• 159.419 films
  • 9.802 series
  • 29.094 seizoenen
  • 608.558 acteurs
  • 355.218 gebruikers
  • 8.897.262 stemmen
Avatar
 
banner banner

Synecdoche, New York (2008)

Drama / Komedie | 124 minuten
3,32 675 stemmen

Genre: Drama / Komedie

Speelduur: 124 minuten

Oorsprong: Verenigde Staten

Geregisseerd door: Charlie Kaufman

Met onder meer: Philip Seymour Hoffman, Samantha Morton en Michelle Williams

IMDb beoordeling: 7,5 (96.692)

Gesproken taal: Engels en Duits

Releasedatum: 5 februari 2009

Plot Synecdoche, New York

Theaterregisseur Caden is druk bezig enkele lastige zaken in zijn leven op orde te krijgen. Zo probeert hij een levensechte replica van New York voor zijn nieuwste theaterproductie te realiseren, de diverse vrouwen in zijn leven onder controle te houden en op het einde van de dag alles te bespreken (waaronder de reden waarom hij denkt dat hij sterft) met zijn therapeute.

logo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimage

Externe links

Volledige cast

Acteurs en actrices

Sammy Barnathan

Olive (4 years old)

Madeleine Gravis

Ellen Bascomb / Millicent Weems

Video's en trailers

Reviews & comments


Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van Brabants

Brabants

  • 2636 berichten
  • 1965 stemmen

Een bijzonder toneelstuk van theatermaker Caden kunnen we dit op z'n minst wel noemen. De complexe periode van het bestaan tussen geboorte en dood krijgt hierin een ruime invulling. De zin van het bestaan ligt hieraan ten grondslag en uit zich in al haar facetten. We zien in Caden een man die de grip op zijn bestaan kwijt lijkt te raken en met name als immanent wezen bang is te sterven, zonder hij denkt hiervoor klaar te zijn. De zucht om alles onder controle te hebben, wat geenszins lijkt te lukken is hier tevens onlosmakelijk mee verbonden. Het lijkt erop dat Charlie Kaufman een film heeft weten te maken die de eigen potentie en wilskracht lijkt te overstijgen. M.a.w. het slaat behoorlijk ver door en hierdoor is het niet altijd even interessant genoeg meer om het te blijven volgen. De cast is zeer goed en verdient een dikke voldoende met de invulling van dit verhaal.


avatar van Passiebloempje

Passiebloempje

  • 191 berichten
  • 901 stemmen

Het eerste half uur leek het nog een redelijk normale film, daarna raakte ik de draad een beetje kwijt, en vond ik het vooral saai. Maar mijn nieuwschierigheid dwong mij gelukkig om verder te kijken, en langzaam maar zeker vielen alle stukjes in elkaar en begon ik Kaufman te snappen.

Een ingewikkelde surrealistische film met zwartgallige humor en natuurlijk onnodig om te zeggen, maar kan het niet laten: fantastisch acteerwerk van Hoffman!


avatar van Passiebloempje

Passiebloempje

  • 191 berichten
  • 901 stemmen

flore schreef:

Everything is more complicated than you think. You only see a tenth of what is true. There are a million little strings attached to every choice you make; you can destroy your life every time you choose. But maybe you won't know for twenty years. And you may never ever trace it to its source. And you only get one chance to play it out. Just try and figure out your own divorce. And they say there is no fate, but there is: it's what you create. And even though the world goes on for eons and eons, you are only here for a fraction of a fraction of a second. Most of your time is spent being dead or not yet born. But while alive, you wait in vain, wasting years, for a phone call or a letter or a look from someone or something to make it all right. And it never comes or it seems to but it doesn't really. And so you spend your time in vague regret or vaguer hope that something good will come along. Something to make you feel connected, something to make you feel whole, something to make you feel loved. And the truth is I feel so angry, and the truth is I feel so fucking sad, and the truth is I've felt so fucking hurt for so fucking long and for just as long I've been pretending I'm OK, just to get along, just for, I don't know why, maybe because no one wants to hear about my misery, because they have their own. Well, fuck everybody. Amen.

