad papier te nemen en sommige namen op te schrijven om verder over te zoeken.

De film breekt ook echt helemaal los wanneer ze aankomen aan de boerderij. De sfeer wordt zo bevreemdend, bijna akelig. Kaufman neemt ons mee in weer zijn bizarre wereld, een wereld die ongrijpbaar is, maar toch nog aangenaam is om erin te blijven. Je hersens erop kraken is niet altijd nodig, het is het concept erachter begrijpen dat voldoende is.

Deze film schreeuwt ook voor het boek eens te lezen en de film dan nog eens opnieuw te zien. Er zit zoveel in. Dus mensen die klagen van hoofdpijn na het kijken van Tenet, probeer deze maar eens uit. Deze weet ook nog eens een pak intelligenter over te komen over het concept 'tijd' dan Nolan. En dat met een veeeeel kleiner budget.

Kaufman is mijn ogen een geniale held, die mij steeds weer weet mee te pakken met zijn weirdness.

Love it!

Dik 4*

Dat Kaufman geen hapklare films fabriceert, was geweten, en met deze I’m thinking of ending things levert hij toch weer een pareltje af. Niet dat alles bij een eerst kijkbeurt bevattelijk is, maar fascinerend en begeesterend was deze trip wel.

Het begint al in de auto op weg naar de (schoon)ouders, waarbij Lucy - of hoe ze ook heet, wegdromend naar buiten - haar gedachten of ze haar relatie wenst verder te zetten op een rijtje zet. Bevreemdend is het wanneer het lijkt of Jake haar gedachten kan lezen. Niet dat Jake een klootzak is, integendeel: hij is lief, intelligent, geïnteresseerd en meelevend. Wat volgt is een soort diepzinnige filosofische, wetenschappelijke en culturele uiteenzetting die ik wel amusant vond. Dat komt mede door de meer dan uitstekende rollen van Jesse Plemons en Jessie Buckley. Ik zat ook met de idee dat er zo ontelbare liefdesrelaties zijn waarvan je denkt of dit het nu is, je droomprins, je droomprinses ...

Wat bevreemdend was in de auto vervalt in het niets met de ontmoeting met de schoonouders zowel tijdens als achter het diner. Het decor alleen al met dat ouderwetse bloemetjesmotief, de setting, de sfeer was fenomenaal. De dialogen waren ongemakkelijk ... alsof je je in Hereditary van Ari Aster of mother! van Aranofsky waande. De dingen zijn niet wat ze zijn en wisselen van scène tot scène. Het brengt je tot een surrealistisch gegeven waarvan ze moet bekomen en Je hoofd van gaat tollen. De grip op de realiteit gaat totaal verloren. Wie is hier eigenlijk het noorden kwijt? Lucy? Jake? De ouders? Fascinerend!

Tot slot ook nog een dikke pluim voor Toni Collette, een topmadam, elke keer weer!

Vreemde en tegelijkertijd bijzondere film, die ik na de eerste kijkbeurt totaal niet wist te doorgronden.

Ik ben een fan van mindfucks en surreële, absurde films vol illusies, dus met een film geschreven danwel geregisseerd door Kaufman zit ik dan meestal wel goed. Being John Malkovich, Eternal Sunshine en Adaptation vond ik destijds geweldig. Ook een vleugje Lynch kan ik wel waarderen. Toen ik hoorde dat dit een vage film was, was mijn interesse geprikkeld.

Tijdens de autorit in de sneeuwstorm krijg je als kijker al een gedesoriënteerd en claustrofobisch gevoel, wat bij aankomst bij de schoonouders al snel wordt versterkt. Iets is er mis aan dit alles, maar je kunt de vinger er nog niet op leggen. Een unheimlich, ongemakkelijk gevoel bekroop me. Al snel ontspoort de film verder in een aaneenschakeling van vreemde gebeurtenissen en locaties. Met name het laatste half uur kon ik er geen touw meer aan vastknopen.

Ik begreep dat het is gebaseerd op een boek, en na het zien van de film heb ik me nog wat verdiept in het plot en wat de achterliggende gedachte ervan is. Nu kan ik het allemaal wat beter plaatsen, maar als filmkijker moet ik afgaan op wat ik in de film gezien heb.