Ah, ik zocht deze tekst net, thanks!


avatar van Zandkuiken

Zandkuiken

  • 1668 berichten
  • 1326 stemmen

Zandkuiken schreef:

Boeiende film die bij herziening waarschijnlijk wel een hogere score zal krijgen. Na anderhalf uur begon ik namelijk mentaal een beetje af te haken waardoor ik zeker niet alles meegekregen heb van Synecdoche, New York (formidabele titel overigens!).

Een echt meesterwerk zal ik in Kaufmans regiedebuut evenwel nooit herkennen, daarvoor vind ik dat het hart van Synecdoche te zwakjes klopt. Te veel labyrint en te weinig gevoel, iets wat ik ook al had bij Fellini's Otto e Mezzo, hier al aangehaald door Olaf K.

Toch is het uiteraard een wonderlijke ervaring om in dit doolhof verloren te lopen en speelt Philip Seymour Hoffman (alweer) de pannen van het dak.

Herbekeken en de film kwam al een stuk beter binnen. Het laatste half uur vind ik nog steeds wat minder, maar verder genoten. En de betreurde Seymour Hoffman met 1 van zijn allerbeste rollen natuurlijk.


avatar van james_cameron

james_cameron

  • 5777 berichten
  • 8976 stemmen

Herzien, na een jaar of vijf. In het licht van het recente overlijden van Phillip Seymour Hoffman krijgt deze film toch wel een extra dramatische lading, zeker gezien het onderwerp.


avatar van SunChaser

SunChaser

  • 669 berichten
  • 747 stemmen

Deprimerende film


avatar van Spetie

Spetie

  • 38582 berichten
  • 5287 stemmen

Een lastig te beoordelen film en tevens een film, waar je even goed voor moet gaan zitten. Met Kaufman voor het eerst ook aan het roer als regisseur weet je dat je iets aparts kunt verwachten. Adaptation. vond ik zijn best geschreven scenario, maar ook zijn andere scenario’s die verfilmd zijn, waren minimaal de moeite van het kijken waard.

Synecdoche, New York is een ambitieuze film en begint uiterst sterk, maar op een gegeven moment lijkt Kaufman zich hier toch enigszins te vergalopperen. Ik moet zeggen dat ik de eerste drie kwartier uitermate boeiend vond, maar daarna wordt het langzaam wat minder, met als dieptepunt het laatste gedeelte, dat ik niet echt in het geheel vond passen. Hoewel je goed moet opletten om alles te volgen, is de rode draad wel duidelijk. Het lijkt alleen af en toe wel dat Kaufman teveel zaken in elkaar wil stoppen, waardoor de boel, vooral in de tweede helft toch enigszins vastloopt.

De acteurs doen het overigens prima. Vooral Hoffman is echt heel sterk hier. Het maakt het nog eens dubbel beladen, om hem hier als depressief personage te zien, nu blijkt dat hij in het echte leven ook depressief was. Maar hij speelt hier met verve, weet zijn personage echt tot leven te wekken en wist mijn sympathie vrij gemakkelijk te winnen. Des te jammer, dat we hem nooit meer in iets nieuws zullen mogen aanschouwen. Synecdoche, New York is in ieder geval een bijzondere film, die sterk begon, maar langzaam steeds meer afvlakte. Kaufman heeft sterke ideeën en schrijft mooie scenario’s, maar kan het regisseren daarvan misschien beter aan anderen over laten.

3,0*


avatar van cholopotter

cholopotter

  • 135 berichten
  • 106 stemmen

a.s. do en vr te zien op 35mm in filmhuis cavia amsterdam


avatar van stefan dias

stefan dias

  • 2266 berichten
  • 1291 stemmen

Ik hoe eigenlijk niet zo van theater (toch niet voor volwassenen)

En een film over theater is dan ook al helemaal niet te pruimen. Verder heb ik totaal geen zin om te achterhalen wat het 'allemaal zou mogen betekenen' en ja, als je drie namen hebt en eigenlijk niet zo de doorsnee Amerikaanse Adonis bent, dan zal je acteertalent wel eindeloos zijn. Persoonlijk ben ik niet zo mee met de Hoffmancultus en deze film is gewoon pretentieus of té moeilijk voor een arme drommel als ik.


avatar van Roger Thornhill

Roger Thornhill

  • 5486 berichten
  • 2153 stemmen

Ik geef toe, met de overgevoeligheid voor de nieuwe kleren van de keizer die ik de laatste jaren om de een of andere reden heb ontwikkeld zou ik dit heel goed een stomvervelende en pretentieuze film hebben kunnen vinden. Feit is echter dat ik na de vrij normale eerste drie kwartier steeds meer in het ritme van de film kwam, en zonder dat ik nou de behoefte had om alle details te kunnen plaatsen kon ik eigenlijk de volle speelduur lang meegaan in zowel de droomlogica van de plot als de thematiek van de film als geheel. Een fraaie en zeer bevredigende meditatie over mensen, personages, het leven en de dood, onder andere, denk ik.

        Philip Seymour Hoffman (hier overigens wederom uitstekend) is niet mijn favoriete acteur, maar wat mijn voorganger over de samenhang tussen zijn namen, zijn uiterlijk en zijn acteer(on)vermogen te berde meent te moeten brengen ontgaat mij volkomen, terwijl ik zelf toch geen arme drommel ben.


avatar van revadebe

revadebe

  • 190 berichten
  • 891 stemmen

De film is misschien iets te langdradig, maar is toch wel erg sterk. Ver buiten de normale kaders, absurde zwartgallige humor, geweldig geacteerd en fascinerend zijn wat steekwoorden die mij nu te binnen schieten.

Ik moet hem over een paar jaar zeker nog eens herzien. Kaufman bewijst weer eens dat hij grote thema's en originele plots niet schuwt.


avatar van tomzorz

tomzorz

  • 67 berichten
  • 322 stemmen

Zandkuiken schreef:

Een echt meesterwerk zal ik in Kaufmans regiedebuut evenwel nooit herkennen, daarvoor vind ik dat het hart van Synecdoche te zwakjes klopt. Te veel labyrint en te weinig gevoel, iets wat ik ook al had bij Fellini's Otto e Mezzo, hier al aangehaald door Olaf K.

Check!

Het eerste halfuur kon me nog meenemen en leek af te stevenen op een aangename meerlagige film. Daarna stortte het in elkaar voor mij.

Het was duidelijk na dat halfuur dat je bij de pinken moest blijven om de metaforen en surreëele verhaallijnen te kunnen volgen, en dikwijls maakt dat een sterke film, maar in deze werd ik gewoon niet meegenomen. Ik werd achtergelaten. En het is verdomd lang geleden dat ik zo heb zitten aftellen naar het einde van een film; en dat zegt zeer veel over de uitwerking van deze film — gewoon niet onderhoudend en slecht uitgewerkt.

Kaufman had voor dit script een capabele regisseur, cinematograaf en filmcomponist bij de hand moeten nemen die voor hem enkele tientallen scriptpagina's hadden kunnen omzetten in scènes van één minuut die je audiovisueel pakken, door het labyrint leiden, en meer zeggen dan duizend woorden.

Dat ontbeert deze film en maakt het als film, voor mij, niet geslaagd.


avatar van felixtenhaaf

felixtenhaaf

  • 4 berichten
  • 0 stemmen

Ik kan deze film enkel en louter de volle punten geven; geniaal, subliem, intelligent, melancholisch, alles. Voor de geïnteresseerden laat ik maar al te graag een 'review' achter waarin ik mijn meningen onderbouw. Een fantastische film.


avatar van De filosoof

De filosoof

  • 1939 berichten
  • 1356 stemmen

Ik ben geïnteresseerd in je review. De film is een favoriet van me (hij staat in mijn Top 10 zoals je kunt zien) en het verbaast me eigenlijk dat ik zelf geen recensie heb geschreven bij deze film...


avatar van John Milton

John Milton

  • 21042 berichten
  • 11421 stemmen

Ik dacht net 'oeh! De Filosoof heeft synecdoche gezien, eens kijken wat hij schrijft'


avatar van SmackItUp

SmackItUp

  • 3485 berichten
  • 2430 stemmen

Poeh, dat was me nog eens een ritje. Zeker niet je standaard zondagavond filmpje.