Als film vond ik het niet overal even geslaagd. Ik vond de algehele, beklemmende sfeer mooi neergezet, maar sommige scènes waren echt te langdradig. Met name de gesprekken in de auto werden te lang uitgesponnen. Ook het laatste half uur vond ik inhoudelijk zwak, en naar het schijnt heeft Kaufman de ontknoping/twist iets anders uitgewerkt dan in het boek en daarmee de essentie van het boek gemist. Daar kan ik als niet-lezer verder weinig over zeggen, maar als filmkijker vond ik het gewoon niet altijd vermakelijk genoeg.

Voortkabbelende bespiegeling op vergankelijkheid, eenzaamheid, de barrière van het eigen bewustzijn, kunst, de mythe van het genie en de teleurstelling die eraan kleeft, male gaze, filmkritiek, metoo en wat dies meer zij.

Het label horror is enigszins misleidend, tenzij het de gruwelen van het naakte menselijke bestaan dekt, horror van de existentiële soort. Ook al speelt Kaufman een beetje met topoi uit het horrorgenre - verboden kelders, hysterische lachende gastvrouw, een protagonist wier wereld langzaam ontrafelt - zijn die gemeenplaatsen enkel een passend idioom, een context voor het blootleggen van een veel basalere - als ik het me wederom mag permitteren: veel existentiëlere - gruwel.

Het is voor de enigszins doorgewinterde filmkijker snel duidelijk hoe de vork in de steel zit, maar het gaat niet om die vork noch om die steel, het gaat om de ontluisterende manier waarop die vork in het dode varkensvlees prikt.

Ik ben er nog niet uit of ik het echt goed vind. Ik kan me voorstellen dat menigeen het uitgesproken ruk vindt. Het is in ieder geval geen doorsnee kost en dat alleen is al wat waard.

Prachtige film waar je van moet houden. Erg surrealistisch en vraagt veel van je vermogen om details te zien en in te vullen. Voor mij was al snel duidelijk hoe de vork in de steel stak maar voor veel andere komt het vast veel later in de film of helemaal niet. Maar na het bezoek in de kelder zal het voor vele toch wel duidelijk zijn. Het einde van de film vond ik minder sterk omdat het te lang doorkabbelt zonder nog veel toe te voegen. Maar toch in alles een klein meesterwerkje over vergankelijkheid, verlangen, en vooral onzichtbaar verdriet. De zin in de film “Zoals alle gelukkige gezinnen” en het antwoord “Ik weet niet of Tolstoj dat goed had” geeft goed de inhoud weer.

De beste van Kaufman!

Eerst maar even mijn kijk op hoe het in elkaar zit. Zal vast ook wel elders staan maar niet iedereen lijkt het te vatten. Dit is in mijn ogen hoe het plot werkt:
Jake is de conciërge. Hij heeft altijd thuis gewoond op de boerderij. Zijn droom om dichter, schilder of natuurkundige te worden is niet uitgekomen. Ook heeft hij nooit een vriendin gehad. Lucy is een projectie van hem, een meisje die hij ooit in een bar aanstaarde en waar hij het telefoonnummer van heeft gevraagd. De hele reis in de auto en het verblijf op de boerderij is fantasie van Jake. Vooral sterk vind ik dat Lucy af en toe uit haar rol valt, oftewel hij is zo onzeker dat hij zich de perfecte relatie niet eens kan voorstellen, bijvoorbeeld haar tirade aan het einde in de school representeert waarschijnlijk hoe het echt gegaan is. Het gedicht dat Lucy voordraagt in de auto gaat dus inderdaad over hem. Aan het einde pleegt Jake/de concierge zelfmoord door zich te laten insneeuwen in zijn auto en terwijl dat gaande is krijgen we nog een soort hallucinatie in de vorm van een musical met vergelijkbare thema's als eerder.

De filmervaring zit hem in drie elementen. Ten eerste de intreurige gedachten over mens-zijn, eenzaamheid en relaties die er worden rondgestrooid. Die gesprekken in de auto zijn meesterlijk. Het gedicht idem dito. Ten tweede de humor die er in zit, soms heel zwart, zoals de dode dieren op de boerderij of gewoon de algehele ongemakkelijkheid, soms meer van het intellectuele Woody Allen-soort, zoals de meta-grap over citaten van Oscar Wilde. Ten derde hangt er ook een soort mystery-sfeer over het geheel, vooral in dat huis, met z'n fraaie decors en bijpassende cinematografie (het 4:3 formaat zorgt voor extra beklemming).