De film is apart, met meerdere lagen. Volledig begrijpen doe ik het niet, en ik zal zeker de nodige informatie moeten opzoeken, maar fascinerend is het zeker. Al mist het uiteindelijk de nodige finesse, waardoor ik het gevoel had dat dit uitstekende verhaal beter uitgewerkt had kunnen worden. Hoffman wederom in een briljante rol. Sonde dat hij zijn enorme talent niet meer aan ons kan tonen. Doordat ik het volledige verhaal (nog) niet volledig begrijp, zet ik nu voor in op 3*. Wellicht dat dit bij de nodige toegevoegde informatie of een herziening nog wat stijgt.


avatar van sworsvism

sworsvism

  • 28 berichten
  • 637 stemmen

De enige film die ik echt kan blijven kijken, tot in het oneindige, en er elke keer meer uithaal. Inmiddels moet ik hem een keer of 50 gezien hebben, deze week weer tweemaal door het heropleven van de waanzinnige analyse van het Youtube kanaal YourMovieSucks (diepgaander dan de naam doet vermoeden). En elke keer dat ik de film herkijk, zie ik hem anders en leg ik er andere waarde in.

De film is zo waanzinnig meta, dat alles wat ik over de film kan zeggen al in de film besloten zit. De constructie die Kaufman met de verhalende structuur gecreëerd heeft is onnavolgbaar (en kijk, daar ga je al, dat is precies weer waar de film zelf al over gaat). Het is ook niet meer dan passend dat de film zulke variërende commentaren krijgt, van langdradig en saai tot enerverend en eindeloos boeiend. Ook dit zit in de film, en meer nog - het staat op de poster. Check maar eens het korte verhaal "The Balloon" van Donald Barthelme, en zie dan nog eens de ballon die contra-intuïtief in de lucht van de "wereld-simulatie" op de filmposter (en ook in de film zelf) langs zeilt.

Ik snap de kritiek, en ik snap dat mensen die niet van ingewikkelde verhaalstructuren houden afhaken. Het is ook niet een film die ik op zet als ik met vrienden ff relaxed een filmpje wil kijken.

Maar als je een beetje interesse hebt in gelaagde verhaallijnen met veel intertextuele, filosofische en psychologische verwijzingen die het verhaal naar de werkelijkheid trekken en vice versa (precies het proces wat ook weer in de film gebeurt - en in de titel - alles klopt aan deze film), DAN is het een film waarmee je jezelf een groot plezier kan doen! En misschien maakt hij op jou wel net zo'n intense indruk als dat ie op mij heeft gemaakt.


avatar van John Milton

John Milton

  • 21042 berichten
  • 11421 stemmen

Zware zit, maar erg onder de indruk weer van deze Kaufman. Prachtig gespeeld ook. Kans op verhoging bij herziening (of zelfs bezinking).

Wat een verlies toch, die PSH...


avatar van De filosoof

De filosoof

  • 1939 berichten
  • 1356 stemmen

Deze film is mogelijk de meeste bizarre maar ook meest briljante film ooit gemaakt. Hij gaat over de desintegrerende regisseur Caden die aan alles lijdt en alles verliest en die besluit een toneelstuk te maken die ‘echt’ is om zichzelf te begrijpen hetgeen een eindeloos Droste-effect geeft: een acteur moet hem en z’n leven spelen die dan, omdat hij de regisseur speelt, zelf weer een nieuwe acteur moet aannemen om hem te spelen ad infinitum. Wat ‘echt’ moet zijn verwordt zo tot een eindeloze verval in onechtheid waardoor het proces wel levensecht de desintegratie van de regisseur weergeeft. De film gaat er ook over we eenzaam zijn en de ander niet kennen, maar dat we ook in hetzelfde schuitje zitten waardoor we tegelijk iedereen zijn hetgeen in het stuk vorm krijgt doordat iedereen de ander speelt.