I'm thinking of ending things is in mijn ogen een voortreffelijke film die op alle fronten werkt. Eigenlijk voor het eerst bij Charlie Kaufman heb ik het gevoel dat alles klopt en met elkaar in balans is. Het blijft buitengewoon onconventioneel, met name in z'n dialogen en ook de bevreemdende manier waarop die soms in beeld worden gebracht (bijvoorbeeld: prachtig shot ineens als Lucy door het achterraampje recht de camera in kijkt). Het blijft ook tamelijk cerebraal bij momenten, de plot is uiteraard sterk geconstrueerd, maar dit keer maakt het echt indruk. De laatste 10-15 minuten vond ik iets minder goed, als Kaufman er daar nog een schepje bovenop had gedaan dan had ik het ook een meesterwerk kunnen noemen, maar voor nu lijkt mij dit alvast de film van het jaar.

PS. De hele speelduur gedacht dat Plemons de zoon is van Philip Seymour Hoffman.

Dit is een soort 'Alice in wonderland' voor volwassenen. Met het verschil dat die film aan het eind nog bevredigend was. Misschien moet ik het boek eerst hebben gelezen om te begrijpen waar deze film nou over gaat. Gaat het over gespleten persoonlijkheid? Over Alzheimer? Waarschijnlijk niet. Waarover dan wel? Wat is de rol van de ouders? Er wordt hier gezegd dat je na het zien van de kelder wel moet weten wat er dan gebeurd zou zijn. Het enige wat ik - vermoed ik - door had, is dat de conciërge Jake is. Maar wie of wat is Lucy/een naam die doorlopend verandert? Is Lucy tevens Jake? Ik houd van psychologische thrillers en van mysteries, en heb er veel gezien, maar niet van films die je aan het eind met een beduusd gevoel en met te veel vragen achterlaten. Het was me té vaag, te onsamenhangend en hier en daar te langdradig, zonder de clou eruit te kunnen halen.

Aparte maar boeiende film. Het verhaal is vaag, complex en feitelijk vrij te interpreteren (denk ik). Daardoor is het soms best lastig bij de les te blijven. Zeker met de lange dialogen die soms interessant zijn maar soms erg luchtig en weinig zeggend. Even doorbijten dus. Maar desondanks blijft de film wel boeien op één of andere manier. Richting het einde wordt de artistieke vrijheid steeds uitgebreider benut. Het acteerwerk is dik in orde. Zeker Thewlis en Collette zijn lekker in vorm. Niet voor iedereen weggelegd. 3.5

I'm thinking of pausing things

Ik had mijn research beter moeten doen; bij het bekijken van de trailer heb ik er helemaal niet bij stil gestaan dat deze titel uit de koker van Charlie Kaufman kwam. Een regisseur die niet bepaald bekend staat om zijn toegankelijke films. Bij het zien van de trailer had ik wel verwacht verrast te gaan worden, maar niet in combinatie met de lange pittige zit die dit uiteindelijk voor mij geworden is. Dit drama gaat oneindig veel dieper dan je je voor kan stellen (al helemaal wanneer je je niet inleest zoals ik) en bevat enorm veel dialoog die haast tot een vorm van poëzie verheven wordt. Dit in combinatie met een tijdlijn die willekeurig alle kanten uit sprong, en een verhaal wat heel bewust vaag probeert te blijven vanuit een artistieke invalshoek, maakt dit allesbehalve een gemakkelijke weg kijker. Vervelend voor mij, omdat ik hier wel op gehoopt had. Ik voelde mij na een half uur al lamgeslagen en kreeg de behoefte om de film te pauzeren en in een aantal marathon sessies van steeds een half uur over een week te verspreiden. Zo intensief vond ik het volgen van het verhaal. Het meest pittig vond ik een aantal dialogen vanuit de auto, waardoor ik steeds een kreet van wanhoop uitsloeg wanneer er weer ingestapt werd en er een gesprek gestart werd wat steeds wel uren leek te duren. Simpelweg omdat de gesprekken zo stroperig verliepen en alle kanten uitvliegen totdat ze nergens meer over leken te gaan. Ik verloor hierdoor al gauw iedere vorm van aandacht, hoe hard ik deze er ook bij probeerde te houden. Ik probeerde het namelijk te bevatten; de diepere betekenis achter de gebeurtenissen die zo willekeurig op mijn scherm voorbij leken te komen.

Uiteindelijk heb ik het opgegeven omdat er voor mij geen touw meer aan vast te knopen was. Ik had de film enkel uitgezeten om mijn review van een 0,5*, waarvan ik overtuigd was deze te gaan geven, te kunnen rechtvaardigen, omdat niemand een film zou moeten beoordelen zonder hem in zijn volledigheid te hebben gezien. Én toch knaagde er naar afloop iets omdat ik wel de nodige verbanden had kunnen leggen, maar het volledige verhaal nog steeds niet kon bevatten. De film lijkt vrij te interpreteren maar voor mij hielp het artikel uit de volgende link, die mij hielp handen en voeten te kunnen geven aan het verhaal. Eerlijk is eerlijk; het artikel hielp mij wel om deze meer te waarderen. Het liet mij tot de realisatie komen dat I'm thinking of ending things bijna geen film meer te noemen is, maar eerder een vorm van kunst.

Al het bovenstaande neemt niet weg dat ik dit, weliswaar eigenzinnige werkje, binnen een redelijke termijn geen herziening ga geven. Het lezen van het artikel liet mij dit wel kort overwegen, maar ik trok de conclusie dat ik simpelweg niet opnieuw een investering van ruim twee uur wilde maken om de diepere betekenis van dit verhaal te kunnen bevatten. Daar is dit gewoonweg mijn type film niet voor. Het artikel heeft de 0,5* weliswaar naar een 2* kunnen brengen omdat ik de diepere betekenis wel enorm sterk gevonden vond, maar qua uitvoering vond ik dit drama zo stroperig, vaag en gewoonweg saai, dat ik mijn tijd liever besteed aan een van de andere tientallen films die nog op mijn kijklijstje staan.

2,0*

Typische Charlie Kaufman mindfuck, al maakt hij het hier sporadisch wel heel bont. Vooral naar het einde toe worden zaken als logica en structuur volledig losgelaten. De film is veel te lang en met de vormgeving in 4:3 formaat kan ik niet zoveel, maar gezegd moet worden dat zowel Plemons als Buckley geweldig zijn in de hoofdrollen en er veel indrukwekkende (en soms zelfs creepy) momenten zijn. Qua sfeer en dialogen is de film ook heerlijk vervreemdend. Geen makkelijke kost, maar wel weer heel bijzonder en vooral onvergetelijk.

Moeilijke film. Ik ben fan van Being John Malkovich en Adaptation., beiden geregisseerd door Spike Jonze, maar gebaseerd op scenarios van Charlie Kaufman en in beide films weegt dat scenario zwaar. Beide films zijn absurd en zeker Adaptation. is een grote mindfuck en dat zijn ingredienten die ik vaak erg kan waarderen.

Deze film, nu ook met Kaufman op de regisseursstoel, is ook een absurde mindfuck, maar ligt me toch een stuk minder. De reden is duidelijk en dat zijn de oeverloos lange dialogen die maar matig weten te boeien. Een ander nadeel is dat ik Jesse Plemons, die Jake speelt, alleen verder ken van Breaking Bad waar hij de domme Todd speelt. Ik vind het maar moeilijk om hem los van die rol te zien en dat maakt het moeilijker om "in de film te komen". En verder is het 4:3 beeldformaat erg jammer.

Dat neemt niet weg dat er soms toch wel gave en/of vervreemdende scenes in de film zitten, met absoluut hoogtepunt de dansscène. Maar toch, over de hele, eigenlijk veel te lange speelduur stelt de film teleur. 2,5*.

Tja, wat heb ik nou eigenlijk gekeken. Een film die 2,5 uur duurt. Aan de ene kant 2,5 uur boeiende beelden maar aan de andere kant 2,5 uur van m'n leven die ik nooit meer terug krijg.