De film gaat ook over kunst die het leven wil uitdrukken maar daarvoor afstand moet nemen van het leven waardoor realisme en fictie evenals kunst en psychose vanzelf samenvallen: Cadens kunst doet dat door het leven uit te vergroten en die van Adele door middel van miniaturen. Uiteindelijk valt het begrijpen van onszelf samen met onze dood; het einde volgt uit het begin, inclusief onze keuzes, en uiteindelijk volgt onze dood uit onze geboorte. Dat we de werkelijkheid niet kunnen (be)grijpen en we alleen maar kunnen scheppen maakt de film ultiem postmodern.

De film is geniaal in zowel z’n idee als de uitwerking (zelfs elke zin die wordt uitgesproken is een juweeltje), maar ook buitengewoon zwaar: de film is zo moeilijk dat je hem bijna niet voor je plezier kijkt. Maar dat is wellicht ook weer het levensechte ervan, want ook het leven zelf is geen pleziertje.


avatar van Tarkus

Tarkus

  • 6409 berichten
  • 5314 stemmen

Tarkus schreef:

Wat de ganse cast, met Philip Seymor Hoffman vooraan, hier doet is bijzonder indrukwekkend.

Maar de ganse opzet van de film en ook het verhaal is niet mijn ding, vandaar ook de lage score.

De film eens opnieuw bekeken, maar nog steeds kan hij me niet bekoren.

De ondertussen wijlen Philip Seymor Hoffman doet het prima, maar heb van hem betere dingen gezien.


avatar van Fisico

Fisico (moderator films)

  • 7553 berichten
  • 4379 stemmen

De titel is dat al niet en de film is dat evenmin: Synecdoche, New York is een moeilijk te doorgronden film. Wellicht het meesterwerk binnen het oeuvre van Charlie Kaufman of althans dat was de bedoeling. Het potentieel daartoe is zeker aanwezig, alleen weet ik niet of het allemaal zo overkomt of begrepen wordt. Het is een film vol goede bedoelingen, maar waarvan ik meer dan besef dat ik wellicht vele lagen van de film niet heb meegekregen.

Maar waar je wel van op aan kunt, is dat de film vakkundig is gemaakt. Mede ook door de glansrol van wijlen Philip Seymour Hoffman die een glansrol neerzet als de ietwat melancholische Caden Cotard, trouwens niet geheel toevallig verwijzend naar het syndroom van.

Het is een intrigerende film met boeiende dialogen waarbij fictie en realiteit door elkaar lijken gehaspeld te worden en waarbij het boeiend is om te zien wanneer toneelregisseur Cotard zijn eigen leven projecteert in zijn toneelstuk met de echte mensen in zijn leven en een acteur die zijn rol op zich neemt. Alleen jammer dat het verhaal me onvoldoende greep, wellicht ook omdat ik niet volledig mee was. Al ben ik niet de enige denk ik...


avatar van Rotterdam@1

Rotterdam@1

  • 638 berichten
  • 299 stemmen

Synecdoche New York

Is de filmkeuze van Lieke Marsman, Zomergast a.s. zondag. Met Philipp Seymour Hoffman, voor de liefhebbers en alle anderen