De film begint met een vrouw die opgehaald wordt door haar vriend om een avond bij zijn ouders door te brengen die ze voor het eerst gaat ontmoeten.
Dan krijgen we eerst een scene van ruim een half uur waar je eigenlijk naar een ruitenwisser zit te kijken terwijl je luistert naar een dialoog tussen de 2 personen.

Vervolgens zijn ze bij zijn ouders en dan gebeuren er allemaal vreemde dingen.

Vervolgens rijden ze weer naar huis. Tussendoor zie je beelden van een concierge die een school aan het schoon maken is.

Omdat ik de gedachtegang van de film niet begreep en ik het boek niet gelezen heb ben ik toch even op gaan zoeken wat de gedachte van de regisseur was:

Onder andere dat Lucy helemaal niet bestaat maar gewoon een idee is van Jake. Dat de ouders van Jake al overleden zijn en dat Jake als schoonmaker werkt in een school waar hij ook op gezeten heeft als klein jongetje.

Quote:
"En dat is het dan?

Niet helemaal. Dat laatste beeld van de met sneeuw bedekte auto van de conciërge suggereert in wezen dat conciërge-Jake daar in het holst van de nacht stierf. Het is een prachtige, tragische afsluiter van een verhaal over een man die de mislukkingen van zijn leven confronteert terwijl het zijn lichaam verlaat. Kaufman hoopt dat mensen de aftiteling blijven bekijken, die veel van de verwijzingen in de film vermelden. "Er staan eigenlijk veel dingen in de aftiteling die belangrijk voor me zijn", zei Kaufman. "Het is iets met opzet, zoals het zich afspeelt."

Uitgeput? Prima, maar de raadsels van de film dienen allemaal een doel. Uiteindelijk denkt Kaufman niet dat 'I’m Thinking of Ending Things' veel voor zijn publiek verbergt. 'De manier waarop ik het presenteerde, was dat je er waarschijnlijk wel uit zou komen,' zei hij. “Dit is wat het personage doormaakt. Je snapt het of je snapt het niet. "[/]

Geen eenvoudige film, je moet denkelijk wel wat van Kaufman houden om hier echt van te kunnen genieten. Jessie Buckley is in elk geval een interessante actrice, ze draagt het grootste deel van de film. Nog niet zo heel lang met film bezig, maar daar gaan we meer van horen. Het plot... wel daar moet je van houden natuurlijk. Niet helemaal mijn ding. Zit wat in de lijn van de andere films die Charlie Kaufman geschreven heeft. En de zogezegde klassiekers Adaptation en Eternal Sunshine of the Spotless Mind liggen me niet.

I'm thinking of ending things is over het algemeen wel een mooie film, dat moet ik Kaufman wel aangeven. Heerlijke cinematografie, enkel de langdradige praatscènes in de auto voelen zijn te lang naar mijn gevoel. Hoogtepunt is wel als de personages aankomen bij het ouderlijk huis. Dan wordt het toch wel interessant.

Een film dat door het verhaal - typische Kaufman - voor mij een ietwat wrang gevoel achter laat. Maar tegelijk heb ik wel genoten van enkele scènes die best boeiend waren en is het een mooie film. Eerder interessant met prachtige fragmenten dan in z'n geheel een goeie film. Al kan ik goed begrijpen dat deze film de nodige erkenning zal krijgen.

Niet helemaal geslaagd deze Kaufman film, scenes duren soms wat lang. Maar toch wel genoten van het vervreemdende verhaal en de weirde effecten..

Als mening deze quote uit de film van Pauline Kael; "but this two-hour-and-thirty-five-minute film leaves you too groggy to do more than moan". (vertaling; maar deze film van twee uur en vijfendertig minuten laat je te suf om meer te doen dan kreunen)

Toch wel genoten van de mysterieuze sfeer en de erg boeiende personages, heel de film blijf je je afvragen waar het heen gaat. Eerlijk is eerlijk moet ik wel bekennen dat ik de rol en het personage van Jessie Buckley het meest interessant vond. Jake zorgt voor de mysterie maar als het over de personages gaat lang niet zo boeiend als de vrouwenrol, daarom ook dat ik de twist wel sterk vond en ook niet heb weten te raden, maar tegelijkertijd ook een klein beetje jammer omdat ik juist zijn vriendin en haar innerlijke gedachten het meest boeiend vond. Dat dat dan eigenlijk de gedachten zijn van Jake doet daar weinig aan af.

De film is wel te begrijpen, je hoeft er geen hoog IQ voor te hebben maar opletten en niet verwachten dat je het in hapklare brokken krijgt helpt.

3,5*

Interessante film met fijne dialogen over van alles en nog wat, wetenschap, identiteit, kunst. Soms wordt een hele recensie van een film opgelepeld of een gedicht.

Hoewel behoorlijk statisch met veel gepraat vloog de tijd voorbij. Eigenlijk totdat ze bij het schoolgebouw aankomen zat ik er helemaal in. De finale, nu ik wat interpretaties heb gelezen snap ik het idee maar daar raakte ik het wat kwijt.

De titel verwijst naar de openingsgedachten van een nimmer bij naam genoemde jonge vrouw [Jessie Buckley] die met haar vriend Jake [Jesse Plemons] onderweg is om kennis te maken met zijn ouders [David Thewliss, Toni Collette]. Gesprekken over kunst, cultuur en filosofie onthullen wat meer over hun persoonlijkheden in dit dan nog relatief conventionele psychologische drama. Wanneer de twee op hun eindbestemming komen volgen de jump cuts zich in rap tempo op, waarbij karakters even plotseling verschijnen als verdwijnen en Thewliss en Collette opeens jaren ouder of jonger zijn dan daarvoor. Een intrigerende, complexe puzzel, extreem goed geacteerd (met Buckley als uitblinker) en fraai gefilmd. De scènes in een auto tijdens een sneeuwstorm en de make-up in de finale bevestigen dat Kaufman er niet op uit is om een realistische film te maken. Maar Kaufmans scenario leunt veel teveel op dialoog. Daardoor duurt dit onnodig lang en de frustrerende finale is minstens net zo bizar als al het voorgaande.

Deze film is gewoon raar en ik vond er werkelijk geen drol aan. Ergens begint de film nog wel aardig hoor, maar uiteindelijk is allen dat meisje nog wel oké en de rest van de personages is gewoon vreemd. Ik kan daar niks mee. Visueel ook erg saai, soms zelfs lelijk en jammerlijk in 4:3 wat een extra benauwend effect geeft en de film was al niet bepaald een bad van gezelligheid. Dat eerste uur duurt al lang maar is nog enigszins te volgen, daarna houdt het op. Er zijn goede theorieën over maar tijdens het kijken zelf boeit me dat dan totaal niet. Een Mulholland Dr is zelfs op haar basisniveau bijvoorbeeld nog net te volgen en is daardoor wel genietbaar (ook om duizend-en-een andere zaken, maar goed). Deze film heeft me vooral verveeld en wist me ook niets maar echt niets anders te bieden. 0,5*.

En het had in beginsel heel goed allemaal de aftrap voor een goedaardige romantische komedie kunnen zijn. Lucy is een student kwantummechanica met een talent voor het schilderen van landschappen. Met haar nieuwe vriend Jake is zij middenin een sneeuwstorm onderweg naar zijn ouders om kennis te maken. Een vreemde gozer, die Jake. Controlerend, betweterig, met weinig ruggengraat. Samen in de auto onderweg. Twee solitaire zielen naast elkaar. De gespreksvoering is cultureel geladen en gebeurt met analytische zakelijkheid. Een vermoeiende bezigheid. Voor Lucy. Misschien voor Jake. Zeker voor de kijker.

Geen wonder dat Lucy in een innerlijke monoloog kenbaar maakt de relatie met Jake te willen beëindigen. Onderwijl bekijkt de toeschouwer in een visuele verpozing het interieur van de boerderij van Jake’s ouders. Een bloemetjestapijt, een nostalgisch ingerichte eetkamer, een merkwaardig schilderij, veel portretfoto's en het bot van een hond aan de voet van een houten trap. Bevreemding maakt zich van mij meester. Ondertussen is de innerlijke monoloog van Lucy helder. De relatie voelt aan alsof die vanaf het prille begin al was afgelopen. Iedere volgende stap is een bevestiging daarvan. Een herhaling. Hetzelfde. Zinloos. I’m thinking of ending things.