avatar van Lavrot

Lavrot

  • 630 berichten
  • 0 stemmen

Niet voor straf van de goden een steen een berg op rollen zoals Sisyphus, maar met fictie de werkelijkheid vangen, meer in het bijzonder de eigen leefwereld van Caden Cotard. Een rol op het lijf geschreven voor PSH vergezeld door een fenomenaal vrouwelijk acteergezelschap. De metgezel van Caden Adele verkleint de naakte waarheid tot miniatuur kunstwerkjes, daarentegen blaast Caden zijn wereld op tot bovenmenselijke proporties. Gaandeweg vermengt fictie zich met de werkelijkheid en vice versa. Een variant op "Where stars make dreams and dreams make stars" maar dat was een geheel andere film, hoewel ook in dat verhaal het hoofdpersonage zichzelf helemaal kwijtraakt. Uiteindelijk doet het er allemaal niet meer toe, zeker in het beeld van de naderende dood. Wat rest is de vergeefsheid, de moedige poging, maar bovenal een luisterend oor en een schouder om het vermoeide hoofd te laten rusten. Niet toevallig op de schouder van ene Ellen als ware het dat Caden uiteindelijk heel klein in een miniatuurtje van z'n eigen vrouw eindigt.

In een woord: topfilm !


avatar van charmie

charmie

  • 219 berichten
  • 0 stemmen

Deze film ging geheel en al boven mijn pet. Ze hadden hem net zo goed van achter naar voren kunnen afspelen.


avatar van Shadowed

Shadowed

  • 7711 berichten
  • 4882 stemmen

Erg bijzonder. Erg uniek.

Ik heb in het verleden meerdere projecten van Kaufman gezien, maar die lieten nergens een blijvende indruk achter. Uiteraard wist ik dat zijn verhalen onderscheidend waren en anders dan bijvoorbeeld voorspelbare romcoms, maar het gaf me nooit extra motivatie om meteen opzoek te gaan naar meer films van Kaufman. Synecdoche, New York is dan ook meer 'toevallig' op mijn pad beland.

Hoffman is als acteur duidelijk één van de grootste verliezen die Hollywood in recentelijke jaren heeft moeten doormaken. Wat kan die man toch geweldig in zijn rol zitten. Een personage zoals Caden Cotard is op zijn buik geschreven en het was absoluut niet moeilijk om sympathie voor hem te ontwikkelen. Zelfs in zijn minder beschaafde momenten bleef ik met hem meeleven. Ik weet niet hoe het kan, maar het personage voelde erg herkenbaar aan en dan heb ik niet eens dezelfde achtergrond als Hoffman hier.

Wat rest is een film die moeilijk uit te tekenen valt. De eerste 90 minuten zijn wat dramatischer en daardoor met enige regelmaat ontroerend. Langzaam maar zeker kantelt Kaufman de film meer naar het surrealisme naarmate de minuten verstrijken, al wordt de onthulling tussen de fantasiewereld en echte wereld nooit onhandig uit de doeken gedaan waardoor je dit niet meteen merkt. Het nadeel is dat naarmate de film wat verder vervalt in het tweede uur, de herkenbaarheid van Hoffman wegglipt en de film daardoor minder raakt op emotioneel vlak, maar dat maakt weinig uit voor het zeer boeiende verloop.

Ik weet wel zeker dat ik de film niet helemaal snap, maar toch voelde ik me tegen het einde aan erg ontroerd. Ik kan de vinger niet eens op de juiste plek leggen waarom ik me zo geraakt voelde na afloop, maar juist daardoor vind ik het een buitengewoon knappe film. Mooi ingericht ook. Passende filtertjes en een zeer vlotte vertelling. De personages van Morton en Williams vond ik net als Hoffman erg sterk geacteerd en Noonan mag daartussen zeker niet vergeten worden.

Ik kan moeilijk veel over het geheel kwijt, maar het was een uniek project. Zoiets als dit zal ik echt nooit in mijn hele leven opnieuw zien in een andere film. Een schrijver als Kaufman moet je dus koesteren, al brak dat nooit echt bij me door totdat ik deze toevoeging zag. Synecdoche, New York is een buitengewoon deprimerende kijkervaring, maar ook bijzonder onvoorspelbaar, herkenbaar, uniek en meeslepend. Deze film komt zonder twijfel tussen mijn favorieten te staan.