Charlie Kaufman stuurt twee mensen op een roadtrip. Twee mensen op een troosteloze reis die is behangen met moeizame intermenselijke relaties en moeilijk te plaatsen flashbacks. De plaatsen van handeling klinken normaal maar blijken stuk voor stuk bizarre omlijstingen te zijn. Een oude boerderij, een besneeuwde weg, een ijssalon en een highschool. De locaties duiken als flarden van een herinnering uit de nachtelijke sneeuwstorm op en lijken op een vage manier met elkaar te zijn verbonden.

Onwezenlijke bestemmingen die een huisvesting bieden voor verloren zielen of voor hen die op weg zijn om een verloren ziel te worden. De sfeer van eenzaamheid, verlorenheid en claustrofobie die al vanaf de scène in de auto onderweg naar Jake’s ouders aanwezig is, dringt steeds penetranter de film binnen. Het 4:3-beeldformaat dat de film gebruikt is lelijk maar versterkt een akelig claustrofobisch gevoel dat opduikt bij het kijken naar een roadtrip door een sneeuwstorm op weg naar de onherroepelijke troosteloosheid van het menselijke bestaan.

Als Lucy en Jake de oude boerderij betreden dat het woonhuis is van Jake’s ouders en nadere kennismaking volgt, blijkt dat de film niet enkel om de abnormale relatie tussen Lucy en Jake handelt, maar dat het in de film gaat om alle pathologische relaties van alle personages. Tot elkaar en tot zichzelf. De situatie op de boerderij heeft veel van een situatie waarvan je in een gekkengesticht niet vreemd zult opkijken. Warrig, hilarisch en surrealistisch.

Het verhaal heeft geen lineair verloop maar springt heen en weer in de tijd. Soms zijn de ouders bejaard en dement en niet ver verwijderd van de dood. Soms zijn de ouders stukken jonger en vol levenslust. Het daagt me. Iemand is onderweg in de tijd. Iemand bezoekt de toekomst, het heden en het verleden. De vraag is wie. Lucy? Jake? Beide? Of is het gewoon de weergave van de niet-lineaire manier waarop de wereld functioneert. Vragen. Vragen. Ik hield me tijdens de film maar vast aan een uitspraak van Lucy. “Seems. That's the operative word. Time's another thing that exists only in the brain”. Het citaat helpt even om de enigszins irritante gedachtenstroom die de film bij mij op gang weet te brengen te cultiveren. Maar al snel gaat de stroom weer door: Hm, ja, maar wiens brein?…

In de film komt de voorliefde van Kaufman voor raadselachtige verhalen en voor personages die (opzettelijk of opzettelijk onbewust) in absurde verwikkelingen verstrikt raken, goed tot uiting. En steeds weer die levensvragen waarmee hij de kijker confronteert. Bevinden we ons in een permanente staat van zelfbevreemding. Het gevoel vervreemdt te zijn van eigen lichaam en geest? Is ons bestaan niet slechts de projectie van een mogelijkheid die zich in ons hoofd afspeelt? Is het leven niet gewoon een equivalent van een musical als Oklahoma? (Een heel naar beeld overigens. Ik haat musicals). Vragen. Vragen. De grenzen waarop de realiteit van Kaufman balanceert zijn rekkelijk. Zoveel is in ieder geval duidelijk.

Ik heb de film tot op zekere hoogte als een boeiende reeks beelden en gedachten beleefd. Wat overheerste was echter een verrekt vermoeiend gevoel. Ik was blij dat aan het eind van de film de sneeuwstorm eindelijk ging liggen.

Wat is dit toch een prachtige film met geweldige acteurs en ontroerende dialogen.

Vanavond maar weer eens bekeken.

Voor de vijfde keer.

Pfft.

Ellenlang gezwets en erg veel interessantdoenerij in dit bevreemdend drama. Niets is wat het lijkt, maar dat is erg snel duidelijk. Enige emotionele binding ontbreekt volledig, wat toch wenselijk is met dat einde. De personages zijn vervelend en de bekendste acteurs zijn het saaist om zien.

Visuele schoonheid, die er wél degelijk is in de kleurrijke sets, wordt teniet gedaan door de keuze voor 4:3. Totaal geen begrip voor. Ik had enige verwachtingen maar kom van een kale reis thuis. Zelden zoveel moeite gehad om het einde van een film te halen.

1

Kaufman, dus dan moet ik hem kijken. Altijd bijzonder en spraakmakend, terwijl -zo terugkijkend- ik zie dat ik zijn (geregisseerde of geschreven) films niet eens altijd heel hoog waardeer. Dus blijkbaar een hoge aantrekkingskracht (ik hou van mindfuck), maar dan toch te moeilijk.
Dat is bij deze film eigenlijk niet anders. Te beginnen met de aparte keus voor 4:3, al viel het me pas later op. De sfeersetting en beeldvorming zijn heel fijn. De scenes in het huis zijn geweldig en veruit de beste van de film; ongemakkelijk, bevreemdend, humoristisch, aandoenlijk. Genieten. Van mij had dat de hele film gemogen.
De autorit heen, de start van de film, begint ook interessant als we niet alleen de -deprimerende- wisselwerking tussen het nieuwe koppel leren kennen, maar ook meteen te zien krijgen met wat voor film we te maken hebben als Jake lijkt te reageren op Lucy's gedachten. Het autoritje duurt alleen wat lang, met lange citaten en filosofische en literaire verwijzingen die langs me heen gaan. Bijzondere keuze ook om de vierde muur te doorbreken.
De autorit terug gaat een beetje dezelfde kant op en dat is dan weer een teleurstelling na de huis-scenes. Wel komt er uiteindelijk meer bevreemde sfeer in met oa de ijskraamscene, maar lijkt het ook wat de bocht uit te schieten in het laatste deel. Of misschien kan ik beter zeggen: raak ik het aardig kwijt.
Ik zie enkele links, maar het grotere plaatje ontgaat me denk ik, er zijn meerdere invalshoeken (wie wat inbeeld, wat echt is en wat symbolisch, en welke psychologische spelletjes er gespeeld worden met de kijker). En met het rollen van de credits denk ik wéér 'wat is er allemaal over mijn hoofd gegaan?' en wordt mijn idee dat ik toch wel intelligent denk te zijn weer een beetje de kop ingedrukt, zoals ik vaker met dit soort films heb. De vele verwijzingen naar voor mij onbekende zaken maakte het voor mij ook een stuk minder boeiend. Doe mij nog maar een film in de stijl zoals in het huis (6,5)

Nadat ik het geweldige Synecdoche, New York zag raakte ik meteen erg geïnteresseerd in het overige regiewerk van Kaufman. Een film als deze is dan natuurlijk snel binnen het vizier, en als productie van Netflix per abonnement gemakkelijk te bereiken. Dat het vanwege Kaufman geen makkelijk te begrijpen film zou worden had ik op voorhand al verwacht, maar zelfs met extra scherpe bril op was deze film voor mij onmogelijk te doorgronden. Pas toen ik de betekenis achter het verhaal op internet zocht kon ik de film echt waarderen, maar daarbij komt ook wat kritiek kijken. In ieder geval is het acteerwerk van Buckley evenals Plemons noemenswaardig, maar geen van beide kunnen de meerdere, ellenlange gesprekken interessant maken. Zo opent de film met een uitgerekte conversatie over allerlei filosofische en diepgaande onderwerpen, alleen nauwelijks uitnodigend in beeld gebracht door Kaufman. Zodra we bij het huis aankomen begint de onderliggende mysterie eindelijk de bovenhand te voeren en trok de film me veel meer. Wat volgt is een voortdurende afwisseling tussen saaie gesprekken en intrigerende puzzelsequenties, waarbij de film dus ofwel saai, of juist interessant is. De uiteindelijke betekenis is erg mooi en raakte me zeker, maar daarbij vroeg ik me wel af waarom zoiets ingewikkelds en emotioneels op deze manier onder complexiteiten begraven moet liggen. Je zou denken dat dit soort onderwerpen juist toegankelijk moeten zijn voor menig publiek. Uiteindelijk vond ik het in lijnen met de verwachtingen die ik ervoor had een tegenvaller, maar dat neemt niet weg dat het als productie zeker niet verkeerd is en vooral uniek genoeg om niet te vervallen in vergetelheid. Ik moet overigens nog even snel benoemen dat ik de onheilspellende sfeer in het huis van de ouders bijzonder geslaagd vond en betreur dat dit nergens anders in de film zo sterk doorgezet kon worden.